Dinamik ve eğlenceli bir iş arayışının sonucu

Rollerbird markasının kurucusu Gizem Yenidoğan, bir İzmir kızı… Lisans eğitimini Marmara Üniversitesi Sermaye Piyasası, Yüksek Lisans eğitimini ise Dokuz Eylül Üniversitesi İngilizce Finansman bölümünde tamamlamış. Bu nedenle asıl mesleği finansal analist/mali müşavirlik. Fiili olarak İzmir ve İstanbul’da farklı çok uluslu firmalarda 7 yıl kadar bu sektörde çalıştıktan sonra her ne kadar kendi mesleğini sevse de uzun yıllar bu işe kanalize olmanın ona göre olmadığı kanaatine varıp, kendi ilgi alanlarıyla alakalı bir alternatif arayış içerisine girmiş. İşte tam da bu anda bir şey üretip, tasarlamanın, yeni bakış açıları ortaya koymanın kendisine verdiği mutluluğu fark ederek kendini ayakkabılar içerisinde bulmuş.

Enerjik heyecanlı bir yapıya sahip olduğu için her zaman dinamik, eğlenceli ve daha önemlisi iddialı bir iş yapması gerektiğini düşünerek, istediği bitmeyen heyecanı sunabilecek alanın ayakkabı sektöründe olduğu kanaatine varmış. “Aslında her ne kadar babam da mali müşavir olsa da, baba tarafım tamamen ayakkabıcıdır benim. Sanırım biraz da genlerden gelen bir durum da söz konusu. İşte bu şekilde Mayıs 2017’den itibaren Rollerbird ile birlikte büyüme hikâyemiz de başlamış oldu.” diyor markasından bahsederken…

Rollerbird isminin de bir hikâyesi var

Gizem Yenidoğan, “Kendime bir marka oluşturmak istiyordum. Bu marka benim ruhumu yansıtmalıydı.  Renkli, doğal, özgür ve şaşırtıcı bir imajı olmalıydı. Evde bunun üzerine düşünürken ve bilgisayarda araştırma yaparken,  arkadan bir yandan televizyonda bir belgesel kanalı açıktı, işte tam da bu esnada kuşlarla ilgili bir belgesel yayınlamışlardı ve o anda gördüm. Gerçekten görüntüsü o kadar zarifti ki ve ayrıca belgeselin zamanlaması o kadar iyiydi ki. Aslında o beni buldu diyebiliriz… Rollerbird Türkçe ismi Deniz Alakargası olan Gökkuzgunlar takımından bir kuş cinsi. Özgür ve vahşi bir kuş. Zarif görüntüsüne nazaran karga gibi bir sesi var tabi çok komik bir şekilde.” diye anlatıyor bu hikâyeyi.

İngilizce bir isim seçmesinin sebebi ise markası adına global amaçlara sahip olmasından kaynaklanıyor.

Renkli şeyler giymeyi teşvik eden bir marka

Rollerbird; kafes kuşu değil, özgür ruhlu bir kuş. Farklı, kendine özgü tarzı ve renkleri var, aslında hepimizin içinde olduğu gibi… Renkli şeyler giymeyi teşvik etmek isteyen bir marka, çünkü maalesef ki sadece renkli giyinmek bile çoğu insan için cesaret istiyor. Rollerbird, bunu biraz daha normalleştirmeyi amaçlıyor. Zamanla daha az önemsemeye başladığımız samimiyet, hassasiyet ve duyarlılık gibi bazı şeyleri de ön plana çıkarmayı seviyor.

Bu arada ayakkabı kutularının hepsinin altında da bu betimleme Türkçe ve İngilizce olarak yer alıyor.

Her zaman olağandışı ama bir o kadar da kullanışlı ve konforlu ürünler üretmeye çalışıyor bu marka. Her ürün tipini konusunda profesyonel olan biri üretiyor. Sadece görsel olarak farklı olmak yetmiyor, devamlılık için konfor ve sağlamlık önem taşıyor.

Marka, bazı ürünlerde deri, bazı ürünlerde ise suni deri tercih ediyor. Çünkü aynı zamanda her cebe uygun da olmaya çalışıyor…

Öncelikli amacı Türkiye çapında bir bilinirlik sağlamak olan Rollerbird, Ekim 2019 tarihinde yapılacak AYMOD’a katılarak ilk yurtdışı adımını da atmış olacak. Aynı zamanda yurtdışında yeni kapılar açabilmek adına şuan araştırmalar ve seyahatler yaparak bilgi toplama süreci de devam ediyor.

Erkekler için de tasarım yapmaya başlayan Rollerbird’ün çok kısa zamanda en az kadın ürünleri kadar renkli erkek ürünleri de göreceksiniz…

Kadınların ayakkabı tutkusu bilinen bir gerçek…

Kadınların ayakkabı tutkusuyla ilgili konuştuğumuz Gizem Yenidoğan, “Ben de bir kadın olarak aynı duyguyu paylaşıyorum tabi ki. O kadar çok ayakkabı alıyorum ki, her kıyafetim için ayrı bir kombin yapmak istiyorum. Her gün farklı bir ayakkabı giymek istiyorum. Kesinlikle ayakkabı aşkı diye bir şey var.  Zaten ayakkabı üretimi konusuna beni en çok da bu itti sanırım.  Şimdi hayal ettiğim bir ayakkabıyı bulamama durumum yok bu sayede.” diyor.

Ürünlere Dijital Kanallardan Rahatlıkla Ulaşılabiliyor

Ürünlere ulaşmak, satın almak isteyenler, instagram ve facebook üzerinden rollerbirdcom kullanıcı adıyla bu renkli ayakkabıları inceleyebilirler. www.rollerbird.com.tr adresinden ulaşmak da mümkün. İzmir Işıkkent/Bornova’da showroom deposu bulunan Rollerbird, birkaç ay içerisinde Bostanlı’da da dükkân açıp daha çok kişiyle buluşmaya hazırlanıyor. Aynı zamanda farklı e-ticaret platformlarında da bulunuyor.

drerkansevinc@gmail.com

ZAMANSIZ KIYAFETLER

Moda, kadının beğenilme duygusuna hitap eder. Bütün kadınlar, farklı, güzel ve genç görünmek ister.

