Sevilen televizyon dizilerinden tanıdığımız ve daha önce de “Aramızda Kalsın” adlı tek kişilik gösterisiyle defalarca İzmirli sanatseverlerle buluşan Renan Bilek, “ARANJMANLAR” anlatılı konserinde geçmiş yılların sevilen şarkılarını seslendirdi.

Program açılışında konuşma yapan Liyakat Derneği Yönetim Kurulu Başkanı Berkay Eskinazi “Kurumsal sosyal sorumluluk bilinci ile her alanda olduğu gibi, çeşitli sanat dallarında gerçekleştirilen projelerin önemini de vurgulamak, farklı bir alana dikkat çekmek, Sayın Renan Bilek’ in müzik yolculuğunda kendisine eşlik etmek ve hep birlikte keyifli bir akşam geçirmek temennisi ile planladığımız ‘’Renan Bilek – Aranjmanlar’’ adlı konserindeyiz. Bu akşam burada, hem Türkçe Sözlü hafif müziğin o çok sevdiğimiz şarkılarını dinleyip, notalara ve melodilere kendimizi bırakıp, hep bir ağızdan şarkılar söyleyerek nostaljik bir yolculuğa çıkacak, hem de KİTVAK ASKIDA ODA projesine siz değerli konser katılımcıları sayesinde destek sağlayacağız” dedi. Müziğin büyüleyici dilinde bir araya gelmenin üzerinde de duran Eskinazi, Liyakat Derneği’nin yanı sıra bu organizasyona destek veren kişi ve kurumlara teşekkür etti.

Fransızca ve Türkçe şarkıların çokça söylendiği ve tüm katılımcıların keyifle katılımda bulunduğu şarkılar arasında İngilizce, İspanyolca, Ermenice ve Rumca ezgiler de yer aldı. Programın sponsorları arasında yer alan Sintaç Group ve Volkan Sintaç desteğiyle salonda pek çok öğrenci genç konseri ücretsiz izleme fırsatı buldu. 

Ata Sağlık Hastanesi sponsorluğunda hazırlanan konser kitapçığı ise tüm konukların şarkılara eşlik edebilmesini sağladı. Renan Bilek’in sohbetiyle de zenginleşen programın tadı damaklarda kaldı.

Organizasyonun ev sahipleri Benan Bilek ve Sibel Köroğlu, hem Sorella Events, hem de Megaplus Dergisi’nin sahipleri olarak bu etkinliğin gerçekleşmesi için kendilerine destek veren kişi ve kurumlara, geceye gelerek yanlarında olan konuklara teşekkür ettiler.

drerkansevinc@gmail.com

ZAMANSIZ KIYAFETLER

Moda, kadının beğenilme duygusuna hitap eder. Bütün kadınlar, farklı, güzel ve genç görünmek ister.

Artık kendi stilini yaratmak, tarzını belirlemek moda. Herkesin yaptığını yapmak, taklit etmek, kopyalamak sıradan olmakla aynı anlama geliyor. Farkı ve kaliteyi yakalayan dikkat çekiyor. Taklit eden değil.

Aldığımız ürünün kaliteli ve almaya değer olduğunu anlamamız için bazı kriterlere sahip olması şart. Bunların başında ise diğerlerinden farklı olması, bir stile sahip olması ve belli kalite standartlarını yakalamış olması geliyor. Bu görüş moda tasarımcılarını ön plana çıkarıyor.

Ünü Türkiye’nin sınırlarını aşmış, 2005 yılında Moda Türkiye sitesi tarafından en iyi tasarımcı seçilen Jeyan Gedik bu ay “Bir Kadın Bir Erkek”te…

Zamansız kıyafetlere imza atıyorsunuz?

Doğu’yu ve Batı’yı sentezleyip kendi tarzımı da içine katıyorum. Böylelikle zamansız kıyafetler ortaya çıkıyor. Yılın trendlerini genel anlamda koleksiyonlarıma yansıtıyorum. Fakat tarzımın temeli, antik dönem kültüründen aldığım ilhama dayanıyor. Yaptığım bir tasarımı 5-10 yıl sonra da rahatlıkla giyebilirsiniz.

Sadece zamansız değil doğal ürünler kullanılarak ortaya çıkan kıyafetler…

Evet. Natura koleksiyonum, aslında bir koleksiyon olmasından çok, kendine ait bir felsefeye sahip. Bu koleksiyonumda sadece doğal kumaşlar kullandım. Pamuklu, viskon, tencel, keten, lyocell gibi tamamen bitkisel içerikli kumaşlar kullandım. Bu malzemeler tenimizle dost ve içinde rahat hissettiğimiz kumaşlar. Bu kumaşları kullanarak öncelikle, çevreye verdiğim zararı minimuma indirmiş oluyorum. Günümüzde yaygın olarak kullanılan kumaşlar, üretim aşamasında birçok kimyasal işlemden geçiyor. Bunun sağlık açısından bize, geleceğimiz açısından da çevreye zararı büyük. İşte bu yüzden Natura koleksiyonum ayrı bir mesaj içeriyor. 4 yıl önce başladım bu koleksiyona. Başlangıçta doğal kumaşlar, doğal malzemeler bulmakta zorlandım. Genel hatlarıyla minimalist çizgilerin ağırlıkta olduğu bir çalışma oldu. Koleksiyonumda istiridyeler, deniz kabukları ve gerçek kristal camlarla işlediğimiz gelinlikler var. Doğal malzeme, doğal astar, pamuklu danteller, liyosel ve viskon. Müşterilerimin çoğu bunun farkında olarak geliyorlar. Tüm dünyada trendler de bu yönde ilerliyor. Türkiye’de ise ipliğinden çiçeğine doğal ürünler kullanan bir tasarımcı olarak bu akıma öncülük ediyorum.

Hem de tasarımı sonra seçen aslında arkeolog biri olarak…

Çizim merakım 4 yaşına kadar gidiyor. Babam Kıbrıs’ta görevliyken gönderdiğim mektuplarda modeller çiziyormuşum. İlk, orta, lise yıllarımda bazen derslerde bile çizim yapardım. Liseden sonra Moda Tasarım okudum. Sonra Ege Üniversitesi Klasik Arkeoloji bölümünü bitirdim. Ayrıca arkeolojiyi de iyi ki okumuşum. Yaz sezonunda kazılara da gittim. Efes gibi dünyaca ünlü kazılarda çalıştım. Fakat daha sonra arkeolojiden vazgeçmek zorunda kaldım. Çünkü içimde önüne geçilemez bir tasarımcı olma isteği vardı. Kazılarda çıkan buluntuları teknik olarak çizip, restore ediyordum.

Arkeoloji uçsuz bucaksız bir ilham kaynağı benim için. Tasarım yaparken her şeyden esinlenebilirsiniz. Bir figürden, bir renkten. Genel anlamda baktığınız da tasarımlarımda arkeolojiyi hissedebilirsiniz.

Ve Zuhal Yorgancıoğlu ile başlayan moda yaşamı…

 Evet, profesyonel hayatıma Zuhal Yorgancıoğlu ile başladım. Hem asistanıydım, hem modellik yapıyordum. 14 yıl önce de Jeyan Gedik markasını resmen hayata geçirdim ve kendi adımı taşıyan modaevini açtım. Zuhal hanım bir efsane. Ondan çok şey öğrendim. Sabırlı olmayı öğrendim. Sanatın inceliklerini öğrendim. Ayrıca bir kadın olarak duruşu beni hep etkilemiştir. Zuhal Yorgancıoğlu sadece İzmir için değil, Türkiye için çok önemli bir değerdir. Çizimlerinden çok etkilenmişimdir. Muhteşem çizimleri vardır.

Tasarımlarınızı hazırlarken nelere dikkat ediyorsunuz?

Ne yapacağını bilmek çok önemli. Tasarımı yaptıktan sonra dikim ekibine kıyafetin tüm detaylarını içeren açıklamaları ve teknik çizimini veririm. Tasarım önemli. Ama dikişin kalitesi de bir o kadar önemli. İyi bir tasarım ama kötü bir dikiş hiçbir şey ifade etmez. İkisi de mükemmel olmalı. Kalite çok önemli. Çünkü günümüzde müşteriler çok bilinçli. Benim müşterilerim kaliteye ve tasarıma çok önem veren kişiler. Onlara istediklerini fazlasıyla vermek zorunda hissediyorum kendimi. O yüzden çok çalışıyorum. Kumaş seçimleri de çok önemli. Hepsi bir bütün.

Haute Couture müşterisi, hassas, detayları seven, trendleri bilen kaliteye önem veren müşteridir.

Evet. Hazırda istediğini bulamamıştır ve mükemmel olması isteğiyle bana gelmiştir. Müşteri geldiğinde öncelikle onu dinlerim. Koleksiyonumdan birkaç kıyafet giyer. Sonra onunla birlikte prova aynasının karşısına geçip,tek tek göstererek önerilerimi aktarırım. Tasarımın çizimini yaparım. Aksesuarla ilgili de konuşuruz. Gelinliğe göre aksesuar tasarımı da yapıyorum. O büyük gün için giyeceği, takacağı, her şeyle ilgilenirim. Provaların sonunda, elbiseyi ya da gelinliği nasıl kullanacağını nasıl yürüyeceğini anlatıp, gösteririm.

Bu senenin gelinlik modası nasıl?

