Klasik Müzik Dünyası’nın çok önemli bir ismi olan Burçin Büke ile, Kitvak’ın Hücresel Tedavi Merkezi projesine destek olmak amacıyla verilen konserde tanışmak nasip oldu. Büke, daha 10 yaşındayken “Harika Çocuk” sınavını kazanarak müzik eğitimini yurt dışında üstün başarıyla tamamlayan, birçok uluslararası piyano yarışması birincilikleri bulunan, Hannover Müzik Akademisi’nin solistlik sınavını birincilikle kazanan, en prestijli konser salonlarında ülkemizi büyük başarıyla temsil eden bir sanatçı. Başarılı bir özgeçmişi var. Böyle bir özgeçmişe sahip adamın özgüven patlaması ile konuşacağını sanıyorsunuz ve kesinlikle yanılıyorsunuz. Şahane bir adamla tanıştım konser öncesinde. Üstelik mental hazırlıkta olduklarını düşündüğüm kulise adım atarken “Benan be, konsere yarım saat kala bu görüşme yapılır mı?” dedim kendime, “adam şu an konsere konsantre olma durumunda”. İyi ki “cesaret korkuya rağmen harekete geçmektir” sözünü yerine getirmişim ve o kapıdan girmişim.

Çok güzel bir adam Burçin Büke. Samimi. Neşeli. Zarif. Sahnede ise bambaşka bir adam oluyor. Tuşlar üzerinde mucizeler yaratırken, mimikleriyle de hem kendisini hem de izleyeni başka bir dünyaya götürüyor. Onu izlemek konseri daha etkin kılıyor. Ve piyanoyu o kadar keyifle ve sanki çok kolaymış gibi kullanıyor ki, izleyici o an sahneye fırlayıp yanına otursa sanki hemen çalabilecekmiş gibi hissediyor. Bana verdiği his bu…

Yetenekli bir çocuk olarak erken yaşta başladığın müzik kariyerinin oluşumunda seni en çok etkileyen dönemler ve olaylar neler?

Yetenek, senin için büyük bir kazanç veya büyük bir rakip olabilir. Bana tepside sunulmadı. Henüz 4 yaşındayken yaşıtlarım sokakta oynuyordu ve ben ilk önce piyanomu çalışır daha sonra kendimi ödüllendirirdim. O yetenek beni 10 yaşında yatılı olarak Ankara Devlet Konservatuarı’nda okumaya gönderdi. Tüm derslere tek başına giriyor, Türkiye’nin en değerli hocalarından ders alıyordum. Piyano çalışmalarımı ilk önce Ali Ersümer, Mithat Fenmen, Gülay Uğurata, kompozisyon derslerimi İlhan Baran ile yapıyordum. 11 senelik okulu 6 sene atlayarak 5 senede bitirmiştim. 15 yaşında üniversiteyi bitirdiğimde piyanonun başında kendime söylenirken, “şimdi başlıyor” dediğimi hatırlıyorum. Okuldaki arkadaşlarımın bazılarının benim bu kadar erken mezun olmamdan çok mutlu olduğunu söyleyemem. Oysa ben onlardan uzak olacağım için üzülürken, meslek hastalığı nüksetmişti dostlarımda

Hem Türkiye’de hem de yurt dışında eğitim alan bir müzisyen olarak ülkemizdeki müzik eğitimi konusunda neler dersin?

Ülkemizde Sanat…   İlk önceliğimizin sanat olmadığı kesin. Genetiğimizde bu sevginin olduğunu düşünmüyorum. Bunun yanı sıra son derece yetenekli insanlarımız var ama desteklendiklerini pek söyleyemem. Ne yapılması gerekiyor? Yurtdışına gönderilen yeteneklerimizi ülkemizde daha çok dinlememiz lazım. Kadroların açılması gerekiyor. Onları “Müzik Sanayisi”nin çukuruna atmamamız lazım. Festivallerdeki sanat kurulları sadece kendi sanatçılarına verdiği konserlerle bir hedefe ulaşılamayacaklarını bilmeleri gerekiyor. Oysa Avrupa’da konser vermek için o kadar olasılık var ki. Hakkınızı da pek yemezler. Sadece çalışıp işin peşini bırakmamalısın. Eğitim konusunda olanaklarımız oldukça kısıtlı. Benim zamanımda inanılmazdı, çok iyiydi.

Müzik yeteneğiyle doğmuş bir insanın önce kendisine, sonra yaşadığı topluma, çevresine karşı görevleri var mı sence?

Sanatçının topluma doğru mesajlar vermesi gerekir. Kendi kurduğu hayalleri onlarla paylaşması, fırsatçılıktan uzak (her  hadiseye müzik yapmak gibi), dinleyiciyi kandırmadan, enstrümanından hep daha iyi ses çıkartması, doğa sevgisi, hayvan sevgisi, sistemin içine girmeden kendini de kandırmaması gibi…

Geleneksel ve yerel çizgiyi uluslararası ve çağdaş yapı ile harmanlayan, evrensel bir tarzın var. Müziğe bakış açını anlatabilir misin?

Klasik. Caz. Etnik. Pop. Arabesk… En önemlisi kafama uygun arkadaşlarımla müzik yapmayı seviyorum. Benim onlara, onların bana inanması gerekiyor. “Tanini Trio” ile (kanunda Tahir Aydoğdu, neyzen Bilgin Canaz) yurtiçi ve yurtdışında harika konserler veriyor, kendi bestelerimizi yorumluyoruz. Klasik Batı Müziği konserlerimiz muntazam sürdürüyor. Caz triosu ile “Klasikten Caza”, Güvenç Dağüstün ile “Şair Şarkıları” konserlerimizi yapıyoruz. Birçok pop sanatçısına düzenlemelerde ve yorumcu olarak katkıda bulundum. Ama en değerlisi benim için İlhan Şeşen ile yaptığım “Ciddi Eğlence” çalışmamdır. Evrenselliğe müziğin tarzı seni taşımaz, sadece ve sadece senin dokunuşların sürükler.

Biz sahnede işini prensiple yapan ama neşeli bir sanatçıyı izliyoruz. Çalışırken ve çalışma hayatı dışında nasıl bir insan Burçin Büke?

Kesinlikle sahne dışında oldukça neşeli, hatta biraz fazla neşeli biri olduğum kesin. Bunu yakın dostlarım söyler. Provalarda da bir o kadar antipatik birisi olduğumu düşünüyorum. En küçük sorun bile beni çileden çıkartabilir ve hatta kırıcı bile oluyorum. Prova bittiğinde her şey normale dönüyor:))) Sahnede eğlenmeyi seviyorum. Sahneyi çok seviyorum.

Seni izlerken klasik virtüözlerden farklı biriyle karşılaşıyor insan. Sadece dinlemiyor, izliyor da. Mimiklerin seni başka bir yere taşıyor seyirci gözünde. Teatral yapının altında ne var?

Önceden tasarlamadığım hadise. O anda çaldığım eserle alakalı olduğunu düşünüyorum.

Türkiye’de müzik yapan bir yetenek, bu ülkeye kırılır mı? Senin kırgınlığın var mı?

Zaten sanatçı kırılgan biridir. Söylenir, şikayet eder, mızmızlanır, ağlar… Ama bunlar benim için 25 sene önce bitti. Kimse ile müzik konuşmam, ama onları dinlerim J

İzleyiciyle notalar dışında da söyleşmeyi seviyor musun?

Bazı konserlerimde konuşuyorum, onları rahatlatmak istiyor ve onlarla arkadaş olmaya çalışıyorum. Batı müziğinde ise asla konuşmamayı tercih ediyorum.

Bir besteci olarak Türk bestecilerin dünyadaki algısı, bilinirliği ve durumu hakkında ne düşünüyorsun?

Çok iyi tanıtıldığını düşünmüyorum. Sınıflarını tam olarak bulduklarını söyleyemem. Kişisel olarak saygı duyduğum eserler var ama tercihen kendi bestelerimi çalıyorum yurtdışında… İlhan Baran’ın tüm eserlerini  çok  beğenirdim.

Konservatuar ve üniversiteler bazında soruyorum; ülkemiz sanatçısından bilgi ve deneyim konusunda yararlanıyor mu? Yani konuk öğretici pozisyonlarında davetler alıyor ve derse giriyor musun?

Bugüne kadar hiçbir konservatuardan hiçbir davet almadım. Sanıyorum hallerinden mutlularJ. Yurtdışında Almanya, Yunanistan, İngiltere’de birçok workshop çalışmam oldu.

Gıpta ettiğin müzik insanları kimler?

Kesinlikle İdil Biret…

Burçin Büke ile beraber bir müzik projesi yapabilmek için olmazsa olmazların neler?

Aynı dili konuşmamız gerekiyor. Birkaç kırmızı çizgim var. Çalışkan olması, hikayeyi iyi anlaması, hin olmaması gibi:) Benim bir özelliğim de şu; canavar yaratırım:)))))

Ve gelelim kentin dedikodusuna… İzmirli seyircinin yapısı üzerinde konuşabilir miyiz?

İzmir ah İzmir… Ne güzeldir onlar… İzmir sanatçı doğurur ve yaşatır. Çok özlüyorum çok… Daha ciddi çalışılması gerekiyor festival ve konser Organizasyonlarında… Biraz daha cesaretli olmaları lazım.

Son olarak bir de radyo programlarını sormak istiyorum. Seviyorsun radyoyu…

14 senedir Gaye Çağlayan ile ” Müzik Mutfağı” programını yapıyorum. Radyo çalışmalarını çok seviyor ve samimi buluyorum. Borusan klasik radyo, İnternet radyosundan her perşembe saat 10.00 12.00 arası dinleyicilerimizle buluşuyoruz. Mutlaka dinleyin…

Teşekkürler Burçin Büke. İyi ki bir gönüllü olarak Kitvak projesine değerli katkını koydun da seni yakından tanıyabildim, tanıtabildik.

Pırıl pırıl bir ses; Güvenç Dağüstün

Nefis bir adam Güvenç Dağüstün. Ankara doğumlu. Hacettepe Üniversitesi Devlet Konservatuarı’na girerek tenor Pekin Kırgız’ın öğrencisi olmuş. Ankara Devlet Operası’nın açtığı sınavı kazanarak bu kurumun en genç sanatçısı olmuş. Bulgaristan’ın Varna kentinde düzenlenen “Uluslararası Varna Festivali” kapsamında mezzosoprano Ksgr. Prof. Margarita Lilova’nın kursuna katılmış ve bir yıl sonra Viyana Müzik ve Sahne Sanatları Üniversitesi’nin sınavlarını kazanarak Prof. Lilova’nın öğrencisi olmuş. Ankara Devlet Operası’ndaki görevinden ayrılarak Prof. Dr. İhsan Doğramacı tarafınfan verilen burs ile Avusturya’nın Viyana kentinde çalışmalarına başlamış.

İzmir Devlet Operası’nda konuk sanatçı olarak G. Donizetti’nin “Aşk İksiri” operasında ilk başrolü “Belcore”yi seslendirmiş. Avusturya’nın Innsbruck kentinde Georg Schmöhe yönetiminde C. Orff’un “Carmina Burana” adlı eserinde bariton sololarının yanı sıra kontrtenor solosunu da seslendirerek bir ilke imza atmış ve büyük beğeni toplamış. Viyana’da seslendirdiği, Yunan besteci Perikles Liakakis’in “Çizmeli Kedi” operasındaki başrol ile bu eserin dünyada ilk kez seslendirilişinin solistlerinden olmuş. Önce Efes Antik Tiyatro’da ve daha sonra İstanbul Harbiye Açıkhava Tiyatrosu’nda ve Atatürk Kültür Merkezi’nde, Fazıl Say’ın “Nazım” adlı eserini Fazıl Say, Genco Erkal ve Sertab Erener ile birlikte seslendirmiş. Bunun ardından “Rumeli Hisarı – Yıldızlı Geceler” konserleri kapsamında Fazıl Say ile birlikte bir resital vermiş ve Say’ın şarkılarının Türkiye’de ilk seslendirilişini gerçekleştirmiş. Şef İbrahim Yazıcı yönetimindeki Bilkent Senfoni Orkestrası eşliğinde Say’ın “Nazım” adlı eserinin CD ve DVD kayıtlarını Fazıl Say, Genco Erkal ve Zuhal Olcay ile birlikte gerçekleştirmiş. Daha daha  pek çok “ilk” var onun kariyerinde.

Amaaaaaa… Fazıl Say’ın “İlk Şarkılar” albümünün İnsan İnsan yorumunda onun ses rengini, temiz yorumunu, tane tane söylemini dinlerken müziğin insanın tam kalbine işleyişini hissetmiştim. Aynı şarkıyı on altı kez dinleyerek yol yaptığımız bir gün vardı. Sanki Güvenç de o yolu benimle yapmış ve babamın vefatı nedeniyle kat ettiğim İzmir-İstanbul yolumda sabır dayanağım olmuştu.

O kadar şanslıyım ki Kitvak için verdikleri “Şair Şarkıları” konseri öncesi, hayatıma haberi olmadan önemli bir dokunuşta bulunan o güzel sesin sahibiyle tanışabildim. İşte böyle zamanlarda yaptığım işe aşık oluyorum.

Sahnede hem yakışıklı hem de yorumuyla büyüleyen bir sanatçısın. Farklı projelerle tanıyoruz seni. En çok ne söylemeyi seviyorsun?

Tabii ki en keyif aldığım klasik müzik repertuarı. Benim aldığım eğitimi almış birisi için bundan normali yok aslında. Opera söylemeyi özledim mesela. Söylemediğim süreçte bile sürekli bir rol çalışıyorum.

Şu an nerede yaşıyorsun? Müziğin gibi yaşadığın yerlerde çeşitli. Bu farklı yerlerde yaşama seçiminin projelere de etkisi oluyor mu?

İstanbul’da yaşıyorum. Türkiye’de olduğum için opera söyleyemiyorum. Devlet operasının da aklına gelmiyor “gel” demek. 1999 yılında istifa edip gittiğim için hala bana küs olmalılar.

Yalnızca klasik eserlerle değil çağdaş müzik projelerinde de sıkça yer alıyorsun. Bu da sana farklı dinleyici ve seyirci kitlelerini getiriyor. Sahnede sanatını icra ederken nasıl seyirciyle bir araya gelmeyi seviyorsun?