Artık kendi stilini yaratmak, tarzını belirlemek moda. Herkesin yaptığını yapmak, taklit etmek, kopyalamak sıradan olmakla aynı anlama geliyor. Farkı ve kaliteyi yakalayan dikkat çekiyor. Taklit eden değil.

Aldığımız ürünün kaliteli ve almaya değer olduğunu anlamamız için bazı kriterlere sahip olması şart. Bunların başında ise diğerlerinden farklı olması, bir stile sahip olması ve belli kalite standartlarını yakalamış olması geliyor. Bu görüş moda tasarımcılarını ön plana çıkarıyor.

Ünü Türkiye’nin sınırlarını aşmış, 2005 yılında Moda Türkiye sitesi tarafından en iyi tasarımcı seçilen Jeyan Gedik bu ay “Bir Kadın Bir Erkek”te…

Zamansız kıyafetlere imza atıyorsunuz?

Doğu’yu ve Batı’yı sentezleyip kendi tarzımı da içine katıyorum. Böylelikle zamansız kıyafetler ortaya çıkıyor. Yılın trendlerini genel anlamda koleksiyonlarıma yansıtıyorum. Fakat tarzımın temeli, antik dönem kültüründen aldığım ilhama dayanıyor. Yaptığım bir tasarımı 5-10 yıl sonra da rahatlıkla giyebilirsiniz.

Sadece zamansız değil doğal ürünler kullanılarak ortaya çıkan kıyafetler…

Evet. Natura koleksiyonum, aslında bir koleksiyon olmasından çok, kendine ait bir felsefeye sahip. Bu koleksiyonumda sadece doğal kumaşlar kullandım. Pamuklu, viskon, tencel, keten, lyocell gibi tamamen bitkisel içerikli kumaşlar kullandım. Bu malzemeler tenimizle dost ve içinde rahat hissettiğimiz kumaşlar. Bu kumaşları kullanarak öncelikle, çevreye verdiğim zararı minimuma indirmiş oluyorum. Günümüzde yaygın olarak kullanılan kumaşlar, üretim aşamasında birçok kimyasal işlemden geçiyor. Bunun sağlık açısından bize, geleceğimiz açısından da çevreye zararı büyük. İşte bu yüzden Natura koleksiyonum ayrı bir mesaj içeriyor. 4 yıl önce başladım bu koleksiyona. Başlangıçta doğal kumaşlar, doğal malzemeler bulmakta zorlandım. Genel hatlarıyla minimalist çizgilerin ağırlıkta olduğu bir çalışma oldu. Koleksiyonumda istiridyeler, deniz kabukları ve gerçek kristal camlarla işlediğimiz gelinlikler var. Doğal malzeme, doğal astar, pamuklu danteller, liyosel ve viskon. Müşterilerimin çoğu bunun farkında olarak geliyorlar. Tüm dünyada trendler de bu yönde ilerliyor. Türkiye’de ise ipliğinden çiçeğine doğal ürünler kullanan bir tasarımcı olarak bu akıma öncülük ediyorum.

Hem de tasarımı sonra seçen aslında arkeolog biri olarak…

Çizim merakım 4 yaşına kadar gidiyor. Babam Kıbrıs’ta görevliyken gönderdiğim mektuplarda modeller çiziyormuşum. İlk, orta, lise yıllarımda bazen derslerde bile çizim yapardım. Liseden sonra Moda Tasarım okudum. Sonra Ege Üniversitesi Klasik Arkeoloji bölümünü bitirdim. Ayrıca arkeolojiyi de iyi ki okumuşum. Yaz sezonunda kazılara da gittim. Efes gibi dünyaca ünlü kazılarda çalıştım. Fakat daha sonra arkeolojiden vazgeçmek zorunda kaldım. Çünkü içimde önüne geçilemez bir tasarımcı olma isteği vardı. Kazılarda çıkan buluntuları teknik olarak çizip, restore ediyordum.

Arkeoloji uçsuz bucaksız bir ilham kaynağı benim için. Tasarım yaparken her şeyden esinlenebilirsiniz. Bir figürden, bir renkten. Genel anlamda baktığınız da tasarımlarımda arkeolojiyi hissedebilirsiniz.

Ve Zuhal Yorgancıoğlu ile başlayan moda yaşamı…

 Evet, profesyonel hayatıma Zuhal Yorgancıoğlu ile başladım. Hem asistanıydım, hem modellik yapıyordum. 14 yıl önce de Jeyan Gedik markasını resmen hayata geçirdim ve kendi adımı taşıyan modaevini açtım. Zuhal hanım bir efsane. Ondan çok şey öğrendim. Sabırlı olmayı öğrendim. Sanatın inceliklerini öğrendim. Ayrıca bir kadın olarak duruşu beni hep etkilemiştir. Zuhal Yorgancıoğlu sadece İzmir için değil, Türkiye için çok önemli bir değerdir. Çizimlerinden çok etkilenmişimdir. Muhteşem çizimleri vardır.

Tasarımlarınızı hazırlarken nelere dikkat ediyorsunuz?

Ne yapacağını bilmek çok önemli. Tasarımı yaptıktan sonra dikim ekibine kıyafetin tüm detaylarını içeren açıklamaları ve teknik çizimini veririm. Tasarım önemli. Ama dikişin kalitesi de bir o kadar önemli. İyi bir tasarım ama kötü bir dikiş hiçbir şey ifade etmez. İkisi de mükemmel olmalı. Kalite çok önemli. Çünkü günümüzde müşteriler çok bilinçli. Benim müşterilerim kaliteye ve tasarıma çok önem veren kişiler. Onlara istediklerini fazlasıyla vermek zorunda hissediyorum kendimi. O yüzden çok çalışıyorum. Kumaş seçimleri de çok önemli. Hepsi bir bütün.

Haute Couture müşterisi, hassas, detayları seven, trendleri bilen kaliteye önem veren müşteridir.

