1982 yılında Neco’nun seslendirdiği “Ahmet Olcayto Tuğsuz bestesi “Hani” ile Eurovision Şarkı Yarışması’nı Harrogate kentinden TRT seyircilerine sunduktan sonra, her yurtdışı görevi sonrasında yaptığım gibi, yıllık iznimden 5 gün alarak, gittiğim ülkedeki yayın kuruluşlarını ve oradaki görevli meslektaşlarımı ziyaret etmeyi kendime görev edinmişimdir. O yıl da, yarışma bitiminde Londra’ya geçtim ve pazartesi günü ilk işim BBC Radio 1’deki eski dostlarımı görmeye gittim.

Sabah 09.00’da “OUR TUNE” adlı iki saatlik programına başlayan Simon Bates yayındaydı. Parça arasında stüdyoya girdim ve “Merhaba” dedim. Dememle birlikte daha “Nasılsın? İyi misin?” demeden, bana sırıtarak “Midnight Express’i gördün mü?” diye sormaz mı? Oldukça sinirlendiğimi söyleyebilirim. “Simon, daha merhaba demeden neden bu soruyu sordun ki? Eski bir dost olarak beni daha başka sözlerle karşılayacağını beklerdim” diyerek sitem ettim. Özür diledi ve “Konu Türkiye’de geçtiği için ve de daha yakınlarda filmin yönetmeni Alan Parker’ı konuk ettiğim için böyle girdim söze” diyerek bir anlamda özür diledi ve ekledi. “Film şu an sinemalarda oynuyor hala, istersen git ve gör”.

Film hakkında çok değişik ve kötü şeyler duymuştum. Yine de reddetmedim onu. “Peki” dedim, “Gidip görürüm ama sen de söz ver. Ben Türkiye’ye dönmeden bu konuyu senin programında konuşalım”. Benim bu önerim üzerine o da geri adım atmadı ve “Tamam dostum, Perşembe sabah programıma gel, konuşalım” dedi. Yaklaşık 1 saat daha yanında kaldıktan sonra, bana olayı teyit etmesi amacıyla kaldığım otelin telefonu verdim ve ayrıldım. Takdir edersiniz ki, sıkılmış ve üzülmüştüm. Ama ne çare! Demek şimdi gidip o filmi izlemeliydim.

Bir gün sonra Leichester Square’deki çoklu sinema salonlarından birine girerek, elimde kağıt-kalem filmi izlemeye gittim. Yönetmenliğini Alan Parker’ın yaptığı 1978 yapımı filmin senaryosunu Oliver Stone, olayı yaşayan Billy Hayes’in aynı adlı romanından yola çıkarak yazmış. Müzikleri, o yılların ünlü ve unutulmaz disko müzik dehası Giorgio Moroder tarafından yapılmış. Başrollerde Brad Davis, Irene Miracle ve Bo Hopkins oynuyorlardı. Konusu ise; çok özet olarak, Amerika’ya sürekli esrar kaçırarak para kazanan genç bir üniversite öğrencisinin, tutuklandıktan sonra, Sağmalcılar hapishanesinde başından geçenler…

Filmi izlerken hafif karanlık sinema ortamında sürekli not aldığımı anımsıyorum. Filmden çıkar çıkmaz, kaldığım otele gittim. Resepsiyondaki görevliye – ki o ana dek bana küçümseyerek davranıyordu – “Beni BBC’den arayacaklar, lütfen haber veriniz” diyerek odamda notlarımı derlemeye giriştim. Bir küçük detayı size anlatmamda yarar var. Londra’ya her gidişimde, ünlü Oxford (alışveriş) caddesinin HydePark’a yakın köşesinde yer alan gazete bayiinden, Avrupa’da basılmakta olan Hürriyet gazetesini alır, yurttan haberleri öyle öğrenirdim. Çarşamba günü, olağandışı bir şey oldu. Gazetemi aldım, bir kafeye oturdum. Haberleri okurken gazetenin üçüncü sayfasında bir başlık beni tam anlamıyla şok etti. “Geceyarısı Ekspresi” yazarının Sağmalcılar savcısına yazdığı İngilizce dilekçe…  Yanlış mı görüyorum diye, iki kez okudum haberi. Anımsadığım kadarıyla şu yazıyordu verdiği dilekçede:

“Sayın Savcı, Size daha önce bu hapishaneden nakledilmem için dilekçe yazmıştım ama bunu geri alıyorum. Burada tüm yabancı mahkumlara gayet iyi davranılıyor. Bu nedenle isteğimi geri alıyorum. İmza Bill Hayes”. BBC’deki program öncesi, hem de bir gün önce böyle bir yazının elimde olması ne büyük şanstı…

Neyse, Perşembe sabahı erkenden kalktım. Kahvaltımı ettim ve elindeki notlarla BBC’ye yollandım. Ha, bu arada beni BBC’den aradıklarını ve sabah programına beklediklerine dair konfirmasyon notum resepsiyona ulaşmıştı. O ana kadar bana tam anlamıyla kötü muamele eden o görevliyi görmeliydiniz. Bense normal bir olaymış gibi, “Evet, beni 09.00-11.00 arası Simon’ın programında Radio 1’de dinleyebilirsiniz” dedim ve arkamı döndüm, çıktım gittim.

Yayından 15 dakika önce Simon’ın yanındaydım. Selam-sabahtan sonra, “Nasıl izledin mi filmi? Konuşacak mıyız?” diye sordu. Söyleyeceklerim hakkında sır vermeden onu onayladım ve stüdyoya girdik. Çok heyecanlandığımı açıklıkla söylemek isterim. Türkleri yerden yere vuran bir film hakkında, hem de BBC’de konuşacaktım.“OurTune” adlı programının başını ilk kez dinliyordum. Sinyal müziği “Romeo ve Jüliet”ten “A Time For Us”dı… Simon gayet yumuşak bir biçimde girdi programa ve konuğu olarak beni “Türkiye’den Eurovision Şarkı Yarışmasını sunmaya gelen meslektaşım” diye tanıttı dinleyicilerine. “Onunla birazdan Geceyarısı Ekspresi filmi üzerine konuşacağız” dedi. Kalp atışlarım daha da artmıştı. Ne var ki, sakin olmalı ve görüşlerimi anlatmalıydım.