İnan çok ilgilenmiyorum seyirciyle. Genelde gözümü kapatırım şarkı söylerken. En son sadece selamda açmışlığım da vardır. Ama arada konuştuğum projeler var mesela. Burçin ile yaptığımız “Şair Şarkıları” onlardan biri. Şarkıların hikayelerini anlatıyorum aralarda. Bazen çok iyi bildikleri bir şarkının hiç bilmedikleri gerçek hikayesine denk geliyorlar ve çok şaşırıyorlar. O zaman çok mutlu oluyorum. Sanki o hikaye onlarda hep benimle yaşayacak gibi geliyor. Hoşuma gidiyor.

Harika bir yazarsın ve yazılarında kelimelerle adeta dans ediyorsun. Yazmak, üstelik pek çok konuda yazabilmek ciddi bir birikim. Yazma konusundaki düşüncelerini almak istiyorum.

Çok seviyorum yazmayı. Çok okumayan yazı yazamaz. Benim çocukluğumdan beri başucumda 6-7 kitap durur. Birlikte okurum hepsini. “Söz biter yazı kalır” derler ya. Benim yazı yazmam da şarkı söylemem de o hesap aslında. Bir şekilde yerimi işaretliyorum herhalde. (Gülüşmeler)

Düzenli olarak yazdığın yerler?

İlk yazımı Mustafa Balbay Cumhuriyet’ye yayımlamıştı. Orta okuldaydım. Aynı yazıyı bir de Fransızca yazmıştım; Le Monde bastı. Bunlar güzel anılar. Odatv’de yazdım uzun süre, sonra ara verdim. Bu aralar yine kaşıntım başladı. Yazacağım galiba yine.

Sosyal medyayı aktif kullanıyorsun. Özellikle twitter platformundan bahsediyorum. Duyarlı bir insan olarak hiçbir konuda da görüşlerini saklamıyorsun. Bunu sanatçı kişiliğin bir misyonu olduğunu düşünüyor musun?

İnan bunu bir görev olarak falan yapmıyorum. Ama yapmazsam, söylemezsem, yazmazsam rahatsız hissediyorum kendimi. “Korkmayın” demek istiyorum, ilham vermek istiyorum belki. Omurgamızdan başka neyimiz var ki?

Farklı projelerde pek çok sanatçıyla beraber sahne aldın. Sahneyi paylaşmaktan çok keyif aldıkların kimler oldu?

Çok kişinin adını anmak lazım ama bana sadece bir kişiden bahset dersen cevabım Burçin Büke olur. Keşke daha Viyana’da yaşarken onun gibi bir partnerim olsaydı sahnede. Bakma, Charles Spencer, David Lutz gibi efsane piyanistler ile “lied” söyledim ama hiçbiriyle Burçin ile olduğu gibi birlikte nefes almadım. Umarım binlerce kayıt yaparız beraber.

Aklının kaldığı bir proje ya da keşke şunu ben yapsaydım dediğin neler oldu?

Yemeksepeti! Daha açılmadan üç, dört sene önce benim aklıma gelmişti. Vallahi bak, şahitlerim var! (Kahkahalar)

Veeeeee yeni albümün geliyor. Hadi biraz ondan bahsedelim.

Evet. Bütün düzenlemeleri Burçin yaptı. Tüm piyanoları o çaldı. Çok heyecanlıyım Benan. Kendi şarkılarım da var albümde, arkadaşlarımın şarkıları da var. Ustalarımın ben söyleyeyim diye verdiği sıfır kilometre şarkılar var. Daha ne olsun? Biz çok sevdik vallahi. Umarım dinleyici de sever. Bu arasa ben şirketimi çok seviyorum; bir dediğimi iki etmiyorlar hiç bir zaman. Bülent Forta ve tüm Ada Müzik ailesi beni “evde” hissettiriyor. Onlara teşekkür ederim.

Bugüne dek doğru sorular soran bir kişi olarak pek çok kişiye soru sordun. Güvenç Dağüstün ile görüşsen ona ne sorardın?

“En büyük hayalin?”

Şimdi bu soruyu cevaplar mısın?

Bir tekne – stüdyo yapmak. Bu yüzen stüdyoda karaya hiç ayak basmadan sürekli kayıt yapmak. Kayıtlara dalgaların ve martıların sesleri bile girsin, sakıncası yok.

Albümünün yolu açık olsun Güvenç. Merak ve heyecanla bekliyoruz.

Son yılların çok önemli terapi yöntemlerinden biri Aile Dizimi. Kiminin “dizim”, kiminin “dizin”. Bazılarının da “dizilim” diye telaffuz ettiği ve Hellinger Terapisi olarak da tanınan, Familien Aufstellung adıyla 90’lı yıllarda Almanya’da ortaya çıkmış bir yöntem. Aile Dizimi Terapisi, ailenin kuşaklar boyu, birbirine görünmez bir bağla bağlı olduğu anlayışına dayanıyor. Bireyi, içinde doğduğu ailenin şekillendirdiğine inanan bu anlayış, ailenin belirli bir sistem oluşturduğunu ileri sürüyor. Böyle bir durumda psikolojik rahatsızlıkların önemli bir kısmına, hatta belki de çoğunluğuna içinden çıktığımız kök ailede yaşanmış sorunların sebep olduğu düşüncesi yöntemin çatısını oluşturuyor.

Alman psikoterapist Bert Hellinger’in üzerinde uzun yıllar çalıştığı ve günümüzde Türkiye’de de yaygınlaşmaya başlayan “Aile Dizimi” adlı terapi yöntemine göre, önceki kuşakların işlediği ve sorumluluğu alınmamış kötü fiiller, çocuklar ya da torunların hayatlarında olumsuzluklara yol açıyor. Bugün “Aile Dizimi”nin yanı sıra “sistem dizimi” ve “yaşam dizimi” gibi çeşitli adlarla anılan yöntemin temelinin çağlar öncesinde yaşanan tecrübelerin tüm insanlığın DNA’sına kazındığı savına dayanan “kolektif bilinç” kuramını temel alıyor.

Aile Dizimi terapi yöntemine göre “Ailelerin, kurumların, çiftlerin enerjisel alan anlamında birer sistemleri var. Bu sistemdeki enerjisel anlamdaki hak yeme, cinayet, kız kaçırma, haksızlığa uğrama, kürtajlar hatta savaş ve göç enerjileri gibi kötü edimler sonraki nesillere de aktarılmak üzere sistemlerde birtakım kilitlenmelere sebep oluyor. Ve yaşadığımız kilitlenmelerin çoğu aslında geçmişimizden kaynaklanıyor. Aile Dizimi çalışmasından geçen kimselerde eşleri, çocukları, ebeveynleri ve kardeşleriyle ilişki yeni baştan, yeni doğan bir bebeğin saflığı ve sıcaklığıyla kurgulanmakta, derin bir içsel huzura kavuşuyor. Korkular, zayıflıklar, özgüven sorunları, öfke kin, soğukluk ve katılık gibi duygular terapinin yapıldığı zamanı takip eden süreçte yerini kendine güvene, güçlü duruşa ve kararlılığa; sıcak, yumuşak ve uyumlu davranışlara bırakıyor, böylece yaşam yeni baştan daha enerjik ve dış dünyayla barışık halde yeniden yapılanıyor.

Yöntemin uygulayıcıları tüm bu içsel yenilenmenin sonunda kaygılar, duygusal bozukluklar, takıntılar ve çok çeşitli bedensel şikayetlerden de kurtulmanın mümkün olduğu inancında.

Ben bu terapi yöntemiyle altı yıl önce tanıştım. Tam da bir seri ameliyatım öncesinde ve henüz ameliyat olacağımdan kendimin bile haberi yokken. Pozitif bilimlere önem veren ve görüşlerine çok inandığım bir dostumun aracılığıyla katıldığım bir aile dizimi seansından sonra bu terapi yöntemi ile ilgilenmeye başladım.

Sonra yolum sevgili Sevilay Karlı Kartal ile buluştu. Yine aynı arkadaşım, yani Maksude Kılınç vesile oldu buna. Onunla tanıştıktan sonra bakış açım hepten değişti. Aile dizimi konusunda kendini geliştiren ve eğitim almayı sürdüren bir kadın Sevilay. Yaptığı işe saygı duyuyor ve “şifa aracılığı” konusunda da çok duyarlı.

Sevilay’ı bu ay MegaPlus sayfalarına konuk ettik ve konu ile ilgili sorularımızı sorduk. Tüm içtenliğiyle cevapladı.

Aile dizimi hangi konu başlıklarından besleniyor?

Biz bunların hepsine sistemik dinamikler diyoruz. Sistemik dinamikler de o kadar derin ki… Bu konu ile ilgili Hellinger’den sonra birçok kitap yazıldı. Mesela Gilbert Renault Fransız bir bilim adamı hastalıkların altındaki sistemik dinamikler için 500 küsur sayfalık Recall Healing isimli bir kitap yazdı. Recall Healing eğitimleri veriyor, bu konuyu bilimsel veriler ile anlatıyor. Sistemik dinamikler aslında engin bir deniz. Hücre hafızasından besleniyor, kuantum iplikçikleri tüm alandan besleniyor. Her birimiz yaşadığımız yerin enerjisinden etkileniyoruz. Çok basit bir örnek vereceğim; Ben Konya’da dünyaya geldim. Babam Kafkas göçmeni, annem ise Toros Yörüğü. Dolayısıyla ben mübadeleden etkilenen bir ailede dünyaya gelmedim. Mübadeleden etkilenen bir şehirde de büyümedim. Ama çok ilginçtir bizim eğitim sürecinde ne zaman mübadele ya da Ege kıyılarındaki iki ülke ile çalışma olsa benim hep Yunanistan tarafında olan bir temsilciyi temsil etmek geldi içimden. Neden? 25 yıldır İzmir’de yaşıyorum ve artık İzmir’in hafızasını hissedebiliyorum.

Yung’un kitapları benim önümde her zaman açıktır. Hala döner döner okurum. İnsan ve sembollerini hala okurum. Yung, arketikleri yani model aldığımız atalarımızı bana göre en iyi anlatan bilim adamıdır. Dolayısıyla sadece bireyin hafızası değil bir de toplumsal hafıza var. Yaşadığımız toprakların hafızası var. Bunlar sistemik dinamiklerin içinde bahsedebileceğim şeylerden bazıları…

Seansı yapmak çok yorucu değil mi? Nasıl atlatıyorsun? Bir dizimin havasından nasıl çıkıp ötekine giriyorsun?

Nefes alıp veriyorum. Nefes alıp vermek kadar kolay, aslında yapanın Sevilay olmadığını anladığım anda akan bir düzen. Bu çok ütopik, çok evliyavari bir cevap gibi görünüyor ama yapanın Sevilay olmadığını anladığın anda inanılmaz güzel akan bir şey. Çünkü her dizim, kolaylaştırıcı gibi görünen Sevilay’a da bir şifa aslında. O yüzden her çalışma benim için çok kıymetli. Evet, çok ağır, özellikle ensest taciz ve tecavüzler inanılmaz ağır… Çok şeylerle karşılaşıyorum. “O babaya nasıl yargılamadan bakabiliyorsun?” diye soruyorlar ama yargılayarak bakacaksam bu işi yapmamam gerekiyor. O baba da nereden geldi? O babanın çocukluğunda neler oldu? Bunlar da önemli. Bu yormuyor mu? Aslında yormuyor. Olay sadece tanımak değil, oraya olduğu gibi bakabilmek. Bu konuda Hellinger benim en önemli yol göstericim. Ruhu şad olsun, gerçekten o kadar güzel şeyler yazmış ki… 2005 yılında ilk kitabını okuduğumda “neler diyor bu adam” demiştim, şimdi hala dönüp dönüp okuduğum kitapları var. Diyor ki “Atalarınızı aklamaya çalışmayın, atalarınızı eleştirmeye de çalışmayın. Sadece bakın”.

Aile dizimi talep eden bir insan dizin açtırmayı düşündüğü kişiyi neye göre seçecek?

Her tür hizmet çalışmasında olduğu gibi daha önce yaptıranları dinleyecek, o kişiyi araştıracak. Çünkü bu, birebir bir hizmet… Çok beğenilen, çok sevilen, çalışmaları muhteşem olan birisinden de memnun kalmayanlar olabilir. Bu, hasta-doktor, öğretmen-öğrenci ilişkisi gibi bir şey… Aradaki enerjinin tutması gerekiyor.

Peki, senin için aradaki enerjinin tutmadığı ya da istemediğin bir kişi oluyor mu?

Hiç olmuyor. Eskiden kendimi çok hırpalıyordum, artık hırpalanmıyorum.

Psikodrama yönteminden de yararlanan bir yöntem bu. Ama aralarında farklar var…

Evet, aralarında fark var. Bert Hellinger’in de dediği gibi aile diziminde cümleler alanda akıyor. Ama çok ince bir çizgi var. Bazen temsilcinin hücre hafızasındaki kendi bilgisi de ortaya çıkabiliyor. Orada kolaylaştırıcının gerçekten alana çok hâkim olması, görebilmesi gerekiyor. Çünkü orada kaymalar söz konusu oluyor. Kişinin zaten kendi hücre hafızasında ağır bir travma söz konusu. Çok benzer bir hikâye olduğu için o temsile kalkmıştır, kendi tetiklenir, aslında kendi travmasını yaşıyordur ama sanki o açılan dizinin travması gibi yansıtmaya çalışır. Böyle çok vaka gördüm.

Birçok kelime Avrupa’dan dilimize geçerken anadildeki karşılığı da olmuyor. Konstellasyonun dizime çevrilmesi gibi; bu nedenle kimi yerde dizin, kimi yerde dizim, hatta dizilim. “Atayı onurlandırmak” da aslında Anadolu’daki ismiyle bakarsan “Sevgili dede, senin hayır duanı istiyorum, hakkını helal et” demek…

Birçok konu aile dizimini kapsıyor sanki…

Dizim çalışmaları sırasında çalıştığın coğrafyanın tarihine, antropolojisine çok hâkim olmak gerekiyor. Sadece aile dizimini veya psikolojiyi iyi bilmek de bana göre yeterli değil. Dinler tarihini, dil bilgisini çok iyi bilmek gerekiyor, dolayısıyla çok okumak gerekiyor. 49 yaşındayım, gerçekten çok okuyorum. Aslında pek çok disiplini bir araya getiren birleştirici bir yöntem bu.

Biraz kabulleniş de var mı?