Gelinlikte trendler, bedene oturan, bol volanlı, bol dantelli, dekolte modeller.Danteller transparan veya cappicuno rengi kumaşlarla dubleleniyor. Daha çok minimalist çizgiler gündemde. Bohem ve vintage tarzı her zamanki gibi en çok tercih edilenlerden.

Abiyede renkte jeyan var mı?

Jeyan okyanus mavisinin en koyu tonu. Babam denizci olduğu için okyanustaki en koyu mavi anlamına gelen Jeyan ismini koymuş bana. Küçükken pek sevmiyordum ismimi. Çünkü kimse söyleyemiyordu. Mavi tonları var tabii. Ama kırmızı tonları daha çok gündemde.

Dikkat ediyorum da, gece kıyafetlerinin altına yüksek topuklular değil spor ayakkabılar giyiliyor…

Noctrune trend ile gece giyimi baştan aşağı gündüze uygun hale geliyor. Örneğin pijamalar, iyi bir dikimle gündüz giyime uygun hale getiriliyor. Gece giyilen geniş pijamalar, gecelikler, sabahlıklar gündüze de uyarlanıyor. Kloş siluetler yerine, incelen etek uçları tercih ediliyor. Spor ayakkabı giyilebilir ama o kadar ince bir çizgi ki. Kıyafetle spor ayakkabıyı çok iyi kombinlemeniz gerekiyor.

Siz nasıl giyiniyorsunuz? Kendinize tasarım yapabiliyor musunuz?

Modacı olarak çok sade giyindiğimi söylerler. Yapı olarak da böyleyim .Tercihim sadelik ve doğallıktan yana. Kendime tasarım yapmak çok zor. Birini karşıma alıp yapmak daha kolay. Ama sonuçta kesinlikle kendi tasarımımı giyerim.

Stil danışmanlığı da yapıyorsunuz. Nedir sizce stil?

Kişinin kendisini ifade edecek şekilde giyinmesi. Stil kişinin kim olduğu ile ilgili. Kişi tarzını belirlemeli. Çünkü artık moda bu.

Yine yeni bir oluşuma öncülük ediyorsunuz. Stil danışmanlığı isteyen müşterilerinize “Gardrop” hazırlıyorsunuz.

Bu sezon yeni oluşturduğum “Gardrop” hizmetimiz başladı. Müşterilerimize bu konuda da seçenekler sunuyoruz. Sezonluk gardrop hazırlıyorum. Tasarımdan üretime. Böylelikle belli bir tarzınız oluyor. Ve parçalar birbirine karışmıyor. Ayrıca birbirleriyle rahatça kombinlenen kıyafetler tasarladığım için her gün, ne giyeceğim derdi de ortadan kalkıyor.

Sizce insanlar kendilerini giysileriyle ifade edebiliyorlar mı yoksa akıntıya mı kapılmışlar?

Herşey çok karıştı, herkes her şeyi yapıyor. Bol paça dar paça, uzun etek, kısa etek. Çiçekli kumaş, çizgili, puantiyeli. Bu ne anlama geliyor? Kişi artık kendi tarzını belirlemeli. Giydiğiniz kıyafet sizi yansıtmalı, kişiliği olmalı. Bir başkasını taşımayın üzerinizde. Çoğu insan akıntıya kapılmış gidiyor.

Fransa’da ürünleriniz satılıyor. Kısa sürede marka oldunuz. Sırada ne var? 

Aslında çok da kısa sayılmaz. Fakat attığım ilk adım doğru bir adımdı. İlk koleksiyonumu Paris’te sergilememin önemli rolü oldu. Ekolojik ürünlerle fark yaratmamım da. Kendi markamı daha da ileri götürmeyi düşünüyorum. Amerika, Avustralya ve Katar’da görüştüğümüz firmalar var. Ürünlerimi satmak istiyorlar. Yurt dışına daha da çok açılma arifesindeyim.

Jeyan Gedik iş dışında neler yapar?

İşim hayatım içinde. Bir parçası değil. İç içe… İş dışında oğlum Atlas’la vakit geçiririm. 9 yaşında, çok hareketli bir çocuk. Rock müzik dinlemeyi severim. Müziksiz yapamam. Kitap tercihlerimin başında biyografiler gelir. Yaşanmış hayatlar, diğer kitap türlerine göre daha gerçekçi geliyor bana. Tabi seyahati de çok seviyorum. Tüm kazancımı seyahate harcayabilirim. Şu anda en çok gitmek istediğim yer Filipinler. Gittiğim yerlerden tasarımlarımda kullanabileceğim malzemeler almayı severim. Ayrıca otomobil kullanmayı çok seviyorum. Uzun yolculukları, yeni yerler görmeyi, farklı mutfaklar denemeyi çok seviyorum. Dergilere ve internet sitelerine yazı yazıyorum. Daha sonra, yıllardır yazdığım bu yazıları derleyip bir kitap yapmayı düşünüyorum.

Kadim dostu Sezen Aksu’nun, kardeşi Aşkın Nur Yengi’den önceki vokalistiydi. Sonra asistanı oldu ve 20 yıl onunla aynı evde yaşayarak eli ayağı oldu. Pek çok Pop Star yarışmacısı onun şan dersleriyle performansına hazırlandı. Güçlü pek çok sesin ortaya çıkışında büyük emekleri var. Konservatuar mezunu ve şan hocası Süheyla Yengi, hayranlıkla takip edilen muhteşem seslerin gizli sihirli dokunuşu…

Süheyla Yengi kimdir, müzikle ilk tanışmanız nasıl gelişti ve müzik hayatınız nasıl ilerledi?

İlkokul 3. sınıfta öğretmenim Nermin Tüzer’in müziğe olan yeteneğimi fark etmesiyle başladı her şey. Ailemi okula çağırdı “Süheyla müziğe karşı çok duyarlı ne yapmayı düşünüyorsunuz?” dedi. Bu konuşmanın ardından kendimi mandolin çalmak üzere Fehime Ünlü adında çok ünlü bir öğretmenle karşı karşıya buldum. Mandolin çalmayı öğrendikten sonra kulağımın çok iyi olduğunu ve başka enstrümanlara da geçiş yapmam gerektiğini söylediler. Böylelikle keman çalmaya başladım. İlkokul 4. sınıftaydım. O zamanlar konservatuarlar sanat eğitimi veriyordu şimdiki gibi üniversitelere bağlı değildi. Bir taraftan öğretmenim Fehime Hanım beni konservatuara götürdü orada sınava girmemi sağladı. Şimdiki yarı zamanlı sistem gibi orada eğitime başladım. Çok uzunca bir zaman keman eğitimi aldım. Şimdiki Kadıköy Konservatuarı yani İstanbul Devlet Konservatuarı olan okulda eğitimime başladım. Uzunca bir zaman Macar asıllı bir hocadan keman eğitimi aldım ve oradan mezun oldum. Eş zamanlı olarak tabii ki ortaokul ve lise devam etti. Müzik hep hayatımda oldu. 14 yaşlarındayken Darbaş diye bir kemancının Çigan Grubunda keman çalmaya başladım. İstanbul’un en önemli müzikhollerinden Folie Berjel’de sahneye çıktım. Türk müziğine olan merakım sebebiyle Fatih’te Hüseyin Saadettin Arel’in 1947’de kurmuş olduğu İleri Türk Musikisi Konservatuarı Derneği’nde Türk Müziği eğitimi almaya başladım. Kemanda makamsal şarkılar çalabilmek için Suat Kövenç diye Türk müziğini çok iyi bilen bir hanımefendiden ders almaya başladım. Aydın Oran diye çok sevgili bir öğretmenim de vardı. Onlarla birlikte Türk müziğinde ilerledim. Yine bu konservatuarın bir korosu vardı orada yer aldım, en küçük korist bendim. Öyle kıymetli bir yerdi ki hem derslere giderdim haftasonları da oranın temizliğini yapardım hiç oradan kopmak istemezdim. Oradan da mezun oldum. Ardından İstanbul Üniversitesi’nde Basın Yayın okudum. Ancak bu dönemlerde de müzik hayatımdan eksik olmadı hiç. Konservatuarların üniversitelere bağlandığını öğrendiğimde tekrar sınava girerek İstanbul Teknik Üniversitesi Konservatuarını kazandım ve müziğe devam ettim. 1980 yılında okulda bir audition’a katıldım. Onno Tunç ve Atilla Özdemiroğlu büyük bir orkestra kuruyordu oraya girmeye hak kazandım. Önemli bir sanatçının ekibi olacağımızı biliyordum fakat bu sanatçının kim olduğunu bilmiyordum. Bir gün bu sanatçının evinde prova olacaktı hep birlikte Sarıyer’de Gül balaban yalısına gittik bir küçük hanım geldi, kendisi Sezen Aksu’ydu. Orada Sezen’le tanıştım ve 1980 itibariyle orkestra ekibinde çalışmaya başladım. Sonra Sezenciğimin teklifiyle sahne arkasında da bulundum. Sahne üstünde ve sahne gerisinde olan beraberliğimiz 2001 yılına kadar devam etti. İşte müziğe başlamam ve devam etmem böyle oldu. Bu süreçte tabii konservatuardan da mezun olup pedagojik formasyon eğitimimi aldım. Eğitmenliğimi aktive etmek istedim. 2001’den itibaren bugüne dek eğitmenliğime devam ediyorum ve ölene kadar da devam ettirmek istiyorum, işimi çok seviyorum.