Bir parça çaldıktan sonra, “Merhaba Ümit” diye girdi söze, “Nasıl buldun filmi, beğendin mi?” Tartışmalara ‘olumsuz başlamak her zaman hatadır’ prensibinden çıkarak ilk sözlerim ağzımdan dökülüverdi. “Biz müzik programcısıyız Simon. O nedenle önce müzikten başlamak istiyorum. Filmin müziği olağanüstü… Her sahneye çok güzel dokunuşlar yapmış Giorgio Moroder… Yönetmen Alan Parker’a gelince, elindeki malzemeyi bilmiyorum ama o da çok iyi bir yönetmen… Film boyunca seyirciyi sürekli gerilimde tutuyor. Yalnızca birazcık (!) fazla abarttığını sanıyorum. Simon hemen araya girdi ve “Ama yani Ümit, üzerinde 2 kilo esrar çıktı diye insana hiç müebbet hapis cezası istenir mi?” Ben de tam bu anı bekliyordum. “Yapma Simon. Her ülkenin kendi özel yasaları var. O ülkeye gelen insanlar bunlara uymak zorunda, beğense de, beğenmese de… Örneğin, sizin ülkenizde trafik sol tarafta işliyor. Bu, benim gibi, birçok kişiye garip ve hatta saçma geliyordur. Bu demek değildir ki, ben bildiğim gibi yolun sağından gideceğim! Uymak zorundayım.” “Bu kadar ağır olmalı mı?” diye ısrar ediyor Simon… “Bak, dostum, o yıllarda Türkiye, başta ABD ve Avrupa ülkeleri olmak üzere esrarın dağıtım merkezi olarak görülüyordu ve bu nedenle, bizim ülke için, çok önemli bir gelir kaynağı olan Haşhaş ekimi bile sınırlandırılmıştı. Bu işin kaçakçılığını yapanlara da ağır hapis cezaları uygulanmıştı. Bill Hayes bunu açıkça biliyordu. Zaten filmin yaklaşık ilk 10 dakikası filmin kahramanının otel odasında vücuduna iki kilo esrarı sarması, havaalanına gitmesi ve tam uçağa binerken yakalanmasını gösteriyor. Dikkat etti isen, bu sahnelerde müzik ve Bill’in hızla artan kalp sesini duyuyoruz. O da biliyor bir suç işlediğini!”

Simon, Alan Parker’la konuşmalarını savunmak için, “Ama hapishanede çok kötü davranıyorlar” diye ekliyor. Bu soruyu da bekleyen ben, atlıyorum söze… “Ülkelerde, burada da olduğu, her mesleğin iyi ve kötüleri vardır. Burada rastlayacağın kötü bir polis, tüm polisleri kötü yapmaz ki… Zaten ilginç bir şey söyleyeceğim. Filmin tamamında bütün Türkler kötü insanlar. Bir tek hapishanede – o da deliler gibi bir sütun etrafında dönenler – Oxford’dan Ahmet akıllı adam!” “Ayrıca, filmin Sağmalcılar diye çekildiği yer neresi, biliyor musun?” diyerek ben atağa geçtim. “Hayır” dedi gayet şaşkın. “Malta’daki İngiliz hapishanesi… Şaşırdın değil mi?” diye ekledim. “Sizin o adada kimlere ne yaptığınızı bilmiyorum artık!” Simon sıkılmış ve üzülmüştü, “Haydi bir parça çalıp nefes alalım” diyerek hem beni, hem kendisini rahatlattı. Parça arasında, “Amma hazırlanmışsın. Avukat mısın sen?” diyerek esprisini patlattı. Aslında ikinci bölümde yine Türkler adına savunmamı yaptım. Türk rolü oynayan sanatçıların seçiminden, konuşmalarında kullandıkları şiveye kadar her şeyi açıklıkla söyledim. Hiç kimsenin mahkemede, bir ülkenin tüm insanlarına hakaret edemeyeceğini, yalnızca bundan bile yüksek bir mahkumiyet cezası alacağını belirttim. Ama asıl tuş’u sona sakladım.

Baktım ki, benimle ilgili bölümü bitirmeye hazırlanıyor. “Simon, sana bir gazete kupürü getirdim. Dinleyicilerimize Bill Hayes’in Sağmalcılar savcısına yazdığı dilekçeyi okumanı rica ediyorum” dedim ve o ana kadar ceketimin iç cebinde sakladığım Hürriyet gazetesinin mektup baskısını eline verdim. Okumaya başladığında yüzünün ifadesini görmeliydiniz. Tabii ki, sonuna kadar okudu ve bana teşekkür ederek o bölümü kapattı. Program bitimine kadar onunla stüdyoda kaldım. Bitince odasına geçtik ve ilk sözleri “Hiç böyle gözle bakmamıştım filme” diye itiraf etti. “Seni kutlarım” diyerek uğurladı beni.

Değerli okurlarım, yaşamımın en önemli yayınlarından birini BBC Radio 1’de gerçekleştirmiştim. Bunu sizlerle paylaşmanın mutluluğunu yaşıyorum. Bir de, filmle ilgili son notlarımı yazayım. Filmde Bill Hayes’i canlandıran Brad Davis, 1991 yılında AIDS hastalığı nedeniyle intihar ederek hayranlarını üzdü. İstanbul valiliğinin izin vermemesi üzerine, film Malta’da çekildi. Geceyarısı Ekspresi, 1979 Akademi Ödülleri’nde aday olduğu 6 dalın 2’sinde En iyi özgün müzik: Giorgio Moroder ve En iyi uyarlama senaryo: Oliver Stone, Oscar kazandı. Film, Türkiye tarafından protesto edildi.

Film ve kitap arasındaki farklara gelince…

Gerçekte William (Bill) Hayes Türkiye’de yalnızken filmde sevgilisi ile birliktedir. İşkence sahneleri tamamen sonradan eklenmiştir. Hayes, Türk gardiyanlar tarafından işkence gördüğünden ya da cinsel istismara uğradığından hiçbir zaman söz etmemiştir. Ancak filmde de olduğu gibi kendi isteğiyle homoseksüel ilişkide bulunduğunu açıklamıştır.Kitapta; Hayes, hapishane arkadaşının dilini ısırmıyor.Kitabın ve filmin bitişleri de farklıdır. Kitapta Hayes İmralı Adası’ndaki başka bir hapishaneye transfer edilir ve oradan deniz yoluyla kaçar; filmde ise Hayes, istemeden öldürdüğü başgardiyanın üniformasını giyerek gardiyan kılığında hapishaneden kaçar.

Aralık 2004’te Türkiye’ye yaptığı bir ziyaret sırasında kitaptan uyarlanan filmin senaryo yazarı Oliver Stone yazdığı şeyleri çekim aşamasında fazla dramatize ettiğini kabul ederek özür diledi.Yakın zamanda Amerikan basınına yaptığı açıklamalarda da Bill Hayes Türkiye hakkında fikir ve anılarının filmde olduğu gibi sadece negatif şeylerden oluşmadığını ve filmde çarpıtılan Türkiye görüntüsü yüzünden vicdan azabı duyduğunu belirtti.