Evet ama daha çok her olayı ve her kişiyi dönemine göre değerlendirmek ve bu doğrultuda görmek var. Atalarınızı affetmek yani aklamaya çalışmak ya da reddetmek yani eleştirmek hadsizliktir diyor Bert Hellinger. O yüzden “Sevgili dede ne yaptıysan bu sana ait, ben seni görüyorum” demek gerekiyor. Tevazuuyla bakmak, hatta muktedir (kibir olmayan iktidar sahibi) tevazu ile bakmak gerekiyor. Kurtuluş Savaşı sırasında Kuva-yı Milliye’ye isyan etmiş bir dede var bende. Ben ise son derece Cumhuriyet ve Atatürk aşığı bir kadın olarak yetiştim. Senelerce bu dedeyi reddettim ve hep onunla ilgili çalıştım. Sonunda ise dediğim şey şuydu; “Sevgili dede, senin döneminde savaş gerekliydi ve sen hayatta kaldığın için sana teşekkür ederim, sayende ben varım bu gün…”

Yanılmıyorsam aile dizimi açmak üzere İngiltere’ye gidiyorsun yakında değil mi?

Nisan ayında Londra’ya davet edildim. Londra’da kolaylaştırıcı olarak pek çok farklı milletten temsilci ve arayanların (dizim açtıran) katılabileceği iki günlük bir çalışmamız var. Avrupa’da 1960’lardan, 1970’lerden beri yoğun bir şekilde uygulanan Aile Dizimini (Family Constellation Workshop) Türkiye’de 2005, 2010’dan beri birçok kişi yeni tanımaya başladı. Avrupa’ya bakınca aslında çok yeni ancak Avrupa’da hala çok kabul görmezken Türkiye’de hızlı ve daha çok kabul görmesinin nedenini incelersek aslında bu bizim genlerimizde var olan bir bilgi. Anadolu bunu hep yapıyordu. Atasözlerimizden bile belli. Örneğin; “dede koruk çalar, ekşisini torun çeker”, “Armut dibine düşer”, “Ön teker nereye giderse arka teker oraya gider” gibi birçok atasözümüz var. Yani bizde aslında bu bilgi var. Kadercilik de var tabi… Aslında Anadolu bilgeleri ve bizim eski kadınlarımız bunu hep bilirmiş diye düşünüyorum. O yüzden ülkemizde bu çalışmalar çok başarılı gidiyor, insanlar aile dizimi eğitimi almak istiyorlar. 

Kaç yıldır bunun içindesin?

Kolaylaştırıcı olarak 7 yıldır içindeyim. Ama sistemi 15 yıldır tanıyorum.

İlk nerede başladı?

Hellinger’in öğrencilerinden Rahmetli Turgay Sapanlı bir sohbet esnasında (ki ilk olarak kendisiyle çalışmıştım) bana “Sen aile diziminde kolaylaştırıcı olmalısın” dedi. Kendisi benim için çok kıymetli bir üstattı. Ama ben kendimi hiç öyle görmüyordum, benim haddim değil diye düşünüyordum. Çünkü bu bir had meselesidir hala böyle olduğuna inanırım. Fakat yine de Hellinger’în kitaplarını ve bu konuyla ilgili başka Türk yazarların da kitaplarını hep okuyordum. Yabancı yazarlardan da bu konuyla ilgili Türkçeye çevrilmiş bütün kaynakları okudum.

Bir gün kendimle ilgili çok takıldığım bir konu vardı, kendi kendime düşündüm “neden bunu kendime denemiyorum” diye. Birkaç arkadaşımdan yardım etmelerini, temsilci olmalarını rica ettim. Çok da güzel yardım ettiler bana ve ben o gün sorunumu fark ettim. O gün katılan arkadaşlarımdan biri “Tamam, şimdi bize de yap” dedi. “Bu biraz zor” dedim. “Her ne yan etkisi varsa ben kabul ediyorum” dedi. Ardından o arkadaşım için de hep birlikte dizim açtık.

Bazı Türk hocalardan ufak temel eğitimler aldım. Ancak asıl en büyük eğitimi ISCA onaylı diploma alarak tamamladım 3 yıl önce. International Systemic Constellations Association yani Hellinger’in öğrencilerinin kurduğu, gayet donanımlı psikologların, psikiyatrların eğitim verdiği bir kuruluş; Uluslararası Sistemik Konstelasyon Birliği… İstanbul’da 2 yıl oldukça yoğun bir eğitim aldım. Şu an eğitimler İzmir’de de veriliyor. Farklı birçok kolaylaştırıcının dizimlerini deneyimlemeye çalıştım. Kendim de açıyorum ama farklı kolaylaştırıcıları da görmeye çalıştım. Bu işi yaparken şaman yanını keşfetmek gerektiğini fark ettim ve Maya Şaman üstadından eğitim aldım.

Geçen sene Türkiye’ye Anna Estradova diye Rus bir psikolog geldi, rüyalar, masallar, arketikler, sembol kimlikleriyle sistemik konstellasyonun nasıl yapılacağını inanılmaz güzel anlattı. Şaman eğitimleri, rüyalar semboller konusunda yıllarca çok eğitim almıştım zaten. Sanki aile dizimi eğitimiyle bu metaforik alanda sistemik dizim eğitimi örtüştü ve Sevilay’da yeni ve bambaşka bir şey ortaya çıkmaya başladı. Metaforik alanda sistemik dizin çalışması… Rüya görüyorsun ve 20 yıldır yaşadığın bir sorun o rüya ile çözülebiliyor. Tekrar eden rüyalar olabiliyor. O rüyaya dizin açtığınız zaman atalarından gelen ya da senin çocukluğundan kalan bir travma o rüyayla çözülebiliyor. Bunları görebilmek için sembolleri iyi okumak gerekiyor. Ben yıllarca sembol eğitimleri aldım ve almaya da devam ediyorum. Bunlar o kadar komplike eğitimler ki sadece biri değil hepsi bir aradayken sistem işliyor aslında.

Türkiye’deki kolaylaştırıcı sayısı da artış gösterdi bunun hakkında ne düşünüyorsun? Herkes bunu hakkıyla yapabiliyor mu?

Sayının artması bence güzel bir durum… Kolaylaştırıcılığı deneyenler için bu konuyu içselleştirmek çok önemli. “Bir kolaylaştırıcı önce kendisiyle çalışmalı der” Hellinger. Ben de buna inanıyorum. Kendi geçmişime ne kadar büyük bir tevazu ile bakarsam bütüne de aynı tevazu ile bakabilirim. Yine atalar zamanında güzel bir söz söylemiş; terzi önce kendi söküğünü dikecek.

Sevilay, peki ilk neyle başladın?

Reiki ile başladım 2000 yılında. Türkiye’de 3-4 tane Reiki Master hoca var o zamanlar. Aileden gelen el var, insanların başını ovuyorum o iyileşiyor ama ben hastalanıyorum… Arkadaşım bana bunun üstüne Reiki’den bahsetti. Doların dolar olduğu zaman kredi kartından çektiğim parayla eğitime yatırım yaparak kendimi geliştirdim.

25 yaşında evlendim, 27 yaşında anne oldum, bir işim var, kazancım var, yaşım 29-30’a geldiğinde “Eee bu mu?” dedim kendi kendime “Hayat bu kadar mı?” Bu kadar basit olmamalı. Bunun için mi geldim hayata düşüncesiyle yeni arayışlarla başladım aslında.

O yaşa kadar zaten dinler tarihi, semboller gibi konular hakkında pek çok kitap okumuştum. Ama artık New Age akımları denilen kişisel gelişim kitapları, diğer farklı yorumlar, meditasyonlar, kendini arayış ilgimi çekmeye başladı.

6 yıl önce katıldığım aile dizinleriyle bugünküler süre, tarz, içerik ve katılımcı sayısı olarak farklılık gösteriyor. Neden bu kadar değişim oldu?

İlk başlarda tüm atalar çıkarılıyordu. Bu klasik sistemdi, ilk öyle başladı ama sonra gördük ki 10 tane konuyu göstermeye çalıştığınızda 10 katı birden açmaya çalışıyorsun. Üstteki katmanı açmadan bir alt katmana inemezsin. O yüzden artık temsilci sayısı ve dolayısıyla süre de azaldı.

Bir kişi neden aile dizimi açtırmalı?

Başa çıkamadığı döngüler, tekrar eden döngüler varsa (kişiler, yerler, detaylar değişebilir ama hikâyenin özü aynıdır sürekli aynı sorunu yaşıyordur özünde) bu kişiler aile dizimi açtırmalı. Acaba neyi fark etmeli, hangi atasını görmesi gerekiyor ya da unutulmuş kim var, kimin hatırlanması gerekiyor, aile dizimi terminolojisiyle kimin alana alınması gerekiyor? Alana alınmak çok önemli… Alan da tüm dinamikleri kapsıyor aslında.

Bunun dışında psikolojik sorunları olanların açtırmasını tavsiye ederim. Psikolojik sorunları olan kişilerin aile dizimi açtırırken kolaylaştırıcıyı çok iyi araştırmaları gerekiyor. Psikoloji bilgisini çok iyi görmeleri gerekiyor. Bir de fiziksel hastalığı olup da tıbbi olarak her şeyi deneyip sonuç alamayan kişiler açtırabilir. Çünkü genetik hastalıklar çok fazla. Genetik aktarımlar incelenip ciddi yardım görebiliyorlar. Ben buna şahit oldum çok kez. Ancak ısrarla belirtmek istiyorum hekimler, ilaçlar, ameliyatlar gereken tedavi her ne ise bilim ışığında ve tıbben yapılmalı bu ise tamamlayıcı tedavi olarak uygulanmalı.

Sana ulaşmak isteyenler nasıl ulaşabilir?

Instagram adresimden dm’den ulaşabilirler. Gelen soruları buradan cevaplamaya çalışıyorum çünkü bilgi benim için çok değerli.

Şehir dışına da aile dizimi için gidiyorsun. Diyelim ki bir şehre hafta sonu gittin, kaç tane aile dizimi açabiliyorsun?

17 tane açtığımız oldu. Hatta geçenlerde bir günlük gidip 10 dizim açtık.

Konuyla ilgilenenlerin başvuracağı kaynak kitaplar önerebilir misin bize?

Öncelikle Bert Hellinger in dilimize çevrilmiş tüm kitapları; Sevgiyle Yükselmek, Sevgi Düzenleri, Kabul Etmenin Özgürlüğü, Yardım Etmenin Düzenleri, Sevginin Saklı Simetrisi. Svagito R. Liebermeister’in Sevginin Kökleri, Mark Wolyn’den Seninle Başlamadı. Ve bence olmazsa olmaz bir kaynak; Carl Gustav Jung’un İnsan ve Sembolleri kitabı.

Neden Sevilay Karlı Kartal ile dizim açmalıyım? Bunun için 3 sebep alabilir miyiz senden?

Birincisi ben bu şifaya çok inanıyorum. İnanç (tanrı, Allah, Yaradan, evren, sistem; kişi neye inanıyorsa) dönüştüren bir dinamik. Ve O, inandığı kişiyi bu yolda destekler. Bir kişi bir şeye çok inanırsa Allah, Tanrı, evren, sistem kişi neye inanıyorsa o, destek olur. Ben buna çok inanıyorum, bu sebeple emek verdim, eğitim aldım… İkincisi bende çok işe yaradı. Kendimde işe yaramayan hiçbir yöntemi kimseye sunmadım ben bu güne kadar. Bu konuda da çok iddialıyım. Üçüncüsü ise kendi arayış yolculuğumda 20 yılda 30’un üzerinde eğitim aldım. Uyguladığım 3-4 tanesi var, aile dizimi bunların en başında geliyor ama başka destek şifa yöntemleri de var. Ve hala daha almaya devam ediyorum ve bunu bilinçli bir şekilde yapıyorum. Peki ben sana sorayım; sen neden Sevilay’a dizim açtırıyorsun. Üç sebep söyle…

İnandığını biliyorum ve ben de yaptığın şeylere inandım ve kendi hayatımda etkilerini gördüm, aldığın eğitimleri biliyorum ve en önemli sebep ise sen buna ticari olarak bakmıyorsun, bu çok değerli…

Yolun açık olsun Sevilay.

Mart ayı 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü nedeniyle artık kadınla özdeşleşen bir ay. Ben de öncelikle Emekçi Kadınlar Günümüz kutlu olsun diyorum. Nuray Şanlısoy, dişiliğini şefkat ve emeğiyle yüceltmiş, yoz ve hoyrat ellerin, dillerin altında yaşama direnmiş ve direnmekte olan kadınlarımızın gününde aklıma gelen ilk isimlerden biri oldu. Bu ay kendisini sayfamda ağırlamaktan gurur ve mutluluk duyuyorum.

Mart sayımıza konuk etmek üzere düşündüğüm ilk isimlerden biri oldunuz Nuray Şanlısoy. Okurlarımız da sizi tanısın istiyorum.

1956 yılında Denizli Acıpayam Karahöyük köyünde doğdum ben. 7 yaşında Denizli’nin varoş bir mahallesine göç ettik. Ben 10 yaşındayken annem ikiz kardeşlerimi dünyaya getirdi. İkizlerimiz 6 aylıkken doktorun verdiği yanlış göz damlası nedeniyle annemin göz pınarları kurudu ve tam 28 yıl görmez yaşadı. Sokak çeşmesinden suyun taşındığı, gaz lambasının ışığında bir göz odada yaşadık. Babam inşaat işçisi, gündüz inşaata gece gecekondu yapmaya giderdi. Ben 10 yaşında gözü görmeyen bir anneye ve ikizlere bakarken ortaokula da devam ediyordum. Halamlar ve amcamlarla aynı sokakta oturuyorduk. Sokakta bir arabanın anca geçebildiği bir sokaktı. Bir gün ders çalışırken kafamı bir kaldırdım karşı evde bana bakan bir çocuk gördüm. Bana bakmasına sinirlendiğim için halamın kızına “karşıdaki Çerkez oğlan bana bakıyor” dedim. Sinirle söylediğim bu cümleyle hayatımın akışı değişti benim. Bugün burada olmama sebep olan bu cümle oldu. Halamın kızı bütün imkânlarına rağmen okulda çok başarısızdı. Benimse onca sorumluluklarım ve imkansızlıkların yanı sıra derslerim çok iyiydi.