Uzun ve başarılı kariyerinizde hangi sanatçılarla birlikte çalıştınız?

Elbette ki çok uzun yıllar Sezen Aksu ile çalıştım. Kayahan ile birebir çalışma fırsatım oldu. Çok güzel çok değerli günler geçirdim, 1995 ile 1998 arasında kısa bir dönemdi ama çok şey öğrendim kendisinden. Tabii ki bir sürü sanatçıyla beraber çalışıp organizasyonlar yaptım ama birebir olarak bu iki isimden bahsedebilirim. Daha sonra ses yarışmalarının televizyonda yer almaya başladığı dönemlerde Popstar yarışmasında yarışmacıların bir eğitim süreci olması gerektiğini düşündüm. Sevgili Osmantan Erkır’ın şirketi olan STR Yapımcılık ile görüşüp yarışmacıların eğitim programına alınması gerektiğine karar verdik. 9 yıl boyunca Popstar Alaturka devam ederken orada eğitmenliğimi sürdürdüm. Sahada çalışmak benim için de çok faydalı oldu. 3 ay gibi çok kısa bir zamanda nasıl şarkı söyletilir pratiğini yaptım. Benim için de çok kıymetli zamanlardı her zaman müteşekkir oldum kendilerine.

Bir Annesiniz. Kızınızla bağınız nasıl? Bu kutsal görevi nasıl anlatırsınız?

Zeynep benim için çok kıymetli bir evlat. Hem arkadaş, hem kardeş, zaman zaman o bana anne, zaman zaman ben ona. Çok yakın ve çok sağlıklı bir ilişkimiz var. Zeynep zaten doğduğu andan itibaren çok şahsına münhasır bir çocuktu. Bende yok yoktur, her istediğini yapmışımdır ama o da hiç şımarmadı. Evet, arkadaşız ama ben anneyim.

Profesyonel iş hayatı ile özel hayat birbiriyle iç içe geçti mi?

Özel hayatıma işimi karıştırmadım diyemem çünkü benim günlerce evime gelmediğim zamanlarım oldu. Özel hayatım ile iş hayatım hepsi birbirine karışmış vaziyetteydi. Ancak bu durum bana huzursuzluk, mutsuzluk vermedi. Ahmet de bunu çok anlayabilen biriydi ve biz böyle devam ettik. Eve geldiğimde de sık sık işimden bahsederdim. İşim daha öncelikliydi diyebilirim.

Yaşamınız boyunca “keşke yapmasaydım” deyip pişman olduğunuz ya da “iyi ki yapmışım” dediğiniz bir hikâyeniz dediğiniz oldu mu?

İyi ki müzikle tanıştım, öğretmenimi her zaman sevgiyle anıyorum. İyi ki böyle bir şeyin başlangıcına vesile oldu. Aslında ailemde de müzik var. Dedem Neyzen Tevfik’in ekibinde ney üflermiş ama bir yerlerde kopmuş müzikle olan bağ. Benimle beraber tekrar başladı ve ailemizin devamında bütün çocuklar da müzikle ilgilendi.

“Keşke yapmasaydım” dediğim bir şey olmadı hayatımda. Ben şanslı biriyim istediğim her şeyi yapabildim. “Keşke yapmasaydım” dediğim bir şey olmadığı gibi “keşke yapsaydım” dediğim bir şey de olmadı çünkü yapmak istediğim her şeyi yaptım. 

İzmir sizin için ne ifade ediyor? İzmir’e gelme sıklığınızdan bahseder misiniz?

Bütün Ege’yi ve İzmir’i çok seviyorum. İzmir’de 1980 itibariyle Fuar zamanı çok fazla gecelerimiz oldu ve orada kalıp şehri tanıma fırsatım da oldu. İzmir’in dokusunu, denizini, yemeklerini, insanlarını çok seviyorum. İzmir çok uygar bir şehir. Fırsat buldukça da İzmir’e gitmeye çalışıyorum.

LONCA ON AIR’den okuyucularımıza bahseder misiniz? 

Lonca benim kurduğum bir sistem değil. Lonca sistemi Sezen Aksu’ya ait bir sistemdir. Burası profesyonel olarak da hizmet vermekte ama burada çalışan müzik üreten birçok müzisyen arkadaşımız var, onlar kendi işlerini de yapmaktalar. Burası ortak kararlar ile yürür. Tabii ki Sezenciğimin buradaki varlığı çok önemli. Ben de Lonca’ya ses eğitmeni olarak katıldım. Zaten bu sistemin içindeydim ama şimdi derslerimi burada vermekteyim. Çok kıymetli bir yer. Öğrencilerim belli bir noktaya geldikten sonra eğer üretense kendi şarkılarını mutlaka burada stüdyoda deneyimliyoruz. Benim için çok faydalı öğrencilerim için çok faydalı çok özgür şahane bir yerdir Lonca.

Malum, sosyal medya çılgınlığı son yıllarda aldı başını gitti. Şimdi onsuz neredeyse adım atılmıyor, sizin sosyal medya hakkında görüşünüz nedir? Müziğe olumlu yanlar kattı mı sizce?

Önceleri nasıl olur, uyum sağlar mıyım diye bakıyordum sosyal medyaya. Ancak iyi kullandığınız zaman sosyal medyanın çok faydalı olduğunu düşünüyorum. Herkesin kendi medyası var. İsterse şarkısını söyler, klibini çeker yükler. Kendini anlatabilir. Instagram’daki her hesap bir kartvizit aslında.

Şan dersleri almak için kapınızı aşındıran çok talebeniz var. Size ders almak için başvuranlarda her hangi bir meziyet arayışınız oluyor mu yoksa herkese stüdyonun kapıları açık mı?

Tabii ki arıyorum. Ses ve kulak hassasiyeti çok önemli. Ses eğitilebiliyor yeter ki kulak hassasiyeti olsun. Uzunca bir yol söz konusu. Ben geldim şarkı söyleyeyim diye olmuyor, emek vermek gerekiyor. İstikrar çok önemli. Ses kası dediğimiz iki tane kas ve onun hafızası var. Eğer istikrarlı çalışırsanız benim programımda bir yıl içerisinde düzgün şarkı söylemeyi öğreniyorsunuz. Ama tabii ki yorum başka bir şey.

Yoğun temponuz içerisinde boş zamanınız oluyor mu, kendinize kaliteli bir zaman ayırabiliyor musunuz?

Derslerimden kalan zamanlarım oluyor elbette. Son dönemlerde haftanın bir gününün 5 saatini yeni çıkan kitaplara ayırıyorum. Dergi karıştırmayı çok seviyorum. Kitapları elimde tutmayı başucuma koymayı dokusunu hissetmeyi de çok seviyorum. Kitabın önsözünü son sözünü okumak benim için çok keyifli. Yürüyüş yapmayı, bahçede çiçekle toprakla vakit geçirmeyi çok seviyorum.

Mekanımız Lagada denince akla ilk gelen taverna; Passas.

SİBEL KÖROĞLU: Sofra muhabbetimize yemeklerle başlamak istiyorum. Ne yedik ama değil mi arkadaşlar? Çok güzel tatlarla buluştuk.

GÖRKEM ŞENGÜLER: Yediğimiz bakla kızartması çok lezzetli ve değişikti. Ahtapot çok lezzetliydi.

FERİDUN GÜRAL: Kalamarın tadı efsaneydi.

Benan Bilek: Papalina da çok müthişti.

SİBEL KÖROĞLU: Görkem peki sence bizde neden bu kadar deniz ürünü yok?

GÖRKEM ŞENGÜLER: Burası ahtapotlar için çok kayalık bir ada; bunun etkisi olabilir.

EMRAH TOKUL: Bizde balık kültürü lüks olarak görülüyor bence.

İBRAHİM YÜZEÇ: Üç tarafı denizlerle çevrili bir ülke olmamıza rağmen birçok evde balık pişmiyor ne yazık ki.

SİBEL KÖROĞLU: Bu masada evde balık pişiren kimler var?

EMRAH TOKUL: Ben pişiriyorum, büyük balıkları fırında yapmayı tercih ediyorum.

FERİDUN GÜRAL: Bırak pişirmeyi çoğumuz balık nasıl yenir onu bile bilmiyoruz.

EMRAH TOKUL: Haklısın. Mesela balığa limon kesinlikle sıkılmamalı bence.

BENAN BİLEK: Doğru, çünkü etini sıkar. Biz hart hart pişirip, balığın kendi doğal suyunu yok edip sonra tatlansın diye limonu basıyoruz üstüne.

EMRAH TOKUL: Bu arada deniz ürünlü yemekleri özellikle İnanç çok güzel yapıyor.

İNANÇ ANDAŞ: Evet, deniz ürünleri yapmayı çok seviyorum.

GÖRKEM ŞENGÜLER: Biz evde balığı çok seviyoruz. Annem sık sık halde açık arttırmaya giriyor. Balık halinde annemi tanımayan yoktur. Seçer, alır ve harika pişirir.

SİBEL KÖROĞLU: Daha öncesinde hepimiz Sakız Adası’na geldik ancak bu kez farklı yerlere de gittik. Mesela konakladığımız yer farklı bir lokasyondu değil mi?

