Alper Ulus, günde 2 ton çekirdek kahveyi kendilerine özgü, her zevke yönelik özel kavurma yöntemleri ile kavuran ve Türkiye ve Amerika’daki birçok marka için kahve üreten, danışmanlık hizmeti veren Coffee Pacifica’nın kurucusu. Son yıllarda adına çok sık rastlayıp tadının da hayranı olduğunuz, yalnızca Türkiye sınırlarında değil, Amerika, Hong Kong, Suudi Arabistan, Dubai, Umman gibi dünyanın pek çok önemli ülke ve kentinde mağazalar açan Soulmate Coffee & Bakery’lerin de sahibi.

Belirtmeden geçemeyeceğim; dünyadaki 80 kahve degüstatöründen de biri. Kahve çekirdeğinin kokusundan, tipinden nüfus kağıdını çıkartan adam benim için Alper.

Deli ile dahi arasındaki çizgiyi bu çalışkan, üretken, takım çalışmasına çok değer veren Alper Ulus’un arkadaşı olmaksa, paha biçilemez.

Seni hiç tanımıyormuşum gibi biraz kendinden bahseder misin?

1968’de İstanbul’da bir subay çocuğu olarak dünyaya geldim. Bütün delikanlılığım İstanbul Florya’da geçti. Harika ve samimi bir okul olan Şenlikköy İlkokulu’ndan mezun oldum, Kabataş Erkek Lisesi ve en son da Turizm Otelcilik bölümünü bitirdim. Yüksek Otelcilik için de Avusturya Viyana Üniversitesi’ne gittim. Orada yaklaşık 2 sene eğitim aldım. İstanbul’a dönüş yaptım, 19 yaşındaydım ve Pegasus Havayolları’nın kurulma aşamasında bilfiil görev yaptım.

Nasıl yani? Ben kahveye geldim, sen bana havayollarından bahsediyorsun…

Çok samimiyim. Bir masa bir sandalye ile Yeşilköy ofisinde başladık ondan sonra apronlar kiralandı, ilk uçaklar kiralandı. Bütün personel alımları yapıldı, kaptanlar dâhil tüm personel alımı görüşmelerine ben giriyordum ve 19 yaşındaydım. Sonrasında askere gitmek zorunda kaldım. Firma, “Sen askerliğini paralı yap biz ödemesini yapalım” dedi. Askerlik şubeye paralı askerlik için müracaat etmeye gittiğimde “Eğitimden dolayı tecilin görünüyor bu açılsın sonra gel müracaatını yap” diye bir yanıt aldım. Ben de tecilin kaldırılmasıyla ilgili dilekçeyi yazdım. 3 hafta sonra paralı askerlik kaldırıldı. Yararlanamadım. Düşün, 19 yaşındayım, 2000 dolar maaş alıyorum, Pegasus Hava yollarının bütün işleri üzerimde ve Ankara Etimesgut’a er olarak askere gitmek mecburiyetinde kaldım. Askerlik başladıktan 1 hafta sonra seçmeler oldu, yabancı dil bilenleri Brüksel’e gönderiyorlardı. İngilizce ve Almanca seçmelere girip kazandım. Bari Brüksel’de olurum ve 1500 dolar civarı maaş alırım diye düşündüm. O gün de tümen komutanı Timur Paşa oradaymış. Brüksel’e gidecek olan askerleri yani bizi çağırdı. Karşısına geçtik, döndü ve bana dedi ki, “sen burada Ankara Etimesgut’ta kalıyorsun, buraya gelen yabancı misafirlerle ilgilenirsin” dedi. “Emredersiniz komutanım” dedim ama o anki hislerimi anlatamam, ne kadar şanssız bir adam olduğumu düşündüm o an.

18 ay sonra döndün, Pegasus’a neden girmedin tekrar?

Askerlik bittikten sonra Pegasus’a dönebilirdim, beni bekliyorlardı ama dinamikler değişmişti, dönmek istemedim. Selçuk’a gidip 3 yıldızlı, küçük bir otel kiraladım ve orayı işletmeye başladım. Otel bizimle birlikte iş yapmaya başladı, otelin çalışmaya başladığını gören sahibi kontrat olmasına rağmen kirayı arttırmayı istedi biz bunu yapamayacağını söyleyince adam ruhsatı iptal etti. O dönemde kötü bir turizm sistemi vardı, gelen turistleri kolundan çekerek otele zorla yerleştiren insanlar vardı. Ben de bu durumu o zamanki belediye başkanıyla konuştum. Bir turizm ofisi açayım, bu durumu düzelteyim dedim. Nitekim bunu yaptım. Sonra Amerikalı bir turist geldi, Cindy. Altı ay sonra kendimi o ve kızımızla beraber kendimi Amerika’da buldum. O dönemde de kız kardeşimi kaybedeli 7-8 ay olmuştu ailem yalnızca bana tutunuyordu dolayısıyla onları bırakıp gitmek çok zordu ama Cindy de bu çocuğu Türkiye’de doğurmak istemiyordu. Ben de gitmek durumunda kaldım.

E ne iş yapacaksın orada? Amma da gözün kara…

Meze yapılan bir yerde işe başladım. Bu konuda daha önceden Türkiye’de deneyim edinmiştim. Bolulu Mithat Usta beni bu anlamda çok güzel yetiştirmişti. Nur içinde yatsın onun sayesinde Amerika’da ve hayatımda hiçbir yerde hiç aç kalmadım. Meze işine başladım ama tek iş yetmiyordu, ikinci bir işe ihtiyaç vardı. Bu sebeple bir kahve işi başladı. Makinelerin nasıl kullanılacağını öğrettiler. Saat ikiye kadar meze işinde çalışıyordum, saat üçten sonra da bu işe başlayayım dedim.

Alper Ulus’un hayatına kahvenin girişi tam da bu noktada başlıyor. Bu işte tanıştığı Bean Collection firmasının müdürü Edward’dan bir kahve arabası alıyor ve bu arabayla bir marketin önünde durup tüm gün boyu kahve satmaya başlıyor Alper Ulus. Gündüz meze işi yaptığı için arabanın başına birisini koyuyor, meze işinden çıkıp kahve arabasının başına geçiyor.

Günlük 50 dolar kazancı olan bu kahve arabasının kazancını günlük 300 dolara çıkartıyor. Bir süre sonra market kendi kahve noktasını koymak için Alper’den orayı boşaltmasını istiyor. Yine yılmıyor; bu kez Ann Kohen ile “drive thru” açarak ciddi bir kazanç sağlamaya başlıyor. Meze işinden ayrılıyor doğal olarak. 200 yüz bin dolar borca girerek göl kenarında Seattle’ın hatta Washington’ın önemli bakery’lerinden bir tanesini toptan satın alıyor. O sırada 25 yaşında…

Amerika’ya gitmesinin em önemli sebebi Melis o sırada küçücük; bakıcıya para yetiştireceğine öğlene kadar çocuğuna kendisi bakmaya karar veriyor ve bir buçuk sene kucağında Melis ile çalışıyor. Güzel baba.

Ve sonra bir dönüm noktası daha;

Bean Collection’ın sahibi artık kahve kavurmayı iyi bilen, kahve tadını tanıyan Alper Ulus’a beraber çalışma teklifini getiriyor. Alper gece 23.00’ten 04.00’e kadar orada çalışıyor. Duramıyor, iki arada bir derede sahil güvenlik seçmelerine girip onu da kazanıyor ve sağlık eğitimine başlıyor. Tabi uyku yok; günde 4 saat uykuyla idare ediyor. Ama yine de duramıyor. Private Pilot License’ı alıp haber programında yol durumu bilgileri vermeye başlıyor.

Tam da bunlara yoğunlaşmışken Bean Collection’ın kurucusu artık bu işte çok zorlandığını ve firmayı satmaya karar verdiğini söylüyor. Bilin bakalım kim alıyor markayı? Bingoooo. Alper Ulus tabi ki.

Ve Bean Collection ile kahve dünyasında Alper Ulus adı iyiden iyiye duyulur oldu sanırım.

Aynen. Bean Collection’ın bütün üretim tesisleri ve Seattle, Washington ve daha bir sürü yerdeki 5 mağazasını birden satın aldım. Toptan müşterisi de çoktu. Yaklaşık 30-40 bin tona yakın kahve üretiyorduk. Orayı da satın alıp çoğalınca Bean Collection bilinen bir marka oldu. Marka olunca da Alper Ulus oldu.

Her şeyi bıraktın ve sadece kahveye yoğunlaştın…

Bir tek sahil güvenliği bırakmadım onun haricinde her şeyi bırakıp kahveye yoğunlaştım. O zamanlar farklı kahveler çok bilinmezdi; latte, mocha, cappucino falan patlayınca bir anda inanılmaz popüler oldum. Sabahları kahve yaparken arabalar geliyor, ben gelen herkesin ne içtiğini ezbere biliyorum. Biri içeri giriyor, hemen sipariş vermeden kahvesini hazır edip kahvesini uzatıyorum. Farkında olmadan, kendiliğinden yaptığım her şey fark yarattı. Müşterilerim önemsendiğini hissetti. Hem çok iyi iş yapıp inanılmaz kahve satmaya hem de iyi bahşiş almaya başladık. İnsanların gelmesini kolaylaştırmak için çocuklara lolipop ve köpeklere de mama alıp koydum buraya. Bu, müthiş ilgi çekti. O dönemlerde keyifle kazandığım parayı hayatım boyunca hiç unutamıyorum.

Şanssızlıklar artık yerini parlak bir hayata bırakmış sanki. Elbette çok çalışarak…

Çok çalıştım gerçekten. Ama hep keyifle çalıştım.  Bean Collection mağazalarıyla birlikte dünya alımlarına başladım; Kenya, Guatemala, Kolombiya, Etiyopya seyahatlerim başladı. Çiftliklere gidiyoruz, tadımlar yapıyoruz, acayip merak sardım. Herkes de öğrenmeye çalışıyor, kimsenin bilmediği bir şey olduğu için benden bilgi almaya çalışıyorlar, inanılmaz popüler haldeyim. Her gün yeni bir şey öğrenebildiğim bir yerden sıkılmam mümkün değil ve çok severek yapıyordum. Ben üretmek zorundayım. Ürettikçe de karşılığını aldım. Amerika’da belirli bir noktaya geldikten sonra göl kenarında evim vardı, teknem vardı, uçağım vardı her şeyim oldu. Herkese de söylerim “Allah size her şeyi versin ki, ne kadar gereksiz olduğunu anlayın” diye. Evde bir garajım vardı, evin bütün mutfağını söktüm, garaja marangoz malzemeleri kurdum bütün orada mutfağı kendim yaptım. Kısacası yani benim mutlaka bir şey yapmam lazım. Ama kahve bambaşka bir iş; çok üretken ve zengin. Kendimi bu işte mutlu hissediyorum. Ve içimdeki kahve sevgisini insanlarla paylaşıyorum.

Seni kahve yaparken gören bir insan, kahveden başka bir şey içmez…

Öyle söylüyorlar…  26 yıllık bir ilişki bu. Özellikle kahve kavururken görenler sen kavurmuyorsun adeta kahveyle sevişiyorsun diyorlar.

Bu konuda bilinen biri olmak nasıl bir sorumluluk yüklüyor sana?

Birçok şeyi takip etme zorunluluğu oluyor çünkü bu konuda bilmediğin hiçbir şey olamaz. Dünyada bu konuda 3-4 fuar yapılıyor onların hepsinde bulunmak zorundayız. Tüm yenilikleri herkesten önce bilmek gerekiyor.

Türkiye’ye geliş?

2004’te İzmir’e geldim, aslında Bodrum’a yerleşecektim. Tekne alıp Bodrum’da yaşamayı, butik işler yapmayı, kahve kavurup eğlenmeyi düşünüyordum. Amerika’daki evimi sattım, Bodrum’dan ev alamadım, çok pahalıydı. Aziz diye müzik yaptığımız bir arkadaşımız vardı, “İzmir’e gelsene” dedi. Bir hafta sonu İzmir’e geldim, Karşıyaka’ya Aziz’in yanına. İzmir’i çok beğendim, Karşıyaka’dan Mavişehir’e doğru gezdim. Sonra Mavişehir’den bir ev aldık, ben tabii Amerika’ya gidip döndüm ve buraya yerleştim. 2004’te Işıkkent’te ilk Pasifica ile başladım. Önce 600 m2 bir yer ile başladım. Sonra yanındaki 600 metrekarelik başka bir yeri dâhil ettim, arkasını ve onun yanındakini aldım epeyce büyüdük. Ve sonra da son bir senedir buraya geçtik.

O zaman Pasifica’ya gelelim mi?

O ilk Ann ile birlikte aldığım dükkân Pasifica’ydı, sonra aldığım her şey Pasifica ismiyle oldu. Pasifica olarak herkese kahve yapıyoruz evet ama bir de private label olarak yaptığımız yerler var. Mesela Kahve Diyarı’nın ilk çıkışı; ilk aldıklarında Kahve Dünyası’ndan franchise’dı ama sonra Kahve Dünyası franchise vermekten vazgeçiyor ve indir tabelanı diyor. O da bu işleri bildiğim için bana geldi, konuştuk sıfırdan bir marka oluşturmaya karar verdi. Ben de onlara özel bir blend yaptım, ondan sonra daha çok Türk kahvesi satmaya başladılar. Zaman geçti ve 65 tane franchise verdiler, bir marka, bir zincir haline geldi. Sonra bir ortak ayrıldı Coffemania’yı kurdu, diğer ortak ayrıldı Kahve Deryası ortaya çıktı. Bir sürü yeni zincirler oluştu. Gönül Kahvesi’nde de 2 tane dükkânla başladık şu an sayıları 75’e ulaştı. Yol göstericilik anlamında “10 şube olduğunda bunları yapman lazım, 20 şube olduğunda bunları yapman lazım” gibi hep anlattım.

Pasifica nerelere kahve veriyor?

Şu an farkı farklı 2700 noktadayız.  Burada her gün 2 tona yakın kahve üretilir. Private label’lar var, kendi Pasifica markamız var.