Evet. Hazırda istediğini bulamamıştır ve mükemmel olması isteğiyle bana gelmiştir. Müşteri geldiğinde öncelikle onu dinlerim. Koleksiyonumdan birkaç kıyafet giyer. Sonra onunla birlikte prova aynasının karşısına geçip,tek tek göstererek önerilerimi aktarırım. Tasarımın çizimini yaparım. Aksesuarla ilgili de konuşuruz. Gelinliğe göre aksesuar tasarımı da yapıyorum. O büyük gün için giyeceği, takacağı, her şeyle ilgilenirim. Provaların sonunda, elbiseyi ya da gelinliği nasıl kullanacağını nasıl yürüyeceğini anlatıp, gösteririm.

Bu senenin gelinlik modası nasıl?

Gelinlikte trendler, bedene oturan, bol volanlı, bol dantelli, dekolte modeller.Danteller transparan veya cappicuno rengi kumaşlarla dubleleniyor. Daha çok minimalist çizgiler gündemde. Bohem ve vintage tarzı her zamanki gibi en çok tercih edilenlerden.

Abiyede renkte jeyan var mı?

Jeyan okyanus mavisinin en koyu tonu. Babam denizci olduğu için okyanustaki en koyu mavi anlamına gelen Jeyan ismini koymuş bana. Küçükken pek sevmiyordum ismimi. Çünkü kimse söyleyemiyordu. Mavi tonları var tabii. Ama kırmızı tonları daha çok gündemde.

Dikkat ediyorum da, gece kıyafetlerinin altına yüksek topuklular değil spor ayakkabılar giyiliyor…

Noctrune trend ile gece giyimi baştan aşağı gündüze uygun hale geliyor. Örneğin pijamalar, iyi bir dikimle gündüz giyime uygun hale getiriliyor. Gece giyilen geniş pijamalar, gecelikler, sabahlıklar gündüze de uyarlanıyor. Kloş siluetler yerine, incelen etek uçları tercih ediliyor. Spor ayakkabı giyilebilir ama o kadar ince bir çizgi ki. Kıyafetle spor ayakkabıyı çok iyi kombinlemeniz gerekiyor.

Siz nasıl giyiniyorsunuz? Kendinize tasarım yapabiliyor musunuz?

Modacı olarak çok sade giyindiğimi söylerler. Yapı olarak da böyleyim .Tercihim sadelik ve doğallıktan yana. Kendime tasarım yapmak çok zor. Birini karşıma alıp yapmak daha kolay. Ama sonuçta kesinlikle kendi tasarımımı giyerim.

Stil danışmanlığı da yapıyorsunuz. Nedir sizce stil?

Kişinin kendisini ifade edecek şekilde giyinmesi. Stil kişinin kim olduğu ile ilgili. Kişi tarzını belirlemeli. Çünkü artık moda bu.

Yine yeni bir oluşuma öncülük ediyorsunuz. Stil danışmanlığı isteyen müşterilerinize “Gardrop” hazırlıyorsunuz.

Bu sezon yeni oluşturduğum “Gardrop” hizmetimiz başladı. Müşterilerimize bu konuda da seçenekler sunuyoruz. Sezonluk gardrop hazırlıyorum. Tasarımdan üretime. Böylelikle belli bir tarzınız oluyor. Ve parçalar birbirine karışmıyor. Ayrıca birbirleriyle rahatça kombinlenen kıyafetler tasarladığım için her gün, ne giyeceğim derdi de ortadan kalkıyor.

Sizce insanlar kendilerini giysileriyle ifade edebiliyorlar mı yoksa akıntıya mı kapılmışlar?

Herşey çok karıştı, herkes her şeyi yapıyor. Bol paça dar paça, uzun etek, kısa etek. Çiçekli kumaş, çizgili, puantiyeli. Bu ne anlama geliyor? Kişi artık kendi tarzını belirlemeli. Giydiğiniz kıyafet sizi yansıtmalı, kişiliği olmalı. Bir başkasını taşımayın üzerinizde. Çoğu insan akıntıya kapılmış gidiyor.

Fransa’da ürünleriniz satılıyor. Kısa sürede marka oldunuz. Sırada ne var? 

Aslında çok da kısa sayılmaz. Fakat attığım ilk adım doğru bir adımdı. İlk koleksiyonumu Paris’te sergilememin önemli rolü oldu. Ekolojik ürünlerle fark yaratmamım da. Kendi markamı daha da ileri götürmeyi düşünüyorum. Amerika, Avustralya ve Katar’da görüştüğümüz firmalar var. Ürünlerimi satmak istiyorlar. Yurt dışına daha da çok açılma arifesindeyim.

Jeyan Gedik iş dışında neler yapar?

İşim hayatım içinde. Bir parçası değil. İç içe… İş dışında oğlum Atlas’la vakit geçiririm. 9 yaşında, çok hareketli bir çocuk. Rock müzik dinlemeyi severim. Müziksiz yapamam. Kitap tercihlerimin başında biyografiler gelir. Yaşanmış hayatlar, diğer kitap türlerine göre daha gerçekçi geliyor bana. Tabi seyahati de çok seviyorum. Tüm kazancımı seyahate harcayabilirim. Şu anda en çok gitmek istediğim yer Filipinler. Gittiğim yerlerden tasarımlarımda kullanabileceğim malzemeler almayı severim. Ayrıca otomobil kullanmayı çok seviyorum. Uzun yolculukları, yeni yerler görmeyi, farklı mutfaklar denemeyi çok seviyorum. Dergilere ve internet sitelerine yazı yazıyorum. Daha sonra, yıllardır yazdığım bu yazıları derleyip bir kitap yapmayı düşünüyorum.

Sonra bir Kitvak İcra Kurulu toplantısında yine yan yana olduk; unvansız, egosuz, kartvizitsiz, pırıl pırıl bir gönüllüydü.

Aradan bir süre geçti. Sibel ile açtığımız ajansımız Sorella Events’e ziyarete geldi ve bize sordu; “Ben bu iki kadın arkadaşımla neler yapabilirim? Size nasıl destek olabilirim?” Açıkçası şaşırdık. Biz talepte bulunmadan o uğurlu elini uzattı bize. Gerçekten de bereketiyle geldi Berkay Eskinazi.

Çok kısaca biyografin ile başlasak?