EMRAH TOKUL: Normalde herkesin gidip kaldığı yer Kambos ve çevresi. Çünkü oteller bölgesi genellikle o civarda. Bizim kaldığımız yer biraz daha uzakta Mavra Volia’ya daha yakın. Deniz kıyısında ve daha sessiz sakin yerler. Kafa dinlemek için ideal bir bölge. Otelin konumu sebebiyle denize girme şansı da mevcut. Zaten Sakız Adası’nın şöyle bir güzelliği var; durduğunuz her yerde, şu an durduğumuz bu limanda yani Lagada’da bile her noktada denize girebiliyorsunuz. Suyu berrak ve temiz. Mesela biz şu anda adanın doğu kısmındayız; batı kısmına çok fazla geçmedik. Batı kısmında daha bakir yerler var. Oralarda suya girdiğinizde derinliğe rağmen suyun dibini çok net görebiliyorsunuz. Öyle ki bir kadın da tek başına gidip rahatlıkla denize girebiliyor ya da arkadaş grubunuzla da gidebiliyorsunuz. Kimse kimseyi hiçbir şekilde rahatsız etmiyor.

GÖRKEM ŞENGÜLER: Bence kimsenin kimseye karışmaması durumu biraz da ada kültürüne sahip olmalarıyla ilgili.

SİBEL KÖROĞLU: Aramızda en çok Yunanistan’ı ziyaret edenler olarak Emrah ve İnanç’a sormak istiyorum. Nerden başladı bu ada sevdası?

İNANÇ ANDAŞ: Ben 2012’nin Ocak ayından beri aralıksız gidip geliyorum. İlk önce 2012’de Selanik’e giderek başladı Yunanistan ziyaretlerim. Ancak bunun temeli çok daha eskilere dayanıyor. Çocukluğumda Karaburun’da yazlıktayken televizyon TRT’yi çekmezdi, Yunan televizyonu olan ERT1, ERT2’yi çekerdi. Çizgi filmleri anlamasam da Yunan kanalından izlerdim. Cuma akşamları saat 12’den sonra korku filmleri olurdu, annem de aynı şekilde anlamasa da açar, Yunanca olarak onu izlerdi. Bu çocukluktan gelen kulak aşinalığıyla Yunanistan’a çok büyük bir sempati duyuyorum diyebilirim. Zaten bu sempatimi de instagram sayfam olan @yunanistanhakkindahersey’de sık sık paylaşıyorum.

SİBEL KÖROĞLU: Ne zamandan beri buraya geliyorsunuz?

İNANÇ ANDAŞ: Yıllar geçtikten sonra 2012’de Atina’da yaşayan annesi Yunanlı babası Türk olan Stefano adındaki yakın bir arkadaşım vesilesiyle önce Selanik’e giderek Yunanistan gezilerim başladı. Sonrasında Sakız Adası’na geldim, burada da çok sevdiğim Dokay Rent a Car’dan Dimitris adında bir dostum var. Ablası Destina da çok iyi bir arkadaşımdır. Dimitris’in mükemmel bir Türkçesi var bu arada. Hatta öyle ki Dimitris’in burada bir Türkçe sınıfı var.

İBRAHİM YÜZEÇ: Ben de kendisinin konuşmasını duyunca hayran kaldım. Öğretiyor da ha?

İNANÇ ANDAŞ: Ada halkı Türkçe öğrenmeyi o kadar çok istiyor ki Dimitris haftanın 2 günü belediyenin tahsis ettiği bir yerde Türkçe dersleri veriyor. Şu anda 60 kişilik 2 sınıfı var. Bir derslerine ben de misafir olarak katıldım. Derslere gelen tüm Yunanlılar aralarda benimle çok hevesle Türkçe konuşmaya çalıştılar. Öyle keyifliydi ki. Dimitris ve Despina sayesinde benim için Sakız Adası da oldukça güzel geçti.

SİBEL KÖROĞLU: Biz de senin sayende Rena gibi dost canlısı bir kadınla tanıştık ki kendisi tam bir turizm elçisi.

İNANÇ ANDAŞ: Rena ile Dimitris ve Despina sayesinde tanıştım. Rena Pagoudi-Damigou Sakız Belediyesi Kültür ve Tanıtma Müdürü. Sizler de tanıdınız Rena’yı; dünya tatlısı, misafirperver ve güler yüzlü biri. İzmir’de bir organizasyon olduğu zaman gerek Megaplus Dergisi olsun, gerek bireysel olarak bizleri arayıp haber veren, ince düşünceli biri. Yunan arkadaşlarımızın hepsi insan canlısı. Onlar komşularımız, dostlarımız bizim.

EMRAH TOKUL: İnanç’ın pasaportunda Yunanistan’a giriş çıkışlarını en son saydığımızda 35’ti. 2015 yılından beri benim bu 15. gelişim. Sakız Adası’na gelişim yaklaşık 10 kez olmuştur. Gelip burada tanıştığımız o kadar çok sevdiğimiz insan var ki… Mesela dün Pirgi Köyü’ne gittik. Orada hediyelik eşyalar satan bir arkadaşımız var ismi Manos; öyle bir insanı herkesin tanımasını çok isterim. Öyle candan ve misafirperver davranıyor ki siz tekrar tekrar gelmek istiyorsunuz. İlk gidişimizde orada duvara kazınmış olan hediyelikleri biz hiçbir şey sormadan, “gelin size nasıl yapıldığını göstereyim” diyerek küçük bir levhanın üstünde kendi isteğiyle nasıl yapıldığını anlattı. Böyle biriyle tanışınca tekrar tekrar onu ziyaret etmek istiyorsunuz. FERİDUN GÜRAL: Sakız Adası’nın ayrı bir sıcaklığı var. Daha bizden gibi. Tam bir dostluk köprüsü.

EMRAH TOKUL: Çoğunun Türkiye’den göçmüş bir akrabası ya da bir tanıdığı mutlaka var. Ataları bizim topraklarda yaşamış çoğunun. Atina’da tanıştığımız çok sevdiğimiz bir Yunanlı arkadaşımızın bir sözü vardı, “biz Ege’nin çocuklarıyız, bizi tek ayıran şey dinlerimiz” derdi. Çok da doğru bir söz söyledi.

GÖRKEM ŞENGÜLER: Bir pilot arkadaşım var hep şunu söyler, “Gökyüzü öyle uçsuz bucaksız ki; gökyüzünde özgürce istediğiniz yere uçabilirken, yeryüzünde her yer sınırlara ayrılmış, hepsi vize istiyor. Aslında dünya öyle bir bütün ki, bunu gökyüzünde daha iyi anlayabiliyorsunuz.” diye. Ne kadar doğru bir tespit.

SİBEL KÖROĞLU: Roket savaşlarını pür dikkat izleyen İbrahim YÜZEÇ’e sormak istiyorum. Nasıldı roket savaşları?

İBRAHİM YÜZEÇ: Ben acayip beğendim. Öncelikle kendimize adanın yukarılarında muhteşem bir yer bulduk. Öyle güzel bir yer bulmuşuz ki bizi gören peşimizden geldi. Önce Hollandalı turistler bize takıldı sonra birileri daha, derken izlediğimiz çatıda 8 kişi olan ekip bir anda 50 kişiye çıktı.

FERİDUN GÜRAL: Roket savaşlarının tarihiyle ilgili farklı hikâyeler var. Bunlardan benim okuduğum şöyleydi; İki kilise arasında bir husumet olmuş, kiliselerden birinin camı kırılmış. Ardından da diğeri karşılık vermiş. Yıllardan beri kiliselerin camı kırılana kadar roket savaşları geleneği devam etmiş.

SİBEL KÖROĞLU: Peki izlediğin roket şovunu beğendin mi Feridun?

FERİDUN GÜRAL: Gerçeği istersen, biraz beklentimin altında kaldı. İnternetteki videolarda etkinlik sanki daha zengindi.

EMRAH TOKUL: Roket savaşları son 2-3 yıldır durdurulmuştu. Evlere ve çevreye zarar verdiği için yapılmıyordu. Bu yıl belli bir sınır konularak tekrar yapıldı. O sınırlama da biraz yoğunluğu azalttı doğal olarak.

SİBEL KÖROĞLU: Çok güzel çekimler gerçekleştirdik Damla’yla birlikte. Görkem, sana da çok teşekkür ediyoruz fotoğraf çekimini üstlendiğin için. Damla, senin için nasıl geçti Sakız?

DAMLA ÖZAL: Benim için de çok keyifli bir hafta sonuydu. Sakız Adası’nda çok güzel insanlar tanıyıp, harika lezzetler tadıp, MegaPlus ekibimizle güzel bir çekim gerçekleştirdik. Bu kadar çok çalışıp bu kadar eğleneceğimizi düşünmemiştim. Başka seyahatlerde de aynı görevi üstlenebilirim şahsen.

SİBEL KÖROĞLU: Her yerde bu kadar iyi ağırlanır mıyız bilemem ama Sakız Adası hepimiz için çok hoş bir deneyim oldu. Bu seyahatin enerjisini Megaplus sayfalarına yansıtabiliriz inşallah. Bir başka seyahatimizde de başka güzel yerleri beraber tanımak ve tanıtmak dileğiyle hepinize teşekkür ediyorum.

Sonra bir Kitvak İcra Kurulu toplantısında yine yan yana olduk; unvansız, egosuz, kartvizitsiz, pırıl pırıl bir gönüllüydü.