Ve sıra şimdilerde büyük bir zincir haline gelen Soulmate’e geliyor sanırım…

Ben çeşitli markalara danışmanlık hizmeti verirken ve biz pek çok markanın kahvesini yaparken takım arkadaşlarımdan ve şu anki genel müdürüm bana baskı yapmaya başladı. Kabataş Erkek Lisesi’nde yatılı okurken benim Cengiz’in etüt abisiydim. Satış ve pazarlamamdadır ve müthiş başarılıdır, düzen kuruculuğu çok iyidir. Bir yandan Cengiz, bir yandan Hakan sürekli “N’olur abi biz de kendi butik yerimizi açalım” diyorlar. Ama biz bu işe girdiğimiz andan itibaren bizim hafta sonlarımız yalan olur, köşe bucak kaçıyorum dükkan işinden. Bir gün yoğun hizmet verdiğimiz bir dönemde bir şey oldu ve “Tamam çocuklar” dedim, “yapıyoruz”.

Bir anda?

Zaten kafa olarak hepimiz hazırdık ancak altyapısını hazırlamamız 2,5 sene sürdü. İstanbul’dan arkadaşım Zeki, bu işler için her Pazartesi gelip Salı günü geri dönüyordu, 2,5 sene boyunca hep bu işler için hiç durmadan gelip gitti. Logosu, ismi, paket şekli, hangi saatte ne olacak, hangi departmanların altında olacak vs. gibi altyapıyı çalışmamız 2,5 sene sürdü. İlk Isparta’ya açtık. Isparta’dan sonra Karşıyaka Çarşıya küçük bir yere açtık. Ardından Forum Bornova’ya açtık ve oradan sonra Soulmate Coffee & Bakery patladı zaten. Şu an da hali hazırda 35 şubemiz var, onaylanan ve inşaatı devam eden de 5 tane projemiz var. Yurtdışında da çalışmalar sürüyor. Mesela Kopenhag’da yer tutuldu, belediye ile konuşuluyor şimdi. Kopenhag geliyor, İngiltere geliyor, Umman’da iki tane yerimiz var, Dubai ve Almanya ile görüşmelerimiz var.

Ekibini de biliyorum; hepsi çok genç ve dinamik…

Bize dinamizim lazım, gençlerin fikirlerine, enerjilerine, bakış açılarına ihtiyacımız var. Birçok şeyde ben karar mekanizması gibi gözüksem de aslında kararı onlar verirler. Ben sadece dinlerim.

Hedefin ne?

Hedef koymuyorum, keyifle çalışıyorum sadece… Zamanla göreceğiz.

Hayatta birçok zorlukla karşılaşmışsın peki nereden besleniyorsun?

Üretmenin verdiği hazdan besleniyor olabilirim. Annem anlatır, 11 yaşındayken lojmanların ön tarafındaki toprak alana bir çit yapıyormuşum, bir şeyler ekip suluyormuşum. Yani ben illaki üreteceğim. Demek ki böyle doğuyor insan…

Nasıl dinleniyorsun?

Denizde ya da uçarken dinleniyorum.

Peki, bir iş sahibi olarak sana soruyorum, sen çalışan olsan senin yanında çalışmak ister miydin?

Evet. Çünkü hep aynı şeyi söylerim; burada hiç kimsenin patronu yok. Patron odaklı bir yer değiliz biz. Herkes kendi işine odaklıdır, herkesin yapacakları bellidir. Zaten sene sonunda yapamayanlar kendi dökülüyor. Ayrıca çalışma sistemi olarak da Boeing’in sistemi gibi burası. İlla şu saatte gelecek diye bir şey söz konusu değil, işini tam ve düzgün yapsın, buraya tam verimli olarak kendini versin, mazereti olan durumlarda dürüst olsun yalan söylemesin gerisi önemli değil. Herkes insan, her şey insanlar için. Burada önce insan var, sonra çalışan var… Ekibimle en iyi yerlerde eğlenmeye de gideriz, patron çalışan ilişkisinin dışında en iyi şekilde beraber vakit de geçiririz, kim olursa olsun… Ama pazartesi olup iş başladığı andan itibaren kimsenin en ufak bir ayrıcalığı yoktur.

Ben de çok kahve içen bir insanım. Sen de gerçekten öylesin ve kahveyle olan mutluluğun çok etkileyici…

Evet, öyle gerçekten. Kahveyle uğraşan insanların hepsine bak hepsi mutludur. Mutsuz insanların çok kahve içtiğini düşünmüyorum bence keyfine düşkün, yaşamayı ve yaşatmayı seven insanlar kahve içiyor.

Kahve konusunun en sevmediğin kısmı neresi?

Türkiye’deki ithalatından hiç keyif almıyorum. Kötü kahve ithal ediyoruz, yanlış vergilendirmeler yapıyoruz, dolayısıyla yurtdışıyla savaşamıyoruz. Bugün Almanya’ya, İngiltere’ye birçok ülkeye bizden kahve gidebilir ama fiyatlarıyla savaşamadığımızdan gönderemiyoruz. Yapamıyoruz çünkü yanlış ithalatlar yapıyoruz. Çok fazla vergi söz konusu. Defalarca kez bu konuyla ilgili adımlar atmaya çalıştım ama henüz bir sonuç yok ortada. Çok daha fazla çabalamam gerekiyor bunu çözebilmek için.

Kahve ile ilgili birçok markanın altında Alper Ulus olduğunu çok iyi biliyorum. Çok kişiye dokunup insanlar için bunu meslekleştirdin…

Ekonomi Üniversitesi’nde bölümü açıyoruz inşallah böylece çok düzgün ve nitelikli eleman yetiştirebilirsem çok mutlu olacağım. Haftada 2 günümü muhakkak derslere ayıracağım çünkü tecrübelerimden mutlaka faydalanmaları gerekiyor. Konunun hem satışında, hem üretiminde, hem yaşanmışlıklarında mutlaka beni dinlemeleri gerekiyor. Mesela ben bu işi yapmak isteyip benden franchise isteyenlere de bir form doldurtuyorum, burada istediğim belirleyici özellikler yok ise o kişiyle bu işi yapmıyorum. IQ testi yapıyorum, kızımı veriyorum gibi titizlikle seçiyorum.

Kahveye ilişkin eğitimlerin verildiği, baristalık konusunu da içeren bir akademi fikrin vardı. Üniversite ile entegre ettin sanırım projeyi…

Evet, orada daha ciddi bir şey olacağını düşünüyorum. Bir de tek markada olmamamız gerekiyor. Diğer meslektaşlarımız da bu işi yapıyor. Öğrencilerinin Pasifica’da eğitim alması tam anlamıyla doğru olmayabilir. Bu benim sosyal sorumluluk projem; bu anlamda kendi ismimi kullanmamam gerekiyor. Ben bilgimi, bugüne kadar edindiğim tecrübeyi anlatıyorum. Seneler içinde öğrendiklerimi onlara bu programla kısa bir sürede aktarabileceğim.

Hayatta karşılaştığın zorlukları aşmayı bilmişsin ve ardından önüne öyle birileri çıkmış ki yeniden başlayabilmişsin her şeye. Sen de galiba insanların “o şansı” olmak istiyorsun.

Bir örnek vereyim, Avusturya’da birisi bana bambu şeritlerden yapılan el örgüsü eski sandalyeleri yenilemeyi öğretti bu örgü ile.  Ben bu işi öğrendim ve bu sayede iyi de para kazandım. Biri bana bir şey öğrettiğinde ben acayip mutlu oluyorum ve hala saygıyla anıyorum. Mesela daha önce bahsettiğim Çınar Oteli’ndeki Mithat Usta da aynı şekilde, o adamın bana öğrettikleri sayesinde hiç aç kalmadım. Ben o ustanın adını ne zaman ansam coşkuyla minnetle anıyorum. Bunun sebebi öğretmeye olan saygım… Mithat Usta sen otelciliği öğrenmek istiyorsan benimle başlayacaksın dedi, aldı beni mutfağa soktu, patates soymaktan başlayıp her işi yaptım. Bir günde 2000 piliç ayıkladığımı bilirim.

Evlat olarak nasıl bir evlatsın?

Anneme sormak lazım, sanıyorum iyidir. Babam uzaktan seven ve destekleyen bir babaydı. Dört yıl önce kaybettim. Vefat etmeden çok kısa bir süre önce bana bir kez “seninle çok gurur duyuyorum” dedi ki bu benim için çok çok değerli.

Takip ediyorum, tanıyorum ve biliyorum; şahane bir babasın…

Çok teşekkür ederim. Caner’i çok seviyorum, baba olmayı da çok seviyorum. Bir erkek babası olmak çok gurur verici, çok mutluyum. Ama aynı şey Melis için de geçerli; o artık 26 yaşında bir genç hanımefendi. Çocuklarımla beraber olmayı seviyorum.

Caner’in ilgisi var mı kahveye?

Para için evet var, bir şey alacaksa çalışıyor. Bir de ağır işlere veriyorum onu, o yüzden biraz muzdarip. Temizlik onda, kapamalar onda, bir şey istiyorsa alıyorum sonra kendi parasını biriktirip iade ediyor.

Ekibin de harika…

Evet, gerçekten öyle, çok seviyorum çocuklarımı. Kimsenin diğerinin işinde gözü yok, kimse kimsenin kuyusunu kazmaz. Bunun sebebi de çok basit; biz birbirimizi çok seviyoruz. Bizden eleman çıkmaz, çok nadirdir eleman çıkması. Açıldığı zamandan beri çalışan çok elemanımız vardır. Burada işimden kovulurum korkusu yoktur. Bazı anlar geldiğinde sistem dışarı atar, o ayrı bir şey. Çalışma arkadaşlarımızı alırken de çok eleyerek alıyoruz. Tanıdık, akraba değil, çok net söylüyorum eğer Caner de buraya uygun değilse Caner de buranın patronu olamaz. Buraya uygun birisi patron olur.

Şu an 50 yaşındasın, 60 yaşındayken hala bunları yapmak istiyor musun?

Hayır, burada iki tane kriter var. Birincisi, ben çok isterim Türkiye’de 2., 3., 4. jenerasyonların yapılmasını ama Türkiye bu konuda çok başarısız. Çünkü iyi markaların büyük markaların Türkiye’den çıkabilmesi için, bir güçlerin birleşmesi, iki süreklilik gerekiyor. Türkiye’deki en büyük sıkıntılardan bir tanesi akrabaların birbiriyle iş yapıyor olması. Jenerasyonlar büyüdükçe çocukların içindeki uyumsuzlukların şirketlere olumsuz yansımaları… Bu durum Amerika’da böyle değil. Ekonomi okudum, ekonomideki işim buydu. Tez olarak IBM’in batışını çalıştım. Bu kadar büyük bir firmanın batışının normal olabileceğini gördüm. Herkesin de bunu çok iyi anlaması gerekiyor ki, hiçbir firma batmaz, kötüye gitmez diye bir şey yok. Bu olabilecek bir ihtimal. Türkiye’nin büyük ve büyüyecek firmalara ihtiyacı var. Ama şu an çoğu firma 2. ve 3. jenerasyonlarda bu noktada da genellikle anlaşmazlıklardan dolayı parçalanmaya başlıyor. En geç 3. jenerasyonda firmalar dağılmaya başlıyor. Artık daha profesyonel olunmalı. Benim işime benden sonra gelecek olan kişi başarılı olduğu için gelmeli, benim akrabam, tanıdığım olduğu için değil. Benim hiçbir şeyim olmak zorunda değil gelen kişi. Bu sadece benim koltuğumla alakalı değil, satış departmanı da öyle, pazarlama departmanı da öyle. Onların koltuğuna da doğru düzgün birileri oturmak zorunda.

Çok teşekkür ediyorum Alper Ulus; kahvenin esas kitabını da beraber çalışabilmek dileğiyle başarılar diliyorum.

Tüm İzmir’de olduğu gibi Narlıdere’de de çok büyük bir kadın gücü var ve buranın kadını çok çalışkan. Kadınlara yönelik projeleriniz neler?

Ulu Önderimiz Atatürk’ün dediği gibi: “Milletin kaynağı, toplumsal hayatın temeli olan kadın, ancak faziletli olursa görevini yerine getirebilir” Bizler de kadınlarımızı fazilet sahibi yapmak, güç sahibi yapmak için çaba göstermek zorundayız. Belki yerel yönetimler olarak her bireye istihdam sağlama imkânımız yok ancak bu sorunu aşacak çözümler üretmek, alternatif fikirler yaratmak da bizim görevimiz. Bu doğrultuda Narlıdere’de ilk kez Üretici Kadın Kooperatifini kurduk. Yaklaşık 200 kadınımıza hem üretme hem de ev ekonomilerine katkı sunma imkânı tanıdık. Farklı kurslar ile kadınlarımızı bilinçlendiriyor, yeteneklerini sergilemelerini ve bunu kazanca dönüştürmelerini sağlıyoruz. Kadın Danışma Merkezi’mizde düzenlenen kurslarla da kadınlarımıza yeni ufuklar açıyoruz.

Kent merkezi dışa doğru genişlerken son yıllarda Narlıdere’de de büyük siteler çoğaldı. Bir yandan da eski ilçenin yerlileri var. Uyumu ve beraberliği sağlamak için neler yapmalı?

Biz toplum olarak bir arada yaşama kültürünü benimseyen, adeta bir aşure gibi, her farklı malzemeden ortak tat yaratan bir milletiz. Bugün Narlıdere’ye baktığınızda İzmir’in en varlıklı ailelerinin de en ihtiyaçlı kesimlerin de burada uyum içinde yaşadığını görürsünüz. Narlıdere sınır olarak çok fazla büyüme alanına sahip değil ancak yeni konutların eklenmesi ile ve kentsel dönüşümün başlaması ile sirkülasyon yaşanacağı doğrudur. İzmir’e ve Narlıdere’ye gelen kısa sürede buranın geleneklerine, kültürüne uyum sağlamakta, bu da bir avantaj olarak yansımaktadır. Uyumu daha da artırmak için planladığımız sosyal sorumluluk projelerini önümüzdeki süreçte hayata geçireceğiz. Ayrıca sokaklarımızda, meydanlarımızda yapacağımız düzenlemeler ile Narlıdere halkı için ortak kullanım alanlarını artıracağız.

Narlıdereli olmadığınız halde Narlıdere halkı tarafından çok seviliyorsunuz. Bunu neye borçlu olduğunuzu düşünüyorsunuz?