İzmir doğumluyum. Annem Bergamalı, babam Konyalı, ben İzmir’de büyüdüm. Babamın işi dolayısıyla belli bir süre Bergama’daydım. İlkokul, ortaokul ve liseyi Bergama’da bitirdim. Bir süre İzmir’de Karşıyaka Kız Lisesi’nde de okudum ama okulu Bergama’da bitirdim. Liseyi bitirdiğim yıl İzmir’e geldim ve o ilk yazdan itibaren iş hayatına başladım. Üniversitede eczacılık okurken bir yandan da çalışıyordum. Gece bölümünde okuyordum, okulumu da kendi imkânlarımla kazandığım para ile ödedim, ailemin çok az desteğini aldım maddi anlamda.

Çok cesursun.Daha o zamandan çok cesursun…

Evet, çünkü bizim dönemimizde kız çocuklarının koşulları biraz daha zordu sanki. Ankara’da okuyacaktım ama babam göndermedi.Ben de özel bir üniversitede çocukluğumdan beri seçmiş olduğum meslek olan eczacılık bölümünü okudum. İlkokul yaşlarımda bir eczacıya hanıma hayrandım. Pek çok konuda olduğu gibi okulumu seçme konusunda da idolüm oldu benim. O hayranlıklaeczacılığı seçtim. Gündüz iş hayatı, akşam eğitim; zorlu oldu ama sonuna dek devam ettim.

Eczacılık yaptın mı hiç?

Altındağ’da babam Fevzi Bey’in lakabını koyduğum bir eczanem oldu; Hoşgör Eczanesi. Sanayiciliğe başladığımda da eczaneyi sürdürmek istedim. Çünkü eczacı olduğumda alaylı olarak elde ettiğim ancak bir üniversite kadar değerli olan ikinci bir mesleğim olmuştu. Bir sanayici kimliğim oldu. Sonrasında tercihimi sanayicilikten yana kullandım.

“HoşgörBaba”dan sana da geçmiş hoşgörülü olmak. Babanın kızı mısın?

Evet, babamın kızıyım. Babamdan hayata dair çok fazla şey aldım, onun görüşleriyle büyüdüm. Babam her zaman “iyilik yap denize at, dalgalar onu sana geri getirir” derdi. Çok bereketli bir adamdı. Ticareti küçük yaşlarda babamdan öğrendim. Babamın uydusu gibi hep yanında gezer, onunla birlikte işe giderdim. Babamın nakliye şirketi vardı; onunla beraber pek çok köy, kasaba gezdim.

Kaç kardeşsiniz?

Biz beş kardeşiz ben en küçükleriyim. Dört kız bir oğlanız.

Sanayiciliğe nasıl adım attın?

Üniversiteyi akşam ve paralı okuyacaktım. Bu bütçeyi kendim yaratmayı planlayınca bir tanıdık vasıtasıyla işe girdim. Tanıdık aracılığıyla gönderildiğim bu işte çok azmettim. Her basamağı yavaş yavaş ama disiplinli çalışmam sayesinde geçtim. Ofis sekreterliğinden fabrikaya atladım, ambarda, imalatta, her basamakta çalıştım. Sonrasında önce fabrika müdürü oldum. Genel müdür yardımcılığına kadar yükseldim.

Çok erkek bir iş aslında, öyle değil mi?

Doğru, uzun bir müddet okul arkadaşlarım dışında kız arkadaşım olmadı diyebilirim. Benim çalıştığım yıllarda çok kadın çalışan da yoktu. İşçiler arasında biraz kadın çalışan vardı ancak yönetici kısımda pek yoktu. Plastik sektöründe ben teklerden biriyim, bir ara bana “plastik kraliçesi” derlerdi bizim sanayiciler.

Erkek dilinin hakim olduğu bir toplantı ortamına kadın olarak adım atmak değişik olmalı…

Eğer yaptığın işi özümsersen, iyi öğrenirsen o kadar otorite oluyorsun ki, kendi konunda seni de aynı kendileri gibi dinleyebiliyorlar. Senin bilgi birikimini fark edince senden öğrenebilecekleri şeyler olduğunu da görüyorlar ve dikkate alıyorlar. Sana ihtiyaçları olduğunu anlıyorlar. Ben üniversiteyi bitirdiğim yıl, “Çok zorluklarla ben eczacılığı bitirdim dolayısıyla buna değmeli, ben eczanemi açıp eczacı olacağım” dedim.  Bunun üzerine asla bırakmadılar beni. O kadar geçen yılın değerini o zaman anladılar. “Fabrikanın önündeki garajı sana verelim sen orayı eczane yap” dediler. Boş bir garajdı. Ben orayı eczane yapıp fabrikaya da yakın olup her ikisini bir arada götürmeye başladım. 3 yıl kadar böyle sürdürdüm.

Yorucu olmalı…

E oldu tabi. Ama iyi programlarsan olmayacak bir şey değil. Sonrasında satışa, ihracata baktığım için yurtdışı seyahatlerim başladı. Eczaneyi de ihmal etme şansım yoktu. Durdum ve düşündüm benim gönlümü bu iş daha çok okşadı. Eczanede de insanlara temas ediyordum ama burada her gün yeni şeyler yaratıp üretmek bana daha cazip geldi. Eczacılık bana çok standart gelmeye başladı; orada hep hazırı satıyordum, diğer işimde ise yaratıcılık, proje üretmek vardı. İhtiyacı ve piyasayı takip ederek araştırmak, yeni projeler için üretmek daha keyifliydi.

Proje üreten ve proje başladığında ona liderlik eden kişi olmak seni mutlu ediyor.

O dönemde ambalaj sektörü Türkiye’de tam gelişme çağındaydı. Yenilik bulmak, ilk olmak bana daha cazip geldi. Yurtdışında çok araştırma yapıp o yenilikleri Türkiye’ye getirmek çok önemliydi. Aynı zamanda o dönemde bir de evlendim. Eşim de ben de çok işkoliktik, çok uyuştuk birbirimizle.

Eşinle aynı mısınız, yoksa farklı karakterleriniz birbirini tamamlıyor mu?

