Klasik Müzik Dünyası’nın çok önemli bir ismi olan Burçin Büke ile, Kitvak’ın Hücresel Tedavi Merkezi projesine destek olmak amacıyla verilen konserde tanışmak nasip oldu. Büke, daha 10 yaşındayken “Harika Çocuk” sınavını kazanarak müzik eğitimini yurt dışında üstün başarıyla tamamlayan, birçok uluslararası piyano yarışması birincilikleri bulunan, Hannover Müzik Akademisi’nin solistlik sınavını birincilikle kazanan, en prestijli konser salonlarında ülkemizi büyük başarıyla temsil eden bir sanatçı. Başarılı bir özgeçmişi var. Böyle bir özgeçmişe sahip adamın özgüven patlaması ile konuşacağını sanıyorsunuz ve kesinlikle yanılıyorsunuz. Şahane bir adamla tanıştım konser öncesinde. Üstelik mental hazırlıkta olduklarını düşündüğüm kulise adım atarken “Benan be, konsere yarım saat kala bu görüşme yapılır mı?” dedim kendime, “adam şu an konsere konsantre olma durumunda”. İyi ki “cesaret korkuya rağmen harekete geçmektir” sözünü yerine getirmişim ve o kapıdan girmişim.

Çok güzel bir adam Burçin Büke. Samimi. Neşeli. Zarif. Sahnede ise bambaşka bir adam oluyor. Tuşlar üzerinde mucizeler yaratırken, mimikleriyle de hem kendisini hem de izleyeni başka bir dünyaya götürüyor. Onu izlemek konseri daha etkin kılıyor. Ve piyanoyu o kadar keyifle ve sanki çok kolaymış gibi kullanıyor ki, izleyici o an sahneye fırlayıp yanına otursa sanki hemen çalabilecekmiş gibi hissediyor. Bana verdiği his bu…

Yetenekli bir çocuk olarak erken yaşta başladığın müzik kariyerinin oluşumunda seni en çok etkileyen dönemler ve olaylar neler?

Yetenek, senin için büyük bir kazanç veya büyük bir rakip olabilir. Bana tepside sunulmadı. Henüz 4 yaşındayken yaşıtlarım sokakta oynuyordu ve ben ilk önce piyanomu çalışır daha sonra kendimi ödüllendirirdim. O yetenek beni 10 yaşında yatılı olarak Ankara Devlet Konservatuarı’nda okumaya gönderdi. Tüm derslere tek başına giriyor, Türkiye’nin en değerli hocalarından ders alıyordum. Piyano çalışmalarımı ilk önce Ali Ersümer, Mithat Fenmen, Gülay Uğurata, kompozisyon derslerimi İlhan Baran ile yapıyordum. 11 senelik okulu 6 sene atlayarak 5 senede bitirmiştim. 15 yaşında üniversiteyi bitirdiğimde piyanonun başında kendime söylenirken, “şimdi başlıyor” dediğimi hatırlıyorum. Okuldaki arkadaşlarımın bazılarının benim bu kadar erken mezun olmamdan çok mutlu olduğunu söyleyemem. Oysa ben onlardan uzak olacağım için üzülürken, meslek hastalığı nüksetmişti dostlarımda

Hem Türkiye’de hem de yurt dışında eğitim alan bir müzisyen olarak ülkemizdeki müzik eğitimi konusunda neler dersin?

Ülkemizde Sanat…   İlk önceliğimizin sanat olmadığı kesin. Genetiğimizde bu sevginin olduğunu düşünmüyorum. Bunun yanı sıra son derece yetenekli insanlarımız var ama desteklendiklerini pek söyleyemem. Ne yapılması gerekiyor? Yurtdışına gönderilen yeteneklerimizi ülkemizde daha çok dinlememiz lazım. Kadroların açılması gerekiyor. Onları “Müzik Sanayisi”nin çukuruna atmamamız lazım. Festivallerdeki sanat kurulları sadece kendi sanatçılarına verdiği konserlerle bir hedefe ulaşılamayacaklarını bilmeleri gerekiyor. Oysa Avrupa’da konser vermek için o kadar olasılık var ki. Hakkınızı da pek yemezler. Sadece çalışıp işin peşini bırakmamalısın. Eğitim konusunda olanaklarımız oldukça kısıtlı. Benim zamanımda inanılmazdı, çok iyiydi.

Müzik yeteneğiyle doğmuş bir insanın önce kendisine, sonra yaşadığı topluma, çevresine karşı görevleri var mı sence?

Sanatçının topluma doğru mesajlar vermesi gerekir. Kendi kurduğu hayalleri onlarla paylaşması, fırsatçılıktan uzak (her  hadiseye müzik yapmak gibi), dinleyiciyi kandırmadan, enstrümanından hep daha iyi ses çıkartması, doğa sevgisi, hayvan sevgisi, sistemin içine girmeden kendini de kandırmaması gibi…

Geleneksel ve yerel çizgiyi uluslararası ve çağdaş yapı ile harmanlayan, evrensel bir tarzın var. Müziğe bakış açını anlatabilir misin?

Klasik. Caz. Etnik. Pop. Arabesk… En önemlisi kafama uygun arkadaşlarımla müzik yapmayı seviyorum. Benim onlara, onların bana inanması gerekiyor. “Tanini Trio” ile (kanunda Tahir Aydoğdu, neyzen Bilgin Canaz) yurtiçi ve yurtdışında harika konserler veriyor, kendi bestelerimizi yorumluyoruz. Klasik Batı Müziği konserlerimiz muntazam sürdürüyor. Caz triosu ile “Klasikten Caza”, Güvenç Dağüstün ile “Şair Şarkıları” konserlerimizi yapıyoruz. Birçok pop sanatçısına düzenlemelerde ve yorumcu olarak katkıda bulundum. Ama en değerlisi benim için İlhan Şeşen ile yaptığım “Ciddi Eğlence” çalışmamdır. Evrenselliğe müziğin tarzı seni taşımaz, sadece ve sadece senin dokunuşların sürükler.

Biz sahnede işini prensiple yapan ama neşeli bir sanatçıyı izliyoruz. Çalışırken ve çalışma hayatı dışında nasıl bir insan Burçin Büke?

Kesinlikle sahne dışında oldukça neşeli, hatta biraz fazla neşeli biri olduğum kesin. Bunu yakın dostlarım söyler. Provalarda da bir o kadar antipatik birisi olduğumu düşünüyorum. En küçük sorun bile beni çileden çıkartabilir ve hatta kırıcı bile oluyorum. Prova bittiğinde her şey normale dönüyor:))) Sahnede eğlenmeyi seviyorum. Sahneyi çok seviyorum.

Seni izlerken klasik virtüözlerden farklı biriyle karşılaşıyor insan. Sadece dinlemiyor, izliyor da. Mimiklerin seni başka bir yere taşıyor seyirci gözünde. Teatral yapının altında ne var?

Önceden tasarlamadığım hadise. O anda çaldığım eserle alakalı olduğunu düşünüyorum.

Türkiye’de müzik yapan bir yetenek, bu ülkeye kırılır mı? Senin kırgınlığın var mı?

Zaten sanatçı kırılgan biridir. Söylenir, şikayet eder, mızmızlanır, ağlar… Ama bunlar benim için 25 sene önce bitti. Kimse ile müzik konuşmam, ama onları dinlerim J

İzleyiciyle notalar dışında da söyleşmeyi seviyor musun?

Bazı konserlerimde konuşuyorum, onları rahatlatmak istiyor ve onlarla arkadaş olmaya çalışıyorum. Batı müziğinde ise asla konuşmamayı tercih ediyorum.

Bir besteci olarak Türk bestecilerin dünyadaki algısı, bilinirliği ve durumu hakkında ne düşünüyorsun?

Çok iyi tanıtıldığını düşünmüyorum. Sınıflarını tam olarak bulduklarını söyleyemem. Kişisel olarak saygı duyduğum eserler var ama tercihen kendi bestelerimi çalıyorum yurtdışında… İlhan Baran’ın tüm eserlerini  çok  beğenirdim.

Konservatuar ve üniversiteler bazında soruyorum; ülkemiz sanatçısından bilgi ve deneyim konusunda yararlanıyor mu? Yani konuk öğretici pozisyonlarında davetler alıyor ve derse giriyor musun?

Bugüne kadar hiçbir konservatuardan hiçbir davet almadım. Sanıyorum hallerinden mutlularJ. Yurtdışında Almanya, Yunanistan, İngiltere’de birçok workshop çalışmam oldu.

Gıpta ettiğin müzik insanları kimler?

Kesinlikle İdil Biret…

Burçin Büke ile beraber bir müzik projesi yapabilmek için olmazsa olmazların neler?

Aynı dili konuşmamız gerekiyor. Birkaç kırmızı çizgim var. Çalışkan olması, hikayeyi iyi anlaması, hin olmaması gibi:) Benim bir özelliğim de şu; canavar yaratırım:)))))

Ve gelelim kentin dedikodusuna… İzmirli seyircinin yapısı üzerinde konuşabilir miyiz?

İzmir ah İzmir… Ne güzeldir onlar… İzmir sanatçı doğurur ve yaşatır. Çok özlüyorum çok… Daha ciddi çalışılması gerekiyor festival ve konser Organizasyonlarında… Biraz daha cesaretli olmaları lazım.

Son olarak bir de radyo programlarını sormak istiyorum. Seviyorsun radyoyu…

14 senedir Gaye Çağlayan ile ” Müzik Mutfağı” programını yapıyorum. Radyo çalışmalarını çok seviyor ve samimi buluyorum. Borusan klasik radyo, İnternet radyosundan her perşembe saat 10.00 12.00 arası dinleyicilerimizle buluşuyoruz. Mutlaka dinleyin…

Teşekkürler Burçin Büke. İyi ki bir gönüllü olarak Kitvak projesine değerli katkını koydun da seni yakından tanıyabildim, tanıtabildik.

Pırıl pırıl bir ses; Güvenç Dağüstün

Nefis bir adam Güvenç Dağüstün. Ankara doğumlu. Hacettepe Üniversitesi Devlet Konservatuarı’na girerek tenor Pekin Kırgız’ın öğrencisi olmuş. Ankara Devlet Operası’nın açtığı sınavı kazanarak bu kurumun en genç sanatçısı olmuş. Bulgaristan’ın Varna kentinde düzenlenen “Uluslararası Varna Festivali” kapsamında mezzosoprano Ksgr. Prof. Margarita Lilova’nın kursuna katılmış ve bir yıl sonra Viyana Müzik ve Sahne Sanatları Üniversitesi’nin sınavlarını kazanarak Prof. Lilova’nın öğrencisi olmuş. Ankara Devlet Operası’ndaki görevinden ayrılarak Prof. Dr. İhsan Doğramacı tarafınfan verilen burs ile Avusturya’nın Viyana kentinde çalışmalarına başlamış.

İzmir Devlet Operası’nda konuk sanatçı olarak G. Donizetti’nin “Aşk İksiri” operasında ilk başrolü “Belcore”yi seslendirmiş. Avusturya’nın Innsbruck kentinde Georg Schmöhe yönetiminde C. Orff’un “Carmina Burana” adlı eserinde bariton sololarının yanı sıra kontrtenor solosunu da seslendirerek bir ilke imza atmış ve büyük beğeni toplamış. Viyana’da seslendirdiği, Yunan besteci Perikles Liakakis’in “Çizmeli Kedi” operasındaki başrol ile bu eserin dünyada ilk kez seslendirilişinin solistlerinden olmuş. Önce Efes Antik Tiyatro’da ve daha sonra İstanbul Harbiye Açıkhava Tiyatrosu’nda ve Atatürk Kültür Merkezi’nde, Fazıl Say’ın “Nazım” adlı eserini Fazıl Say, Genco Erkal ve Sertab Erener ile birlikte seslendirmiş. Bunun ardından “Rumeli Hisarı – Yıldızlı Geceler” konserleri kapsamında Fazıl Say ile birlikte bir resital vermiş ve Say’ın şarkılarının Türkiye’de ilk seslendirilişini gerçekleştirmiş. Şef İbrahim Yazıcı yönetimindeki Bilkent Senfoni Orkestrası eşliğinde Say’ın “Nazım” adlı eserinin CD ve DVD kayıtlarını Fazıl Say, Genco Erkal ve Zuhal Olcay ile birlikte gerçekleştirmiş. Daha daha  pek çok “ilk” var onun kariyerinde.