İlçelerin ve şehirlerin geliştiği, yenidünya düzeninin damarlarımıza kadar hissedildiği bir süreçte, minimal kimlik kavramının da ortadan kalktığını düşünüyorum. Her insan, bir şekilde bulunduğu ortama uyum sağlayabilmekte ve orada kendisine yer bulabilmekte. Kaldı ki biz siyasetçiler için bu daha kolay alışılabilir bir durum. Ben hayatımı İzmir siyasetine adamış ve CHP İl Başkanlığı yapmış bir insan olarak şehrimizin her köşesinde hizmet ürettim. İnsan biriktirdim. Dostluklar kurdum. Karşıyaka yerine Narlıdere için görevlendirilmem bu anlamda değerlendirilmeli. İzmir bizim, her ilçenin sorunları ortak. Mesele yaptıklarınızla, yapacaklarınızla hizmet ettiğiniz ilçeye layık olabilmekte, halkın takdirini kazanabilmekte. Narlıdere; bilinçli ve vicdanlı insanların yaşadığı bir ilçemiz. Buraya hizmet ederken sorunları doğru tespit ederseniz, çözüm yollarını akıl ve bilim üzerine kurarsanız ve insanlara dokunursanız karşılığında da sevgiyi görürsünüz. Benim yaptığım budur. Bana kucak açan Narlıderelilere de şükran borçluyum.

Narlıdere’nin kendisine özgü sakinleri ve bunların zarif ve sessiz markaları var. Yerel markalar kendilerini daha geniş kitlelere nasıl duyuracak?

Bir kent, gelenekleriyle, alışkanlıklarıyla, coğrafi özellikleriyle, tarihiyle, insan yapısıyla var olabilir. Ancak bunların dışında en önemli kazanımı yerel lezzetleridir. Narlıdere’de bunun tespitini iyi yapıyoruz ve bu lezzetleri Üretici Kadın Kooperatifimiz aracılığı ile daha geniş kitlelere ulaştırmak için çalışıyoruz.

Çocuklarla ilgili projeleriniz, stratejiniz ve hedefleriniz neler?

Geleceğimizin teminatı çocuklarımız için yatırım yapmaya özen gösteriyoruz. Bu yıl Narlıdere’de ilk kez belediyemize ait kreşimizi hizmete açtık. Öğrencilerimize ve velilerimize hem kaliteli hem de güvenli hizmet üretmeye çalışıyoruz. Kültür sanat kurslarımızda yüzlerce çocuğumuz ve gencimiz var. Projelendirdiğimiz spor tesisi yatırımlarımızla da Narlıdere’de çocuklarımız için güzel bir gelecek hazırlamaya devam edeceğiz.

Türkiye’de, bir ilçe belediyesi bünyesinde ilk kez Çocuk Senfoni Orkestrası kurduk. Ortaokul ve lise düzeyinde 80 çocuğumuz burada konserler verecek, geleceğin önemli sanatçılarından olma yolunda ilerleyecek. Bu oluşumun, ilçemizin marka değerine katkı sunacağına inanıyorum.

Narlıdere’yi metronun gelmesiyle bir gelir geçer noktası halinden çıkarıp şenlik ve festival noktası yapmak konusunda projeler var mı?

Narlıdere’de günlük yaşamı hareketlendirecek ve buna bağı olarak ekonomiyi de canlandıracak hamleler yapmak istiyoruz. Metro bunun için çok değerli. Artık 1-2 istasyon sonra, neredeyse 1 milyonluk bir nüfusa ulaşabilecek durumda olacağız. Esnafımız kazanacak, sokaklarımız hareketlenecek. Bu nedenle şimdiden sokak sağlamlaştırmalarını yapmak istiyoruz. Bisiklet yollarımızı, sanat sokaklarımızı hazırlamak istiyoruz. Metro bittiğinde, konuklarımızı ağırlıyor olacağız.  

Yukarıköy bölgesi gibi kendine ait çizgisi olan noktaları turizm açısından cazibe merkezi haline getirecek misiniz?

Yukarıköy, ilçemizin tarihi dokusunu yansıtan eşsiz bir yer. Hem tarihi evler hem de meydan kısmı, kısa süre içinde dışarıdan da misafirlerin ilgisini çekecektir. Bu konuda çalışmalarımız sürüyor. Meydan kısmını yeniledik, kahvehanelerin, masa ve sandalyelerini modernize ettik. Dekoratif malzemeler ile süsledik. Şimdi umumi bir tuvalet yapacağız meydana. Bir de Kadın Kooperatifimiz için satış merkezi açacağız. Tarihi yapıların restorasyonu için de planlama çalışmalarımız sürüyor. En kısa zamanda onu da tamamlayacağız.

Başarılı her erkeğin sırrı eşidir. Eşiniz Sayın İlke Engin’i anlatır mısınız?

Eşimle uzun yıllardan beri birlikteyiz. Ve bu anlamda şanslı olduğumu düşünüyorum. Bir siyasetçinin, bir belediye başkanının eşi olmak kolay bir şey değil. Sabrı, özverisi ve desteği için kendisine minnet borçluyum. Atatürk’ün ilkelerinden ayrılmayan Cumhuriyet kadınlarının hep en ön saflarda olması gerektiğine inananlardanım. Sadece siyasette değil, başarılı bir yüksek mimar olarak iş yaşamımda da hep yanımda olan eşime müteşekkirim.

Son olarak, uzun süre görev yapıp yorulacak mısınız yoksa heyecanınızı yitirmemek için sizi besleyecek ekipler kuracak mısınız?

Belediye Başkanlığı heyecan işi… Yoksa günde 15- 16 saat çalışamazsınız. Halka hizmeti aşkla yapanlar asla yorulmazlar. Ben onlardan biriyim. Eğer Narlıdereliler de isterse uzun süre hizmet etme arzusundayım. Narlıdere için en güzel hizmetleri yapana kadar, halkın beklentilerine tam anlamıyla karşılık verene kadar yorulmak yok.

Koray Özpalamutçu’yu Instagram’dan takibe başladım; güzel paylaşımlarından dolayı da hiç bırakmadım. Doğma büyüme İzmirli Koray. 2011 yılında cep telefonuyla fotoğraf çekerek instagramda paylaşmaya başlamış. Cep telefonuyla çektiği fotoğrafların kalitesini arttırmak ve bu işi daha profesyonelleştirmek için araştırma yapmaya başlamış. Ve her profesyonel fotoğrafçı gibi bir makine alma yolunu seçmiş.

Koray, Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi mezunu. Üniversiteden sonra 22 yıllık kurumsal iş hayatı deneyimi var. Bu süre içerisinde fotoğraf çekip instagram kullanmaya devam edip takipçilerine daha kaliteli fotoğraflar sunmayı amaçlamış. Instagram’da yaptığı projeler ağırlıklı olmaya başlayınca kurumsal iş hayatını bırakıp yoluna fotoğrafçılık ile devam etmek istemiş.

Hobin işin olmuş, şanslı insanlardansın…

Evet, açıkçası biraz çekindim aslında, daha erken başlamış olmam gerekiyordu. Instagramın ilk popüler olduğu dönemde bu mecrayı nerdeyse ilk kullanan 100 Türk Instagram hesabı içerisindeyim. Eğer 2013 yılında kurumsal hayatımı sonlandırıp Instagram’a ağırlık vermiş olsaydım şu andaki profilim çok daha farklı ve takipçi sayım daha fazla olurdu. 400.000 takipçim olduğunu gören insanlar bu takipçi sayısına nasıl ulaştığımı soruyorlar. Aslında hiç kolay olmadı. Çok emek verdim açıkçası bunun için.

Profilinde gördüğüm kadarıyla en çok manzara resimleri çekiyorsun. Zaman zaman yolda karşılaştığın ilginç birisi, karakteristik bir yüz gibi fotoğraflar da görüyorum. Sanıyorum favorin manzara fotoğrafları, değil mi?

Takipçilerim manzara fotoğraflarına alıştılar ve ben de manzara fotoğrafı çekmeyi çok seviyorum. Manzara fotoğrafları çekerken farklı türde fotoğraf çekme teknikleri kullanmaya başladım. Farklı fotoğraf işleme ve düzenleme teknikleri ile kendimi geliştirmeye devam ettim. Uzun pozlama tekniği de bunlardan birisi. Bu teknik ile çektiğim fotoğrafların ilgi görmesi sonucunda, uzun pozlama tekniği sırasında kullanılan filtreler ile ilgili bir dünya markası sponsorum oldu. Ayrıca manzara fotoğraflarını bilgisayarda düzenlerken çok keyif alıyorum. Keyif alarak yaptığım bu çekimleri takipçilerimle paylaştıktan sonra onların da beğenmesi beni çok mutlu ediyor. Ancak sadece manzara fotoğrafı çekmiyorum ben..aklına gelebilecek her tür fotoğrafı çekiyorum mesela sahne, event, sokak, portre, hayvan, yemek, ürün, model, moda ve mimari fotoğraflar gibi.

Sık geziyor musun manzara fotoğrafları için?

Geziyorum evet. Çünkü yeni yerleri keşfedip fotoğraflamaktan çok keyif alıyorum. Bu fotoğrafları takipçilerimle paylaşıp onların da gittiğim yerleri görmeleri beni mutlu ediyor. Ayrıca yurt içi ve yurt dışı fotoğraf projelerine de katılıyorum.

Türkiye dışında hangi ülkelere gittin?

Proje bazında Endonezya ve Hırvatistan’a gittim. Her iki projeden de çok keyif aldım. Endonezya Turizm Bakanlığı tarafından davet edildiğim proje benim için harika bir deneyimdi. 15 gün boyunca proje ekibiyle Endonezya’nın birçok adasını ziyaret ettik. Bu süre içerisinde toplam 12 saat uyuyabildim diyebilirim. Endonezya’da Bromo ve Batur Dağı en çok etkilendiğim yerlerdi. Bromo ve Batur Dağı’nda gün doğumunu çekmek için gece saat 12’de yola çıkarak çok zorlu bir parkuru tırmandık. Bu zorlu parkurların sonunda,  gün doğumunu izleyeceğimiz noktaya vararak beklemeye başladık.  Benim gibi diğer dünya ülkelerinden gelen ve bu olaya şahit olmak isteyen insanların olduğunu görmek harika bir duyguydu. Güneş doğduktan sonra ortaya çıkan manzara tırmanış sırasında yaşadığım tüm zorlukları unutturdu. Endonezya’da ziyaret ettiğimiz adalardan birinde, adanın yerlileri ile birlikte ilk defa keşfettiğimiz şelale ve o şelaleyi fotoğraflayan ilk kişi olmak unutamadığım anlardan bir başkasıdır. Hırvatistan’ın Istria Bölgesi’ne yaptığım ziyaret sırasında da beni etkileyen yerlerin başında Rovinj var. Rovinj’i fotoğraflamaktan büyük keyif aldığımı söyleyebilirim.

Güzel anılar biriktirmişsindir eminim. Peki “keşke olmasaydı” dediğin bir şey yaşadın mı bu konuda?

Kurumsalda çalışırken hafta sonları fotoğraf çekebiliyordum. Bir hafta sonu Efes’e gittim çekim yapmak için. Bilirsiniz Efes her zaman turistlerle dolu çok kalabalık oluyor. Ben o gün ilk kez Efes’i bu kadar sakin gördüm. Yağmur yeni yağmıştı ve hava tam istediğim şekilde bulutluydu. Fotoğrafta bulut olması bana hep daha fazla derinlik hissi veriyor. O gün yaklaşık 350 tane fotoğraf çektim. Heyecanla eve döndüğüm zaman fotoğraf makinasından kartı çıkartıp bilgisayarıma taktım. Ancak fotoğrafları bilgisayarıma aktarmadan kartı formatlamış ve tüm fotoğrafları silmiştim yanlışlıkla. Farkına vardığımda iş işten geçmişti ve o fotoğrafları ne yaptıysam kurtaramadım. Büyük bir ders oldu bana bu. O günden sonra 4-5 kartla birden dolaşmaya başladım ve fotoğrafları bilgisayara aktarmadan asla kartlara format atmıyorum. Tabi sonraki dönemlerde yine Efes’e gittim ancak hiçbirinde o kadar sakin ve bulutlu olarak yakalayamadım.

İlk kullandığın kamera neydi?

İlk makinem Canon markaydı. 6 yıl kullandıktan sonra Sony Alpha serisi makinaya geçiş yaptım. Aynasız sistem olan bu makina hem hafifliği hem de sensör kalitesi bakımından bana daha çok hitap etti. Halen Sony Alpha makina ve G Master serisi lens kullanıyorum. Çektiğim fotoğraflarda detay konusunda bana istediğimi veriyor bu ekipmanlar şu an.

İlk fotoğrafını hatırlıyor musun?

Elbette hatırlıyorum Iphone 4 ile çekmiştim. Instagram’da halen duruyor o fotoğrafım.

Birlikte çalıştığın ünlüler oldu mu?

Alp Ersönmez ve Birol Giray ile çalışıyorum. İkisi de çok değerli müzisyenler kendi kulvarlarında. Alp Ersönmez ile birlikte SunExpress için proje yapıyoruz. Yaptığımız bu projede yurt dışında yaşayan takipçilerimize Türkiye’de gezdiğimiz bölgelerin güzelliklerini ve özelliklerini tanıtıyoruz. İlk Antalya ile başladık, ardından Kayseri, Kapadokya, İzmir ve çevresi, Teos, Seferihisar, Foça, Bergama ve sonrasında Adana gibi. Ayrıca Alp Ersönmez tarafından Alaçatı’da gerçekleştirilen Sunjazz Çeşme Festivali’nin resmi fotoğrafçısı olarak yer almaktan çok gururluyum.  Birol Giray ile Tuz Gölü’nde Müzik ve doğa konseptine uygun gerçekleştirdiğimiz projede;  bölgenin güzelliklerini Birol Giray’ın seti ile sunduk takipçilerimize. Bu projenin video kaydı Dream TV tarafından yapıldı. Ben de bu projeye çektiğim fotoğraflar ile destek verdim. Kendisiyle yeni bir proje için görüşüyoruz. Bu anlamda aslında içinde bulunduğum projelerde Türkiye’yi hem yurt içinde hem de yurtdışındaki takipçilerim ile paylaşmış ve tanıtmış oluyorum.

Fırsatın olsaydı hangi sanatçıyla, hangi sporcuyla ve hangi siyasetçiyle fotoğraf çekimi yapmak isterdin?