Çocuk olup a sokakta oynayamadım hiç. Okuldan gelince yemeği yapıyordum. Su ısınıncaya kadar ikizin biri sırtımda malzemeyi koyduktan sonra öteki sırtımdaydı. Bunlara rağmen okulda başarılıydım ve ortaokul sonlarına gelmiştim. İşte tam da bu sıralarda halamın kızı kıskançlıkla annesine gidip bu durumdan bahsetmiş. Halam da anneme gelip senin kızın karşıdaki Çerkez oğlana bakmış demiş.

Yani olanın tam tersini söylemiş…

Evet. Annem o bir hafta hayatımı cehenneme çevirdi. Zaten okula giderken de başımı kapatmamı istiyordu. Sokağın köşesini dönünceye kadar başımı kapatıp döndükten sonra da başımı açıyordum. Tekrar aynı yere geldiğimde kapatıyordum. Sonra Denizli Lisesine başladım. Bir gün amcam geldi “bu kız okula gitmeyecek” dedi. Amcam ablamla benim üstümde söz sahibiydi. Ablama görücüler geldiğinde amcama haber verildi. Gelen görücüleri ablam beğenmeyince amcam “bir arızan mı var da beğenmiyorsun görücüleri” diye çıkıştı ve  ablam 14 yaşında evlendirildi.

Daha çocuk…

Benim annemi babam 13 yaşında kaçırmış. Büyük ablam da 13 yaşında evlendirildi. Bizim ailede hep böyle oldu.

“Kız Çocuğu” oyunundaki tüm hikaye benim hayatımı anlatır. Okuldan alınışıma kadar. Ben her şeyi aştım ama amcamı aşamadım. Okuldan alındıktan 3,5 ay sonra evlendirildim maalesef.

Yani kaç yaşındaydınız?

14,5 yaşındaydım. İlk hafta inanılmaz şiddet gördüm. Halamın “Çerkez oğlanla konuşuyor” iftirasının kurbanı oldum.

Ya aileniz?

Annem görmediği ve bakıma muhtaç olduğu için aynı mahalledeyiz. Yoksulluk var. 16 yaşında annemin isteği üzerine mahalleye gelen hocaları komşuda dinlemeye gittik. Dinlemeye gittiğimiz Ayşe teyzenin evinden tarikata bile çıktım ben. 7 yılım ölüm ilahileri okuyarak, hocanın asistanlığını yaparak, oradan oraya 150 kişilik özel zikir evlerinde, kara çarşaf içinde geçti. Ama ruhum özgür, o özgür ruh da bana ait ya, bir türlü benimseyemedim.

Gerçekten çok küçük yaşta yetişkin sorumluluğu, yoksulluk, iftiraya uğrama, okuldan alınma, çocuk gelin olma, şiddet, tarikat derken her şeye maruz kalmışsınız. Nasıl kurtuldunuz?

Almanya’da evli ablamın Denizli’de daha iyi semtte yaptırdığı eve yani başka mahalleye taşındık. Eşim 30 yaşında askere gittiğinde oğlumun biri 12 biri 5,5 yaşındaydı. İki çocukla bakkala borçluyum diye bakkalın bir ekmek vermediği anayım ben. Sonra eşim askerden geldi, iş bulamadı, ablama kirayı ödeyemedik. Ablam “çıkın evimden” dedi. O zaman çalışmaya karar verdim.

 Çok şükür demek istiyorum burada…

1985’te maliyeye ilkokul ortaokul mezunu hizmetli, aşçı, şoför alımı yapılacağını okudum gazetede. Küçük oğlum 1,5 yaşındayken zengin bir komşu evine temizliğe beni çağırdığında çok gücüme gitmişti. Açken bir bardak şeker istememiştim konu komşudan. Sonra düşündüm. Bu kafayla gidemem ben. Komşuda değil devlette çalışmalıyım ben. Sınava girdim, 3500 kişi arasında 2.oldum kazandım.

 İçinizde kalan o okuma isteği, azmi…

Evet. Bir de öfke. Eşim de o arada Denizli Lisesi gece bölümünde öğrenime başladı. Onun ödevlerini ben yaptım. Eşim aşırı solcu ve üstelik çok okuyan biriydi. Tuvalete bile elinde kitapla girerdi.

Çok okuyan mı? Ama size yaptıklarıyla hiç bağdaşmıyor. Şaşırdım açıkçası.

Benim tarikatta olduğum 7 yıl, çok erken işe gidip geç geldiği için anlayamadı bile. Çocuklar sadece pazar günü görüyordu babalarını. O sadece onları dünyaya getirecek kadar babaydı.

Peki o nasıl bir ailede büyümüş?

Anne baba ayrı. Babaannesinin sütüyle büyümüş. Sonra anne baba birleşmiş ama annesi onu benimseyememiş. Çerkezler’de katı kurallar var. Öyle sevgisiz büyümüş. Hatta ölürken “annem asla cenazeme gelmesin” diyecek kadar nefret doluydu annesine.

Gerçekten çok acı. Annesine duyduğu öfkeyi, nefreti sizden çıkarmış. İş hayatınız başladı…

arada defterdarlık beni bulaşıkhaneye verdi. Hiç görmediğim yıkamadığım kadar çok bulaşık yıkadım. 1.5 ay sonra vergi denetmen bürosuna aldılar beni. Çalışmaya orda devam ettim. O arada liseyi bitirmek istedim ve ticaret lisesine kaydımı yaptırdım.

İşe başladım diye ablam anneme gündüzleri kadın tuttu. Akşam babam ilgilendi. Ben hem mesaiye kaldım hem dershaneye gittim tabi gençlerle. Derken liseyi bitirdim. Bu arada çalışırken vergi mevzuat kitaplarını okuya okuya denetmen kadar bilgi sahibi oldum. Sonra hizmetli olan ben çok başarılı bir vergi memuru oldum.

Peki çocuklarınız…

Bugün gurur duyduğum “ne güzel evlatlar dünyaya getirmişsiniz” dedirten iki tane hazinem var. Onlar benim hazinem.

Kıymetinizi biliyorlardır mutlaka…

Biliyorlar. Evlendiler. Denizli’deler. Eşimin ölümünden 3,5 ay sonra ben tayinimi Seferihisar’a isteyip buraya yerleştim. Seferihisar’da kimsem yoktu; 14 yaşında evlendirilen ablamın Mordoğan’daki evine giderken tabelada ismini görmüştüm sadece.

Radikal bir karar olmuş…

Seferihisar bana çok güzel kapılar açtı. Çok kötüydüm ilk geldiğimde. Eşim sanki benim özürlü çocuğumdu; atsan atılmaz satsan satılmaz o durumdaydım.  Eşime bu düşünceyle katlanarak bakabildim. Ölüm döşeğinde özür dileyip helallik istedi. Açıkçası dilimde etsem de kalbimde edemedim. Öleceği gün akşam “kalma buralarda, nereyi istiyorsan oraya git” dedi.

Ve siz de öyle yaptınız. Bizler de sizi tanımış olduk.

Seferihisar’a gelince tüm köyleri dolaştım. AKUT Seferihisar’ı kuran kişiyle tanıştım ve halen ekip liderimle beraber en eski gönüllüsüyüm. Arama kurtarma, enkaza girme, delici kesici kırıcı tüm alet eğitimlerimi aldım. Kamplara katıldım. İlk yardım sertifikamı aldım. Tesadüfen bir ay sonra iki arkadaşımın boğazlarına kaçan cisim nedeniyle hayatlarını kurtardım. 2015 maliyeden emekli oldum ama AKUT hâlâ devam ediyor.

2011 Van depreminde ilçe afet bürosu başkanlığı yaptım. Kaymakamın isteğiyle kampa gelen 128 kişiyle kampta 9 ay yaşadım. Onların tüm ihtiyaçlarıyla ilgilendim. Hatta çocuk ve yatalak hasta bezi için tüm bez firmalarına yazı yazıp istekte bulundum. İsviçre merkezli ONTEX firmasının Türkiye’deki adı ile Canbebe bir kamyon bez gönderdi bize. Sadece afetzedelere değil kapı kapı köylerdeki ihtiyaç sahiplerine dağıttık bezleri. Çünkü çoktu ve hijyen açısından bir an önce dağıtılması gerekiyordu. Çevrede o kadar çok özürlü engelli yatalak ve muhtaç insanı görünce kamptan sonra bile ben dilekçeyle istekte bulundum. Silivri’deki fabrika gönderdi, sağ olsun. Sonra ekip liderimle beni plaket vermek için Silivri’ye davet ettiler. Fabrika genel müdürü Doğu’ya deprem zamanı gönderdikleri bezlerin muhtarlar tarafından satıldığını öğrenince bizim çalışmamızı takdir ettiler. AKUT’un adı da onlara güven verdi. Firma hâlâ vesile olduğum Ayvalık Şevket Evleri Derneği’ne bez gönderiyor.

Ya emeklilik sonrası?

Korolara katıldım. Kent Konseyi Kadın Meclisi başkanı seçildim. Yaşlı kadınlarla ilgili proje yaptım. Sonra Ürkmez Kadın Tiyatrosuna girdim. Yılın En Başarılı Anadolu Tiyatrosu seçildik.

Sizinle 25 Kasım Kadına Şiddetle Mücadele gününde tanıştık. Yüzünüz makyajla yaptığınız morluklar içindeydi. Kadına Şiddete Hayır diyordunuz…

Ülkemizde kadın olmak özellikle yalnız kadın olmak çok zor. Ben sıfırdan bir hayat kurdum. Bunun sıkıntısını çektim ve halen de çekiyorum. Karşı komşu eve geleni gideni gözetliyor; halbuki belki kardeşim geldi. İp üstünde yürüyen cambaz gibisin. Kendini dedikodulardan kollamak zorundasın. Ben insanları kadın erkek diye hayatım boyunca ayırmadım. Kendimi 37 yıl boyunca çocuklarıma, sonra işime, şimdi de yardıma ihtiyacı olan insanlara adadım. Evli çiftlerin evine gidemiyorsun mesela. Kadın kıskançlığı denen bir şey var. Sen ne kadar iyi niyetli de olsan sonuçta bekarsın. Her şeyin altında bir şey aranması beni çok rahatsız ediyor.

Biz kadınlar çok güçlüyüz aslında. Yeter ki bunun farkında olalım diyorum ve son olarak genç kızlarımıza kadınlarımıza ne demek istersiniz…

Ben kızlarımızı kadınlarımızı ezilen, ikinci üçüncü sınıf vatandaş olan, biat eden, erkeklerin arkasına sığınan aciz insan olarak görmek istemiyorum. Biz kadınlar gerçekten çok güçlüyüz. Kadın varsa, dünya var. Erkekleri de biz dünyaya getiriyoruz. Aman paşam, prensesim ayrımı yapmadan büyütelim çocuklarımızı. Önce insan olarak görmeliyiz, eşitiz. Bu dünyadan gittiğimde çevreme faydalı işler yaparak arkamdan “iyi insandı” dedirtmek istiyorum sadece.

Ben de Mustafa Kemal Atatürk’ün sözleri ile bu yazımı tamamlamak istiyorum. Sevgiyle…

“ İnsan topluluğu kadın ve erkek denilen iki cins insandan oluşur. Kabil midir bu kütlenin bir parçasını ilerletelim, ötekini ihmal edelim de kütlenin bütünü ilerleyebilsin. Mümkün müdür ki bir cismin yarısı toprağa bağlı kaldıkça öteki yarısı göklere yükselebilsin.”

Keçeyle ilgilenme nedenleriniz nelerdir?

Gençlik yıllarımdan beri tasarım ürünlere ilgim vardı. Ancak problem çözmeyi ve sentezlemeyi de seviyordum. Bu özelliğim insan sevgisiyle de birleşince tıp fakültesi o zaman doğru seçenek olarak karşıma çıktı. Bu meslekte akademik bir ortamda kırk yıl başarılı bir uğraş verdiğimi söyleyebilirim. Mesleğimi ve emeğimi severek çalıştım. Tire’de başlayan ve yıllardır içimde olan keçe tutkusu üç yıl önce Selçuk Efes Müzesi’nde gittiğim Kuşadası Çağdaş Yaşam Derneği’nin Keçe Kursu öğrencilerinin sergisiyle coştu. Modern yorumlarla bütünleşmiş harika keçe ürünlerinin sergilendiği bu serginin eğitmeni Hatice Çağlı idi ki kendisi sonradan öğretmenim oldu ve öyle kaldı. İzmir’de keçe kursu arayışım sevgi ve saygı duyduğum Narlıdere Halk Eğitim Merkezi öğretmeni Şenay Aytaç’la buluşmamı sağladı. Geleneksel dövme keçedeki derya olan sanatsal birikimini o verdikçe alacağım çünkü eğitim sürekli olmalıdır ve öğrenmenin sonu yoktur. Öğrenme isteğim beni Balıkesir’deki değerli öğretmenim Hülya Görmezoğlu’na kadar götürdü. Balıkesir İl Kültür ve Turizm Müdürlüğünün Keçe Yapımı Kursunu tamamladım. Keçe tutkum o kadar büyük ki bazen 24 saat kısa geliyor. Tıp mesleğimdeki problem çözme ve sentez yeteneğim, kendi çabamla bir şeyler üretmek, bir şeyler yaratmak isteğiyle birleşince, ortaya ürün çıkıyor ve bu görseller bana mutluluk veriyor. Bugüne kadar tüketici olmuşum, üretmek farklı bir dünyanın kapısından girmemi sağladı.

Keçenin kısa tarihi ve dokusu konusunda neler söylemek istersiniz?

Keçenin tarihi geçmişi, Türk sanatının en erken devirlerine kadar inmekte… İlk Türk İmparatorluğunu kuran Hunlara ait mezarlarda keçe örneklerine rastlanmış. El sanatları içerisinde en eskilerinden olan keçe, Orta Asya’ya özgü yaşam biçiminin bir öğesi olarak gelişmiş ve batıya yönelen Türk boyları tarafından Anadolu’ya taşınmış. Keçe; koyun, deve gibi hayvanların yünleri ile tiftik keçisinin kıllarının sabun ve su yardımı ile birbiri arasına girmesi ile elde edilen atkısız, çözgüsüz, sıkıştırılarak oluşturulmuş tekstil örneği… Bilinen en ilkel kumaş olan keçenin üstün özellikleri var. Nefes alan dokusuyla kışın soğuktan korur, yazın da serin tutar. Günümüzde keçenin ipek, pamuklu gibi farklı kumaşlarla birleştirilmesiyle de, günlük yaşamımızda giyim, aksesuar ve dekorasyon alanlarında kullanabilen ürünler üretilmekte. Böylece keçe daha modern bir anlayışla tekrar yaşamımıza girmekte…

Keçenin üretim aşamaları nasıl?