Amaaaaaa… Fazıl Say’ın “İlk Şarkılar” albümünün İnsan İnsan yorumunda onun ses rengini, temiz yorumunu, tane tane söylemini dinlerken müziğin insanın tam kalbine işleyişini hissetmiştim. Aynı şarkıyı on altı kez dinleyerek yol yaptığımız bir gün vardı. Sanki Güvenç de o yolu benimle yapmış ve babamın vefatı nedeniyle kat ettiğim İzmir-İstanbul yolumda sabır dayanağım olmuştu.

O kadar şanslıyım ki Kitvak için verdikleri “Şair Şarkıları” konseri öncesi, hayatıma haberi olmadan önemli bir dokunuşta bulunan o güzel sesin sahibiyle tanışabildim. İşte böyle zamanlarda yaptığım işe aşık oluyorum.

Sahnede hem yakışıklı hem de yorumuyla büyüleyen bir sanatçısın. Farklı projelerle tanıyoruz seni. En çok ne söylemeyi seviyorsun?

Tabii ki en keyif aldığım klasik müzik repertuarı. Benim aldığım eğitimi almış birisi için bundan normali yok aslında. Opera söylemeyi özledim mesela. Söylemediğim süreçte bile sürekli bir rol çalışıyorum.

Şu an nerede yaşıyorsun? Müziğin gibi yaşadığın yerlerde çeşitli. Bu farklı yerlerde yaşama seçiminin projelere de etkisi oluyor mu?

İstanbul’da yaşıyorum. Türkiye’de olduğum için opera söyleyemiyorum. Devlet operasının da aklına gelmiyor “gel” demek. 1999 yılında istifa edip gittiğim için hala bana küs olmalılar.

Yalnızca klasik eserlerle değil çağdaş müzik projelerinde de sıkça yer alıyorsun. Bu da sana farklı dinleyici ve seyirci kitlelerini getiriyor. Sahnede sanatını icra ederken nasıl seyirciyle bir araya gelmeyi seviyorsun?

İnan çok ilgilenmiyorum seyirciyle. Genelde gözümü kapatırım şarkı söylerken. En son sadece selamda açmışlığım da vardır. Ama arada konuştuğum projeler var mesela. Burçin ile yaptığımız “Şair Şarkıları” onlardan biri. Şarkıların hikayelerini anlatıyorum aralarda. Bazen çok iyi bildikleri bir şarkının hiç bilmedikleri gerçek hikayesine denk geliyorlar ve çok şaşırıyorlar. O zaman çok mutlu oluyorum. Sanki o hikaye onlarda hep benimle yaşayacak gibi geliyor. Hoşuma gidiyor.

Harika bir yazarsın ve yazılarında kelimelerle adeta dans ediyorsun. Yazmak, üstelik pek çok konuda yazabilmek ciddi bir birikim. Yazma konusundaki düşüncelerini almak istiyorum.

Çok seviyorum yazmayı. Çok okumayan yazı yazamaz. Benim çocukluğumdan beri başucumda 6-7 kitap durur. Birlikte okurum hepsini. “Söz biter yazı kalır” derler ya. Benim yazı yazmam da şarkı söylemem de o hesap aslında. Bir şekilde yerimi işaretliyorum herhalde. (Gülüşmeler)

Düzenli olarak yazdığın yerler?

İlk yazımı Mustafa Balbay Cumhuriyet’ye yayımlamıştı. Orta okuldaydım. Aynı yazıyı bir de Fransızca yazmıştım; Le Monde bastı. Bunlar güzel anılar. Odatv’de yazdım uzun süre, sonra ara verdim. Bu aralar yine kaşıntım başladı. Yazacağım galiba yine.

Sosyal medyayı aktif kullanıyorsun. Özellikle twitter platformundan bahsediyorum. Duyarlı bir insan olarak hiçbir konuda da görüşlerini saklamıyorsun. Bunu sanatçı kişiliğin bir misyonu olduğunu düşünüyor musun?

İnan bunu bir görev olarak falan yapmıyorum. Ama yapmazsam, söylemezsem, yazmazsam rahatsız hissediyorum kendimi. “Korkmayın” demek istiyorum, ilham vermek istiyorum belki. Omurgamızdan başka neyimiz var ki?

Farklı projelerde pek çok sanatçıyla beraber sahne aldın. Sahneyi paylaşmaktan çok keyif aldıkların kimler oldu?

Çok kişinin adını anmak lazım ama bana sadece bir kişiden bahset dersen cevabım Burçin Büke olur. Keşke daha Viyana’da yaşarken onun gibi bir partnerim olsaydı sahnede. Bakma, Charles Spencer, David Lutz gibi efsane piyanistler ile “lied” söyledim ama hiçbiriyle Burçin ile olduğu gibi birlikte nefes almadım. Umarım binlerce kayıt yaparız beraber.

Aklının kaldığı bir proje ya da keşke şunu ben yapsaydım dediğin neler oldu?

Yemeksepeti! Daha açılmadan üç, dört sene önce benim aklıma gelmişti. Vallahi bak, şahitlerim var! (Kahkahalar)

Veeeeee yeni albümün geliyor. Hadi biraz ondan bahsedelim.

Evet. Bütün düzenlemeleri Burçin yaptı. Tüm piyanoları o çaldı. Çok heyecanlıyım Benan. Kendi şarkılarım da var albümde, arkadaşlarımın şarkıları da var. Ustalarımın ben söyleyeyim diye verdiği sıfır kilometre şarkılar var. Daha ne olsun? Biz çok sevdik vallahi. Umarım dinleyici de sever. Bu arasa ben şirketimi çok seviyorum; bir dediğimi iki etmiyorlar hiç bir zaman. Bülent Forta ve tüm Ada Müzik ailesi beni “evde” hissettiriyor. Onlara teşekkür ederim.

Bugüne dek doğru sorular soran bir kişi olarak pek çok kişiye soru sordun. Güvenç Dağüstün ile görüşsen ona ne sorardın?

“En büyük hayalin?”

Şimdi bu soruyu cevaplar mısın?

Bir tekne – stüdyo yapmak. Bu yüzen stüdyoda karaya hiç ayak basmadan sürekli kayıt yapmak. Kayıtlara dalgaların ve martıların sesleri bile girsin, sakıncası yok.

Albümünün yolu açık olsun Güvenç. Merak ve heyecanla bekliyoruz.

Son yılların çok önemli terapi yöntemlerinden biri Aile Dizimi. Kiminin “dizim”, kiminin “dizin”. Bazılarının da “dizilim” diye telaffuz ettiği ve Hellinger Terapisi olarak da tanınan, Familien Aufstellung adıyla 90’lı yıllarda Almanya’da ortaya çıkmış bir yöntem. Aile Dizimi Terapisi, ailenin kuşaklar boyu, birbirine görünmez bir bağla bağlı olduğu anlayışına dayanıyor. Bireyi, içinde doğduğu ailenin şekillendirdiğine inanan bu anlayış, ailenin belirli bir sistem oluşturduğunu ileri sürüyor. Böyle bir durumda psikolojik rahatsızlıkların önemli bir kısmına, hatta belki de çoğunluğuna içinden çıktığımız kök ailede yaşanmış sorunların sebep olduğu düşüncesi yöntemin çatısını oluşturuyor.

Alman psikoterapist Bert Hellinger’in üzerinde uzun yıllar çalıştığı ve günümüzde Türkiye’de de yaygınlaşmaya başlayan “Aile Dizimi” adlı terapi yöntemine göre, önceki kuşakların işlediği ve sorumluluğu alınmamış kötü fiiller, çocuklar ya da torunların hayatlarında olumsuzluklara yol açıyor. Bugün “Aile Dizimi”nin yanı sıra “sistem dizimi” ve “yaşam dizimi” gibi çeşitli adlarla anılan yöntemin temelinin çağlar öncesinde yaşanan tecrübelerin tüm insanlığın DNA’sına kazındığı savına dayanan “kolektif bilinç” kuramını temel alıyor.

Aile Dizimi terapi yöntemine göre “Ailelerin, kurumların, çiftlerin enerjisel alan anlamında birer sistemleri var. Bu sistemdeki enerjisel anlamdaki hak yeme, cinayet, kız kaçırma, haksızlığa uğrama, kürtajlar hatta savaş ve göç enerjileri gibi kötü edimler sonraki nesillere de aktarılmak üzere sistemlerde birtakım kilitlenmelere sebep oluyor. Ve yaşadığımız kilitlenmelerin çoğu aslında geçmişimizden kaynaklanıyor. Aile Dizimi çalışmasından geçen kimselerde eşleri, çocukları, ebeveynleri ve kardeşleriyle ilişki yeni baştan, yeni doğan bir bebeğin saflığı ve sıcaklığıyla kurgulanmakta, derin bir içsel huzura kavuşuyor. Korkular, zayıflıklar, özgüven sorunları, öfke kin, soğukluk ve katılık gibi duygular terapinin yapıldığı zamanı takip eden süreçte yerini kendine güvene, güçlü duruşa ve kararlılığa; sıcak, yumuşak ve uyumlu davranışlara bırakıyor, böylece yaşam yeni baştan daha enerjik ve dış dünyayla barışık halde yeniden yapılanıyor.

Yöntemin uygulayıcıları tüm bu içsel yenilenmenin sonunda kaygılar, duygusal bozukluklar, takıntılar ve çok çeşitli bedensel şikayetlerden de kurtulmanın mümkün olduğu inancında.

Ben bu terapi yöntemiyle altı yıl önce tanıştım. Tam da bir seri ameliyatım öncesinde ve henüz ameliyat olacağımdan kendimin bile haberi yokken. Pozitif bilimlere önem veren ve görüşlerine çok inandığım bir dostumun aracılığıyla katıldığım bir aile dizimi seansından sonra bu terapi yöntemi ile ilgilenmeye başladım.

Sonra yolum sevgili Sevilay Karlı Kartal ile buluştu. Yine aynı arkadaşım, yani Maksude Kılınç vesile oldu buna. Onunla tanıştıktan sonra bakış açım hepten değişti. Aile dizimi konusunda kendini geliştiren ve eğitim almayı sürdüren bir kadın Sevilay. Yaptığı işe saygı duyuyor ve “şifa aracılığı” konusunda da çok duyarlı.

Sevilay’ı bu ay MegaPlus sayfalarına konuk ettik ve konu ile ilgili sorularımızı sorduk. Tüm içtenliğiyle cevapladı.

Aile dizimi hangi konu başlıklarından besleniyor?

Biz bunların hepsine sistemik dinamikler diyoruz. Sistemik dinamikler de o kadar derin ki… Bu konu ile ilgili Hellinger’den sonra birçok kitap yazıldı. Mesela Gilbert Renault Fransız bir bilim adamı hastalıkların altındaki sistemik dinamikler için 500 küsur sayfalık Recall Healing isimli bir kitap yazdı. Recall Healing eğitimleri veriyor, bu konuyu bilimsel veriler ile anlatıyor. Sistemik dinamikler aslında engin bir deniz. Hücre hafızasından besleniyor, kuantum iplikçikleri tüm alandan besleniyor. Her birimiz yaşadığımız yerin enerjisinden etkileniyoruz. Çok basit bir örnek vereceğim; Ben Konya’da dünyaya geldim. Babam Kafkas göçmeni, annem ise Toros Yörüğü. Dolayısıyla ben mübadeleden etkilenen bir ailede dünyaya gelmedim. Mübadeleden etkilenen bir şehirde de büyümedim. Ama çok ilginçtir bizim eğitim sürecinde ne zaman mübadele ya da Ege kıyılarındaki iki ülke ile çalışma olsa benim hep Yunanistan tarafında olan bir temsilciyi temsil etmek geldi içimden. Neden? 25 yıldır İzmir’de yaşıyorum ve artık İzmir’in hafızasını hissedebiliyorum.