İşe bakış açımız aynı fakat karakterlerimiz çok farklı. Ben daha atağım, önsezilerim çok fazladır. Eşim de çok disiplinlidir. Hayatımda düzeni ondan öğrenmişimdir. O daha ciddidir ben daha neşeliyimdir. Dolayısıyla bir iş yerini çok güzel tamamlıyoruz. Ben işçisinden genel müdürüne kadar herkesle ilişki kurabilen biriyken o biraz daha mesafelidir.

Erkek egemen bir yapıda maskülenliğin dozunu ayarlayıp “Berkay Hanım” kavramını korumak zor aslında… Kadın duruşundan vazgeçmemeyi nasıl başardın?

Biraz önce “çocukluğumdaki idolüm” diye bahsettiğimkadının her sabah dükkanının önünden geçiyordum. Son derece titiz, şık giyinen, bakımlı bir kadındı. İdolüm o olduğu için ben hep onun gibi olacağım diye düşünürdüm. İş hayatında da kadın olmayı, kadınsı giyinmeyi hiç ihmal etmedim. Her zaman dozunda, gereken yerde gerektiği gibi oldum. Hep öğrendim. Kolej mezunu değilim; lisanım eksikti, onu tamamladım. İngiltere’ye gidip orada lisan eğitimi gördüm. Çalışma hayatımda yararlanabileceğim pek çok kursa gittim. İyi bir iş kadını olabilmek adına İstanbul’da birçok eğitim aldım. Hep kendimi besledim.

Aslında hiç de kolay olmamış, dezavantajlı başlamışsın birçok şeye. Sen hep tırmalayarak başarmışsın, hiç korkmamışsın.

Evet, hiç korkum yoktur, hayattan endişem de yok. Ben her işi yapabilirim, hiç gocunmam. Pazarda limon da satabilirim. Daha en başlarda, fabrikada iş hayatını öğrenirken bile, hiçbir şeye“bu benim işim değil” demedim. Ambar memurluğu yaparken ambarı da temizledim. Burası bakımlı olmalı her gelen buraya özenmeli derdim, kendim temizlerdim.

Her gönüllü projede varsın, proje yoksa da var ediyorsun. Nasıl başladı bütün bunlar?

Yoğun iş hayatı temposunda zoru başarmak, bir şeyler elde etmek, kariyer sahibi olmak derken, gönüllü işlerine zaman ayıramadım. O zamanlar gözlemlerdim, fabrikaya gelirlerdi bilet almamız için, yardım etmemiz için. Desteğim sadece o kadardı, hayranlıkla da bakardım ne güzel işler yapıyorlar diye. SonraSanayi Odası ile tanıştım. Sanayi Odası hep hayatımızdaydı ama benim için eşimin gittiği bir yerdi. O dönemde Sanayi Odası’nın bir vakfında gönüllü olarak çalışmaya başladım.

Kadınlar Kurulu seninle başladı değil mi?

Şu anda mevcut olan Kadın Kurulu’nu bizler kurduk. “Hep eşlerinizden duyduğunuz Sanayi Odası’nı hiç merak etmiyor musunuz? Gelin siz de görün”diyerek bir kadın grubu yarattık. “Vakıftan burs alan çocuklara destek olabilmek için erkeklerin çabasına biz de yardım edelim” dedik. İki tane konsey kurduk; bir tanesi koro, diğeri tiyatro grubu. Hem müziğe hem tiyatroya olan ilgim o yapıda başka bir güce dönüştü.O ilk etkinlikler bizlerle başladı. Onları kurduktan sonra koroda solist olarak sahneye çıktım. Tiyatroda oynadım. Yaklaşık 8 oyun oynadık. Böylelikle içimde kalan sanat yönüm de beslendi. Tabii ki profesyonel değil amatör ruhla yaptık bunları. Hiç gocunmadan yaptım çünkü birilerine katkı sağlayacaktım. O dönemler şaşıranlar oluyordu sahneye çıkmamıza. Ama söz konusu bir destek daha yaratmaksa ego olmamalı diye düşünüyorum.

Gönüllülük öyle bir şey ki başladın mı duramıyorsun değil mi?

Evet, bırakmak istemiyorsun. Ve bir şeyler yapıyorsan sana da geliyor yeni talepler. 2000li yıllardaki o boşluğumda başladım gönüllü işlerine. Burnum Kaf dağında olmadığından ve her şeye çözüm üretip ben bunu yaparım, siz bunu yapın dediğim için kısa sürede İzmir’de derneklerde ve vakıflarda aranan isim oldum. Pek çok yere davet edildim, hayır demedim elimden ne gelirse yaparım dedim ve yaptım. 1998-2000li yıllardan beri bu camianın içerisinde yer aldım.

Yüksek egolu insanlarla bir arada olduğunda mutsuz oluyor musun?

Evet, öyle ortamlardan kaçmaya çalışıyorum genellikle.

Dönüp gidebilir misin?

Evet, çok zaman gittim de zaten. Gittiğim yere desteğime dışarıdan da devam ettim ama içinde olmadım. Ego savaşını sevmiyorum. Herkes “en” olmak istiyor. Ama hepimiz birleşip büyük “en” olmalıyız. Ben öyle bakıyorum.

Kadınlar bu ülkeyi mutlaka çok güzel bir yere getirecek, kurtuluş kadınlarda olacak buna inanıyorum. Ancak kadınlar birbirinin kurdu olmamalılar. Egolarını törpülemiş, bir hedef peşinde koşan kadınlar olmalılar. Erkek dünyasında egolar bu kadar bariz değil, kadında çok farklı.

Birini gördüğünde “egodan patlayacak” diyor musun, hemen fark ediyor musun?

Evet, fark ediyorum ama hiç karışmıyorum. O karşıdaki kişinin karakteri ve kendisini ilgilendirir.

Kadın ve çocuklarla ilgili neredeyse bütün projelerin içerisinde varsın.

Çünkü çocukları iyi eğitirsek ki çocukları eğiten de biz kadınlar olduğumuza göre, kadın ve çocuğu birleştirmek çok önemli. Yaptığımız projelerde annelere bunu göstermeye çalışıyoruz. Sen evladını, özellikle erkek çocuğunu iyi yetiştirirsen ileride senin gördüklerini onlar görmeyecek demeye çalışıyoruz. Etkili anne çocuğu hayata çok iyi hazırlar, çok iyi yetiştirir. Çünkü saygıyı, edebi, bütçeyi aslında kısacası her şeyi anneden öğreniyoruz. Dolayısıyla biz kadın ve çocuğu birleştirince çok daha başarılı işler yaptık.