Aradan bir süre geçti. Sibel ile açtığımız ajansımız Sorella Events’e ziyarete geldi ve bize sordu; “Ben bu iki kadın arkadaşımla neler yapabilirim? Size nasıl destek olabilirim?” Açıkçası şaşırdık. Biz talepte bulunmadan o uğurlu elini uzattı bize. Gerçekten de bereketiyle geldi Berkay Eskinazi.

Çok kısaca biyografin ile başlasak?

İzmir doğumluyum. Annem Bergamalı, babam Konyalı, ben İzmir’de büyüdüm. Babamın işi dolayısıyla belli bir süre Bergama’daydım. İlkokul, ortaokul ve liseyi Bergama’da bitirdim. Bir süre İzmir’de Karşıyaka Kız Lisesi’nde de okudum ama okulu Bergama’da bitirdim. Liseyi bitirdiğim yıl İzmir’e geldim ve o ilk yazdan itibaren iş hayatına başladım. Üniversitede eczacılık okurken bir yandan da çalışıyordum. Gece bölümünde okuyordum, okulumu da kendi imkânlarımla kazandığım para ile ödedim, ailemin çok az desteğini aldım maddi anlamda.

Çok cesursun.Daha o zamandan çok cesursun…

Evet, çünkü bizim dönemimizde kız çocuklarının koşulları biraz daha zordu sanki. Ankara’da okuyacaktım ama babam göndermedi.Ben de özel bir üniversitede çocukluğumdan beri seçmiş olduğum meslek olan eczacılık bölümünü okudum. İlkokul yaşlarımda bir eczacıya hanıma hayrandım. Pek çok konuda olduğu gibi okulumu seçme konusunda da idolüm oldu benim. O hayranlıklaeczacılığı seçtim. Gündüz iş hayatı, akşam eğitim; zorlu oldu ama sonuna dek devam ettim.

Eczacılık yaptın mı hiç?

Altındağ’da babam Fevzi Bey’in lakabını koyduğum bir eczanem oldu; Hoşgör Eczanesi. Sanayiciliğe başladığımda da eczaneyi sürdürmek istedim. Çünkü eczacı olduğumda alaylı olarak elde ettiğim ancak bir üniversite kadar değerli olan ikinci bir mesleğim olmuştu. Bir sanayici kimliğim oldu. Sonrasında tercihimi sanayicilikten yana kullandım.

“HoşgörBaba”dan sana da geçmiş hoşgörülü olmak. Babanın kızı mısın?

Evet, babamın kızıyım. Babamdan hayata dair çok fazla şey aldım, onun görüşleriyle büyüdüm. Babam her zaman “iyilik yap denize at, dalgalar onu sana geri getirir” derdi. Çok bereketli bir adamdı. Ticareti küçük yaşlarda babamdan öğrendim. Babamın uydusu gibi hep yanında gezer, onunla birlikte işe giderdim. Babamın nakliye şirketi vardı; onunla beraber pek çok köy, kasaba gezdim.

Kaç kardeşsiniz?

Biz beş kardeşiz ben en küçükleriyim. Dört kız bir oğlanız.

Sanayiciliğe nasıl adım attın?

Üniversiteyi akşam ve paralı okuyacaktım. Bu bütçeyi kendim yaratmayı planlayınca bir tanıdık vasıtasıyla işe girdim. Tanıdık aracılığıyla gönderildiğim bu işte çok azmettim. Her basamağı yavaş yavaş ama disiplinli çalışmam sayesinde geçtim. Ofis sekreterliğinden fabrikaya atladım, ambarda, imalatta, her basamakta çalıştım. Sonrasında önce fabrika müdürü oldum. Genel müdür yardımcılığına kadar yükseldim.

Çok erkek bir iş aslında, öyle değil mi?

Doğru, uzun bir müddet okul arkadaşlarım dışında kız arkadaşım olmadı diyebilirim. Benim çalıştığım yıllarda çok kadın çalışan da yoktu. İşçiler arasında biraz kadın çalışan vardı ancak yönetici kısımda pek yoktu. Plastik sektöründe ben teklerden biriyim, bir ara bana “plastik kraliçesi” derlerdi bizim sanayiciler.

Erkek dilinin hakim olduğu bir toplantı ortamına kadın olarak adım atmak değişik olmalı…

Eğer yaptığın işi özümsersen, iyi öğrenirsen o kadar otorite oluyorsun ki, kendi konunda seni de aynı kendileri gibi dinleyebiliyorlar. Senin bilgi birikimini fark edince senden öğrenebilecekleri şeyler olduğunu da görüyorlar ve dikkate alıyorlar. Sana ihtiyaçları olduğunu anlıyorlar. Ben üniversiteyi bitirdiğim yıl, “Çok zorluklarla ben eczacılığı bitirdim dolayısıyla buna değmeli, ben eczanemi açıp eczacı olacağım” dedim.  Bunun üzerine asla bırakmadılar beni. O kadar geçen yılın değerini o zaman anladılar. “Fabrikanın önündeki garajı sana verelim sen orayı eczane yap” dediler. Boş bir garajdı. Ben orayı eczane yapıp fabrikaya da yakın olup her ikisini bir arada götürmeye başladım. 3 yıl kadar böyle sürdürdüm.

Yorucu olmalı…

E oldu tabi. Ama iyi programlarsan olmayacak bir şey değil. Sonrasında satışa, ihracata baktığım için yurtdışı seyahatlerim başladı. Eczaneyi de ihmal etme şansım yoktu. Durdum ve düşündüm benim gönlümü bu iş daha çok okşadı. Eczanede de insanlara temas ediyordum ama burada her gün yeni şeyler yaratıp üretmek bana daha cazip geldi. Eczacılık bana çok standart gelmeye başladı; orada hep hazırı satıyordum, diğer işimde ise yaratıcılık, proje üretmek vardı. İhtiyacı ve piyasayı takip ederek araştırmak, yeni projeler için üretmek daha keyifliydi.

Proje üreten ve proje başladığında ona liderlik eden kişi olmak seni mutlu ediyor.

O dönemde ambalaj sektörü Türkiye’de tam gelişme çağındaydı. Yenilik bulmak, ilk olmak bana daha cazip geldi. Yurtdışında çok araştırma yapıp o yenilikleri Türkiye’ye getirmek çok önemliydi. Aynı zamanda o dönemde bir de evlendim. Eşim de ben de çok işkoliktik, çok uyuştuk birbirimizle.

Eşinle aynı mısınız, yoksa farklı karakterleriniz birbirini tamamlıyor mu?

İşe bakış açımız aynı fakat karakterlerimiz çok farklı. Ben daha atağım, önsezilerim çok fazladır. Eşim de çok disiplinlidir. Hayatımda düzeni ondan öğrenmişimdir. O daha ciddidir ben daha neşeliyimdir. Dolayısıyla bir iş yerini çok güzel tamamlıyoruz. Ben işçisinden genel müdürüne kadar herkesle ilişki kurabilen biriyken o biraz daha mesafelidir.

Erkek egemen bir yapıda maskülenliğin dozunu ayarlayıp “Berkay Hanım” kavramını korumak zor aslında… Kadın duruşundan vazgeçmemeyi nasıl başardın?

Biraz önce “çocukluğumdaki idolüm” diye bahsettiğimkadının her sabah dükkanının önünden geçiyordum. Son derece titiz, şık giyinen, bakımlı bir kadındı. İdolüm o olduğu için ben hep onun gibi olacağım diye düşünürdüm. İş hayatında da kadın olmayı, kadınsı giyinmeyi hiç ihmal etmedim. Her zaman dozunda, gereken yerde gerektiği gibi oldum. Hep öğrendim. Kolej mezunu değilim; lisanım eksikti, onu tamamladım. İngiltere’ye gidip orada lisan eğitimi gördüm. Çalışma hayatımda yararlanabileceğim pek çok kursa gittim. İyi bir iş kadını olabilmek adına İstanbul’da birçok eğitim aldım. Hep kendimi besledim.

Aslında hiç de kolay olmamış, dezavantajlı başlamışsın birçok şeye. Sen hep tırmalayarak başarmışsın, hiç korkmamışsın.

Evet, hiç korkum yoktur, hayattan endişem de yok. Ben her işi yapabilirim, hiç gocunmam. Pazarda limon da satabilirim. Daha en başlarda, fabrikada iş hayatını öğrenirken bile, hiçbir şeye“bu benim işim değil” demedim. Ambar memurluğu yaparken ambarı da temizledim. Burası bakımlı olmalı her gelen buraya özenmeli derdim, kendim temizlerdim.

Her gönüllü projede varsın, proje yoksa da var ediyorsun. Nasıl başladı bütün bunlar?

Yoğun iş hayatı temposunda zoru başarmak, bir şeyler elde etmek, kariyer sahibi olmak derken, gönüllü işlerine zaman ayıramadım. O zamanlar gözlemlerdim, fabrikaya gelirlerdi bilet almamız için, yardım etmemiz için. Desteğim sadece o kadardı, hayranlıkla da bakardım ne güzel işler yapıyorlar diye. SonraSanayi Odası ile tanıştım. Sanayi Odası hep hayatımızdaydı ama benim için eşimin gittiği bir yerdi. O dönemde Sanayi Odası’nın bir vakfında gönüllü olarak çalışmaya başladım.

Kadınlar Kurulu seninle başladı değil mi?