PEYVEND ÖKSÜZ

O tam bir Aslan burcu; burcunu sorduğunuzda “Aslan yürekli kadınlarız vesselam” diyor. 40 yaşında ve İzmirli. Turizm ve Otelcilik mezunu. 4 senedir televizyon sektöründe. 3 işi daha var ama en sevdiği işi televizyonculuk. Programları hep neşeli, zarif ve farklı. Kendisini “Ayakları yere sağlam basan, arzulu ve güçlü kadın” olarak tanımlıyor ve ekliyor: “Duruşunu hiç bozmadan, doğru yoldan giden ve bu gittiği yolda kadınları da peşinden getiren asil bir kadın olarak bilinmek isterim.”

NAZLI ALPARSLAN

6 yıldır sağlık sektöründe çeşitli görevler alan Nazlı Alparslan tam bir Koç kadını. Uludağ Üniversitesi İşletme Bölümü mezunu. İş hayatının yoğunluğunu fırsat buldukça eşiyle tenis oynayarak atıyor. Tatil günlerinde mutlaka doğada vakit geçirmeye ve değişik yerler keşfetmeye çalışıyor. Balık avlamak, doğa yürüyüşlerine çıkmak ve denizde vakit geçirmek ailece sevdikleri aktiviteler. Farklı kanallardan beslediği ruhuyla farklı projelere destek vermekten yorulmuyor. Son okuduğu kitap Ebru Sidar’ın “Duyulmak İstiyorum”.  En son ne izlediğini sorduğumuzda cevabı “Netflix’te Mesih” oldu. Kendisini “eğlenceli” bir kadın olarak tanımlıyor.

BERNA ÖZTİN

Üzerine basa basa 35 buçuklu (: Karşıyakalı olmaktan gurur duyan Berna 45 yaşında. Duygusal yapısından olsa gerek, “maalesef Balık burcuyum” diyor. İzmir Saint Joseph Koleji ve 9 Eylül Üniversitesi İktisat bölümü mezunu. 15 yıl Otomotiv sektörü dış satın alma departmanında çalıştıktan sonra ruhunu daha çok besleyecek bir işi seçmeye karar veriyor. Bir yıldır Kitvak Mütevelli Heyet Üyesi ve Vakıf Müdürü olarak mutlu bir şekilde fiilen çalışıyor. Kendisini “takıntılı” olarak tanımlıyor ve ekliyor: “Başkaları bunu disiplin sanıyor; böyle anlaşılmasının da yararı oluyor.”

İLKNUR GAÇKA

22 yıldır sağlık sektöründe çalışan İlknur Gaçka, yöneticileri neredeyse tamamen kadın olan Ata Sağlık Hastanesi’nin Genel Koordinatörü. 40 yaşında ve Yengeç burcu. 5 nesildir İzmirli. Gezmeyi çok sevdiği halde vakit yaratamıyor. Alışveriş tutkunu ama bunu da ancak kaçamak zamanlarda yapabiliyor. Onu dinlendiren şey dostlarıyla bir masada oturabilmek; o zaman keyfine diyecek yok. Damarlarındaki Arnavut kanından olsa gerek tuttuğunu koparır, aklına koyduğundan vazgeçmez. Ve işimi tutku ile yapıyor. Kendisini “güvenilir” olarak tanımlıyor.

NEŞEM ÇELİKKAYA BOZDAĞ

www.journavel.com seyahat ve gezi rehberinin kurucusu ve dergimiz gezi yazarı Neşem, tam bir İzmir kızı. Duruşu sağlam, rengi net, neşeli ve çalışkan. Üniversite okumak için gittiği İstanbul’dan her yere yetişiyor. Reklam Tasarımı ve İletişimi mezuniyetini Moda Tasarım bölümüyle ÇAPladığı süreçte 2 yıl Gate dergisinin yazı işleri müdürlüğünü yaptı. Daha sonra inşaat sektörüne geçiş yapıp kurumsal yapılarda görev aldı. Yedi yıldır inşaat sektöründe; şu an Forbo Türkiye’de Pazarlama Yöneticisi olarak çalışıyor. Kendisini “keşfetmeyi seven” hatta  “meraklı” bir kadın olarak yorumluyor. Journavel’in başarı öyküsünün altında da bu keşfetmeyi seven ruh hali yatıyor.

SERAY SİNTAÇ SAYSEN

28 yaşında, Başak burcu. İzmir Ekonomi Üniversitesi mezunu. Spor yapmayı ve yalın yaşamayı seviyor. Geçtiğimiz yaz Serkan Saysen ile evlenen Seray, üç yıldır kendi ajanslarında tasarım işi yapıyor. Kendini “uyumlu” olarak tanımlıyor. Duru, zarif ve sakin bir İzmir kadını.

BERNA KAYA

İzmirli. 19 Mayıs Üniversitesi Medya ve İletişim mezunu; 11 yıldır medya sektöründe. 41 yaşında ve Boğa burcu. Kendini “güzel bir kadın” olarak tanımlıyor. Bu tanıma “Güzellik içinde kendine göre neyi barındırıyorsa; samimi, iyi, geniş yürekli, alımlı, hepsinden biraz birazım” diye ekliyor. Sosyal sorumluluk duygusu yüksek, dostlarına değer veren çok özel bir kalp.

İLKNUR DİYAR

Tam bir Aslan burcu İlknur. Kafasına koyduğunu kayıtsız şartsız gerçekleştirmek için de canını dişine katanlardan. 35 yaşında ve İzmirli. Dokuz Eylül Üniversitesi Devlet Konservatuvarı mezunu. 15 yıldır müzik öğretmenliği, 5 yıldır Özel Alsancak Müzik Kursu’nun işletmeciliği yapıyor. “Müzik ve Çocuk” kavramları onun için çok değerli.  Çocukların, miniklerin hayatında müzikle dolu güzel sayfalar açmalar peşinde proje üretmekten yorulmuyor. 12 ay durmadan çalışıyor; oğlu Deniz ve eşi Emre ile dinleniyor. Kendini “çalışkan bir kadın” diye tanımlıyor.

GÖZDE ULUPINAR

36 yaşında, İzmirli, Yengeç burcu, Adnan Menderes Üniversitesi Ekonomi Bölümü mezunu. 10 yıldır franchise sektöründe yer alıyor. Soulmate Coffee Satış ve Pazarlama Müdürü. Yoğun bir iş temposu, bol seyahatli, toplantılı bir iş hayatı var. Enerjisi yüksek. Onun deyimiyle “hafta sonu boool boool gezerek” ve kendisini dinlendiren doğru kişiyle zaman geçirerek dinleniyor. “Sen nasıl bir kadınsın” sorumuza cevabı çok net; “Mutlu bir kadınım”.