Günümüzde kullanılan keçe yünleri işlem görmüş ve boyanmış olup, Avustralya merinos yünleri yeğ tutulur. Bu yünlerle çeşitli teknikler kullanılarak keçe ürünler üretilir: Keçe iğneleme tekniği ile, organik bir doku yüzeyi üzerine keçe iğnesi kullanarak keçe yünüyle desenler işlenir. Geleneksel ıslak keçede ise yün yapılacak ürüne uygun olarak yayılır. Daha sonra istenirse desenleme ve tepme işlemleri yapılır. Nuno yöntemle ise yün liflerinin ipek, pamuklu gibi doğal ürünlerle kaynaştırılmasıyla ince bir ürün elde edilir. Yeni bir tekniktir…

Keçenin günümüzdeki yorumu ve sanatla ilişkisinden bahseder misiniz?

Yirminci yüzyılda tekstil malzemelerinin çağdaş sanata kabulüyle, keçe lif sanatları içinde yeni ve güçlü bir sanat biçimi olarak sesini duyurmaya başladı. Bu nasıl gerçekleşti? Bireysel yorumlarla ipek, keçe, kağıt, lif gibi bilinen geleneksel malzemelerin modern birleşimlerinden lif sanatı (fiber arts) doğdu. Geleneksel tekstil teknikleri lif sanatı içerisinde kullanılarak, eserlere dönüştü. Lif sanatı içerisinde kendini gösteren “Giyilebilir Sanat” (Wearable Art) hareketi 1960lı yılların özgürlükçü ortamında, zanaatların yeniden canlanmasına neden oldu. Böylece keçe ile uğraşan az sayıdaki eski ustaların yanı sıra yeni yetişen keçe sanatçıları, geleneksel dövme keçeye bağlı kalarak yaptıkları ürünler dışında, farklı teknik ve malzemelerle keçeyi tekrar günlük yaşama sokmaya başladılar. Tepme keçe geleneksel değerini korurken, yeni keçe yüzey tekniklerinin kullanıma girmesiyle çeşitli örnek tasarımlar ortaya kondu.  Bu bağlamda “Giyilebilir Sanat” anlayışıyla çağdaş akımın öncüsü sanatçılar, yeni biçimler bulmaya, farklı eserler üretmeye başladılar. “Giyilebilir Sanat” moda tanımından uzak gibi görünse de, çeşitli sanatçılarla evrilen bu akımla, moda ve sanatın işbirliği kaçınılmaz gibi görülmekte…

Keçenin kullanım alanları nelerdir?

El yapımı ve doğa dostu bir üretim yapmaktayız. Endüstriyel üretilen giyime karşı, yavaş moda (slow fashion) ve sürdürülebilir moda (sustainable fashion) kavramlarını savunuyoruz. Burada en temel problem el yapımı ürünlerin üretilmesinin yoğun emek gerektirmesi, fazla miktarlarda üretilmesinin zorluğu ve bu nedenle çok sayıda kişiye ulaşacak kadar ucuz olmaması. Burada gelenekselden güncele yaratıcılığımızı kullanabileceğimiz sonsuz bir alan buluyoruz. Ev objeleri, elbise, yelek, ceket, panço gibi her tür giysi, şapka, çanta, takı gibi her tür keçe aksesuarları, halı, kilim gibi dekoratif ürünler, tablolar, duvar panoları, şal, atkı gibi hayal edebileceğimiz her ürünü keçeden üretmek olası. Üretimde dikişsiz tasarımları yeğliyorum. Yaptığım yelek ve ceketlerin tamamı dikişsiz. Bu uygulama kalıpla çalışmayı gerektirmekte,  deneyimli ellerde kusursuz giysi ve objeler ortaya çıkmakta.

Bugüne kadar hem geleneksel etnik tarzda ürünler hem de nuno keçeleme yöntemiyle modern ürünler ürettim. Çalışmalarımda geleneksel motiflerin gizli dillerini çözerek, onları stilize etmeyi seviyorum. Şaman motiflerini, eski yöresel kilim desenlerini, bazı çini desenlerini, Selçuklu dönemi bakır işçiliğine ait motifleri yaptığım işlerde kullanmayı seviyorum. Yaptığım ürünlere isimler koyuyorum. Instagram hesabımda kullandığım logoya ait tablonun adı “İpek Yolunda Keçenin Dansı” (instagram: kececouture). Üç boyutlu tavus kuşları tablomu “Harikalar Diyarında” olarak adlandırdım. Tablolarımı torunuma ithaf ederek, Aymira imzasını kullanıyorum.

Topluma nasıl bir mesaj vermek istiyorsunuz?

Keçe çok geniş çalışma alanı sunuyor. Bu sanatla uğraşmak insana özgürlük veriyor. Seramik sanatındaki gibi elinizle form verebiliyorsunuz. Anadolu’da “ter ile yoğrulmuş yün hamuru” da denilen keçe, sanatçı ve tasarımcıların elinde dövülerek, yoğrularak yeni formlarda yorumlanıyor. İşte bu yün hamurunu yoğurmak, terapi gibi bir şey. Geleneksel keçe sanatını modern algısıyla yorumlamak mı istiyoruz, bırakalım yün ellerimizin altında akıp gitsin. Keçenin gizemli dünyasında yolculuğa çıkalım, belki bir gün kendi hikâyemizi yazarız.

Sergileriniz oldu mu?

Kişisel sergim olmadı ancak karma sergilere çok kez katıldım. Bazı stand çalışmalarım da oldu. Örneğin İstanbul Divan Otel’de, Şişli’de başka bir otelde yine stand açtım. Keçenin bir sanat dalı olarak görülmesi için çabalamak daha farklı dünyalara kapılar açıyor.

Seçme şansınız olsaydı tekrar hekimliği mi seçerdiniz yoksa sanat mı ağır basardı?

İkisi de eşdeğer olurdu diye düşünüyorum. Çünkü hekimliği de insana katkımdan dolayı çok sevdim. Ancak sanat da bambaşka bir dünya… İnsana terapi veren, her şeyi unutturan, stresten uzaklaştıran bir dünya…

İnstagram: @kececouture

http://kececouturefashion.wordpress.com

Atölye: Co’ncept Ofisi, Karşıyaka (izmiratolyeconcept)

Hakkında biraz bilgi alabilir miyiz?

2 aydır bu atölyeyi işletiyorum. Aslında Müjdat Gezen Sanat Merkezi Akşam Okulu’nda tiyatro eğitimi aldım. Uzun süre tiyatro ve dizilerde rol alıp televizyon, sinema sektöründe çalıştıktan sonra İstanbul Kariyer Eğitim Kurumları’nda 2 yıl moda tasarım ve styling eğitimi aldım. Moda tasarımda stilistlik bölümünü kendime yakın bulup çizim yapmaya başladım. Daha sonra hobi amaçlı İstanbul’daki evimde tshirt boyamaya başladım. Kendime diye yola çıkmıştım ama ardından çevreme de yavaş yavaş yapmaya başladım. Sonrasında sağ olsun Ata Demirer’in bir reklamıyla yaptığım işler büyümeye başladı. Çok küçük bir meblağ ile bu işe girmeye cesaret ettim. Yüklü miktarda tshirt satın alıp boyamaya başladım. Ardından kişiye özel çalışıp insanların istediği ve hayal ettiği şeyleri onların kıyafetlerine taşımaya karar verip bu işi büyüttüm. İzmir’e taşındım, Üretici Kadınlar Derneği adında bir platformda çalışmaya başladım. Dernekte çevre edinip burada bir dükkân açtım. Asansöre yakın, Yalı durağında çok keyifli bir atölyem oldu. Çalıştığım ürünlerin hepsi el yapımı, kesinlikle baskı değil, kumaş boyasıyla yapılıyor, düşük ısıda 40 derecede yıkanabiliyorlar. Kişi özel olarak hangi deseni isterse ben onun bedenine uygun kıyafette hazırlayıp sunuyorum. Onun dışında ahşap boyuyorum, zaman zaman evlerde duvar boyuyorum. Tasarımı çok seviyorum; botlar, çantalar, kot ceketler süslüyorum.

Bir tiyatro geçmişin de var. Peki, tiyatroyu neden bıraktın?

Aslında bırakmak istemiyordum ama bizim işimizde hep bekleme süresi oluyor. İstanbul’da dizilerde de oynadım, Gani Müjde ile çalıştım. 13 yıl tiyatro yaptım, çocuk oyunlarında, yetişkin oyunlarında oynadım. Ancak bu meslekte iş geldiği zaman çalışıyorsun, iş gelmediği zaman boş oluyorsun. Ben de dolayısıyla oyunculuğun yanında bir meslek edinmek istedim. Böylelikle moda tasarım ve stilistlik kursuna gittim ve bir dönem insanları giydirme ile uğraştım. Vücut tipini bilmeyen kişilerle, alışveriş yaparken kararsızlık yaşayıp doğru ürünü seçemeyen kişilerle çalıştım. Stilistlik kursunda çizmeyi ve boyaları çok sevdiğimi keşfettim, bunlar bana terapi gibi geliyordu…

Sonrasında nasıl ilerledi hayatın?

Evlendim İstanbul’da. Evde bir şeyler üretip insanlara kendimi duyurabilirim diye düşündüm. Sonra o işi bırakıp tamamen buna yöneldim. Resim yapmayı çok seviyorum. Kendimi saatlerce boyaların içinde düşünmeye bırakıyorum. Beni çok rahatlatıyor. Aynı zamanda bundan para kazanmak da hoşuma gidiyor.

Bu atölyede başka neler yapıyorsun? Workshop’lar oluyor mu?

2 ay oldu bu atölyeyi açalı. Bu 2 ay içinde birkaç kişi ile tshirt boyama dersleri yapabildik. Aslında, bir okula gidip 10-15 kişilik çocuk grubuyla kendi tshirt’ünü yaratma ya da sevdiği bir karakteri tshirt’üne boyama workshop’u yapmak gibi bir hedefim var. Burayı açarken de hedefim şuydu; evde oturup el emeği işler üreten bir sürü kadın var. Ben de bu şekilde başladım. Burada da zaman zaman insanların getirdiği ürünlere yer veriyorum. Burayı bir bakıma da benim gibi evde oturup bir şeyler üreten insanlar getirsin burada ürünlerini benim üzerimden sergileyip satışa sunsunlar düşünceliyle de açtım.

İlerleyen dönemlerde neler yapmak istiyorsun?

Aslında ilerleyen süreçte çizimlerimi bir baskı makinesi yardımıyla seri üretime geçirmek istiyorum. Genel olarak hep kendim çizmek istiyorum. Hazır bir desen üzerinde değil, kendim desen çıkartıp onu basmak istiyorum. Bu da uzun bir vade tabii… Aynı zamanda ahşap eşyalarını getirenlere eskitme de yapıyorum burada… Ev dekorasyonuyla da ilgileniyorum. Aynı zamanda kendi tekstil ürünlerini getirenler de oluyor.

Bir ürüne başladığın zaman ne kadar sürede hazır oluyor?

Desenine ve biraz da benim ruh halime bağlı. Bu işte seri üretim olmadığı için aynı hafta içinde aynı deseni ard arda yapmak benim için çok zor oluyor. Mesela bazen bir şeyi yaparken desen istediğim gibi gitmiyor, bırakıyorum. Genellikle eğer yoğun değilsem bir günde siparişi teslim ediyorum.

Tshirt üzerine yaptığın çalışmaların fiyatları nasıl?

Ürünleri 1 buçuk yıldır bazı markalardan anlaşmalı alıyorum. Tshirt, boyama, desen ile birlikte bir basic tshirt 125-150 tl arasında fiyatlarda oluyor.

Kot ceketlerin üzerine yaptığın çok güzel figürler var, bunların fiyatları nasıl?

Kadınlar için olanlar 200 tl’den başlıyor, 300’e kadar gidiyor. Erkekler ise 300’den başlıyor 450’ye kadar gidiyor. Kendi ceketini getirene sadece boyama ise maksimum 100 tl, desene bağlı olarak daha az aldığımda oluyor…

Workshop’ların ne kadar, onları nasıl ücretlendiriyorsun?

Daha önce workshop’a gelen 3 kişinin de deseni başarılı değildi, zaten bu zamanla olabilecek bir şey. Çalışmayı 2 saatlik bir zaman diliminde yaptık. Kişiler daha önceden desenlerini belirledi, ben onların çıktılarını alıp, çizimlerini kolaylaştırdım. Sadece boyama kısmında neler yapabileceklerini, nasıl gölge verebileceklerini, nasıl gerçeğe daha yakın olacağını gösterdim. Daha sonra da kendileri tshirtlerini hazırladılar. Saati 65 tl olup, tshirtler ve bütün malzemeler benden aitti.

Burayla ilgili neler istiyorsun, hayallerin neler?

Buraya insanlar gelsin, ders dışında da burada bir şeyler yapsın istiyorum. Vakit geçirsinler, kendileri üretiyorlarsa gelsinler burada yapsınlar ya da bana katabilecekleri şeyler varsa ben onlara da açığım. Talepler farklılaştıkça ben de farklı şeyler koymaya başladım. Jeanlar olacak, kot pantolonlar falan gelecek. Mesela çantalar istiyorum, el emeği çok güzel takılar var onlardan istiyorum. Evlerinde eğer böyle şeyler yapanlar varsa bana ulaşsınlar. İnstagram adresim ‘@hattt_art’ buradan takip edip benimle iletişime geçebilirler.

İnsanlar bana ürünler getirebilir, ben onlardan ürünlerini koydukları için kira bedeli ya da başka bir şey talep etmiyorum. Sadece burayı vitrin olarak kullanmak istiyorum.  Şu ana kadar amigurumi bebekler, takılar, takı stantları, kırlent getirenler, çanta getirenler oldu. Hepsi de gerçekten insanların uzun vadede yapıp, emek harcayıp, evinin bir köşesine atıp, ‘nasıl satacağım ki?’ dediği şeylerdi. Ben insanların bu tarz el emeği ürünlerini burada sergilemelerinden mutluluk duyuyorum.