Soruna sondan başlayarak yanıt vermek istiyorum. Ulu önder Mustafa Kemal Atatürk’ün fotoğraflarını çekebilmeyi çok isterdim. Birçok müzisyeni fotoğrafladım şimdiye kadar ama bundan sonra sırada kim olur onu bilemem. Sporcu olarak Dennis Rodman’ı çekmek isterdim mesela. E sen de bir sporcusun ve tenis oynuyorsun. Belki bir gün seni de çekerim.

Fotoğraf çekerken senin için en çok ne önemli?

Kompozisyon, ışık, renkler ve detaylar çok önemli. Mesela bulutsuz havada fotoğraf çekmekten çok keyif almıyorum. Bu yüzden açık havalarda genelde gece fotoğrafı çekiyorum. Yıldız pozlama ve samanyolu gece çekimlerine vereceğim örnekler olabilir.  Bulutlu havada ve çok ışık olan lokasyonlarda yıldızları ve samanyolunu çekmek nerdeyse mümkün değil. Bazen sokaklarda dolaşarak insanları çekiyorum; değişik kareler çıkabiliyor. Mesela Adana’ya gerçekleştirdiğim son seyahatimde Kalaycılar Çarşısı’nda bir kalaycının fotoğrafını çektim. Kendisinden fotoğrafını çekmek için izin istediğim sırada beni yanına çağırdı. Yaptığı iş ile ilgili kısa bir şiir okudu önce bana. Sonra işini yaparken çektim ben de kendisini. O kısa süre içerisinde aslında bana okuduğu şiir ve verdiği pozuyla bana hayatını özetlemişti.

Biliyorsun Instagram‘da fotoğraf paylaşımı çok yaygın. Sence doğru fotoğraf paylaşımı nasıl olmalı?

Doğru fotoğraf paylaşımı ama neye göre? Kendi isteğinize göre mi, takipçi kitlenize göre mi? Öncelikle bunun ayrımını yapmak gerekiyor bence. Bazen takipçilerim bana manzara fotoğrafı dışında fotoğraf çekiyor muyum diye soruyor. Elbette çekiyorum diyorum ancak paylaşmıyorum. Ben doğa ve manzara fotoğraflarını çekmekten keyif alıyorum ve paylaşıyorum. Aralarda elbette farklı tarz fotoğraflar paylaştığım da oluyor. Bence herkes çekmekten keyif aldığı şeyleri paylaşıyor zaten bu yönde, herkes için yaptığı doğrudur.  Bol bol fotoğraf çekelim, pratik yapalım hep ve bunlar arasında beğendiklerimizi paylaşmaya devam edelim. Böyle olması her iki taraf içinde daha keyifli olacaktır.

Kısa bir hikâye anlatmak istediğini düşünelim, bunu bir fotoğraf ile mi bir video ile mi anlatmayı tercih edersin?

Fotoğraf ile anlatmak isterim. Fotoğraf çekmeyi seviyorum çünkü. Zaman duruyor fotoğrafta o anı donduruyorsunuz. Fotoğraf ile o anı daha çok kilitlemişim gibi hissediyorum. Video bu kapsamda ikinci planda benim için.

Instagram hesabının bu takipçi sayısına ulaşması için geçen süreç nasıldı?

2011 yılından beri kullandığım instagram’da ilk zamanlar popüler sayfa sekmesi vardı. Yani şimdi keşfet sayfası olarak görünen sayfa. Fotoğraf paylaşımını yaptıktan sonra takipçilerin beğeni sayısına göre bu popüler sayfaya çıkma şansı oluyordu. Ve fotoğrafın bu sayfaya çıktığında “fotoğrafın popüler sayfaya çıktı”  şeklinde bildirim geliyordu. Popüler sayfaya çıktıktan sonra 3 saat boyunca orada kalıyordu. Bu durumda o sayfada fotoğrafını gören ve beğenen diğer kullanıcılar tarafından takip edilmeye başlanıyordu hesabın. Böylece her yeni gelen takipçi ile birlikte fotoğrafların beğeni sayısı artıyor ve her yeni paylaştığın fotoğraf daha fazla beğeni alabiliyordu.

İlk popüler sayfaya çıkan fotoğrafımdan sonra paylaştığım ilk fotoğraf popüler olamadı. Tabi üzüldüm buna. Ben de bunun sebebini bulmak için her iki fotoğrafı karşılaştırdım. Farklı ne yapmıştım mesela. Fark, popüler olan fotoğrafta Instagram filtrelerinden birini kullanmam olmuştu. Bir sonraki paylaşımımda yine filtre kullanarak fotoğrafımı popüler sayfaya çıkardım. Ondan sonra olanlar oldu zaten hep popüler sayfaya çıkma isteği   Popüler sayfaya çıkan fotoğraflarımda gelen bildirimlerin ekran görüntüsünü alıyordum. Bu durum bana başka bir detayı gösterdi. Belli dakika aralıklarında popüler sayfaya çıkabiliyordu fotoğraflar. Mesela her 10 dakikada bir gibi. Böylece dakika aralıklarını ve instagram filtrelerini kullanarak daha çok popüler sayfaya çıkmaya başladım ve takipçi sayım bu şekilde ilerlemeye başladı. Fotoğraflarımdaki renk tonlarından yola çıkarak hangi tonda fotoğrafın daha çok beğeni aldığını da belirledim. Bu şekilde daha fazla beğeni alabilecek ve takipçilerimi etkilenecek renk tonlarında fotoğraflar paylaşmaya devam ettim. Gün içersinde her 3 saatte bir popüler sayfaya çıkmak için fotoğraflar hazırlayıp paylaştım, geceleri ise diğer dünya ülkelerinden takipçi kazanabilmek adına saat farklarına göre alarm kurarak uyanıp fotoğraf paylaşımları yaptım. Instagram hesabım bu şekilde ivme almıştı.

Instagram fenomeni olarak sana soruyorum; Instagram fotoğraf paylaşımında çok teşvik edici. Peki, fotoğrafçılığa bir katkısı olduğunu düşünüyor musun?

 Ben zaten instagram sayesinde fotoğraf çekmeye başladım, tabi ki katkısı olduğunu düşünüyorum. Sürekli fotoğraf çekerek kendi renklerimi ve farklı tonlarda fotoğraflar yaratmaya çalışıyorum. Bu süreçlerde hem fotoğraf, hem de düzenleme aşamalarında herkesin kendi yaratıcılığını ön plana çıkartması ve kendini geliştirmesi yönünde katkılarda bulunduğunu düşünüyorum. Fotoğraf çekmekten keyif alan herkesin ileride belki de bu hobiyi, meslekleri haline getirebileceği kanaatindeyim.

Instagram’da doğru hashtag’leme nasıl olmalı?

Yaptığınız fotoğraf paylaşımının içeriğine uygun hashtag kullanmak önemli. Bu içeriğe göre kullandığınız hashtagler bazen fotoğrafınızın ön plana çıkmasını ve diğer kullanıcılar tarafından keşfedilmesine imkan sağlıyor. Yani selfi çekip bulut diye hashtag kullanmak bence olmaması gereken bir durum. Ama bunu yapan birçok kişi var o da ayrı Paylaşıma uygun yerli ve yabancı hashtaglerin doğru olarak belirlenip kullanılması gerekiyor. Ayrıca kullanılan hashtag’lerin, kullanım sayılarını da göz ardı etmemek lazım.

Fotoğraflarınla bir sergi açmayı düşünüyor musun?

Evet bu yönde bir düşüncem var. Ancak manzara fotoğraflarıyla ilgili bir sergi değil bu. Farklı tarzda bir sergi planlıyorum ve bu konuda görüşmeler yapıyorum bir süredir. Görüşmeler neticesinde çekimlere başlayarak en uygun dönem içersinde bu yönde bir sergi açmayı istiyorum.

Samimi söyleşi için çok teşekkür ederim Koray, verdiğin bilgilerin instagram kullanıcıları ve fotoğraf meraklılarına katkıda bulunacağını umuyorum. Yeni serüvenlerini merakla bekliyorum.

Nurdan Toper’in her sofrası bir şölen zarafetindedir. Her ürünün tadı, bir diğeriyle uyumludur. Masanın tamamına baktığınızda inanılmaz bir renk armonisi ve şahane sunumlarla daha ilk dakikadan lezzet sarhoşu olursunuz. Sakin, usul usul dolandığı mutfağında mekanda duyulan tek ses yemek hazırlığının kendine ait melodisidir. Telaşsız ama programlı, sessiz ama hızlıdır Nurdan Toper. Kurduğu sofranın karşısına geçtiğinde ise yüzünde tatlı bir tebessüm beliriverir. Çünkü günlerdir mental olarak hazırladığı davet sofrası artık hayata geçmiştir ve konukları için hazırdır.

Bir anda değişen hayat

Nurdan Toper 2012 yılında radikal bir karar ile Salihli’den İstanbul’a taşınıyor. Bu durum büyük bir değişiklik elbette. Evli olduğu uzun yıllar boyu çok sık aralıklarla 15-20 kişilik yemek davetleri vermeye alışık. Çünkü pişirip sofra kurmaktan hep keyif alan bir kadın o. “Gece başlayıp sabaha kadar yemek yapabilirim, hiç sıkılmadan ve yorulmadan” diyor.

İstanbul’da yaşamaya başladığı günlerde çalışma hayatını düşünürken kız kardeşi Armağan Portakal her zamanki proje insanı zekasıyla ablasının karşısına geçiyor ve şöyle diyor:  “Abla senin zaten elinde altın bir bilezik var; lezzet. Bunu değerlendirmelisin. Üstelik çok da seviyorsun; gel sen bunu iş haline getir, ben yanındayım”. “Ailemin desteği ve en önemlisi de Armağan sayesinde oldu her şey” diye ekliyor Nurdan Toper.

Sonraki süreci şöyle özetliyor Toper; “Profesyonel bir fırın alarak yola çıktık. O zamanlar Armağan da İstanbul’daydı ve biz çokça siparişler almaya başladık. Hem börek çörek ikramlık, hem de meze türünden birçok sipariş geliyordu. Bu durum kendimi bulmamı da sağladı; bir şeyler üretmenin verdiği kendine güven hissini çok sevdim. Çok keyifli geri dönüşler aldım. Bu işin bir de adı olmalıydı. Rahmetli babam bize “Kız Çocukları” diye hitap ederdi; onun da anısına markaya “Kız Çocukları” ismini verdik.

Reçete sevmeyen aşçı

Nurdan Toper hep aynı listeyle, yani mutfak diliyle “reçete” ile çalışmayı pek sevmiyor. O, yemek yapmanın yaratıcı ve neşeli kısmından haz alıyor. Bu nedenle de çok yaratıcı; içerikler ana yapıyı koruyarak farklılıklar gösterebiliyor. İstanbul’a taşındıktan sonra eğitim almış ama reçeteli çalışma kısmını sevmemiş. Eğitimde öğrendikleri elbette yanına kâr kalmış, elinde ne varsa o malzemeyle yemek çıkartmayı daha çok seviyor. Onun yemeklerini başkalarından farklı kılan da bu zaten. Hep yaratıcı, hep şaşırtıcı. Geleneksel tarifleri çağdaş şekilde beslemeyi seviyor Nurdan Toper. Normal bir kitap, roman okur gibi de yemek kitabı okuyor.

Yemeğe ilişkin her şey ona cazip geliyor. Mesela içinde yemek olan filmlere bayılıyor. İzlerken kendisi de o filmin içine giriyor adeta. “Pastanelerde gördüğüm o mikserler, restoranların mutfaklarındaki kazanlar, kepçeler hep dikkatimi çekti” diyor ve ekliyor, “Ekranda bir şeyleri büyük ilgiyle izliyorsam emin olun ki orada mutfağa, yemeğe dair bir şeyler vardır.”

Ders çalışır gibi hazırlık

Özellikle atölyeler için hazırlık yaparken illaki yazarak çalışıyor Toper. Bir atölyeye hazırladığı mönüyü bir başka atölyeye bire bir kesinlikle yapmıyor. Yemek işine başlayana kadar iş hayatı olmamasına rağmen onda tam bir yönetici kadın disiplini var. Listesiz çalışmıyor. Organizasyonu önce masa başında kurguluyor; sofrayı hayalinde kuruyor. Sonra sıra sahaya geliyor ve alışveriş süreci devreye giriyor. Söz konusu bir atölye için Ege Sofrası ise pazara malzeme listesiz asla gidilmiyor. Yani her şey planlı programlı.

“Pazar çok zengin, malzeme anlamında bölgesel zenginliğimiz çok. Sebzenin, balığın, etin her türü var. O sebeple rahatlıkla çeşitli menü çıkarabiliyorum” diyor; “aynı sofrayı kurmaya gerek yok. Her mevsim, her ay, hatta her gün farklı malzemelerle buluşabiliyorum alışveriş sırasında.”

Mönünün pişiriminde en sevmediği kısım başlangıç. Başlarken tereddüt ediyor ama sonra sanki otomatiğe atmış gibi aynı anda bir sürü şey yaparak ilerliyor; “Çalışırken bana bir şey sorulmasından hoşlanmam, çünkü yemeğin dünyasına girerim, odaklanırım. Biri benimle beraber aynı mutfakta iş yapacaksa izleyerek çalışmalı. Çünkü ben birini bitirmeden kafamda ötekine başlarım. Bir anda dört tencereyi de ocağa koyarım. Konuşmakla dikkatimi dağıtmak istemem. En çok sevdiğim tarafı da yemeğin bitmiş halidir; zeytinyağlı soğumuştur, ben onu boşaltmışımdır, pişirdiklerimin tabaklardaki sunum halini çok severim. Döner döner tekrar bakarım”. Şimdi bu kadın için “işine aşık” demezsiniz de ne dersiniz?

Lezzetlerin sultanı

Bir keman virtüözünü sahnede gördüğümüzde sanki çok kolaymış, çıksak sahneye biz de öyle çalıverecekmişiz gibi hissederiz ya, Nurdan Toper yemek tarifi verdiğinde de sanki hemen üç dakikada yapabilecekmişsiniz gibi geliyor. Tarif soranlara her şeyi keyifle anlatıyor. Ama yazma konusunda biraz sıkıntılı onunla sadece yemek konuşabilirsiniz ama “yazsana” dediğinizde canı sıkılıyor. Yine de instagram’daki hesabından paylaştığı nefis tatları, mümkün olduğunca açık yazıyor. Eksiksiz. Öyle tarif saklayan İfodgillerden değil yani Nurdan Toper.