Projelerde seni en çok heyecanlandıran nedir?

Beni en çok heyecanlandıran kadınları cesaretlendirmek. Ben de yaparım özgüvenini onlara aşılamak. Mesela bir proje yapıyoruz onlara girişimci olmaları için eğitimler veriliyor, onlara rol model oluyorsunuz. Birçok genç kadın şu sebeplerden dolayı başarmakta tedirginim nasıl yapacağım diye düşünüyor. Öyle rol modeller oluyor ki, “bu kadın başardıysa sen neden başaramayasın” düşüncesini aşılıyoruz. Yıllar sonra bu kadınları başarmış olarak görüp “sizin dokunuşunuz sayesinde” denilmesi çok büyük bir mutluluk. Fabrikadayken kadın işçilere de bunu yapıyordum; fabrikada yükselebilmeleri için. Hayatım boyunca benimle birlikte çalışan kadınların hep bir şansı oldu. Çünkü onların önlerini kapatacak biri değildim. Bir şekilde patrondum, istiyordum ki onlar iyi olsunlar ki ben de iyi olayım. Çalışanlarımı hep öne attım, hiç yollarını kapatmadım. Bizim projelerimizde de aslında bunu yapıyorum; kadınları öne atıyorum, onlar birer liderler olsun istiyorum. Proje liderleri olsun ki onlar da ön plana çıksın istiyorum, başkan olduğum için sadece ben ön planda olmayayım. Ben yanlarında onların destekçisi olayım.

LİYAKAT’a gelmek istiyorum; adı bile güzel…

Mübalağasız bütün bir gece bir eve kapandık ve sabaha kadar isim seçeneklerini düşündük. Lider Yaratıcı Katılımcılar Derneği (LİYAKAT) isminde karar verdik. Derneği kurarken kadın derneği olarak düşünüp aynı zamanda erkekler de taşın altına elini koysun istedik. Ancak kurucusu 11 kadın olduğu için Lider Yaratıcı Kadınlar Derneği gibi bir algı var. Kadın derneği denmesinden gocunmuyoruz ama bizim derneğimizin amacında öyle bir şey yok. Ana hedefimiz gençler ve Kadınlarla bir arada olmak istiyoruz. Dokuz yılı geride bıraktık.

Neler yaptı LİYAKAT, hangi güzel projelerin içindeydi?

Çok güzel projeler yaptık gerçekten; her biri çok değerli. Mesela “Emek pişti, haydi sofraya” projemiz çok sevdiğim, beni çok heyecanlandıran bir projedeydi. Projeye sığınma evlerindeki dezavantajlı 30 adet kadınla birebir olarak başladık. Sığınma evlerindeki kadınların o kadar çok derdi var ki, bir iş kadını olabileceklerini asla düşünmüyorlar. Çünkü onlar önce toplumdan kaçıyorlar, görünmek istemiyorlar. Onları ikna etmek için psikologlar ve danışmanlarla bu düşünceyi onlara aşıladık. 30 kadınla başlayıp 14 kadınla bitirdik. Çünkü kadın projeye katıldıktan sonra ya ailesi tarafından yakalandı, ya da kocası tarafından geri götürüldü, sayı azaldı. Ama 14 kadını da plastik sektöründe enjektör operatörü olarak yetiştirdik. İnanılmaz bir işti. Beni en çok duygulandıran bir kadının şu sözüydü “Yolda geçerken ATM’den para çekenleri görünce hep bakardım. Oradan nasıl para geliyor diye merak eder imrenirdim, artık benim de bir ATM kartım var”. Bu karta sahip olduğu için bile çok mutluydu. Onların içine girdiğiniz zaman çocuklarına da destek oluyorsunuz. Halen bu projeden beri çalışan insanlarımız var.

Liyakat başka dernek ve vakıflarla da işbirliği yapıyor, değil mi?

Her yıl kendi sosyal sorumluluk projemizi yapıyoruz, bir KİTVAK ile oluyor, bir TÜRGÖK ile oluyor, şiddet gören kadınlar üzerine bir proje oluyor. Her yıl kendi misyon ve vizyonumuz dışında bir sosyal sorumluluk projesi mutlaka yapıyoruz. “Sensiz yarımız, birlikte tamız” projesi gibi, down sendromlu çocuklarla TÜRGÖK’ü birleştirmiştik. İki dezavantajlının birbirine yardım etmesini sağladık. Down sendromlu çocuklara folklor öğretip onları sahneye çıkardık, performans gelirleriyle TÜRGÖK’ün kabartma kitaplarına katkıda bulunduk. Böylelikle proje içinde proje oluyor ve bir aradalık oluyor. Her yıl bir projemiz mutlaka oluyor. Mesela ben 3 yıldır Türk Eğitim Vakfı’nın konserlerinde Eğitime Destek Gönüllü Korosu’nda korist olarak çıkıyorum.  

Zamanını nasıl kullanıyorsun? 24 saat nasıl geçiyor?

Sistemli ve programlı olduğun zaman hiçbir şey aksamaz. Ben programsız yaşayamayan biriyim. Diğer derneklerle de işbirliği yapabilmek için onların faaliyetlerine de katılıp sıkı sıkıya bir arada olmak gerekiyor. Yorucu ama yapmak zorundayız, biz onların projelerine destek vereceğiz onlar da bizim projelerimize. Bunları önem ve imkân sırasına göre programlıyoruz. Elimizden geleni yapmaya çalışıyoruz.

Berkay Eskinazi nasıl dinlenir?

Ben sporla dinlenirim.

Hep var mıydı spor hayatında?

Lise dönemlerimden beri hep oldu. Hiçbir şey yapmasam bile sabah 7’de fabrikaya gidiyorsam sabah 5’te kalkıp fuara gidip yürüyüş yaptım sonra işime gittim. Dediğim gibi kadının bakımlı olması gerektiğini düşündüğüm için o anlamda bir şey yapıyordum. Yapı olarak kilo alabilen biriyim, onu almamak için çaba gösteriyordum.