Şu anda mevcut olan Kadın Kurulu’nu bizler kurduk. “Hep eşlerinizden duyduğunuz Sanayi Odası’nı hiç merak etmiyor musunuz? Gelin siz de görün”diyerek bir kadın grubu yarattık. “Vakıftan burs alan çocuklara destek olabilmek için erkeklerin çabasına biz de yardım edelim” dedik. İki tane konsey kurduk; bir tanesi koro, diğeri tiyatro grubu. Hem müziğe hem tiyatroya olan ilgim o yapıda başka bir güce dönüştü.O ilk etkinlikler bizlerle başladı. Onları kurduktan sonra koroda solist olarak sahneye çıktım. Tiyatroda oynadım. Yaklaşık 8 oyun oynadık. Böylelikle içimde kalan sanat yönüm de beslendi. Tabii ki profesyonel değil amatör ruhla yaptık bunları. Hiç gocunmadan yaptım çünkü birilerine katkı sağlayacaktım. O dönemler şaşıranlar oluyordu sahneye çıkmamıza. Ama söz konusu bir destek daha yaratmaksa ego olmamalı diye düşünüyorum.

Gönüllülük öyle bir şey ki başladın mı duramıyorsun değil mi?

Evet, bırakmak istemiyorsun. Ve bir şeyler yapıyorsan sana da geliyor yeni talepler. 2000li yıllardaki o boşluğumda başladım gönüllü işlerine. Burnum Kaf dağında olmadığından ve her şeye çözüm üretip ben bunu yaparım, siz bunu yapın dediğim için kısa sürede İzmir’de derneklerde ve vakıflarda aranan isim oldum. Pek çok yere davet edildim, hayır demedim elimden ne gelirse yaparım dedim ve yaptım. 1998-2000li yıllardan beri bu camianın içerisinde yer aldım.

Yüksek egolu insanlarla bir arada olduğunda mutsuz oluyor musun?

Evet, öyle ortamlardan kaçmaya çalışıyorum genellikle.

Dönüp gidebilir misin?

Evet, çok zaman gittim de zaten. Gittiğim yere desteğime dışarıdan da devam ettim ama içinde olmadım. Ego savaşını sevmiyorum. Herkes “en” olmak istiyor. Ama hepimiz birleşip büyük “en” olmalıyız. Ben öyle bakıyorum.

Kadınlar bu ülkeyi mutlaka çok güzel bir yere getirecek, kurtuluş kadınlarda olacak buna inanıyorum. Ancak kadınlar birbirinin kurdu olmamalılar. Egolarını törpülemiş, bir hedef peşinde koşan kadınlar olmalılar. Erkek dünyasında egolar bu kadar bariz değil, kadında çok farklı.

Birini gördüğünde “egodan patlayacak” diyor musun, hemen fark ediyor musun?

Evet, fark ediyorum ama hiç karışmıyorum. O karşıdaki kişinin karakteri ve kendisini ilgilendirir.

Kadın ve çocuklarla ilgili neredeyse bütün projelerin içerisinde varsın.

Çünkü çocukları iyi eğitirsek ki çocukları eğiten de biz kadınlar olduğumuza göre, kadın ve çocuğu birleştirmek çok önemli. Yaptığımız projelerde annelere bunu göstermeye çalışıyoruz. Sen evladını, özellikle erkek çocuğunu iyi yetiştirirsen ileride senin gördüklerini onlar görmeyecek demeye çalışıyoruz. Etkili anne çocuğu hayata çok iyi hazırlar, çok iyi yetiştirir. Çünkü saygıyı, edebi, bütçeyi aslında kısacası her şeyi anneden öğreniyoruz. Dolayısıyla biz kadın ve çocuğu birleştirince çok daha başarılı işler yaptık.

Projelerde seni en çok heyecanlandıran nedir?

Beni en çok heyecanlandıran kadınları cesaretlendirmek. Ben de yaparım özgüvenini onlara aşılamak. Mesela bir proje yapıyoruz onlara girişimci olmaları için eğitimler veriliyor, onlara rol model oluyorsunuz. Birçok genç kadın şu sebeplerden dolayı başarmakta tedirginim nasıl yapacağım diye düşünüyor. Öyle rol modeller oluyor ki, “bu kadın başardıysa sen neden başaramayasın” düşüncesini aşılıyoruz. Yıllar sonra bu kadınları başarmış olarak görüp “sizin dokunuşunuz sayesinde” denilmesi çok büyük bir mutluluk. Fabrikadayken kadın işçilere de bunu yapıyordum; fabrikada yükselebilmeleri için. Hayatım boyunca benimle birlikte çalışan kadınların hep bir şansı oldu. Çünkü onların önlerini kapatacak biri değildim. Bir şekilde patrondum, istiyordum ki onlar iyi olsunlar ki ben de iyi olayım. Çalışanlarımı hep öne attım, hiç yollarını kapatmadım. Bizim projelerimizde de aslında bunu yapıyorum; kadınları öne atıyorum, onlar birer liderler olsun istiyorum. Proje liderleri olsun ki onlar da ön plana çıksın istiyorum, başkan olduğum için sadece ben ön planda olmayayım. Ben yanlarında onların destekçisi olayım.

LİYAKAT’a gelmek istiyorum; adı bile güzel…

Mübalağasız bütün bir gece bir eve kapandık ve sabaha kadar isim seçeneklerini düşündük. Lider Yaratıcı Katılımcılar Derneği (LİYAKAT) isminde karar verdik. Derneği kurarken kadın derneği olarak düşünüp aynı zamanda erkekler de taşın altına elini koysun istedik. Ancak kurucusu 11 kadın olduğu için Lider Yaratıcı Kadınlar Derneği gibi bir algı var. Kadın derneği denmesinden gocunmuyoruz ama bizim derneğimizin amacında öyle bir şey yok. Ana hedefimiz gençler ve Kadınlarla bir arada olmak istiyoruz. Dokuz yılı geride bıraktık.

Neler yaptı LİYAKAT, hangi güzel projelerin içindeydi?

Çok güzel projeler yaptık gerçekten; her biri çok değerli. Mesela “Emek pişti, haydi sofraya” projemiz çok sevdiğim, beni çok heyecanlandıran bir projedeydi. Projeye sığınma evlerindeki dezavantajlı 30 adet kadınla birebir olarak başladık. Sığınma evlerindeki kadınların o kadar çok derdi var ki, bir iş kadını olabileceklerini asla düşünmüyorlar. Çünkü onlar önce toplumdan kaçıyorlar, görünmek istemiyorlar. Onları ikna etmek için psikologlar ve danışmanlarla bu düşünceyi onlara aşıladık. 30 kadınla başlayıp 14 kadınla bitirdik. Çünkü kadın projeye katıldıktan sonra ya ailesi tarafından yakalandı, ya da kocası tarafından geri götürüldü, sayı azaldı. Ama 14 kadını da plastik sektöründe enjektör operatörü olarak yetiştirdik. İnanılmaz bir işti. Beni en çok duygulandıran bir kadının şu sözüydü “Yolda geçerken ATM’den para çekenleri görünce hep bakardım. Oradan nasıl para geliyor diye merak eder imrenirdim, artık benim de bir ATM kartım var”. Bu karta sahip olduğu için bile çok mutluydu. Onların içine girdiğiniz zaman çocuklarına da destek oluyorsunuz. Halen bu projeden beri çalışan insanlarımız var.

Liyakat başka dernek ve vakıflarla da işbirliği yapıyor, değil mi?

Her yıl kendi sosyal sorumluluk projemizi yapıyoruz, bir KİTVAK ile oluyor, bir TÜRGÖK ile oluyor, şiddet gören kadınlar üzerine bir proje oluyor. Her yıl kendi misyon ve vizyonumuz dışında bir sosyal sorumluluk projesi mutlaka yapıyoruz. “Sensiz yarımız, birlikte tamız” projesi gibi, down sendromlu çocuklarla TÜRGÖK’ü birleştirmiştik. İki dezavantajlının birbirine yardım etmesini sağladık. Down sendromlu çocuklara folklor öğretip onları sahneye çıkardık, performans gelirleriyle TÜRGÖK’ün kabartma kitaplarına katkıda bulunduk. Böylelikle proje içinde proje oluyor ve bir aradalık oluyor. Her yıl bir projemiz mutlaka oluyor. Mesela ben 3 yıldır Türk Eğitim Vakfı’nın konserlerinde Eğitime Destek Gönüllü Korosu’nda korist olarak çıkıyorum.  

Zamanını nasıl kullanıyorsun? 24 saat nasıl geçiyor?

Sistemli ve programlı olduğun zaman hiçbir şey aksamaz. Ben programsız yaşayamayan biriyim. Diğer derneklerle de işbirliği yapabilmek için onların faaliyetlerine de katılıp sıkı sıkıya bir arada olmak gerekiyor. Yorucu ama yapmak zorundayız, biz onların projelerine destek vereceğiz onlar da bizim projelerimize. Bunları önem ve imkân sırasına göre programlıyoruz. Elimizden geleni yapmaya çalışıyoruz.

Berkay Eskinazi nasıl dinlenir?

Ben sporla dinlenirim.

Hep var mıydı spor hayatında?