Kız Çocukları öncesinde Akarca’da bir otelde çalıştığı iki yılın kendisine çok büyük katkısı olduğunu da söylemeden edemiyor Nurdan Toper. Ala Carte zeytinyağlı ve soğuk bölümünde yaptığı işten büyük zevk almış. Dile kolay; iki yıl boyunca her gün, büyük bir sorumluluk. Orada da her şeyi kendisine bıraktıkları için çok mutlu olmuş.

Ne olacak bu tarifler?

Tarif yazmayı sevmiyor ama çocukları Nursel ve Hüsam’ın ısrarlarıyla artık bir kitap yazma konusunda çokça yol almış durumda. Elinde biriken tariflerle iki yıldır çalışıyor. Aile tarifleri Nurdan Toper için çok değerli. Muhteşem sofralarda hep aileden kalma tariflerin temeli var. Halasının vefatından sonra kendisine geçen tarif defteri ise onun için kutsal bir kitap kadar değerli.

Kendi hazırlamadığı sofralar arasında kimin sofrasını beğendiğini sorduğumuzda ise cevabı çok net: “Kesinlikle annemin.”Annesi Annesi Feriha Toper için “Hala çok güzel yemekler yapar. Kendine olan saygısından, tek başına bile olsa salata yapmadan sofraya oturmaz” sözlerini de eklemeden geçmiyor.

Ya o? Kendisine yemek yapıyor mu?

“Evet, yalnız yaşıyorum ve kendime yemek yaparım ama karavan usulü çalışırım kendime. Dolabımda mutlaka hep yemeğim olur. Kendim yemesem bile kızıma, komşuma, apartman görevlime mutlaka veririm, yemeğin paylaşımını çok severim. Yemek yapmak dışında pazara gitmeyi de çok severim. İstanbul’dayken sabah, öğlen ve akşamüstü olmak üzere günde 3 defa pazara giderdim. Normalde İstanbul’da yaşıyorum ama Torlak Çiftliği üretimleri için, atölyeler için buraya geliyorum.”

Son söz;

“Yemek yapmak keyif verici olduğu kadar da çoklu emek gerektiren, zahmetli bir iş aslında. Ama en güzeli o emeğin karşılığını masaya oturanların yüzündeki memnuniyet ifadesinde görmek. İşte o zaman tüm yorgunluğunuza değiyor.”

Nurdan Toper imzalı Kız Çocukları’nın lezzetli dünyasına girmek için onu instagram hesabından takip edebilirsiniz:

Instagram: @kizcocuklari

İçeriye girdiğimde ışıl ışıl ayakkabılar, çantalar, rengârenk elbiselerle donanmış bir ortamla karşılaştım. Enerjisi yüksek bir dekorasyon ve cıvıl cıvıl bir konsept; her şey iç açıcı, neşeli ve şık. Kendisi gibi bir mekan yaratmış SELİN SİNTAÇ. Ona “hayırlı uğurlu olsun” demek için mekana ilk gelişimde karar verdim bu kez Sofra Muhabbeti’mi kendisinin zarif çay masasında yapmaya.

O’nu tanıyan çok. Bilinmeyenlerle dolu bir genç kadın aslında Selin Sintaç. Dıştan bakınca duvarları var sanki, sohbet edip tanıdıkça bambaşka bir kadınla bir araya geldiğinizi anlıyorsunuz. Samimi, enerjik ve özenli.

Sibel Köroğlu: Hadi senin sözlerinle tanıyalım biraz Selin Sintaç’ı…

Selin Sintaç: Doğma büyüme İzmirliyim, üniversiteyi de İzmir’de okudum. Aile şirketimizde çalışıyordum ve aynı zamanda da okuyordum. Üniversite bittikten sonra Amerika’ya gidip California San Francisco’ya yerleştim.  10 yıl kadar orada kaldım ve o dönemde yüksek lisansımı bitirdim. Burada Uluslararası İlişkiler Avrupa Birliği okumuştum. Amerika’da da kamu yönetimi ve yöneticilik üzerine master yaptım. Aslında eğitimim tamamen devlet siyaset ve politika üzerine idi. Otuzlu yaşlara yakın bir zamanda üçüncü üniversitemi moda üzerine okudum.

Moda kendimi bulduğum bir alandı. Moda pazarlama bölümünde modanın farklı dallarında eğitimler aldım. Hiç unutmuyorum; ilk derste sınıftaki yaş ortalamasına göre çok büyük kalıyorum tabii, en öne kalemlerim, notlarım hazır vaziyette oturdum, çok sevdiğim bölüm başkanlığını yapan Diana diye bir hoca vardı, arkası dönük tahtaya bir şeyler yazmaya başladı. Ben başladım ağlamaya, kadın ağladığımı duyunca arkasını dönüp neden ağladığımı sordu. Ayağa kalkıp “Ben otuzuma merdiven dayadım, bu benim üçüncü üniversitem ve kendimi anca burada buldum” dedim. Bütün sınıf alkışlamaya başladı. O günden sonra hiç kimse de beni unutamadı.

SİBEL KÖROĞLU: Üçüncü üniversitede kendini buldun, peki diğer okuduğun bölümlerin hayatında sana hiç etkisi oldu mu?

SELİN SİNTAÇ:Tabii ki oldu. Dünyaya bakış açımı değiştiren ve beni bu kadar açık görüşlülüğe iten aslında aldığım eğitimlerdi.

SİBEL KÖROĞLU: Amerika maceranı dinlemek istiyorum. Ne zamandır İzmir’desin? Kesin dönüş mü yaptın?

SELİN SİNTAÇ: Döneli 5-6 ay oldu. Aslında bir ayağım hep o tarafta çünkü ben aynı zamanda Amerikan vatandaşıyım. Tek vatanım Türkiye değil, artık Amerika da benim vatanım; kısacası dünya vatandaşıyım. Yeri geliyor buradan daha çok orayı biliyorum, çünkü buradan daha çok orada yaşadım bazı şeyleri. 24-37 yaş arası dönemim orada geçti. Hayatınızda kendi bilincinize vardığınız dönem, kendinizi keşfettiğiniz dönem vardır ya işte ben o dönemde hep Amerika’daydım. Kardeşimin düğünü için geldim aslında. Sonrasında da kaldım. Çünkü şu an bulunduğumuz mağaza gibi moda üzerine bir şeyler yapmak benim hep hayalimdi. Aslında ilk Amerika’da böyle bir şey düşündüm ama aslında güçlü olduğum yer burası, köklerimin olduğu yer burası. Ailemin manevi desteğinin olduğu yer burası. Orada olsaydım yine tek başıma olacaktım. Şimdikinin en az 2 katı daha fazla zorlanacaktım. Ama burada hayat aile ile beraber çok güzel ve kolay. Yıllarca zaten yalnızlığın zorluğunu çok yaşadım. Mesleki açıdan bakarsak; Türkiye’de yapılan her şey çok iyi, malzemeler, dikişler çok güzel, usta terziler çok iyi. Böyle bir iş için ana merkezi burada kurup Amerika’da sürdürmek gibi bir hayalim var.b

SİBEL KÖROĞLU: Orada ne işler yaptın?

SELİN SİNTAÇ: Çok farklı işler yaptım. Mesela orada Uber’in ilk kadın şoförü oldum. Terzide çalıştım. Uzun yıllar moda sektöründe yer aldım; stilistlik, gardırop stilistliği, moda danışmanlığı yaptım, kişiye özel çalışıyordum. En önemlisi de Fashion Show Production dediğimiz kısacası burada moda şovlarında ajansların yaptığı işi yapıyordum. Modellerle çalıştım, koreografilerini yaptım, model eğitmenliği yaptım. Genel olarak moda sektöründe yer aldım.

SİBEL KÖROĞLU: Hepsinden daha farklı bir iş olan uber şoförlüğü benim dikkatimi çekti. Neden bu iş?

SELİN SİNTAÇ: O dönem okulum yeni bitmişti; bir yandan kendimi keşfetmeye çalışırken bir yandan da maddi olarak da ayakta durmam gerekiyordu. Sonuçta Amerika’da tek başıma yaşadım. Bir de modadan kazandığımın daha fazlasını modaya harcıyordum. Dolaplara elbiseler ayakkabılar sığmadığı için modaya harcadığım bu parayı dengeleyen bir para akışının olması gerekiyordu. Dolayısıyla böyle bir iş tecrübem de oldu. San Francisco’da 40 şoförün içinde tek kadın olan bendim.

SİBEL KÖROĞLU:Hep hayalin olduğunu söyledin. Peki, nasıl gelişti bu süreç? Kısa sürede burayı nasıl açtın?

SELİN SİNTAÇ: Evet, hep hayalimdi bu benim. Kendi tasarladığım logom bile 5-6 yıl öncesinden hazırdı. Kafamda hep istediğim bir şeydi ama doğru yer ve doğru zamanı bekledim. Ailemin de destek ve teşvikleriyle yola çıktım bu anlamda ailem hep yanımda yer aldı. Konseptteki değişikliğin sebebi de aslında biraz İzmir. Çünkü buradaki konsept, İstanbul’da, Amerika’da, Avrupa’da var ama İzmir’de hiç olmayan bir şey; “ikinci el designer”… Çok az giyilmiş ya da hiç giyilmemiş çok yeni ve marka ürünler… Kendi çevreme anneme, kardeşime ya da kendime baktığımda bir elbiseyi alıp sadece bir gün bir kaç saat giyip bir daha kullanamama durumu olunca bu şekilde bir fikir mantıklıydı. Biraz da tüketim çılgınlığına dur deyip, bu ürünleri alamayan insanlara fayda sağlayan bir şeyler yapmak istedim. Aslında sosyal sorumluluk gibi de bir şey bu. Çünkü ikinci el dediğinizde %50+%10’dur bunun gideri. Bu şekilde bir fırsatı değerlendirmek isteyen de çok kişi var. Buradaki ürünlerin çoğunun tarzı houte couture. Amerika’dan bir tane alınmış ya da farklı sezonlarda toplanmış değişik ürünler ve Türkiye’de bulunmayan ürünler. Türkiye’de bulabilmeniz için zamanında Amerika’ya gidip almış olmanız gerekiyor bu mağazadakilerin çoğunu.

SİBEL KÖROĞLU: Dünyada yaygın olan bu ikinci el konsepti Türkiye’de ya da İzmir’de ne durumda sence? İnsanlardan nasıl tepkiler aldın?

SELİN SİNTAÇ: Olumlu tepkiler aldım hep. Öyle ki ortanın altı kalitede ürünlere öyle fiyatlar veriliyor ki artık buradaki yüksek marka ürünlerin böyle uygun fiyatlarda olması insanları çok cezbetti. Ben bu işe girdiğimde herkes ürünlerin çok üst segmente hitap edeceğini ve fiyatların çok yüksek olacağını düşündü. Abiye kıyafetlerimin bile fiyat aralığı çok normal bir seviyede. Fiyat aralığım 800-2500₺ arasında değişiyor. Türkiye’ye kardeşimin düğünü için geldiğimde abiye ararken 3000-4000₺’ye abiye bulduğumuzda seviniyordum. Ben müşteri olarak “iyi, kaliteli ve değişik olsun” diye bakıyorum ürünlere. Bu yüzden de insanlara bunu sunmak istiyorum. İnsanlar güzel, değişik şeyleri uygun fiyatlara alsınlar istiyorum.

SİBEL KÖROĞLU: Bedenler nasıl? Biraz büyük beden giyenler de bir şeyler bulabiliyor mu burada?
SELİN SİNTAÇ: Hazırlarda 40 bedene kadar ürünler var. Kotlarda 23-31 beden aralıkları var. Zaten Amerika bedenleri buradakilerle tam olarak aynı değil, Small bedenler Medium’a denk gelebiliyor Türkiye’de. Kendi markamla diktirdiğim bütün ürünlerde her beden çalışıyorum zaten. Kendi tasarım ürünlerimle de müşterileri buluşturacağım.

SİBEL KÖROĞLU: Bu röportajı yaptığımızda burası açılalı bir hafta oldu daha çok yeni ama burası zamanla Alsancak’ın buluşma noktası olacakmış gibi hissediyorum. Bence insanlar hem sohbet edelim hem birşeyler bakalım diye burayı buluşma noktası haline getirecekler…
SELİN SİNTAÇ: İnşallah öyle olur. Ben de bu düşünceyi arkadaşlarıma çevreme aşılamaya çalışıyorum. Konsepti tanıtmak adına biliyorsunuz ben tek bir açılış yapmadım, bir lansman gecesi yaptım, kişiye özel davetler verdim, herkesle tek tek ilgilenip konsepti anlattım. Hem almaya hem vermeye yönelik, modayı paraya, parayı modaya çevirmek anlamında İzmir’de olmayan bir konsept ile geldim. Bu mağazaya gündüz kıyafetleriyle gelip gece aniden çıkan bir davete baştan ayağa hazır bir halde çıkabilirsiniz. Kıyafetinden çantasına ayakkabısından ceketine kadar donatabiliyor burası.

SİBEL KÖROĞLU: İade durumu söz konusu mu?
SELİN SİNTAÇ: İkinci el ürünlerde dünyanın hiçbir yerinde iade yok. Ben kendi nezdimde değiştirme tabii ki yaparım ama iade diye bir şey ikinci el ürünlerde yok. Yeni koleksiyonda ise ayrı bir durum söz konusu elbette.
İkinci el ürün satın almayı ve nasıl kullanılacağını da insanlara alıştırmak istiyorum. Ben de Amerika’dayken çokça zaman ikinci el mağazalardan ürün alışverişi yapıyordum ve bunu da çok seviyorum. Kaliteli, marka ve çok az kullanılmış yepyeni ürünleri çok uygun fiyatlara almak bence çok mantıklı. Ayrıca bu paylaşımı da önemli buluyorum.

SİBEL KÖROĞLU: Bu yıl ailenizin en büyük mutluluğu Seray’ın düğünü oldu. Güzel bir organizasyon süreci geçirdiniz. Düğünde Seray’ın saç ve makyajını senin yaptığını duydum, doğru mu?
SELİN SİNTAÇ: Evet, saçını da makyajını da gurur duyarak ben yaptım. Herkese nasip olmaz kendinden 8 yaş küçük kız kardeşinin makyajını yapıp duvağını takmak… Seray da sağ olsun, o anlamda bana çok güvendi. Ben de büyük bir zevkle yaptım.