Yung’un kitapları benim önümde her zaman açıktır. Hala döner döner okurum. İnsan ve sembollerini hala okurum. Yung, arketikleri yani model aldığımız atalarımızı bana göre en iyi anlatan bilim adamıdır. Dolayısıyla sadece bireyin hafızası değil bir de toplumsal hafıza var. Yaşadığımız toprakların hafızası var. Bunlar sistemik dinamiklerin içinde bahsedebileceğim şeylerden bazıları…

Seansı yapmak çok yorucu değil mi? Nasıl atlatıyorsun? Bir dizimin havasından nasıl çıkıp ötekine giriyorsun?

Nefes alıp veriyorum. Nefes alıp vermek kadar kolay, aslında yapanın Sevilay olmadığını anladığım anda akan bir düzen. Bu çok ütopik, çok evliyavari bir cevap gibi görünüyor ama yapanın Sevilay olmadığını anladığın anda inanılmaz güzel akan bir şey. Çünkü her dizim, kolaylaştırıcı gibi görünen Sevilay’a da bir şifa aslında. O yüzden her çalışma benim için çok kıymetli. Evet, çok ağır, özellikle ensest taciz ve tecavüzler inanılmaz ağır… Çok şeylerle karşılaşıyorum. “O babaya nasıl yargılamadan bakabiliyorsun?” diye soruyorlar ama yargılayarak bakacaksam bu işi yapmamam gerekiyor. O baba da nereden geldi? O babanın çocukluğunda neler oldu? Bunlar da önemli. Bu yormuyor mu? Aslında yormuyor. Olay sadece tanımak değil, oraya olduğu gibi bakabilmek. Bu konuda Hellinger benim en önemli yol göstericim. Ruhu şad olsun, gerçekten o kadar güzel şeyler yazmış ki… 2005 yılında ilk kitabını okuduğumda “neler diyor bu adam” demiştim, şimdi hala dönüp dönüp okuduğum kitapları var. Diyor ki “Atalarınızı aklamaya çalışmayın, atalarınızı eleştirmeye de çalışmayın. Sadece bakın”.

Aile dizimi talep eden bir insan dizin açtırmayı düşündüğü kişiyi neye göre seçecek?

Her tür hizmet çalışmasında olduğu gibi daha önce yaptıranları dinleyecek, o kişiyi araştıracak. Çünkü bu, birebir bir hizmet… Çok beğenilen, çok sevilen, çalışmaları muhteşem olan birisinden de memnun kalmayanlar olabilir. Bu, hasta-doktor, öğretmen-öğrenci ilişkisi gibi bir şey… Aradaki enerjinin tutması gerekiyor.

Peki, senin için aradaki enerjinin tutmadığı ya da istemediğin bir kişi oluyor mu?

Hiç olmuyor. Eskiden kendimi çok hırpalıyordum, artık hırpalanmıyorum.

Psikodrama yönteminden de yararlanan bir yöntem bu. Ama aralarında farklar var…

Evet, aralarında fark var. Bert Hellinger’in de dediği gibi aile diziminde cümleler alanda akıyor. Ama çok ince bir çizgi var. Bazen temsilcinin hücre hafızasındaki kendi bilgisi de ortaya çıkabiliyor. Orada kolaylaştırıcının gerçekten alana çok hâkim olması, görebilmesi gerekiyor. Çünkü orada kaymalar söz konusu oluyor. Kişinin zaten kendi hücre hafızasında ağır bir travma söz konusu. Çok benzer bir hikâye olduğu için o temsile kalkmıştır, kendi tetiklenir, aslında kendi travmasını yaşıyordur ama sanki o açılan dizinin travması gibi yansıtmaya çalışır. Böyle çok vaka gördüm.

Birçok kelime Avrupa’dan dilimize geçerken anadildeki karşılığı da olmuyor. Konstellasyonun dizime çevrilmesi gibi; bu nedenle kimi yerde dizin, kimi yerde dizim, hatta dizilim. “Atayı onurlandırmak” da aslında Anadolu’daki ismiyle bakarsan “Sevgili dede, senin hayır duanı istiyorum, hakkını helal et” demek…

Birçok konu aile dizimini kapsıyor sanki…

Dizim çalışmaları sırasında çalıştığın coğrafyanın tarihine, antropolojisine çok hâkim olmak gerekiyor. Sadece aile dizimini veya psikolojiyi iyi bilmek de bana göre yeterli değil. Dinler tarihini, dil bilgisini çok iyi bilmek gerekiyor, dolayısıyla çok okumak gerekiyor. 49 yaşındayım, gerçekten çok okuyorum. Aslında pek çok disiplini bir araya getiren birleştirici bir yöntem bu.

Biraz kabulleniş de var mı?

Evet ama daha çok her olayı ve her kişiyi dönemine göre değerlendirmek ve bu doğrultuda görmek var. Atalarınızı affetmek yani aklamaya çalışmak ya da reddetmek yani eleştirmek hadsizliktir diyor Bert Hellinger. O yüzden “Sevgili dede ne yaptıysan bu sana ait, ben seni görüyorum” demek gerekiyor. Tevazuuyla bakmak, hatta muktedir (kibir olmayan iktidar sahibi) tevazu ile bakmak gerekiyor. Kurtuluş Savaşı sırasında Kuva-yı Milliye’ye isyan etmiş bir dede var bende. Ben ise son derece Cumhuriyet ve Atatürk aşığı bir kadın olarak yetiştim. Senelerce bu dedeyi reddettim ve hep onunla ilgili çalıştım. Sonunda ise dediğim şey şuydu; “Sevgili dede, senin döneminde savaş gerekliydi ve sen hayatta kaldığın için sana teşekkür ederim, sayende ben varım bu gün…”

Yanılmıyorsam aile dizimi açmak üzere İngiltere’ye gidiyorsun yakında değil mi?

Nisan ayında Londra’ya davet edildim. Londra’da kolaylaştırıcı olarak pek çok farklı milletten temsilci ve arayanların (dizim açtıran) katılabileceği iki günlük bir çalışmamız var. Avrupa’da 1960’lardan, 1970’lerden beri yoğun bir şekilde uygulanan Aile Dizimini (Family Constellation Workshop) Türkiye’de 2005, 2010’dan beri birçok kişi yeni tanımaya başladı. Avrupa’ya bakınca aslında çok yeni ancak Avrupa’da hala çok kabul görmezken Türkiye’de hızlı ve daha çok kabul görmesinin nedenini incelersek aslında bu bizim genlerimizde var olan bir bilgi. Anadolu bunu hep yapıyordu. Atasözlerimizden bile belli. Örneğin; “dede koruk çalar, ekşisini torun çeker”, “Armut dibine düşer”, “Ön teker nereye giderse arka teker oraya gider” gibi birçok atasözümüz var. Yani bizde aslında bu bilgi var. Kadercilik de var tabi… Aslında Anadolu bilgeleri ve bizim eski kadınlarımız bunu hep bilirmiş diye düşünüyorum. O yüzden ülkemizde bu çalışmalar çok başarılı gidiyor, insanlar aile dizimi eğitimi almak istiyorlar. 

Kaç yıldır bunun içindesin?

Kolaylaştırıcı olarak 7 yıldır içindeyim. Ama sistemi 15 yıldır tanıyorum.

İlk nerede başladı?

Hellinger’in öğrencilerinden Rahmetli Turgay Sapanlı bir sohbet esnasında (ki ilk olarak kendisiyle çalışmıştım) bana “Sen aile diziminde kolaylaştırıcı olmalısın” dedi. Kendisi benim için çok kıymetli bir üstattı. Ama ben kendimi hiç öyle görmüyordum, benim haddim değil diye düşünüyordum. Çünkü bu bir had meselesidir hala böyle olduğuna inanırım. Fakat yine de Hellinger’în kitaplarını ve bu konuyla ilgili başka Türk yazarların da kitaplarını hep okuyordum. Yabancı yazarlardan da bu konuyla ilgili Türkçeye çevrilmiş bütün kaynakları okudum.

Bir gün kendimle ilgili çok takıldığım bir konu vardı, kendi kendime düşündüm “neden bunu kendime denemiyorum” diye. Birkaç arkadaşımdan yardım etmelerini, temsilci olmalarını rica ettim. Çok da güzel yardım ettiler bana ve ben o gün sorunumu fark ettim. O gün katılan arkadaşlarımdan biri “Tamam, şimdi bize de yap” dedi. “Bu biraz zor” dedim. “Her ne yan etkisi varsa ben kabul ediyorum” dedi. Ardından o arkadaşım için de hep birlikte dizim açtık.

Bazı Türk hocalardan ufak temel eğitimler aldım. Ancak asıl en büyük eğitimi ISCA onaylı diploma alarak tamamladım 3 yıl önce. International Systemic Constellations Association yani Hellinger’in öğrencilerinin kurduğu, gayet donanımlı psikologların, psikiyatrların eğitim verdiği bir kuruluş; Uluslararası Sistemik Konstelasyon Birliği… İstanbul’da 2 yıl oldukça yoğun bir eğitim aldım. Şu an eğitimler İzmir’de de veriliyor. Farklı birçok kolaylaştırıcının dizimlerini deneyimlemeye çalıştım. Kendim de açıyorum ama farklı kolaylaştırıcıları da görmeye çalıştım. Bu işi yaparken şaman yanını keşfetmek gerektiğini fark ettim ve Maya Şaman üstadından eğitim aldım.

Geçen sene Türkiye’ye Anna Estradova diye Rus bir psikolog geldi, rüyalar, masallar, arketikler, sembol kimlikleriyle sistemik konstellasyonun nasıl yapılacağını inanılmaz güzel anlattı. Şaman eğitimleri, rüyalar semboller konusunda yıllarca çok eğitim almıştım zaten. Sanki aile dizimi eğitimiyle bu metaforik alanda sistemik dizim eğitimi örtüştü ve Sevilay’da yeni ve bambaşka bir şey ortaya çıkmaya başladı. Metaforik alanda sistemik dizin çalışması… Rüya görüyorsun ve 20 yıldır yaşadığın bir sorun o rüya ile çözülebiliyor. Tekrar eden rüyalar olabiliyor. O rüyaya dizin açtığınız zaman atalarından gelen ya da senin çocukluğundan kalan bir travma o rüyayla çözülebiliyor. Bunları görebilmek için sembolleri iyi okumak gerekiyor. Ben yıllarca sembol eğitimleri aldım ve almaya da devam ediyorum. Bunlar o kadar komplike eğitimler ki sadece biri değil hepsi bir aradayken sistem işliyor aslında.

Türkiye’deki kolaylaştırıcı sayısı da artış gösterdi bunun hakkında ne düşünüyorsun? Herkes bunu hakkıyla yapabiliyor mu?

Sayının artması bence güzel bir durum… Kolaylaştırıcılığı deneyenler için bu konuyu içselleştirmek çok önemli. “Bir kolaylaştırıcı önce kendisiyle çalışmalı der” Hellinger. Ben de buna inanıyorum. Kendi geçmişime ne kadar büyük bir tevazu ile bakarsam bütüne de aynı tevazu ile bakabilirim. Yine atalar zamanında güzel bir söz söylemiş; terzi önce kendi söküğünü dikecek.

Sevilay, peki ilk neyle başladın?