HABİBE DUMAN

33 yaşında, Balık burcu, Bulgaristanlı. Celal Bayar Üniversitesi mezunu. 15 yıldır moda organizasyon sektöründe yer alıyor. 3 yıldır sahip olduğu giyim mağazası ilemağazacılık sektörüne de giriş yaptı. Kendini “sosyal bir kadın” olarak tanımlıyor. Doğayı, sanatı, eğlenceyi seven bir yapısı var. Hayatının önceliği ailesi. En büyük keyfi kız arkadaşlarıyla kahve eşliğindeki sohbetleri. Eğitimin her sorunu çözeceğine inananlardan… Formuna, tarzına dikkat eden, iç barışını sağlamış, kendini seven, sosyal, nezaketli, duruş, saygı ve mesafeyi seven bir kadın.

ELVAN KIZILAY

32 yaşında, Boğa burcu, İzmirli. Dokuz Eylül Üniversitesi Devlet Konservatuvarı mezunu. Yüksek Lisansını Haliç Üniversitesi’nde yapan Elvan, gülen yüzü ve zarif duruşuyla MegaPlus dergimizin de kapak konuklarından. 14 yıldır eğlence ve müzik sektöründe yer alıyor. Türkiye’nin ilk elektro akustik keman projesini gerçekleştiren sanatçı farklı projelerde yer almaktan heyecan duyuyor. Onu sahnede keman çalarken izlemek büyük keyif. Kendini “enerji küpü” olarak tanımlıyor.

YELİZ PESENKURDU

41 yaşında, Yengeç burcu, İzmirli. Açık öğretimde sosyoloji okumakta. 18 sene kendi güzellik salonunu işletti. “Cesur bir kadınım” diyor ve ekliyor; “Her zaman içimdeki kadının sesini dinlerim” diyor. 3. kitabı önümüzdeki günlerde çıkacak. Kendi gibi güçlü, ne istediğini bilen ve bunun için gerekirse dünyayı karşısına alabilen cesarete sahip Ressam Frida Kahlo’nun biyografik romanını yazdı.

GÖRKEM ŞENGÜLER

O tam bir terazi burcu. İçindeki çocuk her haline o kadar yansır ki 40 yaşında demezsiniz. Grafik tasarım eğitimi aldıktan sonra 1 sene İtalya’da yaşadı ve Florence Design Academy’de master yaptı. 1998 yılından beri reklam sektöründe. İzmir’de çeşitli reklam ajanslarında yaratıcı ekipte yer aldı, pek çok uluslararası yarışmaya katıldı. 2 yıla yakın süredir freelance olarak çalışmaya başladı. Sadece tasarımlarıyla değil Alaçatı tutkunluğu ve sörfçülüğü, sörf hakemliği ve fotoğrafçılığı ile de fark yarattı. Sosyal sorumluluk projelerinde yer almak için pek çok kapı çaldı. Yaptığı birçok işle de kalplere dokunmayı başardı. Türkiye’nin ilk ve tek masal dergisi Minimiko’nun da çizeri olan renklerin tutkunu Görkem, aynı zamanda muhteşem bir duvar resmi sanatçısı. Kendini “heyecanlı bir kadın” olarak tanımlıyor.

Projenin tanıtım toplantısı geniş bir katılımla Kasım ayında Mövenpick Otel’de yapıldı. Sonrasında mentee seçimleri, mentor seçimleri, mentee – mentor eğitimleri tamamlandı ve son olarak geçtiğimiz haftalarda gerçekleşen mentee- mentor eşleşme toplantısı ile de proje yol almaya devam ediyor.

Askıda Kariyer Projesi ile hukuk, mühendislik, sağlık bilimleri ve idari bilimler alanında eğitim gören maddi imkânı yetersiz Tev Bursiyeri öğrencilerin, açılan Askıda Kariyer burs fonları ile maddi olarak desteklenmelerinin yanında mesleki gelişimlerine katkıda bulunarak, meslek hayatlarına donanımlı bir şekilde hazırlanmaları hedefleniyor.

“Eğitim kazansın”

Arka planda yaklaşık olarak bir yıldır altyapı çalışmaları sürdürülen projenin yoğun bir ekip çalışması ile bugünlere geldiğini belirten Liyakat Derneği Yönetim Kurulu Başkanı Berkay Eskinazi, “Ümit ediyoruz ki bütünüyle sürdürebilir esasını hedef aldığımız Askıda Kariyer Projesi ile nice tohumlar yeşertelim, gençlerimiz kazansın, eğitim kazansın ve Türkiye kazansın” dedi.  Liyakat Derneği ve Tev İzmir Şube olarak güçlerimizi birleştirerek, tüm İzmir’in desteğini de arkamıza alarak başladık, ilerleyen yıllarda bu projenin Türkiye’nin projesi haline geleceğine gönülden inanıyoruz’’ diye de ekledi.

‘’Sen destekle, o ilerlesin’’

Projede yer alan öğrencilere; özgüveninin ve motivasyonunun artırılması ve kişisel gelişiminin desteklenmesi, kendi mesleklerinde rol model edinmeleri ve kariyer hayatlarına daha iyi şekilde hazırlanmaları, mesleki becerilerinin geliştirilmesi, meslektaşları ile bir araya gelerek onlarla bağlarının kuvvetlendirilmesi, farklı iş alanlarına, kültürlere ve bakış açılarına uyumunun güçlendirilmesi gibi faydalar sunan proje şuan yolu yarılamış durumda…

Bundan sonraki süreçte özellikle bağış desteklerini bekleyen proje için Tev İzmir Şube Başkanı Gülnur Soybayraktar ise; ‘’Mentorların, menteeleri ile bir araya gelerek başlatacakları eğitim çalışmaları süregelen programımız içerisinde hızla hayata geçiriliyor. Şimdi herkes için projeyi destekleme zamanı… Çok küçük bütçelerle dahi olsa siz de bu proje ile öğrencilere ve eğitimin geleceğine destek olabilirsiniz. Proje için özel olarak açılmış Askıda Kariyer Burs Fonu ile meslektaş adaylarınızı destekleyerek gençlerin eğitimine ve mesleğinize katkıda bulunabilirsiniz’’ dedi.

Projenin tüm detaylarına www.askidakariyer.com üzerinden ulaşılabilirsiniz.

Proje için açılan burs fonları;

• Askıda Kariyer Sağlık Bilimleri Burs Fonu
• Askıda Kariyer Hukuk Burs Fonu
• Askıda Kariyer Mühendislik Burs Fonu
• Askıda Kariyer İ.İ.B.F. Burs Fonu

Katkıda bulunmak istediğiniz meslek grubunu belirterek;

• TEV İzmir Şube’de ve TEV stantlarında nakit veya kredi kartı ile
• Aşağıdaki hesap numarasına Eft-Havale ile

Garanti Bankası İzmir Kordon Şubesi

Türk Eğitim Vakfı İzmir Şubesi Hesabı

Şube Kodu:  865

Hesap No: TR27 0006 2000 8650 0006 2980 97

• Kredi kartı çekim talimatı ile
• https://onlinebagis.tev.org.tr/BursFonu adresinden online olarak yapabilirsiniz.