SİBEL KÖROĞLU: Bir başkasına böyle güzel makyaj yapabilmek el becerisi ister. Belli ki el becerin de yüksek. Güzel sanatlara da bir yatkınlık var sanıyorum resim ile de uğraşıyorsun…

SELİN SİNTAÇ: Evet, yağlı boya, kara kalem resimle uğraşmayı seviyorum. Ben terazi burcuyum; yaratıcılığa, sanata ve sosyalliğe yatkın bir burçtur. Bu özellikleri taşıdığımı düşünüyorum. Yağlı boya için hiç ders almadım. Kendi kendime geliştirdiğim bir hobi benim için.

SİBEL KÖROĞLU: Mağazaya gelenler de görecekler bu harika resimler burada da yer alıyor…

SELİN SİNTAÇ: Çok teşekkür ederim. Aslında hiç profesyonel yapılmış resimler değil bunlar, sadece görerek ve renklerle oynayarak ortaya çıkardığım şeyler. Vücudumuz da, yüzümüz de boş bir tuval gibi. Üzerine kullandığımız makyaj malzemeleri ve kıyafetler hayatın renkleri gibi… Ben güne başlamadan önce bu gün ne giysem diye düşünmüyorum, bu gün nasıl bir sanatsal faaliyette bulunsam diye düşünüyorum çünkü bu benim sanatım. Sokağa çıkarken kıyafetimden aksesuarıma, saçıma, makyajıma kadar sanat yaptığımı düşünüyorum.

SİBEL KÖROĞLU: Bir davete gitmek için hazırlanman ne kadar sürüyor?

SELİN SİNTAÇ: O her seferinde değişebiliyor. Eğer kendimi çok zorlarsam 15-20 dakikada hazır olabiliyorum. Bazen de geniş geniş hazırlanıp birkaç saatimi buna ayırabiliyorum.

SİBEL KÖROĞLU: Çok başarılı, bir o kadar da mükemmeliyetçi bir baba ile tescilli güzel bir annenin ilk kızısın. Çok şanslısın. Diğer yandan da, sorumlulukların olması, örnek olmak gibi beklentilerle doğuyorsun aslında.

SELİN SİNTAÇ: Uzun yıllar Amerika’da yaşamamın bir sebebi de buydu aslında. Çünkü o sorumlulukların altında insan bazen kendi olamıyor.  Beklentileri karşılayabilmek adına yok olabiliyorsunuz. Ben her şeyden önce bir birey olarak, Selin olarak, yalın olarak, aileden aldıklarımın üstüne kendim de var olabilmeye çalıştım. Gölgesiz ve yalın bir şekilde ailemi de en iyi şekilde temsil etmeye ve onlardan biri olmaya çalıştım. Onların altında ya da üstünde değil, yan yana, bir arada olabilmeye önem verdim. Çok saygılı, mutlu ve de sevgi dolu bir aile ortamında yetiştik. O yüzden kardeşim de ben de çok şanslıyız. Anne ve babamız her anlamda, hep yanımızda ve destek oldular.

SİBEL KÖROĞLU: “Babamın kurulu düzeninde çalışayım” diye bir düşüncen olmadı sanırım.

SELİN SİNTAÇ: Ben 11 yaşımdan beri babamla beraber çalışıyorum. Arkadaşlarım sokakta bebeklerle oynarken ben 11 yaşında fatura kesmeyi, babam sayesinde öğrendim. Babamın bir lafı vardır; “işin mutfağından gelmeden yemek yapmayı öğrenemezsin” der. Bir şeyleri hak etmeyi öğrenerek büyütüldük hep. Böyle yetiştirilmeseydim hayata karşı bu kadar sağlam ve net duramazdım. Kolayı tercih etmektense hep zoru seçtim. Bu da babam ve annemin bizleri yetiştirmesiyle ilgili.

SİBEL KÖROĞLU: Evlilik düşüncesi var mı kafanda yakınlarda?

SELİN SİNTAÇ: Kader kısmet o işler. Evleneceğim diye yola çıkan bir insan değilim.

SİBEL KÖROĞLU: Şöyle bir gelinliğim olsun diye hiç hayal kurdun mu?

SELİN SİNTAÇ: Küçüklükten beri her kızın öyle bir hayali vardır. Benimkisi nasıl olur bilemiyorum. Tabii taşlı, tüllü bir şeyler olacağı kesin. Işıltıları, şatafatı, yeri geldiğinde abartıyı çok seviyorum. Aynı evden iki kız olarak kardeşim çok sade bir tarza sahipken, ben ise tam tersiyim.

SİBEL KÖROĞLU: Bu tarzını kendine çok güzel yakıştırıyorsun ve çok güzel taşıyorsun bu çok önemli.

SELİN SİNTAÇ: Çok teşekkür ederim. Stil danışmanlığı da yaptığım dönemlerde vücut tipine göre giyinmek, saç rengine göre makyaj yapmak, göz şekline göre göz makyajı yapmak gibi konularda yardımcı oluyordum. Çoğu insan bunun eğitimini almadığı için bilmiyor ve bu gayet doğal. Bizim gibi insanlar bu noktada devreye giriyor. Bu boy etek giymen lazım, bu elbisenin altına şu tarz bir ayakkabı kullansan daha güzel durur, boyunu uzatır bacağını kesmez şeklinde önerilerde bulunmak gerekiyor.

SİBEL KÖROĞLU: Çocukken de sever miydin? Mesela mankencilik falan oynar mıydın?

SELİN SİNTAÇ: 3 yaşında masanın üstünde Bergen şarkıları söylermişim, o kadar söyleyeyim.

SİBEL KÖROĞLU:Elinde gece kıyafeti olan ve bunları sana ulaştırmak isteyenler nereden ulaşabilir? Senin bu anlamda kriterlerin neler?

SELİN SİNTAÇ: Açılalı çok kısa süre oldu ama insanlar hemen benimsediler. Daha şimdiden dolaplarında duran bir kez giyilmiş ve artık kullanmadıkları güzel ürünleri getirmeye başladılar bile. Bana ulaşmak zor değil, zaten sosyal medyayı çok sık kullanan bir insanım. Adresim de belli, ulaşmak isteyen herkese açığım. Bazıları fotoğraf göndermek istiyorlar, işleyişin nasıl olduğunu soruyorlar. Ben buraya konsinye şeklinde alıp koyuyorum, beraber fiyat aralığını belirliyoruz. Ürün satışı gerçekleştikten sonra %30’unu ben alıyorum, kalanı da ürün sahibine teslim ediyorum. Çok kullanılmış, hırpalanmış ya da kendimiz satın almayacağımız bir şeyi buraya koymuyoruz. Az giyilmiş, hiç giyilmemiş ya da çok iyi durumdaki ürünleri almayı, farklı ürünlere ve farklı bedenlere yönelmeyi tercih ediyorum.

SİBEL KÖROĞLU: Formunu böyle koruyabilmeyi nasıl sağlıyorsun? Nasıl besleniyorsun?

SELİN SİNTAÇ: Ne istesem yerim hiç kilo almam gibi bir insan hiç olmadım. Yediğime içtiğime her zaman çok dikkat ediyorum. Tatlıyı çok seviyorum ama ucunu kaçırmamaya çalışıyorum. Bir gün tatlı yediysem ertesi gün bir öğünü kesiyorum. Karbonhidrattan uzak durmaya çalışıyorum, ekmek yemiyorum. İşim görselliğe yönelik ama işim bu olmadan önce de görselliğe çok dikkat eden önem veren bir insandım. Spor da hayatımdan hiçbir zaman çıkmadı, küçük yaşlardan beri spor yapıyorum.

SİBEL KÖROĞLU: Ata binme hikâyen de var bildiğim kadarıyla…

SELİN SİNTAÇ: Evet, bir de attan düşme hikâyem var. Sonrasında omurgamdan 2 kere ameliyat geçirdim. Hemen ardından dizimi kırdım. Şu an çok ağır sporlar yapamıyorum. Ama yüzme, yürüyüş gibi daha günlük aktiviteleri yapıyorum mutlaka.

SİBEL KÖROĞLU: Çok güzel kombinler, çok güzel makyajlar yapıyorsun. Peki güzel sofra da hazırlar mısın? Mutfağa giriyor musun?

SELİN SİNTAÇ: Ben hazırlarım ama siz yemezsiniz. Şu anlamda söylüyorum; inanılmaz sağlıklı, yağsız, tuzsuz şeyler yapıyorum ve ben onları yiyorum. Bir brokoli çorbası yaparım mesela onu sadece ben yiyebiliyorum. Çünkü 6-7 yıl kadar önce yemek zevki ile yemek yiyen bir insan olmaktan çıktım ben. Karnım doysun diye yemek yiyorum. Amerika’dayken uzun bir süre dışarıdan insan elinin değdiği bir ürün yemedim, tamamen haşlanmış sebze ve haşlanmış proteinlerle beslendim. Bu durum da yemek yeme zevkini ve iştahı aldı benden. İyi ki de aldı, çok mutluyum bu şekilde, sağlıklı da besleniyorum. Ama ilginç bir şey itiraf edeyim; sokak yemeklerini çok özlemişim. Şurada kokoreç, midye, çiğköfte olsun, dayanamam. Bunlara karşı açlığım var ama mesela gidip İskender döner yiyelim deseniz ben ekmek yemem derim, tereyağı yemem derim.

Sevgili Selin, büyük hayallerinle buluşacağın ışıltılı bir başlangıç yaptın. Başarılar diliyorum.

Instagram: @selinsintac

Röportaj: Erkan Sevinç | drerkansevinc@gmail.com

Böyle diyor Oya Pardak… Gerçekten öyle de… Sadece birine değil, mesleğe, doğaya aşıksan, her alanda başarılı olabiliyorsun.. Oya Pardak hayalindeki mesleğin tahsilini yapan şanslı bir kadın olarak değerlendirilebilir. Oysa o her yaptığı işi “oya gibi” işleyen biri. Ona gerek yazılı, gerekse görsel medyada haber programlarından aşinasınız. Son on yıldır farklı bir kulvarda, halkla ilişkiler mesleğinde koşan Pardak çalıştığı ajansta herkesin alamadığı işleri almasıyla tanınırken şimdilerde kendi PR Ajansı’nı da kurmuş durumda. 90’ların başında Sky TV’de yaptığım “Her Şeyden Önce Sağlık “programına yaptığı röportajlarla renk katan Pardak ile işten aşka keyifli bir sohbet…

Gazetecilikle başladın, halkla ilişkilerle devam ediyorsun…

Son on yıldır PR ile uğraşıyordum. Bağlı olduğum ajansta birçok firmanın basın ve halkla ilişkiler işini yürütüyordum. Son yıllarda aklımda böyle bir hayal vardı, neden kendi işimin patronu olmuyorum şeklinde. Ve zamanı geldiğini düşünerek şirketi kurdum. Gazetecilik mesleğindeki kısıtlamalar bizleri PR işine itti. Bu konuda kendimi geliştirmekte ayrı bir heyecan oldu.

Başa dönelim. Gazetecilik yıllarına…

Gazetecilik çocukluk hayalimdi. Hep haberci olmak istedim. Ve İletişim Fakültesi Gazetecilik Bölümü’ne girmem ile birlikte hayallerim yavaş yavaş gerçekleşmeye başladı. Gazetecilik okurken Türkiye’de yeni yeni televizyonlar açılmaya başladı. Okula girdiğimizde tek kanal varken mezun olduğumuzda Türkiye yeni kanallarla tanışmaya başlamıştı. Hürriyet Gazetesinde stajımın ardından okurken İzmir’de Türkiye’nin ilk yerel kanalı SKY TV’de çalışmaya başladım.  Özel haber, haber programları ile mesleğimde kendimi geliştirdim. Meslek hayatımda Show TV İzmir Temsilcisi olmakla hayatımda yeni bir sayfa açıldı. Reha Muhtar’ın ekibinde uzun yıllar Show Haber’de çalıştım. O yıllar meslek hayatımın en güzel yıllarıydı. Daha sonra Star Haber’de görev yaptım. Heyecanı seviyorum; mesleğimle örtüşüyor… Gazetecilik ve TV haberciliği en sevdiğim alan. Okulda halkla ilişkiler de okumuştuk ve o da bizim uzmanlık alanımızdı. Madalyonun diğer tarafı halkla ilişkilere döndüğümde iki mesleği bir yerde birleştirmiş oldum.

Cevval bir muhabirdin…

Hem de korkuları olan. Her zaman haberin içindeydik. Hiçbir zaman masa başı habercilik yapmadım. Bir bayan muhabir olarak tatbikatlardan patlamalara, büyük deprem facialarından polis baskınlarına pek çok sıcak haberde yıllarca görev yaptım. Korkularımızın mesleğimizin önüne geçmesine izin vermedik. Her sıcak olayın içinde yer aldık, tarihe tanıklık ettik.  Kardak krizi gibi mesela… Bizler ustalarımızdan haberciliği öğrenebilme şansını bulmuş şanslı bir nesildik. Tabi şimdi her şey çok farklı.

Gazetecilik mesleğinde son yıllarda kadın gazeteciler çıksa da erkekler hep ön planda. Ama halkla ilişkilerde hep kadınlar. Erkeklerin esamesi okunmuyor nerdeyse…

Bir kadın olarak her iki mesleğimi çok sevdim. Tabii gazetecilik çok zor. Hele ki masa başında değilseniz. Televizyonda da ekran önünde görünüyorsunuz ama ekranın arkası, mutfağı çok zor. Kızımın doğumuna kadar saat mefhumum hiç olmadı. Haberden habere koşup durdum. PR kadın mesleği gibi görünüyor ama ikisinin de farklı boyutları olduğunu düşünüyorum. Sadece kadın olmak, güzel giyinmek, güzel görünmek PR mesleği için yeterli olamaz. Artık insanlar birikim, strateji, yön gösterecek kişilerle çalışmak istiyorlar. Kadın ya da erkek, fark etmez. Görsellik tabii ki önemli. Biz kadınların görselliği ve duyguları yüksek kişiler olmamız her iki meslekte de avantaj. Çünkü habercilikte de, PR’da da herkesin gördüğünden farklı bir enstantaneyi yakalamak çok önemli. Tabi ki zor şartlarda da görev yaptık. Ama işime ve kendime saygımdan dolayı ekran önünde ve haberde görüntüme bakımıma hep özen gösterdim. PR işinde de karşımdakini müşteri olarak görmeyip kendi işim gibi görüyor en iyisini yapmaya çalışıyorum. İşleri de erkek veya kadın işi olarak etiketlemiyorum. İşini iyi yapan dürüst yapan firmaları doğru başarılara taşıyanlar başarılı oluyor. Erkek ya da kadın işi yapanın iyi olması gerekir.