Sonrasında tenise başladım ama devam ettiremedim. Kayak yaptım kayakta çok iyiydim ama bir aksilik oldu büyük bir trafik kazası geçirdiğim için kayak hayatım bitti. Yoksa iyi bir kayakçı olabilirdim.

Kimi zaman stüdyolara gidip spor yaptım, kimi zaman kendi kendime yaptım ama spor hep hayatımda oldu. Mesela çok ileri yaşlarda yüzme dersi aldım, yüzmeyi çok severim. Hep öğrenmeye açığım hayatta.

Peki, “keşke” ya da “vah vah”ların oldu mu?

İnanamazsın ama hayatımda negatif yok benim. Varsa da ben onu görmüyorum, görmek istemiyorum. Her şeyden tatmak istediğim için hep yapmış gibi hissettim. Mesela şarkı söylemeyi sevdiğim için piyano dersi de aldım. O tuşlara dokundum, biraz melodi elde ettim ve kendime ben bunu da yapabilirim dedim. Vaktim olmadığı için yapmadım. Onun için “vah vah”larım yoktur benim.

Herkesin çok negatif konuştuğu bir dönemde hala sabah uyanıp bir şeylere tutunma gücünü nereden buluyorsun?

Hem karakterim, hem de içimden gelen duygularla ilgili diyebilirim.

Kaza dedin de, kaç yıl geçti o kazanın üstünden?

1996’da oldu. Boynum kırıldı kazada, 6 ay yatalaktım. Hep tek noktaya bakıyordum. O zamanlarda mutlaka kalkacağıma inanıyordum. Doktorlar ne dedilerse harfiyen yaptım. 1996 yılında belli bir şeyleri tatmış bir şeyleri elde etmiş bir kadındım. Elimdekiler kayıp gitsin istemedim.

Kendi şansını kendi yaratan bir kadın olmuşsun hep.

Evet, hep çabaladım, bir şeyler öğreneceğim kişilere hep yapıştım. Her zaman saygılı oldum, ukalalık hiç yapmadım.

Birileriyle didiştin mi?

Tabii ki. Ben şu anda çok sakin bir insanım, eskiden böyle değildim.

Peki, seninle çalışmak nasıldır? Zor bir yönetici misin?

Zor olduğumu düşünmüyorum. Yıllar önceki bütün çalışanlarımla ile iyi ilişkideysem, halen birbirimizi seviyor ve gördüğümüz zaman kucaklaşıyorsak o zaman ben zor bir yönetici değilim. Tabii ki disiplinliyim, her şeyin mükemmel olmasını arzu ederim ama karşımdakini iyi tanırım ne kadar verebileceğini anlarım ondan daha fazlasını da istemem. Gerekirse kendim tamamlarım ya da destek olurum. Hata her zaman yapılabilir ama hatalardan ders çıkarmak gerekir aynı hatayı tekrarlamayı doğru bulmuyorum.

Cümlelerimi tamamlar mısın? Hayattaki en büyük şansım…

Seçtiğim yön ve eşim.

Bu günkü aklım olsaydı…

Daha kalitelendirerek yaşayacağım bir hayatım olurdu ama yaşadığım hayattan da çok mutluyum çünkü her şeyi tattım. Düştüm, kalktım, yükseldim. Biraz da yetinmek gerekiyor, biz bunlarla yetinelim ki önümüzdekilere yol açalım.

Peki, sen bu röportajı yapıyor olsaydın Berkay Eskinazi’ye ne sorardın?

Daha neler yapmak istediğini sorardım.

Daha neler yapmak istiyorsun?

Hayatımın sonuna kadar nefes aldığım son dakikaya kadar bu topluma hizmet etmek istiyorum.

Seni bu kadar yakından tanımaya bizi yüreklendirdiğin için de teşekkürler Berkay Eskinazi. Yolun hep açık olsun, bir sürü yolla buluşsun.

Yalın ama zengin bir projeydi aklımdaki. Sadece Torlak Çiftliği için butik ve özel tasarım ürünler hayal ettim. Kendi ürünlerim ve faaliyetlerim zaten butiktir, çocukluğumuzdaki tadlara götüren el emeği ile ürünler yaparız. Ve el emeği bizim için hala çok değerlidir. Asıl işim olan zeytinin kadim zamanlara uzanan keçi ve çoban birlikteliği ilham verdi ve Etiyopyalı Çoban Kaldi’nin keçisinin keşfettiği kırmızı meyveli ağaca yani kahveye yöneldim.

Dünyanın saygın kahve uzmanlarından ve Pacifica Coffe kurucusu dostumuz Alper Ulus’a dedim ki “kafamda ufak ama deli bir proje var. Görüşelim mi?” Böyle başladık.

2- Hayalinizdeki kahveyi nasıl tanımladınız?

Alper Ulus’a aynen şöyle anlattım “Kokusu mekanı sarsın. Dilde, yanakta ve damakta homojen tadı olsun. Kadifemsi yutulsun. Yuttuktan sonra gırtlakta dolgun tadı kalsın.”

3- Blend 16.01 özellikleri nedir?

Yüksek rakımda shade grown olarak yetişmiş Arabica çekirdekleri kullanılıyor. Bu özellik, kahveye yetiştiği bölgenin, diğer bitki ve ağaçlardan gelen zengin nefaseti veriyor. Hand picked yani sadece elle toplanan çekirdekler. El emeğinin kahvemizde de üstün özellik olması çok içime siniyor. Paketlerimizdeki check valf  dışardan koku, hava vs almasını ve bayatlamasını engelliyor.

İnce dokunuşların, zarafetin, nicelik yerine niteliğin önemli olduğu, butik bir iş Blend 16.01. İnce zevklerimizi, farkındalıklarımızı, nefaseti, zevki, kişiselliği, yalınlığı tekrar hatırlamamıza neden olan zarif duygudur. Keçinin patika yolunda, yavaş, usul, çiçekli, kokulu, hissederek, etraftaki güzellikleri görerek, çaba göstererek, tırmanarak, ufak adımlarla bir yürüyüştür.

4- Kaç çeşit?