Ardından “Resim yapmadan önce araştırma yapıyorum. Hedef odaklı çalışmak açısından bu çok önemli… Yardım edecek kişilerin aynı zamanda aldıkları üründen mutlu da olmalarını sağlamaya çalışıyorum. Pozitif bakış açısının temel taşları bunlar. Bunun toplumda bulaşıcı olması gerekiyor. O kadar çok üzüleceğimiz konu var ki gündemde. Bu hastalığın ise baş şartı moral. Bu da pozitif bakış açısı ile sağlanmalı. Her şeyden önce teyzeyim ben, çocuklar bize emanet. Onların empati yeteneklerini geliştirmek, toplum bilincini oluşturmak için böyle bir sosyal sorumluluk projesinin onlara örnek olacağını da düşünüyorum. Belki bireysel, belki kurumsal sergilerde yer almayı düşünüyorum. Bu projemi anlatmak için en çok kullanılan ortam olan sosyal medyayı tercih ettim. Çalışmalara @serap_karasinir instagram adresimden ulaşabilirsiniz. Beni tanıyan arkadaşlarım, ailem, dostlarım var o platformda. Satın almak isteyenler eserle beraber bana mail ile dönüş yapıyor. İban veriyorum kendilerine. Ertesi gün çalışmayı kargo yapıyorum verdikleri adrese.” diye kurduğu sistemi anlatıyor.

Kardeşinin hastalığı sırasında hastanede annelerinin kucaklarında tedaviye gelen minik maskeli yorgun yüzler onu derinden etkilemiş. Bu durumu ise şöyle anlatıyor; “Kardeşim hayattayken, bu hastalıkla mücadele ederken de böyle bir proje hep aklımdaydı. Aslında bu hastalıkla mücadele eden herkes için bir şeyler yapmak isterdim. Ancak minicik bedenleri lösemi hastalığı ile mücadele etmek zorunda kalan çocuklar için bir şeyler yaparak başladım.”

Hala görmediyseniz mutlaka gidin, görün. Turgutlu Kent Müzesi üç kattan oluşuyor; zemin katta kasaba yangını anlatılıyor. Ayrıca o dönemi anlatan üç ayrı oda da görülmeye değer. Nalbant, araba tekerliği yapan ustalar, eski evleri ayrıntılarıyla anlatan yüklükler, o günlerden bugünlere taşınan ev eşyaları; hepsi görülmeye değer… Hepsi de hüzün yüklü. Turgutlu Kent Müzesi, kalıcı sergilerin yanında süreli sergilere de ev sahipliği yapıyor.

Turgutluların geçmişin izlerini bulabileceği müze, 1922 yılında yaşanan acımasız yangında yaşananları çok iyi tasvir ediyor. Müze Sorumlusu Mehmet Gökyayla öyle bir anlatıyor ki, interaktif görsellerle birlikte insanı o günlere götürüyor. Önümüzdeki dönemde tam bir vahayı andıran bahçesinde, kültür ve edebiyat festivalleri düzenlenecek kısmetse.

Kent tarihini gün yüzüne çıkararak, geçmişin mirasını geleceğe taşıdığı projelerden biri olarak hayata geçen Kent Müzesi; Turgutlu’nun Cumhuriyet Tarihi ile birlikte geçirdiği evrimi Türk gelenek, görenek ve adetleri ile birlikte yansıtıyor.

1927-28 yıllarında inşa ettirildiği bilinen Üzümcü Konağı, mimarî özellikleri itibarı ile erken Cumhuriyet Döneminden günümüze ayakta kalabilen ilçemizdeki en ihtişamlı sivil yapı olma özelliğini taşımakta. 1930’lu yıllarda Enver Üzümcü tarafından satın alınan yapı, aynı zamanda 1930’lardan 1942’ye kadar hükûmet konağı olarak da kullanılmış. Enver Üzümcü’nün oğlu Ahmet Bey’in vefatının ardından konak, başka bazı gayrimenkullerle birlikte belediye tarafından satın alınmış ve hemen ardından müze olarak işlevlendirmek amacıyla projelendirilmiş. 2015’te Zafer Kalkınma Ajansı’nın açtığı çağrıya yapılan başvuru neticesinde proje hibe almaya hak kazanmış ve hemen ardından çalışmalara başlanmış. “Turgutlu’nun Müzesi’ni Turgutlular Kuruyor” mottosuyla kent katılımının sağlandığı projede ilk etapta Üzümcüler olarak bilinen binanın restorasyonu gerçekleştirilmiş. Taşınmaz kültür varlığı olarak tescilli bir yapı olan konağın restorasyonu projenin ilk etabını oluşturmuş.

Müze bodrum, 1. ve 2. kattan oluşuyor. İşgal günleri ve yangın sürecinin anlatıldığı Turgutlu Kent Müzesi’nde görsel ve işitsel ögelerin yanına koklama duyusu da yer alıyor.

Son not: Turgutlu Kent Müzesi, Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün Samsun’da Milli Kurtuluş Mücadelesini başlattığı günün yıldönümü olan 19 Mayıs 2017 tarihinde yani Atatürk’ü Anma Gençlik ve Spor Bayramı’nda hizmete açılmıştır.

İzmir’in Urla ilçesi, Kapan Camii Sokağı’nda, 16. Yüzyıldan kalma üzeri kubbeli küçük bir bina bulunur. Osmanlı döneminde sıbyan mektebi olan bu yapı, günümüzde halka açık özel bir tasarım kütüphanesi olarak halka hizmet veriyor.

Ulaşılan verilere göre binanın o sokaktaki Kapan Camii ile aynı tarihte (1560) yapıldığı düşünülmektedir. 7,3 m x 7,2 m taban alanına sahip iki katlı metruk yapı, 2005 yılında Yaşar Üniversitesi İç Mimarlık ve Çevre Tasarımı Bölümü Öğretim Üyesi Prof. Dr. Tevfik Balcıoğlu tarafından satın alınmış ve projelendirilmiş. Binayı nasıl değerlendireceğini düşündüğü bir zamanda yakın arkadaşı Georgetown Üniversitesi, Ertegün Modern Türk Araştırmaları Kürsüsü Öğretim Üyesi Dr. Faruk Tabak’ın ölüm haberini alan Balcıoğlu, arkadaşının ismini yaşatmak üzere binayı kütüphaneye dönüştürme kararı verdi. Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın yanı sıra Nurus, Smeg, Vestel, Yenkur firmalarının destek verdiği proje yıllar süren bir emekle tamamlanarak ortaya “TB Evi: Urla Tasarım Kütüphanesi ve Faruk Tabak Okuma Odası” çıktı. Halkın hizmetine sunulan kütüphanede Faruk Tabak’ın ABD’den getirtilen 4 bini aşkın dünya tarihi ile ilgili kitapları ve Balcıoğlu’nun meslek hayatı boşunca bir araya getirdiği endüstriyel tasarım ve mimarlık üzerine kitapları yer aldı.  Binanın restorasyonu, İzmir Büyükşehir Belediyesi tarafından “Tarihe Saygı Yerel Koruma Ödülleri”nde, Osmanlı Sıbyan Mektebi başlığı altında, “Özgün İşlevin Değiştirildiği Esaslı Onarım Ödülü” kategorisinde ödül almıştır. 2017 yılında bu kategoride verilen tek ödüldür.