Halkla ilişkiler firmaları çok fazla. Bu sende bir kaygı yaratıyor mu?

Gazeteciliğimde son yıllarımı İstanbul medyasında çalışarak geçirdim. O dönemde de İzmir İstanbul ayırmadan yaptığım işlerin iyi olmasına baktım, özen gösterdim. PR’da da öyle. Bir İzmirli PR’cı olarak İstanbul’dan iş almak benim için zor olmayacak. Tabii sektörde çok şirket var ama biz butik çalışıyoruz. Müşterilerin bizi tercih etmesinde bir ayrıcalık oluyor. Aksine İzmir ve bölgeden markaları İstanbul ve Türkiye’ye taşımak, büyüme yolculuklarında beraber yol arkadaşlığı yapmak çok daha keyifli. Hiç öyle bir kaygım yok. İzmir’den tüm Türkiye’ye çok daha başarılı işler yapacağımıza inanıyorum. İzmir’de böyle bir potansiyel var. Buradaki işleri İstanbul’a, oradaki işleri buraya taşımak adına da benim gibi işini iyi yapan İzmirli şirketler önde olacaktır.

Her iki mesleğin saat kavramı olmayan meslekler. Bu da aile yapısını ayakta tutmak için çok zor olmalı.

Bizler mesleğimizle evliyiz. Mesleğimiz bir yaşam biçimi. Tatile gidildiğinde bile bir olayı haberleştiren ya da bir etkinliğe gittiğinde yeni şeyleri not alan bir meslek. Çok yoğun. Herkes bizim dünyamızı çok renkli görüyor ama arka planı var. Yoğunluk özel yaşamda zorluklar getiriyor; mesleğin cilveleri diyebiliriz.

Yorgunluğunu nasıl atıyorsun?

Gezerek. Seyahat etmeyi, yeni yerler görmeyi, keşfetmeyi çok seviyorum. Gördüğüm yerler nefes almamı sağlıyor. Doğanın içinde olmak bana huzur veriyor. Tam bir doğa tutkunuyum. Şehirdeki beton yığınından uzakta, doğanın güzelliği ve sakinliği bana ilham veriyor.

Alışveriş de bir terapi olmalı…

Kesinlikle. Alışverişi çok seviyorum. Ne kadar şanslıyım ki uzun yıllardır İzmir Optimum AVM ve şimdi de Hilltown Karşıyaka AVM’nin PR işlerini yürütüyorum.  Alışveriş merkezlerindeki ışığı, dükkanları, etkinlikleri seviyorum. Özellikle kıyafet, ayakkabı, çanta ve kozmetiğe ilgim var. Ama en çok ayakkabı alıyorum. Çok abartılı olmayan takılara ve saatlere de ilgim büyük.

Güzel fotoğraf da çekiyorsun. Var mı bir sergi projesi?

Evet, fotoğrafları değerlendiriyorum. Bir sergi düşüncem var. Gerek iş gerek özel seyahatlerim için gittiğim yerlerde özellikle çocuk yüzlerini çekiyorum. Her coğrafyanın çocukları yaşadıkları kültürün izlerini yüzlerinde taşıyorlar. İlk hayalim  “Anadolu’da Çocuk Olmak” konulu fotoğraf sergisini açmak. Bunun için fotoğraf çekmeye devam ediyorum.

Ve yemek?

Sevdiğim şeyleri soruyorsun sürekli. Evet yemek yemeyi çok seviyorum. Tercihim balık ve İzmir mezeleri.

Seni özgürlüğüne düşkün, arkadaş canlısı, sevgi dolu biri olarak tanıyorum.

Kova burcumun özellikleri işte.

Aşk maşk?

Hayat iki kişiliktir. Aşk her zaman önemli benim için. Aşksız yaşanmaz. Aşk bir hazine. Onu bulanlar şanslı. Benim çok geniş bir ailem ve canım kadar sevdiğim bir kızım var. Hayatı seviyorum. Hayatın “Aşk” konusunda da beni bir mükafatlandıracağına inanıyorum.

Türkiye’nin ilk tasarımcı markası olan MACHKA, Style Talk etkinlikleri kapsamında İzmirli modaseverler ile buluştu. Alsancak MACHKA mağazasında gerçekleşen Style Talk davetinde, MACHKA Marka Elçisi Arzum Onan ve Stil Danışmanı & Moda Editörü Mert Aslan’ın özel sunumuyla Machka Sonbahar-Kış 2019-2020 Koleksiyonu davetlilerle buluştu.

Davete, giydikleri Machka tasarımlarıyla katılan birbirinden şık davetliler, etkinlik sırasında yeni koleksiyondan beğendikleri parçaları incelemeyi ve satın almayı da ihmal etmediler.

Yunanistan adalarından biri olan Sakız Adası; deniz, kum ve güneşten meydana gelen klasik ada denklemleri içerisinde yer almıyor çünkü adanın denizi, kumu ve güneşi haricinde bir de zengin ve köklü bir tarihi yapısı bulunuyor. Bu nedenle Sakız Adası’nda, sadece denize girerek güneşin tadını çıkarmak isteyenler bulunmuyor. Tarihi, köklerinden yakalayıp, onunla birlikte eskimek isteyen birçok kişi, Sakız Adası’nda yaşanan tarihe eşlik etmek üzere Sakız Adası’na geliyor. Mavi ve beyaz şehirler ile adalara sahip olan Yunanistan’ın bu adasında yapılacak çok fazla aktivite bulunuyor. Özellikle tarihi gezilere sahne olan Sakız Adası’nda yine bu anlamda yapılacak çok fazla iş ve gezilecek, görülecek çok fazla mekan var. Üstelik Çeşme’den TURYOL ferbotu ile sadece 45 dakikada harika bir ortama ayak basabilirsiniz.

Sakız Adası’nı keşfetmek ve tadını çıkarmak için yapılacak ilk şey adanın, diğer Yunan adalarında görülen mavi ve beyaz mimarinin dışına çıkarak sarının atmosferine büründüğünü görmeniz oluyor. Sakız Adası’na adım attıktan sonra yapılabilecek aktivitelerin listesi, Sakız Adası’na ilk defa gidecekler için aşağıda yer alıyor fakat bilmeniz gereken bir detay var; Sakız Adası araç kiralama için ehliyete sahip olmanız gerekiyor.

1) Ada Turu: 

Adaya havaalanı veya liman fark etmeksizin inişinizde yapacağınız ilk iş önceden rezervasyon yaptırdıysanız eğer kalacağınız otele gitmek, rezervasyon yaptırmadıysanız da kalacağınız oteli seçmek olacaktır. Konaklama sorununu hallettikten sonra ise hemen dışarı çıkıyor ve Sakız Adası gezi rehberi ihtiyacınız olmadan küçük çaplı Sakız Adası turu’na başlıyorsunuz.

Sakız Adası, tarihi değerleri, kültürel kimliği ve mimari yapılarıyla oldukça zengin bir ada ve her üç adımdan birinde karşınıza tarihi bir eser veya mimari bir yapı çıkıyor. Adayla ilgili bilmeniz gereken ilk ipucu, ada merkezinin adının Chios olması ve İngilizcede Kios olarak okunması, fakat ada sakinlerinin bu kelimeyi Hios olarak telaffuz etmesi. Bu yüzden Hios kelimesini duyduğunuzda şaşırmamalısınız. Adayla ilgili ikinci bir ipucu ise ada esnafının ve sakinlerinin gün içerisinde saat 2 ile saat 6 arasında siesta yapıyor olmaları. Bu nedenle saat 2 ile saat 6 arasında isterseniz otelinizde dinlenebilir, isterseniz de adanın kordonunda yürüyüş yapabilirsiniz.

Değirmenler

Ada sokaklarını ve kordonu turladıktan sonra ada merkezinin biraz dışına çıkarak, adanın kuzey kısmında kalan ve adanın birer simgesi olan değirmenleri ziyaret edebilirsiniz. Yıllarca bu adada çalışmış fakat daha sonra emekliye ayrılmış olan bu değirmenler, ada merkezine yürüme mesafesindeler. Yürüyerek değirmenlere ulaşabilirsiniz. Adanın kuzey tarafına giderken ilk durağınız olan değirmenleri gördükten sonra kuzeye doğru gitmeye devam edebilir ve küçük çaplı ada turunuzu genişletebilirsiniz.

Sakız Ağaçları

Adanın güney kısmına doğru gittiğinizde, çok sayıda ağaç göreceksiniz. Bu ağaçlar, adaya ismini veren ve adanın simgesi olan sakız ağaçlarıdır. Sakız ağaçları adanın kuzey kısmında da güney kısmında da bulunuyor fakat sadece güney kısmında sakız salgılayabiliyor. Küçük çaplı, fazla detay barındırmayan bir geziyle ada turunuzu bitirebilirsiniz.

2) Köyler: 

Sakız Adası, sakız ağaçlarının dışında bir de köyleriyle tanınıyor. Tarihte, Cenevizliler tarafından kullanılmaya başlandıktan sonra keşfedilen damla sakızı, civar bölgeler tarafından da fark edildikten sonra adaya sürekli olarak saldırı ve yağmalar gerçekleştiği için bu köyler, dar sokaklardan hatta surlardan meydana geliyor. Beyaz ve mavi mimarinin aksine yine Cenevizliler tarafından kullanılan eşsiz duvar süslemelerine sahip kilise ve evler, bu köylerin en dikkat çekici yanlarından sadece bir tanesi..

Bu köylerin birçoğunu ziyaret edebilmenin yolu güney tarafına giden yoldan geçiyor. Adanın güney tarafına giden yolda ilk durak Armolia olabilir. Armolia’da seramik ürünlerin üretimiyle karşılaşabilir, tezgahlardan seramik ürünler satın alabilirsiniz.

Seramik alışverişiyle geçen Armolia gezisinden sonra güney yoluna devam ederek bir başka durak olan ve ada merkezine sadece 22 kilometre uzaklıkta olan Pirgi’ye uğrayabilirsiniz. Pirgi Köyü, Sakız Adası köylerinin genel mimarisini biraz daha öne çıkaran bir bölge olmasıyla dikkat çekiyor. Geometrik şekillere sahip olan duvar desenleriyle oldukça şirin bir görünüşe sahip olan bu evler, Pirgi Köyü’nün dar sokakları arasında oldukça sakin zamanlara tanık oluyor.

Pirgi Köyü’nden sonraki durak, Olimpi Köyü ve Olimpi Köyü’nün güneyinde yer alan Olimpi Mağarası olabilir. Olimpi Köyü’nden çıktıktan sonra gidebileceğiniz bir diğer köy de, taş evleriyle kendini belli eden ve ziyaretçilerine Orta Çağ atmosferini hissettiren Mesta Köyü..

Son durak olarak Vessa Köyü’ne uğrayabilir ve narenciye kokuları ile kuş cıvıltılarını bir arada kucakladıktan sonra tekrar adanın merkezine dönebilirsiniz.

3) Plajlar

Sakız Adası’nın öne çıkan simgeleri sakız ağaçları ve köyler olabilir fakat bunlar Sakız Adası’nın nihayetinde bir ada olduğu gerçeğini değiştirmiyor bu nedenle Sakız Adası’na gittiğinizde yapabileceğiniz bir diğer aktivite de mevsim uygunsa yüzmek, güneşlenmek ve kumsalda yürümek olmalı.

Sakız Adası’nda çok sayıda plaj var fakat bazıları elbette bir adım öne çıkanlardan. Kumsalı ve niteliği açısından bir adım öne çıkan plajlardan ilki Elinda Beach ismiyle bilinen, Anavatos yolu üzerindeki sahil. Bu plaja giderken, gerekli ekipmanı temin ederek gitmelisiniz.

Bir diğer plaj, Pirgi Köyü’ndeki Mavra Volia plajı. Bu plaj da tıpkı Elinda Beach gibi herhangi bir işletmeye sahip değil. Bu nedenle bu plajı tercih edecekseniz yine gerekli ekipmanı temin ederek, hazırlıklı bir şekilde gitmelisiniz. Mavra Volia’daki çakıllar, Yunan adalarının genel özelliği olan ve volkanik püskürme sonucu meydana gelen siyah çakıllar arasında yer alıyor.

ElindaBeach ve MavraVolia dışında Komi Beach’i de tercih edebilirsiniz. Üstelik Komi Beach’in kumlu sahilinde restoran ve tavernalar bulunuyor.

4) Tarihi Alanlar ve Müzeler

Adanın tarihi geçmişi nedeniyle gezilebilecek birçok tarihi alan ve müze bulunuyor. Özellikle müzelerin çokluğu sayesinde adanın tarihine geniş bir açıdan bakabilirsiniz.

Adada gezebileceğiniz tarihi alan ve müzeler arasında Sakız Adası Kalesi, Korais Kütüphanesi, Tıp Müzesi, Jüstinyen Müzesi, Denizcilik Müzesi, Bizans Müzesi ve Arkeoloji Müzesi yer alıyor.

5) Manastırlar 

Adada iki adet manastır bulunuyor. Bu manastırlardan bir tanesi Nea Moni Manastırı ve bu manastır şehir merkezinden 12 kilometre uzakta yer alıyor. Üç rahip tarafından inşa edilen Nea Moni Manastırı, Sakız Adası’nın en çok ziyaret edilen turistik bölgelerinden bir tanesi ve her yıl yüzlerce tarih severi ağırlıyor.

Manastırlardan ikincisi olan Agia Markella Manastırı ise şehir merkezine Nea Moni Manastırı’ndan biraz daha uzakta yer alıyor. Agia Markella Manastırı, şehir merkezine 45 kilometre uzaklıkta bulunuyor.