Reiki ile başladım 2000 yılında. Türkiye’de 3-4 tane Reiki Master hoca var o zamanlar. Aileden gelen el var, insanların başını ovuyorum o iyileşiyor ama ben hastalanıyorum… Arkadaşım bana bunun üstüne Reiki’den bahsetti. Doların dolar olduğu zaman kredi kartından çektiğim parayla eğitime yatırım yaparak kendimi geliştirdim.

25 yaşında evlendim, 27 yaşında anne oldum, bir işim var, kazancım var, yaşım 29-30’a geldiğinde “Eee bu mu?” dedim kendi kendime “Hayat bu kadar mı?” Bu kadar basit olmamalı. Bunun için mi geldim hayata düşüncesiyle yeni arayışlarla başladım aslında.

O yaşa kadar zaten dinler tarihi, semboller gibi konular hakkında pek çok kitap okumuştum. Ama artık New Age akımları denilen kişisel gelişim kitapları, diğer farklı yorumlar, meditasyonlar, kendini arayış ilgimi çekmeye başladı.

6 yıl önce katıldığım aile dizinleriyle bugünküler süre, tarz, içerik ve katılımcı sayısı olarak farklılık gösteriyor. Neden bu kadar değişim oldu?

İlk başlarda tüm atalar çıkarılıyordu. Bu klasik sistemdi, ilk öyle başladı ama sonra gördük ki 10 tane konuyu göstermeye çalıştığınızda 10 katı birden açmaya çalışıyorsun. Üstteki katmanı açmadan bir alt katmana inemezsin. O yüzden artık temsilci sayısı ve dolayısıyla süre de azaldı.

Bir kişi neden aile dizimi açtırmalı?

Başa çıkamadığı döngüler, tekrar eden döngüler varsa (kişiler, yerler, detaylar değişebilir ama hikâyenin özü aynıdır sürekli aynı sorunu yaşıyordur özünde) bu kişiler aile dizimi açtırmalı. Acaba neyi fark etmeli, hangi atasını görmesi gerekiyor ya da unutulmuş kim var, kimin hatırlanması gerekiyor, aile dizimi terminolojisiyle kimin alana alınması gerekiyor? Alana alınmak çok önemli… Alan da tüm dinamikleri kapsıyor aslında.

Bunun dışında psikolojik sorunları olanların açtırmasını tavsiye ederim. Psikolojik sorunları olan kişilerin aile dizimi açtırırken kolaylaştırıcıyı çok iyi araştırmaları gerekiyor. Psikoloji bilgisini çok iyi görmeleri gerekiyor. Bir de fiziksel hastalığı olup da tıbbi olarak her şeyi deneyip sonuç alamayan kişiler açtırabilir. Çünkü genetik hastalıklar çok fazla. Genetik aktarımlar incelenip ciddi yardım görebiliyorlar. Ben buna şahit oldum çok kez. Ancak ısrarla belirtmek istiyorum hekimler, ilaçlar, ameliyatlar gereken tedavi her ne ise bilim ışığında ve tıbben yapılmalı bu ise tamamlayıcı tedavi olarak uygulanmalı.

Sana ulaşmak isteyenler nasıl ulaşabilir?

Instagram adresimden dm’den ulaşabilirler. Gelen soruları buradan cevaplamaya çalışıyorum çünkü bilgi benim için çok değerli.

Şehir dışına da aile dizimi için gidiyorsun. Diyelim ki bir şehre hafta sonu gittin, kaç tane aile dizimi açabiliyorsun?

17 tane açtığımız oldu. Hatta geçenlerde bir günlük gidip 10 dizim açtık.

Konuyla ilgilenenlerin başvuracağı kaynak kitaplar önerebilir misin bize?

Öncelikle Bert Hellinger in dilimize çevrilmiş tüm kitapları; Sevgiyle Yükselmek, Sevgi Düzenleri, Kabul Etmenin Özgürlüğü, Yardım Etmenin Düzenleri, Sevginin Saklı Simetrisi. Svagito R. Liebermeister’in Sevginin Kökleri, Mark Wolyn’den Seninle Başlamadı. Ve bence olmazsa olmaz bir kaynak; Carl Gustav Jung’un İnsan ve Sembolleri kitabı.

Neden Sevilay Karlı Kartal ile dizim açmalıyım? Bunun için 3 sebep alabilir miyiz senden?

Birincisi ben bu şifaya çok inanıyorum. İnanç (tanrı, Allah, Yaradan, evren, sistem; kişi neye inanıyorsa) dönüştüren bir dinamik. Ve O, inandığı kişiyi bu yolda destekler. Bir kişi bir şeye çok inanırsa Allah, Tanrı, evren, sistem kişi neye inanıyorsa o, destek olur. Ben buna çok inanıyorum, bu sebeple emek verdim, eğitim aldım… İkincisi bende çok işe yaradı. Kendimde işe yaramayan hiçbir yöntemi kimseye sunmadım ben bu güne kadar. Bu konuda da çok iddialıyım. Üçüncüsü ise kendi arayış yolculuğumda 20 yılda 30’un üzerinde eğitim aldım. Uyguladığım 3-4 tanesi var, aile dizimi bunların en başında geliyor ama başka destek şifa yöntemleri de var. Ve hala daha almaya devam ediyorum ve bunu bilinçli bir şekilde yapıyorum. Peki ben sana sorayım; sen neden Sevilay’a dizim açtırıyorsun. Üç sebep söyle…

İnandığını biliyorum ve ben de yaptığın şeylere inandım ve kendi hayatımda etkilerini gördüm, aldığın eğitimleri biliyorum ve en önemli sebep ise sen buna ticari olarak bakmıyorsun, bu çok değerli…

Yolun açık olsun Sevilay.

Röportaj: Erkan Sevinç | drerkansevinc@gmail.com

İzmir doğumlu, İzmir Amerikan Kız Koleji ve ardından Dokuz Eylül Mimarlık Fakültesi mezunu Bilge Bengisu Öğünlü, 16 yıl A.B.D.’de mimarlık yaptıktan sonra, hayallerinin peşinden koşup, eşi Reha Öğünlü ile memleketleri İzmir’e döndü ve bağcılık yapmaya başladı. Çiftin 2002 yılında atıldıkları bu macera sonunda 2006 yılında Urlice butik şaraphanesi kuruldu. Çeşitli yarışmalarda başarı kazanan Urlice şaraplarının kurulduğu günden beri fiilen üretimin her aşamasını zevkle üstlenen Bilge Bengisu Öğünlü için Urlice, hayatının projesi. Yöresel ve bölgesel kalkınma, tarımda sürdürülebilirlik, geleneksel lezzetlerin korunması gibi sosyal sorumluluk projelerine  2009 yılında kurduğu ve başkanlığını halen sürdürdüğü Doğal Sofra Urla Gönüllüleri ile devam ediyor. Urla Ot Festivali, Urla Enginar Festivali, Yöresel Tohum Takas Şenliği, Martın Dokuzu gibi girişimlere imza atan ve Urla Bağ Yolu projesinin kurucu üyelerinden olan Bengisu Urla Şarap Üreticileri ve Bağcılık Derneği’nde de aktif rol almakta. “Kadın dediğin böyle olacak” dedirten Öğünlü ile sohbetimizden sayfalarımıza sığdırabildiklerimiz…

Radikal bir karar alarak Amerika’dan tası tarağı toplayıp İzmir’e döndükten sonra Urla’ya yerleştiniz. Niye Urla?

16 yıl Michigan eyaletinde mimar olarak çalıştıktan sonra Amerika’da evlendiğim ancak İzmirli olan eşimle ortak tutkumuz olan şarap yapmak ve gastronomi konusunda çalışmalar için yurda döndük… Yarımadada büyüyen, Çeşme’de yazlıkları olan insanlardık. Tatillerde bu güzel yöreye üç gün için gelmek çok acıydı. Urla’ya yerleştik. Yazları Çeşme’ye giderken bile Urla’da gözüm kalırdı. Kısmet oldu, mutluyuz.

Şarapçılık tamam da, Urla’da bir gönüllü hareketinin de başını çekiyorsunuz.

Slow Food’dan yola çıkıldı. Slow Food Devriminin fikir babası Carlo Petrini ile tanıştım. Urlice’de ziyaret etmişti bizleri. Slow Food felsefesiyle tanıştık. Mevsiminde, tarladan sofraya geleneksel gıda ile beslenmek hem keyifli hem de mantıklı geldi. Slow Food sadece yaşam kültürü değil, gıda ile ilgili yaptığınız her seçimin kültürel ekonomik etkileri oluyor. Bir şey tüketilir ya da tüketilmezken bunları düşündüren bir felsefe Slow Food. Ama en önemlisi, sahip olduğumuz lezzetleri gelecek nesillere aktarabilmek. Bu beni çok etkiledi. Eski lezzetler kaybolmadan paylaşmayı amaç edinerek Urla’da yaşayan ya da sonra gelenlerden 70 arkadaş bir araya geldik. Örgütlendikten sonra önce kendimizi eğittik. Otlarımızı öğrendik. Sonra da çeşitli etkinliklere imza attık.

Şimdi ayın 22 sinde Urla Mart Dokuzu şenliği var.

Evet. Urla’nın “Mart Dokuzu Şenliği” yıllardır kutlanan bir etkinlik… Urla’da Mart ayının dokuzunda  aileler pikniğe çıkarlarmış. Kadınlar en güzel kıyafetlerini giyer, yeşile basmak uğur sayılırmış. Aileler pikniğe çıktığında sosyalleşiyorlar, gençler birbirlerini orada tanıyor, beğeniyorlar. Anneler çocuklarına eş bakıyor. Eski takvime göre 14 gün fark var ondan. 22’sinde yapılıyor.

Doğal sofra Gönüllüleri olarak geleneksel gıdaya önem veriyoruz. Egenin otları dünyada isim yapmış. Otlarla oluşan bir mutfak. Bir amacımız da sofrada çeşitliliği devam ettirmek. Mesela salata hep aynı tip marulla yapılıyor, halbuki  o kadar çok seçenek var ki. Mart Dokuzu etkinliğinde biraz da beslenmeye dikkat çekip otları gençlere daha çok tanıtmak istiyoruz. Yeni nesil bu lezzetlerden uzak kalmamalı. Otları ön plana çıkarmak herkesin işi olmalı. Sürdürülebilir yaşam hayal değil. İnsanlık tarihine bakınca son 100-200 yıl öncesine kadar gayet sürdürülebilir bir yaşam hüküm sürüyordu. Ekolojik hayat aynı zamanda sınırsız büyümeyi hedeflemedikçe çok ekonomik. Uzun dönem hastalıkların tedavi masraflarını ve çevre temizlik masraflarını da işin içine koyarsak ekolojik yaşam sudan ucuz.

Şarapçılığa dönelim…

Urla’da biz geldiğimizde üzüm üretimi vardı, ürünü fabrikalara veriyorlardı. Hala da devam ediyor. Biz kendi bağlarımızı kurduk. 2016 yılında izinlerimizi tamamlayıp lisanslı olarak Urlice Bağcılık ve Şarapçılığı kurduk. Bizden sonra başka üreticiler de devreye girdi. Üreticiler olarak dernekleşmedeki amacımız Urla ve civarında şarapçılığı ve bağcılığı desteklemek. “Urla Bağ Yolu” buraları tanıtmak için yapılmış bir proje. Urlice’de, yılda 15 ton yaklaşık 20 bin şişe üretiyoruz.  Bu kasabada yüzyıllardır kutlanan Bağbozumu Şenlikleri de geliştirilip keyifli hale getirilebilir. Bu konuda üzerimize düşeni yapmaya hazırız.

Urla’nın büyümesinden korkuyor musunuz?