Hatice, çok genç, gözü kara, çok keyifli işler yapıyor. Çok güzel yerlere geleceğini biliyorum, yolu hep açık olsun…

www.evcilesnaf.com

İnstagram: @hattt_art

Sizi tanımak isteriz, nasıl bir araya geldiniz?

Merve Tahtasakal: Ekonomi Üniversitesi Uluslararası İlişkiler Avrupa Birliği Bölümü mezunuyum. Yaklaşık 10 yıl aile şirketimizde bilfiil çalıştım. Bu esnada hamileliğim ile birlikte hamile yogasına başladım, burada Özge’yle tanıştım ve arkadaşlığımız başladı. İkimizin de oğlan çocukları oldu ve onların da birbiriyle çok iyi anlaşmaları sayesinde bizim de arkadaşlığımız pekişti. Hatta Friendly Events’i kuran ana markamız oğullarımızın adını taşıyor; Ceska Organizasyon.  Bu ismi Cesur ve Kaya’nın ilk hecelerinden oluşturduk. Ceska’yı kurarken çocukların olmadığı, yetişkinler için kendi gruplarıyla rahatça hareket edebilecekleri bir etkinlik alanı oluşturma hayaliyle yola çıktık. Çünkü biz çocuklarımızla bir yere gittiğimizde ya birilerini rahatsız ettik ya da birilerinin bakışları bizi rahatsız etti. Bunları fark edince kimsenin rahatsız olmayacağı bir ortam nasıl yaratırız diye düşündük. Bir mekân yaratsak; burada eğitimler yapılabilse, doğum günü gibi organizasyonlar yapılabilse dedik. Saat sınırlaması da yok. Menüyü ise öncesinde konuşup karşı tarafın talepleri doğrultusunda hazırlıyoruz. İlk başta kahvaltı ve 5 çayı şeklinde bir konsept düşünmüştük ama sonra gelen grupların talepleri üzerine hizmet vermeye de başladık. Mutfakta Özge’yle ikimiz çalışıyoruz. Sahil Evlerinde oluşumuz, otopark sıkıntımızın olmayışı, bahçeli oluşumuz, kişiye özel oluşumuz, denizi görebilmemiz bize artı katıyor.

Özge Heper: Ben Adnan Menderes Üniversitesi Pazarlama ve İşletme bölümü mezunuyum. 5 yıl kadar Secret Cv’de İnsan Kaynakları şirketinde çalıştım. Neden kendi işimi yapmayayım diye düşünürken istifa edip KOSGEB kurslarına gittim. Farklı bir iş kuracaktım. Eşim de kurumsal bir şirkette yöneticilik yapıyordu. İkimizin de Çeşme’de butik otel açma hayalimiz vardı ve o bizim B planımızdı.  Eşim işinden istifa edince B planımız bizim A planımız haline geldi ve ben bir anda kendimi butik otel işletmecisi olarak buldum. Kaya doğduktan sonra ben kış dönemlerini İzmir’de evimde geciriyordum ama çok sıkılıyordum ve sürekli ne yapabilirim diye düşünüyordum. Yazın 5 ay çok yoğun oluyoruz, nefes alacak zamanımız olmuyor, kışın ise sıkılıyoruz. Ardından düşündük, taşındık ve Merve’yle bu iş için adımlar atmaya başladık.

Buraya kaç kişilik gruplar alıyorsunuz?

Özge Heper: Şu an için iç mekânda 30 kişiye kadar gruplar alabiliyoruz. Havalar güzelleştiğinde ve bahçeye çıktığımızda sayıyı 50-60 hatta 100’e çıkarabileceğimizi düşünüyoruz.

Mutfağınızdan da bahsedelim…

Özge Heper: Otelde çalışırken de ben mutfakta yer almayı çok seviyordum. Yardımcım vardı ama birçok şeyi kendim keyifle yapıyordum. Madem seviyorum burada da mutfakta olalım istedim. Merve de aynı şekilde düşündüğü için her şeyi severek ve kendimiz yapmaya başladık. Yetişemediğimiz yerlerde de bize yardımcı olan mutfak personellerimiz var.

Friendly Events, “butik event house” olarak geçtiği için menüyü gelen grupların istekleri dâhilinde butik olarak hazırlıyoruz. Ispanaklı kişten tutun ev hamburgerine, kadayıflı sarmadan tutun balkabaklı pastaya kadar her şeyi yapıyoruz. Örneğin bir grubumuz vardı, diyet yaptıklarını ve gluten kullanmadıklarını söyledi, biz de onlara glutensiz bir menü çıkardık.

Çıkış noktanız neydi?

Merve Tahtasakal: Ev dokusu, ev kokusu herkes için çok özel ve duygusal.İzmir’de ev gibi olan, ev ruhunu ve sıcaklığını koruyan böyle bir mekan yoktu. İzmir’e de böyle bir yer kazandırmalıyız dedik ve biz de Friendly Events’in içerisinde bir evin salonu gibi özel bir alan hazırladık. Bizim yerimiz zaten bir ev. Salonumuzda da her obje, bir evde olması gerektiği kadar; abartısız, sıcak ve özenli. Burada kız isteme merasimleri, minik nişanlar yapılıyor. Evinde büyük kalabalıkları ağırlamakta zorluk çekenler, iki aile farklı şehirlerde olanlar, anne baba ayrı olanlar gibi kişiler özellikle burayı tercih ediyorlar.

Ve atölye çalışmaları da yapıyorsunuz sanırız…

2019’un sonunda ve 2020’nin başında Aylin İleri ile astroloji atölyesi yaptık, kapalı gruplara da astroloji eğitimleri yaptık. Kapı çelengi atölyesi, küçük çocuklar için ahşap oyuncak atölyesi, kurabiye atölyesi, nefes terapisi gibi atölyeler yaptık ve yapmaya da devam edeceğiz. Atölyeler ile farklı kitleler de bizi tanısın, bizden haberdar olsunlar diye düşündük.

Kutlamalar, doğum günleri, atölyeler, evlilik teklifleri, kız istemeler, nişanlar derken açıldığımız Kasım ayından beri güzel bir ivme yakaladık. Ayrıca burada barkovizyonumuz var, dolayısıyla iş toplantıları ve butik şirket yemekleri için de ideal bir alana sahibiz.

Editörün Notu: Friendly Events gerçekten de ev ruhunu taşıyan bir mekan. Merve ve Özge Hanımlar zarif, özenli, çözümcü ve güler yüzlü yaklaşımlarıyla mekanda kendinizi gerçekten de evdeymişçesine iyi hissetmenizi sağlıyor.

Instagram: friendly_events

Telefon: Merve Tahtasakal: 0534 734 46 54 / Özge Heper: 0531 204 98 31

Adres: Gürler Cad. Meltem sok. No:2 Sahilevleri Narlıdere/İzmir

Optik sektöründe uzun yıllardır hizmet vermektesiniz. Kendinizi biraz tanıtıp, sektöre nasıl giriş yaptığınızı anlatabilir misiniz?

1982 doğumluyum, 38 yaşındayım. Avrasya Üniversitesi’nden mezun oldum. 1998 yılında sektöre başladım, 2006 yılında ise ilk kendi optik mağazamı açtım.

Batı Optik şu an 4 mağazası bulunan bir marka. İlerleyen zamanlarda yeni şubeler açmayı düşünüyor musunuz?

Evet, yeni şubeler açmayı planlıyoruz. Batı Optik markasının Poligon, Bornova, Üçyol ve Uşak’ta mağazaları bulunmakta. Şu dönemde insanlar hem mağaza tasarımı hem de ürün çeşitliliği olarak farklı tarzlar görmek istiyorlar. Biz de doğru lokasyonda, doğru zamanda bünyemize yeni şubeler eklemeyi düşünüyoruz.

Mağazalarınızda en çok hangi segmentteki ürünlerin satışını gerçekleştiriyorsunuz? Marka çeşitliliği sizin için önemli mi?

Tüm mağazalarımızda dünyaca ünlü markalar mevcut. Marka, model çeşitliliği ve bütçe olarak hem optik hem de güneş gözlüğü anlamında tüm müşterilerimize hizmet verebiliyoruz. Son teknoloji makinelerimizle optik hizmeti verebiliyoruz. Satış temsilcisi arkadaşlarımızın birçoğunun optisyenlik ruhsatına sahip olması işimizi ciddiye aldığımızı gösteriyor. Bu hizmet anlayışını benimsemiş olmamız sebebiyle güneş gözlüğü satışında başarılı olduğumuzu düşünüyorum.

Batı Optik olarak gerçekleştirdiğiniz yenilik ve kampanyalarla ilgili müşterilerinizi nasıl bilgilendiriyorsunuz?

Günümüz teknolojisine ayak uydurup sosyal medya hesaplarımız üzerinden müşterimizle bağ kuruyoruz. Sosyal medyada; İnstagram adresimiz @batioptik, Facebook’ta da yine “Batı Optik” adıyla varız. Devamlı olan müşterilerimiz için yeni ve çok avantajlı alım sağlayacak çalışmalar içerisindeyiz.

Sizce giyimimizin önemli bir aksesuarı olan güneş gözlüklerini seçerken nelere dikkat etmeliyiz? Kaliteli bir güneş gözlüğü nasıl anlaşılır?

İlk olarak bu güzel soru için çok teşekkür ederim. Çünkü insanlarımızın gerçekten bu konuda bilinçlenmesi gerekli… Öncelikle camlar ultraviyole ışınlarını bloke etmeli. Güneş ışınları insan gözlerinin algılayamayacağı veya hissedemeyeceği oranda ultraviyole radyasyonu yayıyor. Kullanılan güneş gözlüğünün muhakkak UV ışınlarından koruyor olması gerekiyor. Güvenlik tescil belgesi olan CE belgesi olması gerekiyor. Işık emilim oranı uygun olmalı. Gözlük dikey bir çizgiye odaklanmalı. Bunlar kaliteli bir güneş gözlüğünün olmazsa olmazlarıdır.

Batı Optik olarak optik ve güneş gözlüklerinde 2020 yaz sezonu trendleri hakkında neler söylemek istersiniz?

Gözlük seçiminde modaya, yeni trendlere uyum sağlamak kadar yüz tipine uygunluğuna ve gözlüklerin koruyucu özelliklerine de dikkat edilmelidir. 2020 yaz sezonunda ise özel tasarımlar, retro ürünler, kedi gözü modeller, minimalist kıvrımların ön planda olduğu canlı ve yaşam dolu renklerden oluşan çerçevelerin bulunduğu içinizi açacak seçenekler bulunmakta.

Son olarak müşteriler Batı Optik’i neden tercih etmeli?

Batı Optik ailesi olarak müşteri memnuniyeti bizim için en önemli kuraldır. Satış ve satış sonrası hizmetimiz bizi diğer firmalardan ayıran başlıca özelliğimiz… Satılan tüm ürünlerimizin 2 yıl garantisini veriyoruz. İyi hizmet ve kalitemizden asla ödün vermiyoruz. % 100 müşteri memnuniyetini temel alıyoruz.

Merkez Poligon

İnönü cad. No:773 Poligon-Denizmen/İzmir

Tel: 0232 285 1 444

Bornova şube

Mustafa Kemal Cad. No:73/A Bornova /İzmir

Tel: 0232 343 77 55

Üçyol şube

Halide Edip Adıvar Cad. Üçyol /İzmir

Tel: 0232 256 66 65

Uşak şube

Festiva AVM / Uşak

Tel: 0276 231 69 63

www.batioptik.com

İnstagram: batioptik

Facebook: batioptik

Oyunculuk serüvenin nasıl başladı? Seni senden dinlemek isteriz…

Aslında tamamen şans eseri oldu. İlkokuldayken İngilizce Drama Kulübünün seçmelerine giriyoruz “hadi sen de gel” dediler, sonra kendimi Hansel ve Gretel oyununda “Kurabiye Çocuk” olarak şarkı söylerken buldum. Hiç bilinçli yapılmış bir tercih değildi ve girdiğim için devam ettim. Sonraki sene, sonraki sene derken lisenin ortalarına kadar sürdü. Tabii çok da keyif aldığım bir şey haline geldi sahnede olmak. O döneme kadar okul dışında da bazı ekiplerin oyunlarında yer aldım. Üniversite dönemi yaklaşınca da herkes kafasında bir şeyler oturtmaya başlamıştı. Ben de o döneme kadar pek çok sporla uğraşmışım, bırakmışım. Müzik aletleriyle haşır neşir olmuşum ama haşır neşir olmaktan öteye gidememişim. Dönüp baktığımda yapmaktan keyif aldığım ve devam ettirebildiğim en büyük şeyin tiyatro olduğunu fark ettim. Annemlerle konuştum, okuldaki tiyatro hocamla konuştuk. Derken hazırlanmaya başladım sınavlara.

Bu işin eğitimini de aldın değil mi?

Evet, 2013 yılında Dokuz Eylül Üniversitesi’nin Sahne Sanatları Bölümü Oyunculuk Ana Sanat Dalı’nda okumaya başladım, hala da aslında mezun olmuş değilim. Geçen sene üst sınıfım olan Gürkan’ın teklifiyle onun yönettiği “Diyelim Ki Birlikteyiz” oyunu ve “90larca” projesi için atlayıp İstanbul’a gittim. Maalesef okuduğum binada mezun olma fırsatım da bu sene itibariyle ortadan kalktı.

Şu anda ilk televizyon deneyimin olan Benim Adım Melek dizisi ile ekranlardasın. Nasıl gidiyor, seyircilerden nasıl dönüşler alıyorsun?

Daha önce kısa film ve tiyatro alanında çok vakit geçirdim ama dizi bilmediğim ve hiç deneyimlemediğim bir alandı.İlk başlarda devam edecek bir hikâyenin içinde olmanın farklı olacağını düşünmemiştim ama her hafta “acaba bu bölüm neler olacak?” diye beklemek farklıymış.Çünkü daha önce oynadığım tiyatro oyunlarında ya da kısa filmlerde elimizdeki metin/senaryo ne ise hikâye ve karakterin yolculuğu metnin/senaryonun sonunda noktalanıyordu. Konu dizi olduğunda hikâyenin devam ediyor olması ve karakterin hikâyesinin de bunun içinde dönüşüyor olması beni heyecanlandırıyor.