6) Mağaralar ve Bahçeler

Sakız Adası’nda gezebileceğiniz iki adet mağara bulunuyor. Bu mağaralardan bir tanesi Olimpi Köyü’nün güneyindeki Olimpi Mağarası, bir diğeri de Agio Galas Mağarası.

Sakız Adası’nda gezebileceğiniz bir bahçe var; şehir merkezindeki bu bahçenin adı Dimotikos Kipos.

7) Uzo-Balık

Sakız Adası’nda köyleri, mağaraları, manastır ve müzeleri gezdikten sonra şehir merkezinde veya balıkçı köylerinde, sakin ve ferah bir atmosfere sahip bir restorana oturup lezzetli Ege Denizi balığınızı tadarken, Yunanlıların yerli rakısı olan uzonuzu yudumlayabilirsiniz. Sakız Adası’nda yapmadan dönmemeniz gereken şeyler listesinde ilk sırayı uzo-balık almaktadır.

Seramikleriyle ünlü Armolia Köyü

Sakız Adası’nın merkezine 20 km uzaklıkta olan Armolia Köyü, seramik yapımı ve seramik işlemeciliği ile büyük bir üne sahip. Armolialıların en bilindik özellikleri; el becerilerini sanata döktükleri seramik yapımı eserleri… Sürahiler, vazolar, bardaklar ve fincanlar yapılan bu köyde ziyaretçiler, üretilen ürünlerin, üretim aşamalarını izleyip hatıra olarak satın alabiliyorlar.

Köyün meydanında 1744 yıllından kalma Agios Dimitrios’in resimleri ve ortaçağ anıtı olan Vretos Manastırı bulunuyor. Hala yer yer eski taş kemerleri ve taş evleri, nadir de olsa görebildiğimiz, hasar görmüş bir ortaçağ köyü burası… Köy, günümüzde eski köy üzerinde yavaş yavaş yenilenerek, tekrar yapılandırılmış. Köyün batısında bulunan yüksek bir dağın üzerinde Bizans döneminden kalma geceleri ışıklandırılan Apolihnon Kalesi de göze çarpıyor.

SAKIZ’DA YILBAŞI

Sakız’da her yılbaşı akşamı, adanıngençleri kendi yapmış oldukları dev gemi maketlerini önce sokaklarda dolaştırıyorlar. Hepsi inanılmaz güzel, çok emek harcanmış maketler…

Chios Adasının «Noel Baba Kayıkları», eskiden büyük küçük Noel şarkıcılarının kağıttan yapılma tekneleri sokak sokak dolaştırarak yılbaşı şarkılarını söyledikleri tüm ziyaretçilere açık, otantik bir görenek.

Son yıllarda bu görenek, bir yarışma haline gelmiş. Bu şekilde her yıl, mahalleleri ve kilise bölgelerini temsil eden çocuk grupları büyüklüğü 5 metreyi bulan gemi maketlerini yapıyor ve “methiyeler” söyleyerek en güzel tekneyi ve sahne düzenini sunmaya çalışarak yarışmaya katılıyorlar. Bu kültürel etkinlik, yılbaşı gecesinden önce ya şehrin merkez meydanı olan Vunakios‘ta ya da meydanın etrafında bulunan Chios Homeros Kültür ve Sanat Merkezi’nde gerçekleştiriliyor.

Çok Önemli

Yeni yıla Sakız Adası’nda girecekseniz geri sayım bitip geleneksel sakızlı yılbaşı keklerinizi yemeyi, sonra da Yunan müziği eşliğinde dans etmeyi sakın unutmayın.

Ha bir de; yeni yılın ilk günlerinde Mesta sokaklarında kaybolmayı da ihmal etmeyin.

Biz bir heves “Sanata Evet” kapsamında konser vermek üzere Akhisar’a binbir zorluk aşarak giderken, konservatuvarda iki küçük yeteneğin, heyecan içinde dizleri birbirine vururken, kültür merkezinin kapısı önünde bizi patlamış mısır kokusu karşıladı. “Acaba sinemaya mı geldik” diye düşünürken,  yörenin ileri gelenlerinin “popcorn” yiyen çocukları ile izlediğimiz konser sonrası, TOBAV olarak önemli görevlerimizden birinin canlı performansa gösterilmesi gereken hassasiyetin nedenlerinin, ivedilikle anlatılması olduğuna karar vermiştim. Yönetim Kurulu ile paylaştığımda, herkesin bundan muzdarip olduğunu görmek anlatılmaz bir histi ve birbirimizi yüreklendirdik.

Hani “biz sanata hayır mı diyoruz” diyenler var ya, eksik olmasınlar, sormak gerekiyor; “Herkes evet diyorsa neden böyleyiz?”

Cumhuriyet kazanımı olan “Sanata Saygı” tam gelişip alana yayılırken ne oldu ki bize?

Ne oldu da konsere cep telefonumuzu kapatmadan girip,

pet şişeyi çıtırdatmaktan çekinmeyip,

konser esnasında salona geç girip,

bir de fırsat bu fırsat diyerek en öndeki boş yere salına salına yürüdükten sonra,

canlı yayınlanmak üzere konserimiz kayda alınırken, program sarmadı diye canımız istediği anda yerimizden kalkıp, salına salına kapıyı çarpıp dışarı çıkıyoruz?

Soruyorum, ne oldu bize?

Canımız isteyince istediğimiz yerde alkışlamayı çok da umursamadan yapabiliyoruz. Şekilsel zarafetimizi sorgulayamıyorum bile; onlar genç, ne dilerse giyerler… Sözüm meclisten dışarı -hele ki MEGAPLUS okurları için- ama itiraf edin hiç mi rahatsız olmadınız müziğin ritmine kapılmışken, konserin ortasında, geç kalmış, bulduğu ilk yere oturması gerekirken, dizlerinize sürte sürte ille de yerime oturacağım diyen birileri olmadı mı hayatınızda?

Belki de onlara uygun bir anı yakalayıp şöyle demelisiniz; “Yerinize oturmak için konser arasını ya da yeriniz çok kolayda ise alkış arasını bekleseydiniz keşke. Ha, içeri girmek için eğer geç kaldı iseniz, kesinlikle alkışı beklemeliydiniz; size daha çok yakışırdı.”

Peki izlediğiniz bir tiyatro oyununda bazen sahnede sergilenenden kopup yüzleri ekran ışığından aydınlanan o tuhaf tiplere gözünüzün takıldığı olmadı mı hiç?

Ben en çok neye rastlıyorum bu ara biliyor musunuz? Yaptığı canlı yayını, kayıttan tekrar izleyenlere… Hani ne demek gerekir bilemiyorum, sahnede bir önceki çaldığı partiye eşlik eden sıradan biri var nasılsa…  Artık cep telefonunu açık unutma vakalarından hiç bahsetmeyeceğim. Yıllar önce büyük bir konserde, sevgili Gürer Aykal, çalan cep telefonu yüzünden orkestrayı durdurmuş, çok da yerinde bir konuşma yapmıştı tüm zarifliği ile…

Söylemeden edemeyeceğim bir anım da Genco Erkal’dan; flaşlı çekim yapan zatlar için oyunu bir anda durdurmuş, hepimizi şok eden hayata dair bir iki replikten sonra oyuna kaldığı yerden devam etmişti büyük sanatçı. Ama reva mıydı bu yıllardır seyircisine itinayla davranan kıymetli sanat insanına? Mecbur mu bunu çekmeye? Hem de bu yüzyılda? Pes demiştim o gün!

Bu satırları okurken aklınıza niceleri geliyor değil mi? Siz de anlatın, anlatmalısınız… “Sanata Evet” demen bir anlamı da bu davranış biçimlerinden rahatsız olmak işte. Yavrularımızı biraz estetik kurallara göre yetiştirmek. Keşke gösteri salonları olan o pahallı okullar en azından bir çeyrek kuyruklu bir piyano alıp, klasik müzik dinletileri pratikle bu kuralları yaşama katsalar, sıkmadan, bunaltmadan farkındalık yaratsalar. TOBAV bu konserleri gönüllü olarak düzenlemeye hazır. Keşke her öğretmen hangi branştan olursa olsun bir iki kelimeyle değinse bu konulara. Keşke sanat hepimizin derdi olsa. Kırmadan, üzmeden, hissettirmeden uyarsak ihtiyaç sahiplerini, gülümseyerek hatırlatsak değerleri…

Yine, çok güzel hayaller kurdum. Dünya griden renklendi düşlerimde. Olsun, olanaksız değil hiç bir şey. Yılgınlık olmaz Cumhuriyet Kadını’nda. 96’dan gün aldıysak nice yüzyıllarda yaşayacak tüm çabalar. Hiçbir şey boşuna değil.

Sanata Evet, Yaşasın Cumhuriyet!

İzmir ili, Seferihisar ilçe sınırında yer alan ve yıl boyunca çok sayıda ziyaretçiyi kucaklayan yazlık tatil beldesi Akarca’da eşi Tuncay Elçi ile birlikte radikal bir karar alıp İstanbul’dan buraya taşınma planı yapmışlar. Oğlu İstanbul’da kalmış, kızı ise onlarla beraber gelmiş Seferihisar Akarca’ya. “Artık tam zamanı deyip bir hafta içinde Akarca’ya yerleşiverdik. İstanbul’un yarış ritminden sonra Seferihisar gibi yavaş olmanın mecburi psikolojisine alışmak biraz zor olsa da, bugün baktığımızda neden bu kadar geç kalmışız diye hayıflanıyoruz aslında” diyor geçiş dönemi hakkında Gülgün.

Tekstilde beyaz yakalı yıllar

İstanbullu ve tam da Kadıköylü Gülgün, sanatsal kabiliyetleri zengin bir ailenin üyesi olarak konfeksiyon bölümünde okumuş. Okulun edebiyat öğretmeni Fethi Karamahmutoğlu ile musiki alanında aldığı derslere ve çok iyi bir sese sahip olmasına rağmen babadan Arnavut, anneden Karadeniz olan aile kütüklerinin ona yüklediği koordinatlar nedeniyle tekstil alanında eğitim görmüş. İlk iş deneyimini zamanın çok kabul görmüş özel bir kursunda modelistlik ve stilistlik eğitimi üzerine öğretmenlikle yaşamış. Şansını Türk tekstili içerisinde deneme arzusu ile İstanbul Anadolu yakasında çeşitli firmalarda modelistlikle başlayan yolculuğu, kısa sürede yurtdışına ihracatta finallenecek kadın giyim tasarımı ve pazarlama bölümlerinde yöneticilik yaparak devam etmiş.

Ya seramik sevdası?

Gülgün’e seramik sevdasını sordum; çünkü takip ettiğim sayfasında ve elime alıp da dokunduğum her objesinde yıllarca biriktirdiklerinin çamurla bedenlendiğini hissettim. Uzun zamandır bu sanatla ilgileniyordu bana göre. Meğer hikaye çok da eskilere dayanmıyormuş ve bu kadın kendini bulmuş seramiğin sihirli dünyasında.

“Aslında bu yoğun çalışma temposunda hep yanından geçmek durumunda olduğum seramik okulu içimde hep uhde oldu. Türk sanat müziğini her ne kadar  hobi olarak icra etsem de yıllar sonra içimde geçmişten gelen platonik aşkım olan seramik ile tanışmanın zamanı geldi ve başladım.”

Butik ürün gamı

“Seramik sanatının benim açımdan keyifli tarafı butik tasarım mantığıyla çalışmak. Yani fabrikasyon çoğaltmalarla işin tılsımı bozuluyor diye düşünüyorum. Ürün yelpazesi o kadar geniş ki hangi ruh halindeyken dokunuyorsam çamura, o hayalin peşinden gidiveriyor başka başka yerlere. Son zamanlarda kahve tutkumun beni ittiği kahve sunum seramiklerinden çok keyif alıyorum diyebilirim.”

Fırın hikayesi

Gülgün Doğan Elçi’nin seramik hikayesini dinlerken fırın konusuna pek takıldım. Çünkü bilirim ki yaptıklarını fırına vermelisin ki ürün ortaya çıksın. Gülgün de İzmir’de, Urla’da çeşitli seramik atölyelerine götürmüş yaptıklarını. Evde yaptığı bazı objeler için kapı kapı dolaşıp fırın aradığında, hatta bu yüzden birçok işini yollarda kırıp heba edince artık bir fırın sahibi olması gerektiğini anlamış. Fırın almak, başka kapılara ihtiyaç duymadan motivasyon ve güven duygusu yaşatmış kendisine. Ürünlerini fırınlamak isteyenlere de kapısı açık elbette. Çünkü kişi kendinden bilir işi hesabı, fırın ihtiyacı seramik sanatının can damarı.

“KAJA”, çünkü…

Ege ve tabii ki Akarca içinde bastırmaya çalıştığı tüm sanatsal duygularını açığa çıkarmış sanki Gülgün’ün ve bu isim konusuna doğru itelemiş onu. Aynı zaman aralığında eşi Tuncay Bey’in de gayrimenkul alanında var etmeye çalıştığı “KAJA” kelimesi -ki Estonca da yankı anlamına geliyor- dikkatini çekmiş. Her ne kadar eşi markanın isim babası olsa da haftalarca birlikte kafa yordukları için isim annesi olma hakkına sığınarak seramik markasına da taç gibi oturtuvermiş KAJA ismini.

Bölgenin ilham veriyor

“Sakin bir hayata adım attın, seramik yapıyorsun… Seni neler besliyor? Yaşam enerjini ve sanat yapma heyecanını besleyen ne?” sorularımı ise çok net yanıtladı Gülgün; “Yaşadığım bölgenin dinginliğiyle ilhamın beni peşimden kovaladığı bu ortamda, eşimin renkli kişiliği ve zevki benim için ilk onay adresi olarak her zaman çok güven verici. Tekstil geçmişim nedeniyle plaka usulü yani çamuru bir kumaş gibi açarak biçmek ne kadar keyifli olsa da tornadaki çamurla ahenkli iletişimin verdiği terapi hakikaten paha biçilemez.”

KAJA CERAMİC imzalı tamamı el yapımı olan ürünleri instagramda @kajaceramic hesabında sergiliyor Gülgün. El işine tutkusu olan herkes ona bu hesaptan ulaşabilir.

Son sözün ne diye sordum; cevabıyla içim ısındı:

“Tanrı üreten kadının hep yanında, sen yeter ki sevgiyi ve sabrı emeğinden hiç eksik etme…”