Urla “Yeşil Urla” diye bilinir ancak konutlaşma baskısı altında. Urla’nın tarımsal kimliğinin unutulmaması ve tarım alanların korunması çok önemli. Şehirleşme olmamalı. Telaşsız, doğa ve zamanın akışı ile ahenkli, çocuklarımıza göğsümüzü gere gere ‘’bak bu toprakları size böyle bıraktık’’ diyebileceğimiz, sürdürülebilir bir Urla bırakmalıyız. Esnafıyla, rençberiyle, sakin yaşantısıyla, temiz sahilleri, mis gibi çam ormanlarıyla, İskele’deki balıkçısıyla, fırınıyla, terzisiyle, pazar yerinde muhabbet edip adını bildiğimiz üreticisiyle sürdürülebilir bir Urla. Tarladaki ürün para etsin. Etsin ki çiftçi arsasını satmasın, bizi besleyen bu bereketli topraklar sitelere dönüşmesin… Balıkçı para kazansın ki kıyı balıkçılığına devam etsin. Biz de Ege’nin bu en şanslı sularındaki deniz ürünlerinin tadına varabilelim. Herkes doğayı, çevresini, komşusunu kollasın ki bu yaşam sürsün gitsin.

Türkiye’de kadın olmak?

Valla ben kendimi şanslı buluyorum. İzmir’de büyümüş olmak, yurt dışında bulunmak bir şans. Amerika’da tanıdığım çok kadından daha da deneyimli olduğumu gördüm. Bu coğrafyada kadınlar güçlü oluyor. Ülkemizde kadınların toplumdaki yeri tartışılıyor ama kadın olarak kazanımlar var. Kadınlar birbirleriyle iyi kontakt kuruyorlar. “Kadın kadının kurdudur” lafı değişti. Doğal Sofra’da olduğu gibi kadınlar el ele artık.

Özelinize gelirsek, nelerden söz edebiliriz?

Seramik yapmayı ve seyahat etmeyi severim. Güzel yemek yaparım. Radika en çok sevdiğim ot. Radikayla değişik şeyler, salatalar, pizzalar, kişler yapılabilir. Müzisyen olan eşim de çok güzel yemek yapar. Indie rock seviyorum. Daha çok yemek ve şarapla ilgili kitaplar okurum. Kahve çok içerim ama Türk kahvesi değil; espresso veya latte. Alışveriş bazen iyi bir terapi olabiliyor.

Yaptıklarınızı takdirle izliyor daha pek çok güzel işe imza atacağınıza inanıyorum. Teşekkürler.

8 Mart Dünya Kadınlar Günü, hangi dinden, hangi milletten olursa olsun, bütün dünya kadınlarını birleştiren bir gündür. Her yıl çeşitli ülkelerde kutlanan bu çok özel gün Türkiye’de kadın olmanın zorluklarını da bizlere hatırlatıyor.

Kadın olmanın en büyük zorluğu da maalesef farklı şekilde ve farklı alanlarda görülen şiddet çeşitleridir. Kadının onuruna yönelik her türlü saldırı da şiddettir. 2019’da Türkiye’de, Kadın Cinayetlerini Durduracağız Platformu’na göre 474 kadın öldürüldü. Bu, son 10 yıldaki en yüksek rakam. Yüksek sayıya ulaşan kadın cinayetleri, tecavüz, şiddet ve pedofili vakaları, aydınlık bir geleceğe dair umutlarımızı yok etmek için bizleri zorluyor. Zorluyor ama kadının direnci yine tüm zorluklara rağmen bir umut oluyor içimizde.

Biz kadınlar güçlüyüz, dirençliyiz, sabırlıyız, zekiyiz, çalışkanız, doğurganız. Dünyadaki tüm insanlığı yine bir kadın dünyaya getiriyor ve yine bir kadın eğitiyor. Brigham Young imzalı çok güzel bir söz var; “Bir erkeği eğitirseniz bir adamı eğitirsiniz. Bir kadını eğitirseniz  bir kuşağı eğitirsiniz.”

Aslında tüm bu kötü olayları düzeltmek eğitim ve sevgiden geçiyor. Biz kadınlarımızın eğitimli olmaya ihtiyacı var. Eğitim, kadınlarımızın vazgeçilmezi ve yetinmezliği olmalı. Eğitimle birlikte kadın, çalışma hayatında da her zaman olmalı, ayrım olmadan her işi yapabilmeli, ekonomik özgürlüğü elinde olmalı kadın kendindeki gücü hissetmeli ve hissettirmelidir.

“Kadın Doğmak “projesiyle biz de Konak Belediyesi olarak Dünya Kadınlar Günü’nde kadının karşılaştığı en büyük sorun olan şiddete karşı olduğumuzu göstermek için “Kadın doğmak suç olmasın, Kadın olmak zor olmasın” sloganıyla 16 kadın kamera karşısına geçerek farkındalık yaratmak istedik. Kadını aciz, zavallı, şiddet görmüş halde yapma derken, ağzı kapalı, elleri bağlı şekilde yansıtmayıp tam aksine güçlü ve gözlerde gücünü gösteren bir ifade ile fotoğraflamaya dikkat ettik.Bu gördüğünüz fotoğraflardaki bizlere makyaj uygulandı ama bir gerçek ki hala kadınlarımız öldürülüyor, şiddet görüyor. Bu fotolardaki makyajlar gerçek hayatta var ve sürekli artıyor. Bu gerçeğin toplumla paylaşılması ile buna meyilli olanlara bir mesaj vermek bizlerin toplumsal görevidir.

Bir kadını böyle güçsüzleştirmek ve güçsüz göstermek değil amacımız. Güçlü kadınların dahi hedef olduğu bir ülkede bu farkındalığı ancak bu şekilde yaratabilirdik.

Konuyla ilgili olarak bir kesim “şiddeti şiddetle göstermemeliyiz” derken bir kesim de “bu yaşanan toplumsal bir gerçek ve bizler bu gerçeği görmezden gelemeyiz” diyorlar. Ne şekilde olursa olsun kadınlar seslerini duyurmalı diye düşünüyorum. Bu vahşet mutlaka sona ermelidir. Kadına şiddet son buluncaya kadar haykırmaya devam etmeliyiz. Kadına Şiddet Günü olarak belirlenen farkındalık günü 25 Kasım ama biz istedik ki 8 Mart’ta bunu dile getirelim ve daha fazla etki yaratalım. Bize destek veren Konak Belediye Başkanımız Sayın Abdül Batur’a teşekkür ederim.

Projede kimler yer aldı

Projede Konak Belediyesi Meclis üyeleri Aslı Gündüz, Nesrin İlkutlav, Nurten Serhadbeyi, Nazlı Kurt, İzmir milletvekilimiz  Sevda Erdan Kılıç , Türkiye’nin en genç kadın Meclis üyesi Dila Koyurga,Kadın Stand Up sanatçısı ve iletişimci Benan Bilek, Milliyet Gazetesi köşe yazarı Selen Almaç Deniz, Yazar Canan Tan, TOBAV İzmir Şube Başkanı Hale Gökalpsezer, Ressam Melis Korkmaz, Sanatçı  Nurhan Damcıoğlu,  Türk Halk müziği koro şefi Bahar Almaç, İş kadını Tülay Bayır, İş kadını Gönenç Yücel, iletişim uzmanı Gözde Gruşçu ve Konak Belediyesi Meclis Üyesi, Konak Belediyesi Toplumsal Cinsiyet Komisyonu Başkanı olarak ben Aslı Gündüz yer aldık. Projeye katılan kadınlara yanık, kesik, kezzap, darbe gibi şiddet ve darp izleri özel efekt malzemeleri kullanılarak uygulandı.  Bu makyaj uygulamalarını Ege üniversitesi DTMK öğretim üyesi Doç. Dr Füsun Aşkar yaparken, fotoğraf sanatçısı Sibel Demirçivi  kamera karşısına geçen proje üyeleri ile özel fotoğraf çekimleri yaptı. Projede yer alan iş, sanat ve siyaset dünyasından 16 birbirinden değerli kadına, kendilerini bu makyajla bilbordlarda göstermekten çekinmeyip gösterdikleri medeni cesaretleri için ve koydukları katkı için teşekkür ederim.

Mehmet Necati Şentürk’ün sunduğu, Kitvak tanıtım filminin gösterimiyle başlayan anlamlı konserde Burçin Büke ve Güvenç Dağüstün başarılı performanslarıyla dinleyicilerden büyük alkış aldı. Salonu dolduran konuklar Büke ve Dağüstün’ün gönüllülükle aldıkları sahnede muhteşem ezgilerin eşlik ettiler. Gecede bir de konuk sanatçı sürprizi yaşandı. Büke ve Dağüstün sahneyi onkoloji tedavisi gören Güzel Sanatlar Lisesi öğrencisi 16 yaşındaki İrem Almina Kipsöz ile paylaştı.

Konser bitiminde İzmir Büyük Şehir Belediyesi ve Ahmet Adnan Saygun Sanat Merkezi temsilcileri ile etkinliğe sponsor olan Norm Holding, Kansan Makine ve Muzer Makina yetkililerine teşekkür plaketi sunuldu. Burçin Büke, Güvenç Dağüstün ve İrem Almina Kipsöz’e teşekkür plaketlerini Kitvak Yönetim Kurulu Başkanı Ramazan Soncul takdim etti. Sanatçılara, sponsorlara teşekkür eden Soncul,  “Vakfımıza gönülden destek veren bu büyük sanatçıları huzurunuzda tebrik etmek isterim. Bildiğiniz gibi konserimizin tüm geliri Kitvak’ın yeni projesi “Hücresel Tedavi Merkezi’ne aktarılacaktır. Bu projenin önemini anlayarak katkı veren tüm kurum, kuruluşlara ve siz değerli gönül dostlarımıza teşekkür ederim. Hatta güzel bir haber de vermek isterim. Projemizi en kısa sürede tamamlayabilmemiz için eksik kalan proje bedelini bağışlayacağını açıklayan değerli dostum Norm Holding Onursal Başkanı Nedim Uysal’a da şükranlarımı sunuyorum. İyi ki varsınız ve bizimlesiniz. Bu projeyi de hep birlikte ve en kısa sürede hayata geçirerek çocuklarımızın hayata tutunmasını sağlayacağız.” dedi.

Arınmak…

Temizlenmek… Arınmak… Ne güzel, ne anlamlı sözcüklerdir. Temizlenme sürecini bir tekerleğe benzetirim ben. Bir tekerleğin dönüşünü izlemek gibidir arınma akışını izlemek. Geride kalanlara şöyle bir göz atıp yeni bir yolda ilerlemek nasıl da heyecan vericidir. Tıpkı bir su arıtıcının suyu arıtırken çeri çöpü ayıklayıp tertemiz ve saf bir suyu ortaya koyması gibidir arınmak. Nasıl da huzur verir insana…

Klasik karşılığından daha fazla anlamlar içeriyor benim için temizlik” kelimesi. Yani en basit haliyle mutfak tezgahını şöyle bir elden geçirmek, yerleri ovalamak falan değil… Bana göre fazlayı, “safraları” atmak aslında temizlenmek. Yaşamda temizlik yapmak ise biraz insanları ayıklamak demek. Tüketen ilişkilerden sıyrılmak, aşağı çeken insanlardan uzaklaşmak, işlevsiz kalabalıklardan kurtulup daha duru, daha temiz ama daha dolu dolu beraberliklere sarılmak…

Bahar gülümsüyor. İzmir’in en güzel zamanları başlıyor. Sokak sokak huzur, her adımda umut dolu ilkbahara doğru akıyor zaman. Hayatın döngüsüne bir baksak yapmamız gerekeni de görüyoruz aslında. Doğa bile kendini kaç kez yeniliyor bir yılda. Tam da fazlalıklardan kurtulup arınma zamanı. Sadece biraz cesaret ve adım atmak gerekli. Önce insanın kendisiyle yüzleşmesi gerekiyor sanırım. Sonrası kendiliğinden geliveriyor. Karar verebilmek çok önemli. Ve beyler kusura bakmasın ama kadınlar bu konuda daha cesur ve hızlı bence. Ve kadınlar her durumda yeniden bir mucizeye imza atabiliyor.