Galiba insanları epey ağlatıyoruz ama artık alışıldı çünkü ilk başlarda insanlar “Yeter artık ağlatmayın. Biraz da iyi şeyler olsun.” diyordu ama en son “inanın her hafta düzenli olarak ağlıyoruz.” dediler bana. “Her hafta düzenli olarak izliyoruz.” cümlesi bizim diziyle beraber “her hafta düzenli olarak ağlıyoruz.” olmuş.

Rol aldığın kısa film ile Cannes Film Festivali’nde ülkemizi temsil ettin, o süreci biraz anlatır mısın?

Okuldaki 4. yılımda Film Tasarım bölümünden arkadaşım olan Alper, Emrah Serbes’in “Kimi Sevsem Çıkmazı” isimli öyküsünü çekecekti. Deneme çekimleri yaptık ve sonunda çalışmaya başladık. Benim ilk deneyimimdi çok istekliydim, çok heyecanlıydım. Sürekli provalar yapıyorduk, Alper provaları da çekiyordu ve ben kendimi izlediğim zaman şok oluyordum. Çünkü abartmaya çok yatkın bir noktadaydım ve sahnede de bunu yapmaktan çok keyif aldığım bir dönemdi(çok da eleştirilirdim). Ama şansım Alper ne istediğini çok iyi biliyordu ve beni yavaş yavaş korkutmadan kafasındaki yola soktu, ben de süreçte ona çok güvenip kendimi tamamen ona bırakmıştım. Sonucu da çok gurur verici oldu, Alper’le beraber Cannes’a gittik. Filmimiz Cannes Film Festivali’nin Short Film Corner bölümündeydi. Yaptığımız bir işle hele ki bir arkadaşımla(ve yönetmenimle) o platformda bulunabilmek unutulmaz bir deneyimdi.

Oyunculuğun seni besleyen yönleri neler?

Bu galiba cevabını tam olarak bildiğim bir soru değil ve cevabının bilmiyor olmak da beni besleyen taraflarından biri ve aslında çok da karşılıklı besleme durumu var. Oyunculukta fark ettiğim ya da yaptığım pek çok şeyin hayatımda bir yansıması oluyor, aynı şekilde hayatımda algıladığım pek çok şey de oyunculukta bir noktaya dokunuyor. Bitmeyen bir kendimle yüzleşme, kendimi tanıma serüveni gibi aslında…

Örnek aldığın, başarılı bulduğun oyuncular kimler?

Aslında çok fazla isim var… Herkesin ayrı ayrı yönlerine hayran oluyorum. Bir şeyler yakalamaya, bir şeyler öğrenmeye çalışıyorum.

“Şu rolü oynasam çok mutlu olurum” dediğin bir rol var mı?

Sanırım yok çünkü cevabı düşünürken ilk aklıma gelen geçen sene Diyelim Ki Birlikteyiz oyununda Lapa’yı ve şuan Kerem’i oynarken ne kadar mutlu olup keyif aldığım. Hatta özlüyorum ben karakterleri. Lapa’yı özledim mesela. Kerem’le ayrıldığımız zaman da onu çok özleyeceğim.

Kendine ait zamanlarını nasıl değerlendiriyorsun? Nerelere gitmekten, neler yapmaktan keyif alıyorsun?

Kendime ait zamanları verimli kılmak için epey uğraşıyorum. Buradayken fotoğraf çekmeye başladım. 35mm. Antep’te olduğumuz için denenebilecek her adreste her kebabı denedim. Şimdi artık kebap yemeye ara verdim. Futbol konusuna eğilmiştim, Gaziantep Futbol Kulübü’nün U19 takımıyla antrenman yapıyordum sonra ufak bir sakatlık yaşadım ve antrenmanlara ara vermek zorunda kaldım. Ben ayar tutturmak konusunda sıkıntı yaşıyorum. Yaptığım şey ne ise onu dengelemek bende biraz zaman alıyor, tabii o zamana kadar bıkmış ya da sakatlanmış olmazsam.

Hayatta karşına çıkan zorluklarla başa çıkmak ve motive olmak için kendine neler söylersin?

Bunu atlat ve dönüp baktığında “Vayy be! Bunu da atlattın! Helal sana!” de.

Bir İzmirli olarak İzmir’i senden dinleyebilir miyiz? Özlüyor musun bu şehri?

Özlüyorum tabii ki. Hayatımda ilk defa “Ben İzmirliyim” cümlesi ağzımdan çıkar oldu. Şehir olarak farklı bir kültüre, farklı bir bakış açısına sahipmişiz. Alışkanlıklarımız, değerlerimiz her yerin kendine has olduğu gibi, bizim de kendine has. Bir yandan da ailem tabii ki… Onları özlüyorum. Çalışma yoğunluğundan yanlarında olmak istediğim her zaman yanlarında olma şansım olmuyor. Aklımın bir köşesinde sürekli İzmir oluyor.

İlerleyen süreçler için kafanda nasıl projeler var, nasıl bir kariyer hedefin bulunuyor?

Benim Adım Melek hayatımda yeni dönem açtı, daha önce bir dizi deneyimim olmamıştı. O yüzden şuan biraz tanımaya, alışmaya çalıştığım bir dönemdeyim. Normalde her şeyi planlamayı çok seven biriyimdir, böylece kafamda kurduğum yolu takip etmeye çalışırım. Ama şuan biraz daha akışına bırakmayı öğrenmeye çalışıyorum. Ben sinemayı da tiyatroyu da çok seviyorum ve özellikle kısa film benim için ikinci bir okuldu. Çok güzel ve değerli insanlar tanımamı sağladı. Yakın bir zamanda tekrar bir araya gelip ortak bir şeyler yaratabilmeyi çok isterim.

Röportaj: Erkan Sevinç | drerkansevinc@gmail.com

Yaklaşık 40 yıldır sivil toplum kuruluşlarında aktif görevler üstlenen Aysel Öztezel… TOBB İzmir Kadın Girişimciler İcra Kurulu Başkanı. “İzmir’den Topluma Uzanan 5 Kadın Eli” ödüllerinden birinin sahibi olan Öztezel doğma büyüme Karşıyakalı, ancak eş durumundan Göztepeli. Aysel Hanım bir dönem fırtına gibi esen kadronun “Cango” lakaplı futbolcusu, futboldan kopmamak ve askerliğini ertelemek için o üniversite senin bu üniversite benim okuyan eşi Cenap Bey ile Basın Yayın’da tanışıyor. İzmir’in ilk alışveriş merkezi Park Bornova Outlet’i başarıyla yöneten, özellikle kadının toplum içinde ön plana çıkması için büyük çaba sarf eden Aysel Öztezel 2020’nin ilk günlerinde bakın neler anlatıyor.

Öncelikle TOBB’daki görevinizden başlayalım…

Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği tarafından 2007’de kurulan kadın girişimciler kurulları 81 ilimizde faaliyetlerini sürdürmekte. TOBB’un 6500 kadın üyesi var. Kurul üyeleri kendi iş sahalarında lider olan iş kadınları, yöneticiler, girişimcilik konusunda akademik çalışma yapan akademisyenlerden, sivil toplum kuruluşu yöneticileri ve girişimciliği destekleyen kamu, kurum ya da kuruluş temsilcilerinden oluşan bir yapı. Başkanımız TOBB Başkanı M. Rıfat Hisarcıklıoğlu’dur. Hedefimiz, bulunduğumuz ilde tüm kadınlarımızı, çalışma hayatının içine alabilmek, onları birey olarak yüreklendirmek ve güçlendirmektir.

Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği İzmir Kadın Girişimciler İcra Kurulu başkanlığında ikinci dönemimdeyim. 280 kadınla birlikte bizden daha az şanslı kadınlara el uzatmak ve rol model olabilmek, kadınları iş hayatına sokabilmek istiyoruz. İnanıyoruz ki iş kadını olmanın ayrı bir meziyeti ve özelliği var. Evde oturan kadınla ailenin geçimini sağlamak günden güne zorlaşıyor. Ekonomik koşullar kadını sadece çocuk büyüten bir rolden çıkarttı. Kadın evine gelir getirici bir konuma geldi. Kadınla erkeğin mutluluğunun temeli böyle atılıyor artık. Etrafta yaşananları, kadının toplumdaki durumunu görüyorum. Ben çeşitli sivil toplum kuruluşlarında çalışırken bir şeyler verirken bir şeyler de aldım. Öğrendiğim çok şey oldu. Kadına şiddet, tacizler, kadının layık olduğu yerde bulunmaması, kadın standartlarının çok aşağıda olması daha da motive ediyor bu çalışmalarımızda. Öfkelendiriyor da. En büyük şansım İzmir koordinatörümüzün Borsa Yönetim Kurulu Başkanı Işınsu Kestelli olması. İzmir’de eğitimlere çok ağırlık veriyoruz. “Sıra Dışı Eğitimler” adı altında eğitimlerimizi borsa binasında sürdürüyoruz. Kadınlarımız iş hayatı konusunda şimdi daha büyük düşünmeye başladılar.

Kadının toplumdaki durumu ortada…

Türkiye’de kadın girişimci oranı hala % 8. Mülk sahibi kadın % 9. Amerika’da bu oranlar nerdeyse %50. “Ben yaparsam sen de yaparsın” diyorum. İnsanlar neye tutku duyuyorlarsa onun peşinden koşmalılar inatla. Severek, isteyerek yapmanın sonuçları mutluluk ve başarı olur.

Erkeğin yeri nerede peki?

Her şey birlikte güzel. Feminist duygular içinde hareket etmiyoruz. Girişimci kadının eşine ve ailesine katkıları oluyor. Aile birliği için zaten bunun olması gerekiyor; eş hep yanında duracak. Ben başarıyı eşimin hep yanımda olmasıyla sağlayabildim. Her konuda “yaparsın” diye beni ön plana çıkardı. Sıkıldığım zamanlar “Benim bildiğim Aysel sıkılmaz” diye hep teşvik etti. Eşim daima benim itici gücüm oldu.

Nasıl vakit buluyorsunuz bunca işe?

Özel hayatımdan ödün vererek. İş hayatımdan asla ödün vermiyorum. Çalışma hayatını çok seviyorum. Sivil toplum kuruluşlarındaki birikimlerimin iş hayatına olumlu yansıdığını fark ediyorum.

İş hayatına gelmişken Park Bornova Outlet’den söz edelim.

Biz bir aile şirketiyiz. Park Bornova, Mat inşaat’ın yan kuruluşu… İki kardeşim Engin ve Ersin Turhan’ın destekleriyle her gün büyüyoruz. İzmir’in ilk AVMsiyiz. Alışveriş merkezi bilincinin olmadığı bir dönemden beri hizmet veriyoruz. Bizden sonra büyük harcamalarla çeşitli AVMler kuruldu, kurulmaya devam ediyor. 500 kişiye istihdam veriyoruz. Eş ve evlatlarla 1500 kişi ekmek yiyor. İşsizliğin boyutlarını biliyorsunuz.

Böyle bir yatırım yapmasaydınız çok daha fazla kazanabilirdiniz…

Evet ama bu kentimize ihanet olurdu. Bir İzmirli olarak rica ediyorum; bu kente yatırım yapın, istihdam yaratın. Gelin bize bir bakın; en ucuz sinema burada, keseye uygun fiyatlarla ünlü markalar burada, yemek ve çocuk oyun alanları burada, bowling burada. Kendi imkanlarımızla müşterilerimize araba dağıtıyoruz. Kadınlara, gençlere, çocuklara, engellilere yönelik sosyal sorumluluk çalışmalarımız var. AVM’mizi kime hitap ettiğimizi bilerek geliştirmeye de devam edeceğiz. Yıllardır bizimle birlikte olan sadık bir müşteri kitlemiz var.

Bir kadın yöneticisi olarak AVM yönetmeyi değerlendirir misiniz?

AVM yönetmek özellikle bir kadın olarak zor ama keyifli. İşimiz insana hizmet ve işlerin en zoru insana hizmettir. Yaptığımız iş bir takım oyunu; görevleri doğru kişilere vererek başarılı olmaya çalışıyoruz. Kadınların en çok sevdiği şey alışveriş ve bende onun merkezindeyim.

Ekonomi çalkantılı. STK yöneticisi bir iş kadını olarak 2020’yi nasıl görüyorsunuz?

2020 için heyecanlıyım. Olumsuz şeyler yazılıyor, çiziliyor. Onların etkisinde kalmamaya çalışıyorum. Yeni bir yıl, yeni bir adım demektir. Daha doğru adımlar atarak aile birliğinin çok koptuğu dönemleri geride bırakacağımıza inanıyorum. Sivil toplum kuruluşları çok bölündü. Bunları dernek ve vakıflardan sorumlu bir bakanlık bünyesinde toplarsak birlikte hareket daha güçlü olur düşüncesindeyim.

Aileden söz edelim biraz da…

50 yıldır yürüyen bir evliliğim var. Çocuklar, torunlar… Çocuklardan biri makine mühendisi diğeri hukuk okudu. Oğlumdan iki tane dünya güzeli torunum var. Onlarla ayrı şehirlerde olsak da görüntülü telefon ile yan yanayız.

Karşıyakalı ama eş durumundan Göztepe’lisiniz.

Göztepe aşkı Cenap’ın altın yıllarından geliyor. Şimdi Göztepe aşığı olarak eşim başkan Sepil ile o heyecanı tekrar yaşıyor. Yönetimde değil ama dışarıdan tam destek.

Yorgunluğunuzu nasıl atarsınız?

Başarıyı yakaladığımda huzur içinde oluyorum. Seyahat etmeyi seviyorum. Arkadaş gruplarının içinde olmayı da seviyorum.

Şarkı da söylüyorsunuz…

O bir sosyal sorumluluk projesiydi. Aslında enstrüman da çalmak isterdim, şarkı da söylemek ya da tiyatro da yapmak. Ama olmadı.

Ne tür müzikler dinlersiniz?

Her tür müzik dinlerim. Torunlarım sayesinde rap bile dinliyorum.

AVM yöneticisi olarak alışveriş artık yaşam biçiminiz olmalı.

Alışverişi kim sevmez. Ben alışverişte kendimi dizginlemeyi bilirim. En çok ayakkabı alırım. Alışveriş yapmasam da mağazalar “lütfen girin, uğur getiriyorsunuz” dedikleri için AVM içinde her gün mağazaları geziyorum.

Bu yoğun hayatta yaşadıklarınızı yazmayı düşünüyor musunuz?

Ufak notlarımı toplamaya başladım. Bir denemeler şeklinde ve torunlarıma hediye olacak.