Lise dönemlerimden beri hep oldu. Hiçbir şey yapmasam bile sabah 7’de fabrikaya gidiyorsam sabah 5’te kalkıp fuara gidip yürüyüş yaptım sonra işime gittim. Dediğim gibi kadının bakımlı olması gerektiğini düşündüğüm için o anlamda bir şey yapıyordum. Yapı olarak kilo alabilen biriyim, onu almamak için çaba gösteriyordum.

Sonrasında tenise başladım ama devam ettiremedim. Kayak yaptım kayakta çok iyiydim ama bir aksilik oldu büyük bir trafik kazası geçirdiğim için kayak hayatım bitti. Yoksa iyi bir kayakçı olabilirdim.

Kimi zaman stüdyolara gidip spor yaptım, kimi zaman kendi kendime yaptım ama spor hep hayatımda oldu. Mesela çok ileri yaşlarda yüzme dersi aldım, yüzmeyi çok severim. Hep öğrenmeye açığım hayatta.

Peki, “keşke” ya da “vah vah”ların oldu mu?

İnanamazsın ama hayatımda negatif yok benim. Varsa da ben onu görmüyorum, görmek istemiyorum. Her şeyden tatmak istediğim için hep yapmış gibi hissettim. Mesela şarkı söylemeyi sevdiğim için piyano dersi de aldım. O tuşlara dokundum, biraz melodi elde ettim ve kendime ben bunu da yapabilirim dedim. Vaktim olmadığı için yapmadım. Onun için “vah vah”larım yoktur benim.

Herkesin çok negatif konuştuğu bir dönemde hala sabah uyanıp bir şeylere tutunma gücünü nereden buluyorsun?

Hem karakterim, hem de içimden gelen duygularla ilgili diyebilirim.

Kaza dedin de, kaç yıl geçti o kazanın üstünden?

1996’da oldu. Boynum kırıldı kazada, 6 ay yatalaktım. Hep tek noktaya bakıyordum. O zamanlarda mutlaka kalkacağıma inanıyordum. Doktorlar ne dedilerse harfiyen yaptım. 1996 yılında belli bir şeyleri tatmış bir şeyleri elde etmiş bir kadındım. Elimdekiler kayıp gitsin istemedim.

Kendi şansını kendi yaratan bir kadın olmuşsun hep.

Evet, hep çabaladım, bir şeyler öğreneceğim kişilere hep yapıştım. Her zaman saygılı oldum, ukalalık hiç yapmadım.

Birileriyle didiştin mi?

Tabii ki. Ben şu anda çok sakin bir insanım, eskiden böyle değildim.

Peki, seninle çalışmak nasıldır? Zor bir yönetici misin?

Zor olduğumu düşünmüyorum. Yıllar önceki bütün çalışanlarımla ile iyi ilişkideysem, halen birbirimizi seviyor ve gördüğümüz zaman kucaklaşıyorsak o zaman ben zor bir yönetici değilim. Tabii ki disiplinliyim, her şeyin mükemmel olmasını arzu ederim ama karşımdakini iyi tanırım ne kadar verebileceğini anlarım ondan daha fazlasını da istemem. Gerekirse kendim tamamlarım ya da destek olurum. Hata her zaman yapılabilir ama hatalardan ders çıkarmak gerekir aynı hatayı tekrarlamayı doğru bulmuyorum.

Cümlelerimi tamamlar mısın? Hayattaki en büyük şansım…

Seçtiğim yön ve eşim.

Bu günkü aklım olsaydı…

Daha kalitelendirerek yaşayacağım bir hayatım olurdu ama yaşadığım hayattan da çok mutluyum çünkü her şeyi tattım. Düştüm, kalktım, yükseldim. Biraz da yetinmek gerekiyor, biz bunlarla yetinelim ki önümüzdekilere yol açalım.

Peki, sen bu röportajı yapıyor olsaydın Berkay Eskinazi’ye ne sorardın?

Daha neler yapmak istediğini sorardım.

Daha neler yapmak istiyorsun?

Hayatımın sonuna kadar nefes aldığım son dakikaya kadar bu topluma hizmet etmek istiyorum.

Seni bu kadar yakından tanımaya bizi yüreklendirdiğin için de teşekkürler Berkay Eskinazi. Yolun hep açık olsun, bir sürü yolla buluşsun.

“Eli Süpürgeli Kadınlar“ aslında hepimizi ilgilendiren ve gerçek olabilecek olan bir hayalden yola çıktı. Bizimkisi bir süpürge hikayesi. Ben bu hayalimi çok özel kadınlarla paylaştım. Birlikte bu hikayenin yolcuları olmaya karar verdik. Banu Gürocak, Neşe Özdemir, Nurgül Iğdır Çakar, Nurdan Yiğit Şimşek, Hatice Tüzün ile yola çıktık.

Bu güzel yürekli ve başarılı kadınlarla toprak anaya da demir attığımız hissederek “Eli Süpürgeli Kadınlar” Sosyal Sorumluluk ve Çevre Projesi’ni başlattık. Tek başına kurulan hayal rüyadan ibarettir. Hep beraber kurulan hayal ise gerçeğin başlangıcıdır. 

Geçmişin sesiyle yola çıkış

Bizler geçmişten çocukluğumuzdan gelen bir neslin sesini duyduk. Herkesin evinden önce, sokağını, avlusunu, temizleyen geçmişin sesidir bu. Dünyada evlerinin içi en temiz ülkelerden birisi olmamıza rağmen çevresini, doğasını, yol kenarını kirleten bir nesil haline geldik. 

Bu kadar güzel olan bir ülke bu kirliliği hak etmiyor. Biz de “Meselemiz Çöp” dedik.  Çok uzaklardan ama bizden olan Selçuk Şirin’in söylediklerini duyduk. Geçen sene sosyal medyada bir çağrı yapmıştı; “Gelin, Türkiye’yi bir günde temizleyelim” diye. “Hatta un, şeker,yağ hazır; iş, birinin bu helvayı çalmasına kalıyor” demişti. Ve “Bu kampanya sahibini arıyor” diye de noktalamıştı. Biz “Eli Süpürgeli Kadınlar” bu farkındalığı arttırmak için taşın altına elimizi koyuyoruz ve helva yapmasını biliyoruz. 

Kim bu Eli Süpürgeli Kadınlar?

Banu Gürocak:  Banuca Dekoratif Boyama Sanat Atölyesi sahibi ve geri dönüşüm projecisi.

Neşe Özdemir: 25 Yıllık ticaret hayatından sonra amacı hobileriyle sosyal sorumluluk projesini birleştirip çevre temizliğine dikkat çekmek oldu.

Nurgül Iğdır Çakar: İşletme mezunu ve uzman estetisyen. Şu an aile şirketinde pazarlama müdürü olarak çalışmaktadır.

Figen Baran Akın: Emekli teknoloji tasarım öğretmeni. Yağmursuyu çiftliğinin sahibi. İkinci üniversite Tarım öğrencisi

Hatice Tüzün: İşletme mezunu, İnsan Kaynakları Uzmanlık eğitiminden sonra şu anda Mali Müşavirliğe hazırlanmaktadır. Aile şirketinde Finans Müdürü olarak çalışmaya devam etmektedir.

Nurdan Şimşek: İşletme ve halkla ilişkiler mezunu. Sabah ve Akşam gazetelerinde, ATV’de reklamcılık, Ferhat Şensoy’un Nöbetçi tiyatro grubunda oyunculuk yapmıştır.

Neden “Eli Süpürgeli Kadınlar”?

Bu soruya cevabımız şu:  Bize çocukluğumuzda ilk temizlik alışkanlığını, bu düzeni, disiplini kazandıran annelerimizin, büyükannelerimizin sesidir bu. Yani bir kadın sesi… Tatlı sert olan bir ses. 

Sosyal Medyadan takip ettiğimiz Selçuk Şirin şunları söylüyor:

Dağlarda, yol kenarlarında, plajlarda hatta ören yerlerinde gördüğümüz çöpler sizi rahatsız etmiyor mu?  Ya da neden bunları atıyorsunuz?

Profesör Şirin Slovenya’yı örnek gösteriyor ki gerçekten çok başarılı bir örnek. Slovenya, çok kirli bir ülke iken “bir günlük temizlik kampanyası” ile en temiz ülkeler arasında yer alıyor. 

Kendi tarihimizde de temizlik konusunda çarpıcı örnekler var. Araştırmacı yazar Mehmet Mazak ve Fatih Güldal’ın hazırladığı “Tenzifat-İstanbul” kitabında Türklerin tüm dünyaya örnek olan temizlik kültürü anlatılıyor. Fatih Sultan Mehmet de İstanbul’u fethettiğinde kurduğu vakıflarla temiz bir İstanbul seferberliği başlatılıyor.

Birinci Dünya Savaşında da erkekler orduya katılınca nazik yaratılışlı, vefakâr kadınlara düşüyor her türlü temizlik işi. Kimi zaman fırıncılık, kimi zamanda sütçülük yapan kadınlar bu kez şehir temizliği için kolları sıvıyor. Bu örnekleri çoğaltabiliriz. Hatırlamak ve hatırlatmak gerekiyor.

Çevre ve Sosyal sorumluluk projemiz farklı kollardan yürüyecek.

• Tanıtım: Başta yerel yönetim ve belediyelerle görüşmeler
• Süpürge: Süslenen süpürgelerle sergi, satış, bağış, workshop
• Bağış: Hasta çocuklar yararına belirleyeceğimiz kuruma gelirin tamamı
• Sokak ve Çevre Temizliği farkındalığı ile temiz bir iz bırakmak.