Sevgili Benan’ın altı yıldır her gösteride tekrarladığı gibi “Yaşamın eleğine güvenin; o tatlı tatlı eliyor tozu, kiri. Geride kalanlarsa yaşamlarımızın büyük taşları. Vazgeçilmezlerimiz.” Enerjimizi alanlara zaman harcayacağımıza o büyük taşlara daha çok sarılmanın zamanı işte. Temizlenip dirilmekten, yenilenip güçlenmekten çekinmeyelim.

Ha, siz yapamıyor musunuz? İnanın hayat öğretiyor bize zaten yenilenmeyi, yıpranmıştan, yıpratandan kurtulmayı… Yaşamın göz kırpmalarını görme vakti.

İyi okumalar…

YENİ BİR YERDEN BAŞLAMAK DİLEĞİYLE 

1982 yılında Neco’nun seslendirdiği “Ahmet Olcayto Tuğsuz bestesi “Hani” ile Eurovision Şarkı Yarışması’nı Harrogate kentinden TRT seyircilerine sunduktan sonra, her yurtdışı görevi sonrasında yaptığım gibi, yıllık iznimden 5 gün alarak, gittiğim ülkedeki yayın kuruluşlarını ve oradaki görevli meslektaşlarımı ziyaret etmeyi kendime görev edinmişimdir. O yıl da, yarışma bitiminde Londra’ya geçtim ve pazartesi günü ilk işim BBC Radio 1’deki eski dostlarımı görmeye gittim.

Sabah 09.00’da “OUR TUNE” adlı iki saatlik programına başlayan Simon Bates yayındaydı. Parça arasında stüdyoya girdim ve “Merhaba” dedim. Dememle birlikte daha “Nasılsın? İyi misin?” demeden, bana sırıtarak “Midnight Express’i gördün mü?” diye sormaz mı? Oldukça sinirlendiğimi söyleyebilirim. “Simon, daha merhaba demeden neden bu soruyu sordun ki? Eski bir dost olarak beni daha başka sözlerle karşılayacağını beklerdim” diyerek sitem ettim. Özür diledi ve “Konu Türkiye’de geçtiği için ve de daha yakınlarda filmin yönetmeni Alan Parker’ı konuk ettiğim için böyle girdim söze” diyerek bir anlamda özür diledi ve ekledi. “Film şu an sinemalarda oynuyor hala, istersen git ve gör”.

Film hakkında çok değişik ve kötü şeyler duymuştum. Yine de reddetmedim onu. “Peki” dedim, “Gidip görürüm ama sen de söz ver. Ben Türkiye’ye dönmeden bu konuyu senin programında konuşalım”. Benim bu önerim üzerine o da geri adım atmadı ve “Tamam dostum, Perşembe sabah programıma gel, konuşalım” dedi. Yaklaşık 1 saat daha yanında kaldıktan sonra, bana olayı teyit etmesi amacıyla kaldığım otelin telefonu verdim ve ayrıldım. Takdir edersiniz ki, sıkılmış ve üzülmüştüm. Ama ne çare! Demek şimdi gidip o filmi izlemeliydim.

Bir gün sonra Leichester Square’deki çoklu sinema salonlarından birine girerek, elimde kağıt-kalem filmi izlemeye gittim. Yönetmenliğini Alan Parker’ın yaptığı 1978 yapımı filmin senaryosunu Oliver Stone, olayı yaşayan Billy Hayes’in aynı adlı romanından yola çıkarak yazmış. Müzikleri, o yılların ünlü ve unutulmaz disko müzik dehası Giorgio Moroder tarafından yapılmış. Başrollerde Brad Davis, Irene Miracle ve Bo Hopkins oynuyorlardı. Konusu ise; çok özet olarak, Amerika’ya sürekli esrar kaçırarak para kazanan genç bir üniversite öğrencisinin, tutuklandıktan sonra, Sağmalcılar hapishanesinde başından geçenler…

Filmi izlerken hafif karanlık sinema ortamında sürekli not aldığımı anımsıyorum. Filmden çıkar çıkmaz, kaldığım otele gittim. Resepsiyondaki görevliye – ki o ana dek bana küçümseyerek davranıyordu – “Beni BBC’den arayacaklar, lütfen haber veriniz” diyerek odamda notlarımı derlemeye giriştim. Bir küçük detayı size anlatmamda yarar var. Londra’ya her gidişimde, ünlü Oxford (alışveriş) caddesinin HydePark’a yakın köşesinde yer alan gazete bayiinden, Avrupa’da basılmakta olan Hürriyet gazetesini alır, yurttan haberleri öyle öğrenirdim. Çarşamba günü, olağandışı bir şey oldu. Gazetemi aldım, bir kafeye oturdum. Haberleri okurken gazetenin üçüncü sayfasında bir başlık beni tam anlamıyla şok etti. “Geceyarısı Ekspresi” yazarının Sağmalcılar savcısına yazdığı İngilizce dilekçe…  Yanlış mı görüyorum diye, iki kez okudum haberi. Anımsadığım kadarıyla şu yazıyordu verdiği dilekçede:

“Sayın Savcı, Size daha önce bu hapishaneden nakledilmem için dilekçe yazmıştım ama bunu geri alıyorum. Burada tüm yabancı mahkumlara gayet iyi davranılıyor. Bu nedenle isteğimi geri alıyorum. İmza Bill Hayes”. BBC’deki program öncesi, hem de bir gün önce böyle bir yazının elimde olması ne büyük şanstı…

Neyse, Perşembe sabahı erkenden kalktım. Kahvaltımı ettim ve elindeki notlarla BBC’ye yollandım. Ha, bu arada beni BBC’den aradıklarını ve sabah programına beklediklerine dair konfirmasyon notum resepsiyona ulaşmıştı. O ana kadar bana tam anlamıyla kötü muamele eden o görevliyi görmeliydiniz. Bense normal bir olaymış gibi, “Evet, beni 09.00-11.00 arası Simon’ın programında Radio 1’de dinleyebilirsiniz” dedim ve arkamı döndüm, çıktım gittim.

Yayından 15 dakika önce Simon’ın yanındaydım. Selam-sabahtan sonra, “Nasıl izledin mi filmi? Konuşacak mıyız?” diye sordu. Söyleyeceklerim hakkında sır vermeden onu onayladım ve stüdyoya girdik. Çok heyecanlandığımı açıklıkla söylemek isterim. Türkleri yerden yere vuran bir film hakkında, hem de BBC’de konuşacaktım.“OurTune” adlı programının başını ilk kez dinliyordum. Sinyal müziği “Romeo ve Jüliet”ten “A Time For Us”dı… Simon gayet yumuşak bir biçimde girdi programa ve konuğu olarak beni “Türkiye’den Eurovision Şarkı Yarışmasını sunmaya gelen meslektaşım” diye tanıttı dinleyicilerine. “Onunla birazdan Geceyarısı Ekspresi filmi üzerine konuşacağız” dedi. Kalp atışlarım daha da artmıştı. Ne var ki, sakin olmalı ve görüşlerimi anlatmalıydım.

Bir parça çaldıktan sonra, “Merhaba Ümit” diye girdi söze, “Nasıl buldun filmi, beğendin mi?” Tartışmalara ‘olumsuz başlamak her zaman hatadır’ prensibinden çıkarak ilk sözlerim ağzımdan dökülüverdi. “Biz müzik programcısıyız Simon. O nedenle önce müzikten başlamak istiyorum. Filmin müziği olağanüstü… Her sahneye çok güzel dokunuşlar yapmış Giorgio Moroder… Yönetmen Alan Parker’a gelince, elindeki malzemeyi bilmiyorum ama o da çok iyi bir yönetmen… Film boyunca seyirciyi sürekli gerilimde tutuyor. Yalnızca birazcık (!) fazla abarttığını sanıyorum. Simon hemen araya girdi ve “Ama yani Ümit, üzerinde 2 kilo esrar çıktı diye insana hiç müebbet hapis cezası istenir mi?” Ben de tam bu anı bekliyordum. “Yapma Simon. Her ülkenin kendi özel yasaları var. O ülkeye gelen insanlar bunlara uymak zorunda, beğense de, beğenmese de… Örneğin, sizin ülkenizde trafik sol tarafta işliyor. Bu, benim gibi, birçok kişiye garip ve hatta saçma geliyordur. Bu demek değildir ki, ben bildiğim gibi yolun sağından gideceğim! Uymak zorundayım.” “Bu kadar ağır olmalı mı?” diye ısrar ediyor Simon… “Bak, dostum, o yıllarda Türkiye, başta ABD ve Avrupa ülkeleri olmak üzere esrarın dağıtım merkezi olarak görülüyordu ve bu nedenle, bizim ülke için, çok önemli bir gelir kaynağı olan Haşhaş ekimi bile sınırlandırılmıştı. Bu işin kaçakçılığını yapanlara da ağır hapis cezaları uygulanmıştı. Bill Hayes bunu açıkça biliyordu. Zaten filmin yaklaşık ilk 10 dakikası filmin kahramanının otel odasında vücuduna iki kilo esrarı sarması, havaalanına gitmesi ve tam uçağa binerken yakalanmasını gösteriyor. Dikkat etti isen, bu sahnelerde müzik ve Bill’in hızla artan kalp sesini duyuyoruz. O da biliyor bir suç işlediğini!”

Simon, Alan Parker’la konuşmalarını savunmak için, “Ama hapishanede çok kötü davranıyorlar” diye ekliyor. Bu soruyu da bekleyen ben, atlıyorum söze… “Ülkelerde, burada da olduğu, her mesleğin iyi ve kötüleri vardır. Burada rastlayacağın kötü bir polis, tüm polisleri kötü yapmaz ki… Zaten ilginç bir şey söyleyeceğim. Filmin tamamında bütün Türkler kötü insanlar. Bir tek hapishanede – o da deliler gibi bir sütun etrafında dönenler – Oxford’dan Ahmet akıllı adam!” “Ayrıca, filmin Sağmalcılar diye çekildiği yer neresi, biliyor musun?” diyerek ben atağa geçtim. “Hayır” dedi gayet şaşkın. “Malta’daki İngiliz hapishanesi… Şaşırdın değil mi?” diye ekledim. “Sizin o adada kimlere ne yaptığınızı bilmiyorum artık!” Simon sıkılmış ve üzülmüştü, “Haydi bir parça çalıp nefes alalım” diyerek hem beni, hem kendisini rahatlattı. Parça arasında, “Amma hazırlanmışsın. Avukat mısın sen?” diyerek esprisini patlattı. Aslında ikinci bölümde yine Türkler adına savunmamı yaptım. Türk rolü oynayan sanatçıların seçiminden, konuşmalarında kullandıkları şiveye kadar her şeyi açıklıkla söyledim. Hiç kimsenin mahkemede, bir ülkenin tüm insanlarına hakaret edemeyeceğini, yalnızca bundan bile yüksek bir mahkumiyet cezası alacağını belirttim. Ama asıl tuş’u sona sakladım.

Baktım ki, benimle ilgili bölümü bitirmeye hazırlanıyor. “Simon, sana bir gazete kupürü getirdim. Dinleyicilerimize Bill Hayes’in Sağmalcılar savcısına yazdığı dilekçeyi okumanı rica ediyorum” dedim ve o ana kadar ceketimin iç cebinde sakladığım Hürriyet gazetesinin mektup baskısını eline verdim. Okumaya başladığında yüzünün ifadesini görmeliydiniz. Tabii ki, sonuna kadar okudu ve bana teşekkür ederek o bölümü kapattı. Program bitimine kadar onunla stüdyoda kaldım. Bitince odasına geçtik ve ilk sözleri “Hiç böyle gözle bakmamıştım filme” diye itiraf etti. “Seni kutlarım” diyerek uğurladı beni.