Her cepheye açılan pencereleri, 6 metre yükseklikteki kubbesi, dengeli oranları ve muhteşem akustiği ile nefis bir mekân. Mekân çocukların gelip ders çalıştığı, vakitlerini kitap okuyarak geçirebildiği bir kütüphane olarak hizmet veriyor. Aynı zamanda çocuk, genç ve yetişkinlere konusunda uzman kişiler tarafından atölye çalışmaları yapılmaktadır.

Yazar ve sanatçı söyleşileri, uzman sohbetleri, imza günleri, film okuma ve gösterimleri, müzik dinletileri, felsefe toplantıları, atölyeler, workshoplar, Kitap Kulübü, Yazı Kulübü, Tiyatro Kulübü, Sinema Kulübü, Urla Anaxagoras Felsefe Akademisi de Urla Tasarım Kütüphanesi’nin takip edilebilecek etkinlikleri arasında yer alıyor.

Bu yeni nesil kütüphanede dilediğiniz kitabı okuyup bırakabiliyor ya da ödünç alabiliyorsunuz. Okuyorsunuz, dinliyorsunuz, izliyorsunuz… Kütüphane hafta içi 15.00 – 18.00 arası açık. Vakit ayırmakta yarar var.

Instagram: @urlatasarimkutuphanesi

Bebeklerin minicik elleriyle rahatça kavrayabilecekleri diş kaşıyıcılar, uyku arkadaşları ve örgü oyuncaklar Busisco’nun en çok tercih edilen ürünleri arasında yer alıyor. Ayrıca bebek odası için %100 pamuk anti bakteriyel ve kolay yıkanabilen kilimler, puflar, perde aksesuarları ve duvar süsleri de oldukça beğenilen ürünlerden bazıları…
Yeni doğan organizer setler ve bebek sepet setleri de dikkat çekiyor. Buse, “Bu ürünlerimin en güzel yanı, istenilen renk ve ebatta yapılabilmesi… Kilim, puf, organizer sepet ve kirli sepetiyle bebek odalarında farklı bir hava yaratmak mümkün. Renk skalası ve ürün yelpazesi oldukça geniş ancak ebeveynler genel olarak günümüzün bebek modası olan nude ve soft renkler tercih ediyor.” diye anlatıyor.

Organik ve sağlıklı bebek ürünlerine oğlu dünyaya geldikten sonra ilgi duymaya başlayan Buse, 2 yıldan beri profesyonel olarak bu ürünleri üretip satışını gerçekleştiriyor. Temizlemesi kolay, hassas bebek cildine ve sağlığına zarar vermeyen bu ürünleri bazı bebek mağazaları için özel modeller şeklinde de üretiyor. Mağazaların konseptlerine uygun renklerde modeller çalışıp hazırlıyor.

Buse’nin ürünlerini incelemek ve sipariş vermek için @busis.co instagram hesabına göz atabilirsiniz.

Dünyanın önde gelen marketlerinde özel üretilen dekorasyon ürünlerini, %100 Türk pamuğunun eşsiz dokusunu bizlerle buluşturma arzusunu 2015 senesinde Türkiye’den dünyaya açılacak bir marka olan “White & Beige” ile buluşturma kararı aldı. 

White & Beige, hayatınıza, yaşam alanlarınıza dokunacak mağazaları ile en yüksek kalitedeki ürünleri, en ulaşılabilir fiyatlar ile deneyimleme fırsatı sunmayı amaçlıyor. İlk mağazası olan Alaçatı mağazası ile İzmir’den başladığı bu yolculukta şuanda mağaza sayıları her geçen gün artmakta, online ve offline platfromlarda müşterilerilerine daha kolay erişilebilir bir hale gelmeye devam ediyor… 

White & Beige nerelerde?

• Bahariye Cadde Perekende Satış Mağazası Osman Ağa Mah. General Asım Gündüz Cd. No:13/A Bahariye/ Kadıköy / İstanbul
• Bagdat Cadde Perekende Satış Mağazası Suadiye Mah.Bağdat Cad.No:366/1 Kadıköy/İstanbul
• Adana Cadde Perekende Satış Mağazası Mahfesığmaz Mah. Turgut Özal Blv. 79112 Sk. Selamet Apt. No:101/A Çukurova / Adana
• Çiğli İzmir Perekende Satış Mağazası Yeni Havaalanı Yolu No:40 Kipa Avm Çiğli / İzmir
• Alaçatı Cadde Perekende Satış Mağazası Alaçatı Mah. Kemalpaşa Cad. No:37/A Çeşme / İzmir
• Karşıyaka Cadde Perekende Satış Mağazası Bahriye Üçok Mah. 1836 Sok. No:29 /A Karşıyaka / İzmir
• Afyonpark Afyon Perekende Satış Mağazası Güvenevler Mah Mareşal Fevzi Çakmak Bulvarı 2096 Sk No:2 1. Bodrum K.B1-M24 Merkez/Afyonkarahisar
• Kuşadası Aydın Perekende Satış Mağazası Yavansu Mah. Karaova Sk. Kuşadası Avm C3/C4 Kuşadası / Aydın
• Antares Ankara Perekende Satış Mağazası Ayvalı Mah Afra Cad No:1/177 Keçiören/Ankara
• Anatolıum Ankara  Perekende Satış Mağazası Akşemsettin Mah.2306 Sk Anatolıum Avm A-İ Blok 1/3 Zk/19 Mamak Ankara
• Antalya Cadde Perekende Satış Mağazası Antalya Kaleiçi Cadde Mağaza Balbey Mh. İsmet Paşa Cd. Dölen İş Hanı No:4/4-6-7 Muratpaşa / Antalya
• Merkez/Depo Şirket Merkezi ve Depo Esenkent Mah.Hocanasrettin Cad. No:114 Y.Dudullu-Ümraniye/İstanbul