Kim bilir belki gündüz çevre temizliğinin yapıldığı akşam ise ellerinde süpürgeler ile eğlenilen bir festivale dönüşür. Bir yerel yönetim, bir belediye sahiplenir bu projeye de, dalga dalga yayılır. Hayal, ama gerçek olabilecek bir hayal.

Süpürgeler aynı zamanda herkesin farklı hayal gücü ile süslenecek. Bu projeye destek verenler iyileşebilecek bir çocuğun hikayesindeki kahramanı olacak belki de…

Son söz

Her birimizin kalbi bizlerin evleridir. Gönüllülüğün en güzel taraflarından biri, her birimizi bir arada hissettiren tutkal gibi olmasıdır. Sosyal Sorumlulukla başlayan her dokunuş, hasta bir çocuğun gülümseyişi, hepimizin ruhuna pencere açtıracak. O pencereden hep güzel ışıklar yansıyacak kalplere…

Evet, her insanın kalbi evidir!

Martin Luther King’in bir sözüyle de noktalamak istiyoruz:

Eğer sizden sokakları süpürmeniz istenirse Micheangelo’nun resim yaptığı , Beethoven’ın bestelediği veya Shakespeare’in şiir yazdığı gibi süpürün. O kadar güzel süpürün ki, gökteki, yerdeki herkes durup “burada dünyanın en iyi çöpçüsü yaşıyormuş” desin…  

Yola çıkmak, yolda olmak ve varmak kavramları arasında bir seçimdir hayat.
Ben hayatta hep yolda olmayı sevdim.
Kurumsal hayattan elimi kaptırıp, kolumu kurtarma çabalarında hayatı ve harcamaları minimum seviyede iyileştirip bir insanın en önemli kaygısı olan barınma sorunumu çözüp hayatı kendim için yaşama mottosuyla kurguladım.
Hiçbir kuruma bağlı olmamak, köksüz ve bağsız olmak insana inanılmaz bir güç ve özgürlük olma hissi veriyor. İki yıldır motorumla Ege’yi geziyorum. Kıyı köşelerini, arabayla girmeye üşendiğim yan yolları görüyorum.

Hayat, otobandan çıktığınızda, standart yolları reddettiğinizde daha güzel. Hiçbir şeyin imkansız olmadığını biliyorum. Doğru planlamayla insan isterse her şeyi yapabilir.

Şimdi uzak yollara, bilmediğim ama benim olan yollara düşme zamanı. Yola düşmek aslında insanların aklına düşmektir. Nasıl düşmek istediğimize biz karar veriyoruz. Sosyal medya hesaplarımda takipçi kitleme baktığımda, “bir gün ben de senin gibi yaşamak istiyorum abla” diyen bir sürü genç kızla temas halindeyim. Bu seyahatte de amacım hayal kurma hissini vermek.

Bizler masal okuyan, dinleyen, yaratıcı hayal gücü olan bir nesildik. Bir çocuğa hayal kurmayı, özgür olmayı aşılamalıyız.

Yol planlarımı ve heyecanımı paylaşınca MİNİMİKO ile yollarımız birleşti.
Şimdi hem özgür olmanın gerçek halini, hem de hayal kurabilmeyi öğreten masal dergimizle yola çıkmaya hazırlanıyorum. Mardin’e.

Neden Mardin? Çünkü benim için bu ülkenin masal kenti Mardin. 5000 yıllık bir geçmişi var. Eğer uzun yol yapacaksam önce kendi topraklarımın güzel şehirlerine yapmalıyım. 2018 yılında üçüncüsü düzenlenen masal günleri var; Türkiye’nin her yerinden masal anlatıcıları burada buluşuyor. Masal kent Mardin masalları seviyor.

Ekim ayında mini bir tur ile Mardin’e gittim, aklım orada kaldı. Şimdi kendi masalıma seyahat planı yaptım. Başka kızlar da büyüyünce kendi masallarını yaratıp özgür yolculuklar yapsın istiyorum. Zor olmaz mı diyorlar; kolay olan şeyler mutlu etmiyor ki insanı. Hayal edip, emek verip, elde etmenin hazzını başka hiçbir şeyde bulamazsınız.
10 Haziran’da yola çıkıyorum. Siz de miniklere bir masal iletmek isterseniz minimiko.com.tr ile iletişime geçebilirsiniz.

Türkiye’nin içinde sadece masallar yer alan ilk ve tek masal dergisi Minimiko’nun imtiyaz sahibi Benan Bilek dergiyi resimleyen Tasarımcı Görkem Şengüler’in konuk olarak ağırlandıkları etkinlikte, Yönetim Kurulu Başkanı Muzaffer Yıldırım’ın ana sınıfı ile ilköğretim birinci ve ikinci sınıf öğrencilerine hediye ettiği MİNİMİKO Dergisi dağıtıldı.

Bir masal derginin yaratım ve yapım süreci hakkında bilgilendirilen çocuklar kendilerine armağan edilen dergiyi çok sevdiler. Masal yazarı Hayal Şahin’in Bursa’da olması nedeniyle sorular daha çok resimlerin nasıl çizildiği ve boyandığı üzerine oldu. Tasarımcı Görkem Şengüler MİNİMİKO’nun bir ekip işi olduğunu belirterek “bana da bu ekipte düşen iş, şahane masalları resimlemek oldu” şeklinde konuştu. Etkinlik, Şengüler’in masal kitaplarını imzalamasıyla sona erdi.

1Sen Anaokulları’nın ana sponsorluğunda Epik Organizasyon tarafından gerçekleştirilen Süper Çocuk Festivali, 70’a yakın önemli markayı İzmirli çocuklar ve ebeveynleriyle buluşturdu. Katılımcı markalar da açtıkları stantlarda gerçekleştirdikleri etkinliklerle festivale renk kattı. Türkiye’nin ilk masal dergisi Minimiko da standında yeni okuyucularıyla buluşurken, Minimiko alan çocuklar özel hazırlanan Minimiko bez çantalarını rengarenk boyalarıyla özgürce boyayarak doyasıya eğlendiler.

Epik Organizasyon Kurucusu Berrin Baş, “Ailece eğlenceli vakit geçirilebilecek bu festivalde alışverişten, oyun parkurlarına, workshoplardan bilgilendirici ve eğitici atölyelere, konserlerden, dans ve tiyatro gösterilerine kadar zengin bir program sunduk. Doryanart Atölye çalışmaları, İzmir Çocuk Tiyatrosu gösterileri, Berkehan Dural Sanat Akademisinin dans gösterileri, sihirbaz, çocuk şarkıları konserleri, animasyon şovlarıyla çocuklara unutulmaz anlar yaşattık” diye konuştu.

İYTEV Yücel Tonguç Koleji, Atatürk ilke ve devrimlerinin öncülüğünde bilgide, kültürde, sanatta ön plana çıkan ve evrensel değerlere sahip çağdaş bir eğitim kurumu olmak hedefindedir.

Bilimsel düşünen, konuları ve olayları araştırıp irdeleyen, kendi kararlarını veren ve kararlarının sorumluluğunu taşıyan, araştırmacı, yeteneklerine göre üretime yatkın beceriyi kazanmış, yurt ve dünya sorunlarına duyarlı, ulusal ve evrensel değerlere, sanatsal beğeni ve estetik anlayışına sahip, barıştan yana, laik, demokratik Cumhuriyet’e ve Atatürk İlkeleri’ne bağlı, özgüveni gelişmiş mutlu bireyler yetiştirmektedir.

İYTEV Yücel Tonguç Koleji özgür ancak disiplinli bir atmosferin okuludur.

Okulun disiplin anlayışı, öğrencilerinin kendi söz ve davranışlarının sorumluluğunu alması üzerine kuruludur. Okulda özdenetim ve otokontrol esas alınmakta; bu yöntemle birlikte çocukların doğru zamanda, doğru yerde, doğru şeyi yapmaları ve kendileri için doğru olan kararları almalarına yönelik bir özgüven duygusu verilmektedir.

Başkalarının kişilik, hak ve özgürlüklerine mutlak saygı ve tahammül, okulun eğitim felsefesinin ayrılmaz bir parçasıdır.

İYTEV Yücel Tonguç Koleji; “Her öğrenci  kendine özgüdür.” Bakış açısından yola çıkarak, gelişimsel, eğitimsel, bilgilendirici ve önleyici rehberlik çalışmaları sunan rehberlik servisinde danışmanlık hizmeti vermektedir.

Anaokulundan başlayarak verdiği İngilizce eğitimiyle öğrencilerini 21. yüzyılın rekabetçi ortamına en iyi şekilde hazırlamayı hedeflemektedir. Bu çerçevede İngilizce, Almanca ve İtalyanca önemsenmekte ve oldukça fazla yer verilmektedir. İngilizce kur sınıfları belirlenerek; bireysel başarıya göre seviyelendirme, bireysel başarıyı arttırma ve öğrenciye ayrılan sürenin artması hedeflenmektedir.

İYTEV Yücel Tonguç Koleji öğrencileri Eco-Scholl, Destination Imagination (DI), Dubbing-Fest, MUN, e-Twinning,Cambridge Exams, AMC (Matematik), Kanguru (Matematik) ve URFODU (Bilim) uluslararası projelerine katılarak dereceler kazanmışlardır.