Değerli okurlarım, yaşamımın en önemli yayınlarından birini BBC Radio 1’de gerçekleştirmiştim. Bunu sizlerle paylaşmanın mutluluğunu yaşıyorum. Bir de, filmle ilgili son notlarımı yazayım. Filmde Bill Hayes’i canlandıran Brad Davis, 1991 yılında AIDS hastalığı nedeniyle intihar ederek hayranlarını üzdü. İstanbul valiliğinin izin vermemesi üzerine, film Malta’da çekildi. Geceyarısı Ekspresi, 1979 Akademi Ödülleri’nde aday olduğu 6 dalın 2’sinde En iyi özgün müzik: Giorgio Moroder ve En iyi uyarlama senaryo: Oliver Stone, Oscar kazandı. Film, Türkiye tarafından protesto edildi.

Film ve kitap arasındaki farklara gelince…

Gerçekte William (Bill) Hayes Türkiye’de yalnızken filmde sevgilisi ile birliktedir. İşkence sahneleri tamamen sonradan eklenmiştir. Hayes, Türk gardiyanlar tarafından işkence gördüğünden ya da cinsel istismara uğradığından hiçbir zaman söz etmemiştir. Ancak filmde de olduğu gibi kendi isteğiyle homoseksüel ilişkide bulunduğunu açıklamıştır.Kitapta; Hayes, hapishane arkadaşının dilini ısırmıyor.Kitabın ve filmin bitişleri de farklıdır. Kitapta Hayes İmralı Adası’ndaki başka bir hapishaneye transfer edilir ve oradan deniz yoluyla kaçar; filmde ise Hayes, istemeden öldürdüğü başgardiyanın üniformasını giyerek gardiyan kılığında hapishaneden kaçar.

Aralık 2004’te Türkiye’ye yaptığı bir ziyaret sırasında kitaptan uyarlanan filmin senaryo yazarı Oliver Stone yazdığı şeyleri çekim aşamasında fazla dramatize ettiğini kabul ederek özür diledi.Yakın zamanda Amerikan basınına yaptığı açıklamalarda da Bill Hayes Türkiye hakkında fikir ve anılarının filmde olduğu gibi sadece negatif şeylerden oluşmadığını ve filmde çarpıtılan Türkiye görüntüsü yüzünden vicdan azabı duyduğunu belirtti.

Seyahatin her şekli güzel; ama yola en iyi arkadaşlarla, kız kıza çıkılıyorsa unutulmaz anılar bizi bekler demektir. Şehir gezilerine eklenen alışveriş turları, lezzet keşifleri, akşamları grupça gidilen partiler, lokal şovlar ve konserler kız kıza yapılan seyahatleri bambaşka ve çok eğlenceli bir noktaya taşıyor. Kadınlar Günü’nün kutlandığı Mart ayına özel olarak, MegaPlus dergisi için Avrupa’nın en eğlenceli kız kıza tatil rotalarını listeledim. Kemerleri bağlayın, hazırsanız en eğlenceli Avrupa şehirleri önerilerine başlıyoruz.

#1 Milano

Tasarım ve alışveriş deyince akla gelen ilk şehirlerden biri kuşkusuz Milano! Konumuz kız kıza rotalar olunca, Milano da kendiliğinden listeye ekleniyor. Roma ve Floransa gibi İtalyan klasikleriyle kıyaslanınca Milano genelde sevilmeyen tarafta kalır; oysa ki İtalya’nın modern yüzü Milano’nun keyfi de zaten sokaklarını adımlayarak çıkar. Tarihi mimarileri, sanat müzeleri, her stile uygun mağaza ve tasarım dükkanları ile Milano, kız kıza hafta sonu gezileri için ideal bir seçim! Gitmişken akşamüstü 5’te başlayıp 8’e kadar devam eden Aperitivo’ların keyfini sürmeyi de unutmayın. Bir kokteyl, sınırsız aperatif, arkada çalan iyi bir müzik ve bol kahkahalı sohbetler; işte Kuzey İtalya’da favori etkinliğim!

Listeye Ekleyin: Alışveriş için Via Montenapoleone, Via della Spiga, Corso di Porta Ticinese, Via Torino, Corso Venezia, Corso Vittorio Emanuele II, Corso Buenos Aires ve Corso Como caddeleri, Aperitivo için Duomo ve Navigli kanalı çevresi, Duomo Katedrali, Galleria Vittorio Emanuele II çarşısı ve La Scala Operası.

#2 Lviv

İki günde rahatça gezilecek küçücük bir şehir olan Lviv, hem vizesiz hem de ekonomik bir rota olduğu için benim favorilerimden. Lviv’in bu listeye dahil oluşundaki en önemli neden; farklı farklı konseptlerde yüzlerce mekana ev sahipliği yapması. Şehir küçücük olunca, bir süre sonra tarihi ve kültürel yerleri bitirip yeme içme konusu ile haşır neşir olmaya başlıyorsunuz. Kahvaltısından geleneksel Ukrayna yemeklerine, barından gece kulübüne; burada eğlence hiç bitmiyor. Mekanlardan bazılarında hesap ödemek için size verilen skeçleri canlandırıyorsunuz, bazılarına şifre ile girebiliyorsunuz, kimisi askeri temada, kimisi sado-mazo konseptli… Birbirinden bu kadar farklı temayı bir arada sadece Lviv’de bulabililrsiniz. Üstelik bir de iyi haberim var; Lviv, Avrupa’nın uyumayan şehirlerinden biri!

Listeye Ekleyin: Dominikan Kilisesi önünde kurulan sahaf pazarı, Backzewski restoranda şampanya eşliğinde kahvaltı, Champagneria X&X’te Gürcü pidesi ‘khachapuri’ ve şampanya, Cukor’da kahvaltı, Lviv Coffee Mining Manufacture’da alevli kahve şovu, Libraria Speakeasy Jazz Bar ve Kryjivka yer altı barı.

#3 Atina

Atina; antik geçmişi, zengin kültürü, alışık olduğumuz lezzetleriyle Türkiye’den gidilecek en yakın ve en keyifli rotalardan biri. Eğer kız kıza gidecek hem tarihi, hem eğlenceli, hem de lezzetli bir yer arıyorsanız planlamaya Atina bileti alarak başlayabilirsiniz! Hafta sonunun bile yeterli olacağı Atina’da geziye Akropolis’ten başlayıp Plaka mahallesinin ara sokakları ile devam edin, alışveriş turu için Plaka’ya bir de bu gözle bakmayı, Ermou Caddesi, Monastiraki ve Kolonaki gibi yerleri aklınızda tutmayı unutmayın. Atina’nın barları ve diskoları kadar ‘underground’ kulüpleri ile de ünlü; onlardan bazıları Crust, The Speakeasy, Rebound ve Cinderella.

Listeye Ekleyin: Akropolis, Delfi antik kenti, Plaka’nın ara sokakları, denemeniz gereken lezzetler çöpşiş benzeri Souvlaki ya da diğer adıyla Kalamaki, bir çeşit kahve olan Frappe, Yunan döneri Gyros, sakız likörü Mastika ve Yunan rakısı Ouzo.

#4 Barselona

Avrupa’dan alışık olduğumuz mimarinin çok dışında Gaudi ile şekillenen rengarenk şehir manzarası, Akdeniz havası, enerji dolu sokak kültürü ve lezzetli yemekleri ile Barselona en neşeli kız kıza rotalarından biri. Barselona; Katalan kültürünü işleyen müzeleri, Sagrada Familia Kilisesi ve Guell parkı gibi Gaudi eserleri ile kültürel bir gezi için tüm aktiviteleri sağlarken, Barri Gotic, El Raval ve El Born semtlerinin sürpriz mekanları ile de lezzetli bir gezi imkanı sunuyor. Söz konusu İspanya olduğunda ‘paella’ ve ‘tapas barları’ es geçilemez; hatta gece Flamenko şovları ile devam eder. Kız kıza yapılacak Barselona gezisinde aklınızda olması gereken bazı alışveriş noktaları ise Example, Ciutat Vella ve Gracia sokakları ile Las Ramblas caddeleri. Hedefiniz konsept tasarım mağazaları ve vintage butiklerde istikamet El Raval semti ve ara sokakları!

Listeye Ekleyin: Sagrada Familia, Parc Guell, Casa Battlo, Casa Mila, Barselona Katedrali, La Boqueria pazarı, Barri Gotic ve El Born mahalleleri, Parc de la Ciutadella, Federal Cafe, Milk Bar & Bistro, paella için Can Ramonet, Xiringuito Escriba ve La Fonda, tapas için Bar Canete, Quimet y Quimet, Bar Pinotxo ve El Xampanyet.

#5 Londra

Geçmişi Roma dönemine uzanan Londra; benzersiz şehir yaşamı, modernizmle nostaljiyi bir araya getiren mimarisi, renkli sokakları ve sosyal yaşam olanakları ile en sevilen gezi rotalarından. Londra denince akla belki ilk Big Ben saat kulesi, London Eye ve Buckingham Sarayı simge noktalar geliyor olabilir; ama şehir bundan çok daha fazlasını vaat ediyor. Buram buram asalet kokan semtler, hipster mahalleleri, ücretsiz gezilen yüzlerce müze, pub kültürü ve bitmek bilmeyen bir alışveriş imkanı! 10 gün kalsanız, gezmekle bitmeyecek zenginlikte bir şehir burası. Bazı şehirleri anlatmak için cümleler yetersiz kalır, işte Londra da o şehirlerden.

Listeye Ekleyin: British Museum, Tate Modern, V&A Museum, Camden Town, Covent Garden, Notting Hill, Portobello Road, Harry Potter fanları için Warner Bros Studio Tour, akşamüstü çayı ritüeli için Fortnum & Mason, Claridge’s, The Savoy ya da Sketch, fish and chips için Poppies.

#6 Berlin

Avrupa’nın nev-i şahsına münhasır şehri Berlin, tarihe ve sanata ilgisi olanların çok seveceği bir rota. Dünya Savaşı izlerini takip edeceğiniz, Almanya ve Avrupa tarihi ile ilgili birçok müze gezeceğiniz, Alman sanatı ve aslında Berlin kafası ile tanışacağınız bambaşka bir şehir burası! Berlin’in sanata olan ilgisi, modern sanata olan bakış açısı, tüm bunların sergilendiği müzeler ve sanat alanları Berlin gezilerini çok başka bir noktaya taşıyor. Tüm bunlara ek olarak, Barselona ile birlikte Avrupa’nın en eğlenceli iki şehrinden biri olması, şaşırtıcı partileri ve enerjisi tükenmeyen gece kulüpleri ile Berlin, kız kıza eğlencenin merkezi! Bu gezinin bonusu da Berlin’deki ikinci el alışveriş çılgınlığı!

Listeye Ekleyin: Eastside Gallery, The Holocaust Memorial, Brandenburg Gate, Bergama Müzesi, Berlin Museum Island, Jewish Museum, Kreuzberg ve Ku’damm mahalleleri, ikinci el ve vintage alışverişi için Prenzlauer Berg ve Mitte’deki butikler, ikinci el pazarı için her Pazar Mauerpark, sokak lezzeti için bol malzemeli tavuk dönerle Mustafa’s Gemüse Kebab, wurst için de komşusu Curry 36.

#7 Amsterdam

Amsterdam, bitmek tükenmek bilmeyen enerjisiyle bir gidenin vaz geçemediği, sonraki gelişini iple çektiği dünyanın en güzel ve en özgür şehirlerinden biri. Tablo gibi mimarisi, daracık evleri ve kanallarla çevrili sokakları ile öne çıkan Amsterdam, listemizin son önerisi. Günün her anının dolu dolu geçtiği Amsterdam’da; gündüzleri kanallarla süslü sokaklarda fotoğraf turuna çıkın, konsept tasarım butiklerini gezin. Yorulduğunuzda karşınıza çıkan tatlı kafelerde ufak molalar verin, öğlen saatlerini şehrin tematik müzelerinde geçirin, akşamüstü ise koca parklarında çimlere uzanıp keyfinize bakın. Amsterdam’da tek kural yorulmamak! Çünkü, bu şehirde geceler gündüzlerden çok daha eğlenceli ve daima hareketli!