Tarih 19 Mayıs 1919. Türkiye tarihinde önemli bir gün. Ulu Önder Mustafa Kemal, arkadaşlarıyla birlikte yurdumuzu düşmanlardan kurtarmak için Samsun’a çıkıyor. Aynı saatlerde Eşme’de – o zamanki adıyla Takmak köyünde – Babürler namıyla tanınan kahve işletmecisi Kavak Ali’nin bir kız çocuğu daha dünyaya geliyor. Ondan üç yaş büyük Hikmet ablasından sonra, annesiyle aynı adı taşıyan “Ayşe” doğuyor. Yurdumuzun zor yılları… 1915’de Ege topraklarında Yunanlıların işgal ettiği yerlerden biri de, Eşme (ya da Takmak). Halka eziyet ediyorlar. Tüm zenginlerin mallarına el koyuyorlar. Paralı olduğuna inandıkları vatandaşlarımızı ateş karşısında yakmakla tehdit edip zorluyorlar. Babası Kavak Ali’nin bu mezalime kalbi dayanmıyor ve Ayşe daha çok küçükken bu dünyadan ayrılıyor. Anne Ayşe, çocuklarıyla zor durumda… Bir naylon torba içine nüfus kâğıtlarını koyup, “Bunlar nasıl olsa gidecekler ve bizler de memleketimize döneceğiz” diyerek evlerinin yakınındaki bir ağacı altına gömüyor. Yıllar sonra, aynı yere döndüklerinde anneleri ağacın dibindeki naylon torbayı çıkartıyor. Nüfus kâğıtları suyun ve toprağın etkisiyle sararmış, bazı sayfaların nerdeyse yarısı yırtılmış…

Kavak Ali’nin oğlan kardeşi Osman’ın öyküsü de ilginç. Babaları yıllar önce topraklarında yaşayan bir Yunan ailenin (anne-baba) ölümüyle birlikte ebeveynsiz kalan küçük bir kız çocuğunu evlat ediniyor. İşte, sonraki yıllarda o küçük kızla evleniyor Osman. “Biz Yunan teyze” derdik diyor Ayşe hanım anılarını anlatırken.

Günlerden bir gün, yerde buldukları bir bomba elinde patlıyor küçük Ayşe’nin ve elinin bir parmağı kopuyor. 3 Eylül 1922’de Ulu Önder Eşme’ye geldiğinde, hani Afyon’da söylediği yazılan “Ordular, ilk hedefiniz Akdeniz’dir” sözünü Eşme’de ulu çınarın önünde yaptığı toplantıda söylüyor. “Ey Türk orduları, ilk hedefiniz Akdeniz’dir ileri!” İşte bu konuşmasını bitirdikten sonra, başlıyor halkın arasında yürümeye. Bir anda annesinin önünde duran mahcup kızı görüyor. Eli sarılı Ayşe’nin… Soruyor, “Nesi var bu kızın?” diyerek. Anlatıyorlar kısa öyküyü. Hemen cebinden 5 lira çıkartıyor ve annesine veriyor. “Bu kızın parmağını hemen bir doktora gösterin ve ameliyatını yaptırın” diyor. İlginç değil mi? O sıralarda bu konuda ihtisası olan tek doktor Yunan asıllı… Başarılı bir ameliyatla yarım parmağı iyileştiriyor.

Ayşe Hanım, bugün bile “Aaah! Keşke saklasaymış annem o 5 lirayı” diye hayıflanıyor. 1936’da özel eğitim gerektiren öğrencilere öğretmenlik yapan Cemal Tüten’le  (soyadı kanunu 1934’de çıkmıştı) evlenen Ayşe hanım, eşinin görevi nedeniyle ilk çocuğu Gülsen’i 1937’de İstanbul’da, ikinci çocuğu Gülten’i 1939’da Elbistan’da, diğer iki erkek çocuğu Metin’i 1942, Çetin’i de 1945’de Eşme’de doğurmuş. Çok değerli konukları varmış evlerinde… Ruhi Su, kısa bir süre de olsa, Eşme’de onların evinden çıkmazmış. Ünlü orkestra şefi Hikmet Şimşek’in asker olan babası da…

Ayşe Tüten bugün 101 yaşında… Bu yüz yıl içinde çok şeyler görmüş, yaşamış. Çocuklarından Gülsen’in İzmir Vilayeti Basın bürosunda, Gülten’in İzmir Defterdarlığında, Metin’in Ege Üniversitesinde Matematik ve Astronomi bölümü öğretim üyeliğinde, en küçük oğlu Çetin’in de Yüksek Ziraat Mühendisi olarak bu ülkeye hizmet etmelerine tanık olmuş. Otomobili çocukluğunda Eşme’de görmüş. Kaşar mandırası olan ve aynı zamanda manifaturacılık da yapan amcası Osman’ın otomobiline binmiş küçük yaşlarda. Gençliğinde hep şık ve temiz giyinmiş. Çocuklarını da aynı titizlikle yetiştirmiş. Bırakın torunlarını, torunlarının çocuklarını da görmüş.

Eşim Oya’nın anneannesi olarak tanıdığım bu güzel insan, kısacası “tam bir Cumhuriyet kadını”

Bir önceki sayıdaki yazımın kısa bir özeti ile başlayayım anlatımıma… “Gidip Avrupa’nın ünlü Diskjokeyleri ile konuşalım. Onlar da geride bırakacağımız 1978 yılı içindeki en sevdikleri parçayı TRT-3 dinleyicilerine armağan etsinler” fikriyle yola çıkmıştık. Sebla Özveren Almanya’ya, Nejat Çetinok Fransa’ya, ben de Hollanda ve İngiltere’ye gidecektim. Geçen sayı Hollanda serüvenimi anlatmıştım. Şimdi sıra İngiltere’de… Avrupa’nın en ünlü DJ’lerinin bulunduğu BBC’ye gidecektim. İlginçtir, askerden döndükten sonra 1975’te İzmir Televizyonunun ilk yarışma programı “Kim Kim”i sunarken, sevgili dostum Bektaş Türk Hey dergisi adına benimle bir röportaj yapmıştı. Ben de o tarihte “Avrupa’lı DJ’lerle röportaj yapmak istiyorum” demiştim. (DJ 1)