Nasıl başladı kulüp ve başkanlık hikayesi?

2010-2012 yılları arasında yönetim kurulunda görevliydim. Bu işlere girmemde tenis oynamamın yanı sıra küçük oğlumun da profesyonel tenis yapma isteği etkili oldu. Tenisin adresi Kültür Park, annesi de burada oynuyor olunca buraya entegre olduk. Kendimizi doğal olarak bu işlerin içinde bulduk. 2010 yılında yönetime aday oldum, seçimi kazandım 2 yıl bilfiil burada görev aldım.

Bir yandan da yoğun bir iş temposunda çalışıyorsunuz, değil mi?

İş hayatım buradaki ilk dönem görevimin bittiği zamana denk geldi. Buradaki görevim bittiği sırada eşimin şirkette bana ihtiyaç duyduğu bir dönem oldu, “başlamak istersen benim yanımda başla, olmazsa ben de kendi yoluma bakacağım” dedi. İşletme mezunuyum, kabul edip işe başladım. Önceleri yarım gün çalışırım diye düşünürken o dönem muhasebede problemler çıkınca ben sabah 9 akşam 7 çalışmaya başladım. Sonrasında tabii ki çalışma saatlerim düzene girdi. Bir yandan da tenisim devam ediyordu, çocuklarım okuyordu onların yanına gidip geliyordum.

Bu kulübü seviyorsunuz…

 Tenis Kulübü benim için çok özel; buraya olan bağlılığım çok farklı. Evimden yürüyerek 10 dakikada burada oluyorum, sporumu yapıyorum; daha ne isterim ki… Bütün negatifliğimi burada atıyorum, besleniyorum burada. Sahip olduğum çok güzel dostluklarım var.

Sonra başkanlık süreci geldi…

Gençler beni başkan olmam konusunda çok yüreklendirdiler. Benim aklımda hiç böyle bir düşünce yoktu. Önce bir düşündüm yapabilir miyim, olur mu diye. İş hayatında öğrendiğim pek çok şey de yapabileceğim konusunda beni motive etti. Gerçekten birleştirici olabileceğimi ve herkese eşit mesafede durabileceğimi, kulübe artı bir şeyler katabileceğimi düşündüm ve kabul ettim. Tek aday olarak gireceğimi düşünüyordum ancak seçim sürecinde farklı bir grup da aday oldu. 4 oy farkla seçimi kazandım. Su yolunu buluyor bir şekilde, demek ki başkan olmam gerekiyormuş; ben hayatta her şeye böyle bakıyorum. Terazi burcuyum, yükselenim oğlak, dolayısıyla zoru da seviyorum. Zor bir yönetim devraldık, çok borçlar vardı. Uzun bir süreci temizleyip yeni bir başlangıç yapmam gerekiyordu. Kulüpte hiç para yoktu, vergi dairesinde 27 tane mahkeme vardı. Tam o sırada yapılandırma çıktı. 2 trilyon 200 bin liralık borç 700 bine yakın rakamlara indi. 2 ayda bir 37 bin lira devlete para ödendi. Çok ciddi bir rakam. O paranın kulüpten çıkmadığını kulüpte kaldığını düşünün, kim bilir neler yapılırdı. Erkek soyunma odaları berbat durumdaydı, elektrik ve su altyapısı çok eskiydi, kazanlar patladı, sular akmaya başladı falan… Seçime girmeden önce oğlumun Amerikan Koleji’nden arkadaşı Hasan’ı Tamsa Seramik’te babası işlerin başına geçirmişti. Hasan da “Server abla eğer sen başkan olursan ben sana sponsor olacağım” dedi bana. Neticesinde başkan oldum ve tam Ocak ortasında başkan oldum. Ocak sonu gibi de kazanlar patladı. Ardından Hasan Tamsa Seramik olarak bize sponsor oldu ve çok şık bir soyunma odası yaptık. O arada tabii altyapı, elektrik panoları, kazanlar vs. tüm sistem değişti, her şey iş güvenliğine uygun hale getirildi.

Yoğun geçen bir dönem olmuş gibi sanki.

4 yıl boyunca neyi düşündüysem, neyin yapılmasını istediysem bir şekilde bana geldi, bunu biraz da kendi iyi niyetime bağlıyorum. Bu anlamda insan biriktirmek, doğru bir duruşa sahip olmak ve insanlara değer vermek çok önemli diye düşünüyorum. Bana oy vermediğini bildiğim üyelere de herkesle eşit şekilde yaklaşabildiğimi düşünüyorum. Elbette zaman zaman hayatta karşımıza çıkan zorluklar davranışlarımıza yansıyabiliyor. Ben de zorlu süreçler atlattım; bir yandan 3 çocuk annesiyim, bir yandan bu sorumluluklarım var ve bir yandan da göğüs kanseri atlattım.

Kanseri yendiniz; bundan daha büyük başarı ne olabilir ki?

2016 yılının Haziran ayında kanser olduğumu öğrendim. Bir operasyon geçirmiştim dokuların kendini toparlaması için belirli bir bekleme süreci vardı ama çok şanslıymışım ki çok erken evrede öğrendim. Hiçbir ilaç kullanmadım, radyoterapi, kemoterapi görmedim fakat mastektomi geçirdim. O da başkanlığımın ilk yılındaydı. Hayat hepimiz için bir şeyler hazırlıyor ve su yolunu buluyor. Tabii ki bir şeyi iyi yapmak için mücadele ediyorum, düşünüyorum ama hep insanları kırmamaya dikkat ediyorum. Aynı şekilde bana karşı bu dikkat gösterilmediğinde kırılıyorum ama duruşumu bozmadan devam ediyorum. Bu yaşadıklarımı unutmayıp daha temkinli hareket ediyorum. Beklentilerimi de kaldırdım artık, herkesi olduğu gibi kabul ediyorum ve saygı gösteriyorum. Tek beklentim aynı şekilde bana da saygı gösterilmesi…

Başlangıçta koyduğunuz hedefler ile bugün gelinen noktada “hay Allah şunu başaramadım” dediğiniz neler var?

Ben burada göreve başladığımda önceliğim hayatta kalmak olmalıydı, o yüzden benden sonraki yönetime ekonomik özgürlüğünü elde etmiş tertemiz bir kulüp bırakmak istedim, bütün hedefim buydu. Bir takım desteklerle ayakta durduk hep. Benim ana hedefim ayakta kalmaktı ve bunu başardım. Bunu başarırken de birçok şeyi harekete geçirdim. Mesela kulüpte fiziksel olarak ihtiyaç olan birtakım değişiklikleri yaptım. Erkek soyunma odası deyip geçmemek lazım oranın yenilenmesi için 4 yıl öncesi 100 bin liralık bir sponsorluk söz konusu. Kortların bakıma ihtiyacı vardı ve bütün veteranların toprak kort talebi vardı. Daha önce bununla ilgili bir para toplanmıştı ama maliyetler yüzünden hayata geçirilmedi ve diğer kortların bakım onarımına harcandı. Ama Rami Berki sağ olsun onun desteğiyle çok kötü durumda olan beton kortumuza toprak kort yaptık. Bir anda kulüp tenis olarak çok canlandı. Bazı şeylerin yapılabilirliğini gördüler. Bunca borç ödemeye, bunca para sıkıntısına karşın bu kadar işin yapılmış olması çok önemliydi. Kortlar boştu, 5’ten 8’e kadar kortlarımız dolmaya başladı artık. Sabah oynayanlar var, erken saatte gelen 20 kişilik grup var, öğlen gelen hanımlar var, akşamüstü prime time dediğimiz bunlar… Teknik kadroyu genişlettik, altyapıdaki çocuk sayısını yükselttik. Zaten hedefim o oldu. İktisadi işletmenin kurulmasıyla kulübün tüm masraflarını halletmeyi düşündük ki derneğin parasıyla da borçlarımızı ödeyebilelim. Kafamda hep checklist ile gittim, yapacaklarımın yüzde 95’ini yaptım. Burayı canlandıramadım, burayı canlandıramamamın en büyük nedeni de restoran. Daha uyumlu çalışabilirdik. Şimdi Yavuz Meço var restoranda; farklı bir yaklaşımda, çok iyi niyetli. Bundan sonrası daha kolay olacaktır.

Ekibiniz nasıldı?

Yönetim Kurulu’nda 9 asil 9 yedek üye var. Doğal olarak herkesin aynı performansla çalışmasını bekleyemezsiniz. Ben başkan olarak tüm Yönetim Kurulumun sorumluluğunu alarak gerekeni yaptım. Hepsine çok teşekkür ederim. İhtiyacım olduğu anda yanımda oldular. Benim için önemli olan o.

Yeni yönetim için ne düşünüyorsunuz?

Başarılı olacaklarına ve başarılı bir yönetim süreci geçireceklerini düşünüyorum. Burayı seven insanlar ki taşın altına ellerini koyuyorlar. Temiz bir yönetim devralıyorlar. Yaptıklarımız arasında söylemediklerim var mesela Konak Belediyesi’nin sponsorluğuyla 2 tane engelli tenis turnuvası yaptık. Hayatımda hiç 1 hafta içinde hem bu kadar yorulduğumu, hem de bu kadar mutlu olduğumu hatırlamıyorum. 2018’de ilkini 2019’da ise ikincisini düzenledik. Şırnak’tan geldiler, Konak Belediyesi çok büyük bir duyarlılık gösterdi, tüm masrafları karşıladı. Biz kortlarımızı açtık ve dünyada ilk defa ayakta engelli tenis mix maçları yaptık burada. Benim için çok büyük bir gurur oldu. Sonra tuvaleti, banyosu, soyunma odasıyla bir engelli odası oluşturduk rahat etsinler diye. Engelli tenisine sonuna kadar destek veriyoruz, haftada iki gün kort ve hoca tahsis ettim, isteyen her engelli ücretsiz olarak buradan faydalanabilir. Ayrıca olimpiyatlara giden Büşra Ün, Osman Yıldız ile birlikte çalışıyorlar. Nurşen için konser yaptık, Nurşen’i turnuvalara yolladık, ona destek veriyoruz. Bunlar çok güzel oldu çünkü bu tür toplumun önde gelen isimlerinin üye olduğu bir kulübün mutlaka sosyal sorumluluk projelerinde yer alması gerekiyor.

Nasıl bir çocuktunuz, hep böyle sakin miydiniz?

Sakindim, çok sabırlıyımdır aynı zamanda. Yani insanı çatlatan bir sabrım vardır. Ben sporcuydum; voleybol oynardım, yüzerdim, dalardım. Erkek gibiydim. Çocukluğumda ailemin oteli vardı, yurtdışından 14-18 yaş arası Alman gruplar gelirdi; sörf yaparlardı. Türkiye’de çoğu kişi sörfü bilmezken ben 15-16 yaşlarında sörf yapıyordum. Biraz anarşist ruhluydum, haksızlığa hiç gelemezdim. Okulda yemek kuyruğunda önüme geçenlere ne hakkınız var derdim.

3 çocuğunuz var değil mi?

Evet, büyük olan kız diğerleri erkek 3 çocuğum var. Yaşları da birbirlerine yakın sayılır, ben de onlarla beraber büyüdüm aslında.

Nasıl bir anneydiniz?

Disiplinli, ilgili bir anneydim. İlk çocuğumu çok kuralcı bir şekilde büyüttüm. İkinci çocuğum çok sakin bir çocuktu. Zaten o kadar sakin olmasa üçüncüyü doğurmaya cesaret edemeyebilirdim. Üçüncüsü ise çok hareketliydi, hiperaktiflik vardı. Çocuklarımla zaman geçirmekten hep çok keyif alırdım, şimdi de öyle. Çocuklarım benim hayatımda yaptığım en doğru karardı. Mesela geçen yaz Çeşme’de oğullarım, onların kız arkadaşları, kızımın arkadaşları hep birlikte neredeyse bütün yazı evde geçirdik ve hayatımda geçirdiğim en güzel yazlardan biriydi. Çocuklarımdan o kadar çok şey öğreniyorum ki; bakış açımı değiştirebiliyorum, yargılamamayı, beklentiye girmemeyi öğreniyorum. Çok okuyorlar ve bana da önerilerde bulunuyorlar, diziler öneriyorlar, böyle güzel paylaşımlarımız var.

Eşiniz nasıl biri? Evliliğinizde kaçıncı yıldasınız?

33 yıl bitecek bu sene. Kendisi akrep burcu, zor bir adam tabii ki. 11 yaş büyük benden eşim. İlişkide her şey kendini ve karşındakini beslemek üzerine, birbirinden bir şeyler öğrenebildiğin sürece var oluyorsun. Şanslıyım, eşim her şeyi birlikte yapmayı seven bir adam; her şeyi paylaşmayı seven bir adam.

Çok uzunca yıllar kendi gücümün farkında değildim. Eve, eşe, çocuklara, anneye, babaya, kayınvalideye zaman ayırmaktan kendimi unutmuştum. Ben kendini ön plana çıkarmayı seven biri değilim ben geri planda çok çalışmayı seven biriyim. Yaptığın şeyleri fazla lanse etmiyorsun, fazla mütevazısın diye eleştiri alırım genelde. “Ben” demeyi biraz geç öğrendim. Bu aslında kendimin ne kadar değerli olduğumu fark etmekle de ilgili. Çok arkadaş gibi olduğumuz için kızım bu konuda bana çok yardım etti. 2011’den sonra biraz daha kendime dönebildim. 2012’de yönetimden ayrıldığım zaman üyelerden öyle tepkiler geldi ki bana “neden ayrıldın, şunları yaptın, çok iyiydi” gibi… O zaman fark ettim. Demek ki insanlar için iyi şeyler yapmışım ve bazı kişileri etkileyebilmişim diye düşündüm. En son yıldız haritama baktırdığımda da değişimin 2011’de başlamış diye söylemişti arkadaşım. Mesela daha önceleri dış görünüşüme fazla önem vermezdim, görünmemek için giyinirdim, bunları da değiştirdim. Burayı temsil ediyorsam ve görünüyorsam iyi görüneyim diye düşünmeye başladım.

Başkanlığınızın bitişiyle yeni bir dönem başlıyor. İlerleyen süreçler için plan ve projeleriniz var mı? Ne yapmayı düşünüyorsunuz?

Ben bana geleni kabul ediyorum, suyun akışına inanıyorum. Ne yapacaksam zaten o gelip beni bulacak diye düşünüyorum.