Listeye Ekleyin: Groenburgwal, Reguliersgracht ve Herrengracht kanalları, Anne Frank’ın Evi, Rijksmuseum, Stedelijk ve The Heineken Experience müzeleri, Vondelpark ve pazarlarıyla ünlü Jordaan mahallesi, taze pişenini yakalarsanız Stroopwaffle, Vlaams Friteshuis Vleminckx’in patates kızartması ve Cafe Winkel 43’ün elmalı tartı.

Lansmanlar, defileler ve sanatsal performanslar gibi pek çok çeşitli etkinliklere ev sahipliği yapan projeye, dünyanın pek çok ülkesinden gelen genç tasarımcılar katıldı. Bu tasarımcılar arasında en çok ilgi gören Türkiye’den gelen Bashaques markası oldu. Milano’ya özel yarattığı koleksiyonu ile Bashaques markasının “The truth 2” şovu izleyenleri etkisi altına aldı. Bağımsız modaya önem verenlerin katıldığı bu etkinlikte, yaratıcılığın sınırları zorlandı.

Projenin kreatif direktörü Elif’in hedefi, büyük markaların yani sıra gelişmekte olan pek çok genç ve bağımsız markanın olduğuna dikkat çekmek ve farkındalığı artırmak olmuş. Milan Fashion Club, projeye katılan markaların seçim aşamasında son derece hassas davranıp, yenilikçi markaları ile etkinliğe gelenlerin daha önce deneyimlemediği bir moda performansı yaşatmanın yanı sıra gelişmekte olan moda markalarına yeni bir tanıtım platformu yaratarak Milano Moda Haftasına renk kattı. Elif Reşitoğlu, “En önemli moda başkentlerinden birinde yaşayan ve moda haftasının tadını çıkarmayanlar için Milan Fashion Club olarak, aynı vizyona sahip, birlikte yeni şeyler üretmeyi ve modayı her türlü şekilde kutlamayı seven bir moda severler topluluğu yaratmaktayız ve bu fikir bizi heyecanlandırıyor.” diye konuştu.

PEYVEND ÖKSÜZ

O tam bir Aslan burcu; burcunu sorduğunuzda “Aslan yürekli kadınlarız vesselam” diyor. 40 yaşında ve İzmirli. Turizm ve Otelcilik mezunu. 4 senedir televizyon sektöründe. 3 işi daha var ama en sevdiği işi televizyonculuk. Programları hep neşeli, zarif ve farklı. Kendisini “Ayakları yere sağlam basan, arzulu ve güçlü kadın” olarak tanımlıyor ve ekliyor: “Duruşunu hiç bozmadan, doğru yoldan giden ve bu gittiği yolda kadınları da peşinden getiren asil bir kadın olarak bilinmek isterim.”

NAZLI ALPARSLAN

6 yıldır sağlık sektöründe çeşitli görevler alan Nazlı Alparslan tam bir Koç kadını. Uludağ Üniversitesi İşletme Bölümü mezunu. İş hayatının yoğunluğunu fırsat buldukça eşiyle tenis oynayarak atıyor. Tatil günlerinde mutlaka doğada vakit geçirmeye ve değişik yerler keşfetmeye çalışıyor. Balık avlamak, doğa yürüyüşlerine çıkmak ve denizde vakit geçirmek ailece sevdikleri aktiviteler. Farklı kanallardan beslediği ruhuyla farklı projelere destek vermekten yorulmuyor. Son okuduğu kitap Ebru Sidar’ın “Duyulmak İstiyorum”.  En son ne izlediğini sorduğumuzda cevabı “Netflix’te Mesih” oldu. Kendisini “eğlenceli” bir kadın olarak tanımlıyor.

BERNA ÖZTİN

Üzerine basa basa 35 buçuklu (: Karşıyakalı olmaktan gurur duyan Berna 45 yaşında. Duygusal yapısından olsa gerek, “maalesef Balık burcuyum” diyor. İzmir Saint Joseph Koleji ve 9 Eylül Üniversitesi İktisat bölümü mezunu. 15 yıl Otomotiv sektörü dış satın alma departmanında çalıştıktan sonra ruhunu daha çok besleyecek bir işi seçmeye karar veriyor. Bir yıldır Kitvak Mütevelli Heyet Üyesi ve Vakıf Müdürü olarak mutlu bir şekilde fiilen çalışıyor. Kendisini “takıntılı” olarak tanımlıyor ve ekliyor: “Başkaları bunu disiplin sanıyor; böyle anlaşılmasının da yararı oluyor.”

İLKNUR GAÇKA

22 yıldır sağlık sektöründe çalışan İlknur Gaçka, yöneticileri neredeyse tamamen kadın olan Ata Sağlık Hastanesi’nin Genel Koordinatörü. 40 yaşında ve Yengeç burcu. 5 nesildir İzmirli. Gezmeyi çok sevdiği halde vakit yaratamıyor. Alışveriş tutkunu ama bunu da ancak kaçamak zamanlarda yapabiliyor. Onu dinlendiren şey dostlarıyla bir masada oturabilmek; o zaman keyfine diyecek yok. Damarlarındaki Arnavut kanından olsa gerek tuttuğunu koparır, aklına koyduğundan vazgeçmez. Ve işimi tutku ile yapıyor. Kendisini “güvenilir” olarak tanımlıyor.

NEŞEM ÇELİKKAYA BOZDAĞ

www.journavel.com seyahat ve gezi rehberinin kurucusu ve dergimiz gezi yazarı Neşem, tam bir İzmir kızı. Duruşu sağlam, rengi net, neşeli ve çalışkan. Üniversite okumak için gittiği İstanbul’dan her yere yetişiyor. Reklam Tasarımı ve İletişimi mezuniyetini Moda Tasarım bölümüyle ÇAPladığı süreçte 2 yıl Gate dergisinin yazı işleri müdürlüğünü yaptı. Daha sonra inşaat sektörüne geçiş yapıp kurumsal yapılarda görev aldı. Yedi yıldır inşaat sektöründe; şu an Forbo Türkiye’de Pazarlama Yöneticisi olarak çalışıyor. Kendisini “keşfetmeyi seven” hatta  “meraklı” bir kadın olarak yorumluyor. Journavel’in başarı öyküsünün altında da bu keşfetmeyi seven ruh hali yatıyor.

SERAY SİNTAÇ SAYSEN

28 yaşında, Başak burcu. İzmir Ekonomi Üniversitesi mezunu. Spor yapmayı ve yalın yaşamayı seviyor. Geçtiğimiz yaz Serkan Saysen ile evlenen Seray, üç yıldır kendi ajanslarında tasarım işi yapıyor. Kendini “uyumlu” olarak tanımlıyor. Duru, zarif ve sakin bir İzmir kadını.

BERNA KAYA

İzmirli. 19 Mayıs Üniversitesi Medya ve İletişim mezunu; 11 yıldır medya sektöründe. 41 yaşında ve Boğa burcu. Kendini “güzel bir kadın” olarak tanımlıyor. Bu tanıma “Güzellik içinde kendine göre neyi barındırıyorsa; samimi, iyi, geniş yürekli, alımlı, hepsinden biraz birazım” diye ekliyor. Sosyal sorumluluk duygusu yüksek, dostlarına değer veren çok özel bir kalp.

İLKNUR DİYAR

Tam bir Aslan burcu İlknur. Kafasına koyduğunu kayıtsız şartsız gerçekleştirmek için de canını dişine katanlardan. 35 yaşında ve İzmirli. Dokuz Eylül Üniversitesi Devlet Konservatuvarı mezunu. 15 yıldır müzik öğretmenliği, 5 yıldır Özel Alsancak Müzik Kursu’nun işletmeciliği yapıyor. “Müzik ve Çocuk” kavramları onun için çok değerli.  Çocukların, miniklerin hayatında müzikle dolu güzel sayfalar açmalar peşinde proje üretmekten yorulmuyor. 12 ay durmadan çalışıyor; oğlu Deniz ve eşi Emre ile dinleniyor. Kendini “çalışkan bir kadın” diye tanımlıyor.

GÖZDE ULUPINAR

36 yaşında, İzmirli, Yengeç burcu, Adnan Menderes Üniversitesi Ekonomi Bölümü mezunu. 10 yıldır franchise sektöründe yer alıyor. Soulmate Coffee Satış ve Pazarlama Müdürü. Yoğun bir iş temposu, bol seyahatli, toplantılı bir iş hayatı var. Enerjisi yüksek. Onun deyimiyle “hafta sonu boool boool gezerek” ve kendisini dinlendiren doğru kişiyle zaman geçirerek dinleniyor. “Sen nasıl bir kadınsın” sorumuza cevabı çok net; “Mutlu bir kadınım”.

HABİBE DUMAN

33 yaşında, Balık burcu, Bulgaristanlı. Celal Bayar Üniversitesi mezunu. 15 yıldır moda organizasyon sektöründe yer alıyor. 3 yıldır sahip olduğu giyim mağazası ilemağazacılık sektörüne de giriş yaptı. Kendini “sosyal bir kadın” olarak tanımlıyor. Doğayı, sanatı, eğlenceyi seven bir yapısı var. Hayatının önceliği ailesi. En büyük keyfi kız arkadaşlarıyla kahve eşliğindeki sohbetleri. Eğitimin her sorunu çözeceğine inananlardan… Formuna, tarzına dikkat eden, iç barışını sağlamış, kendini seven, sosyal, nezaketli, duruş, saygı ve mesafeyi seven bir kadın.

ELVAN KIZILAY

32 yaşında, Boğa burcu, İzmirli. Dokuz Eylül Üniversitesi Devlet Konservatuvarı mezunu. Yüksek Lisansını Haliç Üniversitesi’nde yapan Elvan, gülen yüzü ve zarif duruşuyla MegaPlus dergimizin de kapak konuklarından. 14 yıldır eğlence ve müzik sektöründe yer alıyor. Türkiye’nin ilk elektro akustik keman projesini gerçekleştiren sanatçı farklı projelerde yer almaktan heyecan duyuyor. Onu sahnede keman çalarken izlemek büyük keyif. Kendini “enerji küpü” olarak tanımlıyor.

YELİZ PESENKURDU

41 yaşında, Yengeç burcu, İzmirli. Açık öğretimde sosyoloji okumakta. 18 sene kendi güzellik salonunu işletti. “Cesur bir kadınım” diyor ve ekliyor; “Her zaman içimdeki kadının sesini dinlerim” diyor. 3. kitabı önümüzdeki günlerde çıkacak. Kendi gibi güçlü, ne istediğini bilen ve bunun için gerekirse dünyayı karşısına alabilen cesarete sahip Ressam Frida Kahlo’nun biyografik romanını yazdı.

GÖRKEM ŞENGÜLER

O tam bir terazi burcu. İçindeki çocuk her haline o kadar yansır ki 40 yaşında demezsiniz. Grafik tasarım eğitimi aldıktan sonra 1 sene İtalya’da yaşadı ve Florence Design Academy’de master yaptı. 1998 yılından beri reklam sektöründe. İzmir’de çeşitli reklam ajanslarında yaratıcı ekipte yer aldı, pek çok uluslararası yarışmaya katıldı. 2 yıla yakın süredir freelance olarak çalışmaya başladı. Sadece tasarımlarıyla değil Alaçatı tutkunluğu ve sörfçülüğü, sörf hakemliği ve fotoğrafçılığı ile de fark yarattı. Sosyal sorumluluk projelerinde yer almak için pek çok kapı çaldı. Yaptığı birçok işle de kalplere dokunmayı başardı. Türkiye’nin ilk ve tek masal dergisi Minimiko’nun da çizeri olan renklerin tutkunu Görkem, aynı zamanda muhteşem bir duvar resmi sanatçısı. Kendini “heyecanlı bir kadın” olarak tanımlıyor.