İşte, hayalim gerçekleşiyordu. BBC’nin kapısına gidip TRT’den getirdiğim yazıyı yetki kişilere gösterdiğimde, beni hemen radyonun müzik yayınlarından sorumlu görevlisine götürdüler. Kısa bir söyleşimiz oldu kahvelerimizi içerken. Ona yaptığımız programı ve bunun içinde benim ne yapacağımı, ayrıca meslektaşlarımdan ne istediğimi anlattım. Benden kısa bir izin istedi. Günlük yayın çizelgesine baktı ve “Bugün 3, yarın da 4 arkadaşımızla bu işi halledebiliriz” dedi. “Size bir stüdyo ve teknisyen vereceğim. Kayıtlarınızı orada yaparsınız” diye de ekledi. Bende kalp Selanik! Nasıl atıyor bilemezsiniz? Merak ya, soracağım. “Kimlerle görüşebileceğim?” diye sorunca sayıveriyor 7 ismi. Bir tanesi benim için çok önemli. Çocukluğumdan o yana BBC Radyo’da dinlediğim Tony Blackburn! Onunla görüşmemiz bir gün sonra. Haaa, aynı gün bir tanıdık daha var. 1977 yılında Türkiye, Eurovision Şarkı Yarışması’na katılmamış ama TRT beni (radyo) ve Bülend Özveren’i (televizyon) anlatımı için Londra’ya yollamıştı. (zengin ve ileri görüşlü yollarımız!) Fransa’dan Marie Myriam “L’oiseau et l’enfant” adlı parçayla birinciliği kazanmıştı. Ben yarışma bittikten sonra bir haftalık yıllık iznimi alarak, hem kenti gezip tiyatro ve sinemalara gitmek, hem de BBC’deki meslektaşlarımla tanışma fırsatını yaratmıştım kendime. Bu bağlamda o sırada BBC’de sabah programları yapan (09.00-11.00) Simon Bates adlı dostumla birlikte olup onun programına konuk olmuştum. (Bir başka yazımda da 1982’de yine Eurovision’u sunmak için gittiğimde, onunla yayında “Geceyarısı Ekspresi” üzerine yaptığımız konuşmayı anlatırım)

Neyse, fazla uzatmadan heyecanlı anlara geçelim. Yönetici (inanın adını hatırlamıyorum) bana söz verdiği gibi, hem stüdyoyu ayarladı, hem de teknisyeni… İlk konuğum Alan Freeman oldu, (A.F 1) kısa bir aradan sonra gür sakalları ile Dave Lee Travis(D.L.T. 2) stüdyoya geldi. Her ikisine de geride bırakmakta olduğumuz yılın ‘onlar için’ 1 numaralı plağını sordum ve TRT-3 dinleyicileri için çalmaları sağladım. Öğle yemeği arasından sonra günün son konuğu, kendi programına başlamadan önce Paul Gambaccini geldi stüdyoya. (P.G 3) Bugün bile çok matrak, çok esprili bir adam olduğunu anımsıyorum. Galiba iki buçuk sularıydı. İlk günkü işimiz bitmişti. Genç teknisyen dostumuzdan ayrılıp bir gün sonraya randevulaştık. Hiç unutmuyorum, ayaklarım yere değmiyordu herhalde dışarı çıktığımda. Görevimin nerdeyse yarısını bitirmiştim. Fırladım Londra sokaklarına – dışarda kahredici bir yağmur yağıyordu – (Hah hah ha), bir süre başıboş dolaştım, sonra kendime güzel bir film ikram ettim.

Bir gün sonra yine ayarlanan stüdyomdaydım. Birçok kişiyi tanıyordum artık koridorlarda. Bir süre sonra ilk konuğum Gary Davies katıldı bize. (G.D. 4) O da sempatik bir çocuktu. “Ben Simon’dan sonra giriyorum yayına ama önce sana geldim” dedi. Onunla işimiz bitince teknisyen arkadaş Paul Burnett’e telefon etti. Bana da “İşiniz bitince, ben odamdayım. Arayın hemen gelirim” dediğini söyledi. Çok sevindim tabii… Bu arada anların meslek disiplinlerine de hayran kaldım. Paul da geldi. (P.B. 5) Onunla bir hayli sohbet ettik. Saat 11.00’de yayından çıkacak Simon’ı bekliyorduk. Simon Bates yayınını bitirdikten 7-8 dakika sonra stüdyomuza geldi. (S.B. 6) Beni hatırladı, aynı yılki buluşmamızdan. Olayımızı ona da aktardım. Çok mutlu oldu. “Neyse, desenize sesimizi bir de Türkiye’ye duyuracağız” diyerek sevincini belli etti. Hiç unutmuyorum, yılın parçası olarak Hot Chocolate grubundan “So You Win Again” parçasını çaldı. İşimiz bitince “Hadi” dedi, sana BBC tesislerinde bir yemek ısmarlayayım. Birlikte yemeğimizi yedikten sonra, vedalaştık bir kaz daha görüşme umuduyla…

Son konuğuma gelmişti sıra. Tony Blackburn saat 14.00’te, tam söz verdiği saatte geldi. (T.B. 7) İşte Tony karşımdaydı. Kalbimin deliler gibi attığına dair bahse girebilirim. Merhabalaştık. Kendisine olan hayranlığımı önce anlattım. Sonra da stüdyoda yapacağımızı… Onun 1 numaralı parçasını da unutmadım. Talking Heads’den “PsychoKiller”ı çalmıştı bizlere. “TRT-3 için çalıyorum diyerek”… Bu anonsu tün DJ’lerden hem de Türkçe almıştım. Benim ona ilgimi görünce, “Gel istersen bir kahve içelim odamda” diyerek beni davet etti. Ben de o saate kadar kaydettiğimiz 7 meslektaşımın seslerini bir banda toplayarak yanıma aldım, teknisyen arkadaşa teşekkür ettim ve onun odasına gitti. Sorunca, bana kısaca kendi yaşam öyküsünü anlattı. Bir pratisyen doktor baba ve hemşire bir annenin oğluydu. Çok kısa bir şarkıcılık denemesinden sonra korsan radyo yayını yapan Radio Carolina’da 1964 yılında çalışmaya başladığını, oradan da Radio 1’e geçtiğini söyledi. Bu arada Televizyon’da da “Top of ThePops”ın sunuculuğunu yapıyordu.

Radyodaki öğleden sonra programına yeni başlamıştı (1967 Kasım) Daha anlatacağı çok şey vardı ama bana Türkiye, radyoda çaldığımız parçalar ve türleri hakkında sorular sordu. Ben yaptığım programlardan söz ederken “Soul Dünyasından” adlı yapımımı söyleyince, çok şaşırdı ve “Biliyor musun, ben de Radio 1’de önce Pop müzik, daha sonra da Soul müzik programları yaptım. Diana Ross’un “I’m Still Waiting” adlı parçasını 1 numaraya yükseltmiştim” diye ekledi gülerek. Benden 5 yaş büyük, hayranı olduğum meslektaşımın yanından ayrılmadan önce, deneyimi nedeniyle son bir soru sordum. “Tony” dedim. “Ben yıllardır radyo ve ayrıca senin gibi televizyon programları sunuyorum. Ne zaman radyodaki program sinyalim, ya da televizyonda sahne amirinin ‘son, üç, iki, bir’ diye geri sayımı oluyor, benim de kalbim neredeyse ağzıma geliyor. Ne dersin?”

Değerli okurlarım, Tony Blackburn’ün söyledikleri bugün hala kulaklarımda… “Bak dostum, O HEYECANI DUYMADIĞIN AN MESLEĞİ BIRAK!”

Sonunda, üç arkadaş, dört değişik ülkeden getirdiğimiz DJ sunumları ve o yılın en gözde parçalarından oluşan programımızla hayli ilgi topladık. (YAYIN 1)