Türk kahvesi, filtre kahve ve çekirdek kahve olarak üç çeşit.

5- İsmi neden 16.01?

Blende karar verdiğimiz gün 16 Ocak idi. Bir hikayesi olmalıydı. Yalın hikaye bundan daha iyi olamazdı diye düşünüyorum.

6- Nerede satılıyor?

Sadece Torlak Çiftliği web sitesinden sipariş alıyoruz. Diğer ürünlerimiz gibi. www.torlakciftligi.com

Açılışa, Kent Sağlık Grubu Yönetim Kurulu Başkanı Kerim Türkmen, Yönetim Kurulu Üyeleri CEO’su Dr. Ruşen Yıldırım ve Can Karapençe, Yönetim Kurulu eski Başkanı Cem Bakioğlu, HMH Global İş Geliştirme Başkan Yardımcısı José F. Núñez ve HMH Radyasyon Onkolojisi Bölüm Başkanı Prof. Dr. Brian Butler, Kent Onkoloji Merkezi Koordinatörü Prof. Dr. Rüçhan Uslu, Başhekim Prof. Dr. Alp Demireller ’in de aralarında bulunduğu kalabalık bir davetli grubu katıldı.

Kent Sağlık Grubu CEO’su Dr. Ruşen Yıldırım, Kent Onkoloji Merkezi’nin HMH ile güçlerini birleştirdiğini söyledi. “Birlikte daha güçlüyüz” sloganıyla hizmet verdiklerini belirten CEO Dr. Yıldırım, “Bu işbirliğimizin amacı dünyada uygulanan en yeni tedavi yöntemlerini sunmak, HMH ile kurduğumuz ‘sağlık hattı’ ile hastalarımıza yurt dışına gitmeye gerek kalmadan tanı ve tedavilerine ilişkin ikinci görüş alma olanağı sağlamaktır. Kanser tedavisinde odağında hastanın olduğu bir ‘Kent modeli’ni hayata geçirdik. Tedavide multidisipliner, hasta bakımında bütüncül bir yaklaşım modeli. Hastamız bu kapıdan girdiği andan itibaren kendisini yalnız hissetmeyeceği, her sorununa ve sorusuna yanıt bulacağı bir model sunuyoruz. Hastalarımıza en etkin tanı ve tedavi yöntemleriyle hizmet verirken, beslenmeden egzersize, ağrı sorunlarından morale kadar ihtiyaç duyacağı her sorunda destekleyici uygulamalar ile yanlarında oluyoruz. Bu tanı ve tedavi süreçlerini bu çağdaş uygulamalarla kolaylaştırıyoruz” dedi.

Su ürünleri sektörünün lideri Kılıç Holding şirketlerinden KLC Gıda, 2018 yılında gerçekleştirdiği 175 milyon dolar ihracat rakamı ile Ege Su Ürünleri ve Hayvansal Mamuller İhracatçıları Birliği’nden birincilik ödülü aldı. KLC Gıda ayrıca Turkish Cargo’dan hava kargo ile en fazla ihracat yapan firma olarak da aynı gün ikinci ödülü alma başarısını da gösterdi.

Türkiye’ye 2018 yılında 2,5 milyar doların üzerinde döviz kazandırarak rekor kıran Su Ürünleri ve Hayvansal Mamuller Sektöründe lider birlik konumundaki Ege Su Ürünleri ve Hayvansal Mamuller İhracatçıları Birliği rekora en çok katkı sağlayan 30 üyesini ödüllendirdi. Ödül töreninde konuşan Kılıç Holding İcra Kurulu Başkan Yardımcısı Sinan Kızıltan, “Ülke olarak 2018 yılında yaşadığımız ekonomik sıkıntılara rağmen sektörümüzün ülkesine kazandırdığı dövizi daha da artırmış olması umut verici bir gelişmedir. KLC Gıda olarak bizde rekor kırılan ihracat rakamına 175 milyon dolarlık katkı sağladık. Ödül olan tüm ihracatçıları tebrik ederim” diye konuştu.

Sektöre katkı için daha fazla çalışacağız

En fazla ihracat rakamına ulaşan ve birincilik ödülünü almanın mutluluğunu yaşadıklarını dile getiren Kılıç Deniz ürünleri İhracat Direktörü Hilay Ağaoğlu ise,  “İhracat rakamlarını her sene daha da yukarıya çekeceğiz. Sektörümüzün daha iyi yerlere gelmesi için şirket olarak çalışmalara devam edeceğiz”  dedi.

Turan çifti ile Alsancak Panino Pizza’nın yenilenmiş ve özenle dekore edilmiş Rum evi mekanında buluştuk. Füsun Hanım’ın ince zevki mekanın her köşesinde kendisini hissettiriyordu.

Sibel Köroğlu: Ne güzel bir çiftsiniz siz… Öncelikle sizleri daha yakından tanımak istiyorum. Ne zamandan beri birliktesiniz?

Füsun Turan: 2004 yılında evlendik ama öncesinde uzun bir flört dönemimiz oldu.

Ferhat Turan: Aslında ilk olarak lise yıllarında tanışmıştık ama o zamanlar Füsun Hanım’ın dikkatini çekememiştim. Yıllar sonra tekrar yollarımız kesişti ve bu sefer beni fark etti. Füsun o zamanlar sadece Göztepe’nin değil, İzmir’in en güzel kızıydı benim için. Evlendik ve 2008 yılında da kızımız dünyaya geldi.

SİBEL KÖROĞLU: Ben de kızınıza gelmek istiyorum zaten. Kızınızdan bahsedilince ikinizin de gözleri parlıyor…

Füsun Turan: Ben Bade’den sonra başka bir Ferhat ile tanıştım. Farklı zaafları olduğunu, küçük bir kadına nasıl farklı davrandığını gördüm.

SİBEL KÖROĞLU: Panino sayesinde tanışmış olduk ve bu marka bizi bir araya getirdi. Peki Panino’dan önce bir çalışma hayatınız oldu mu, yoksa eşinizle mi start verdiniz?

Füsun Turan: Hayır, olmadı. Çok muhafazakâr Arnavut bir ailenin kızıyım ben, bunun etkisi var bu durumda. Ferhat’la tanışıp kendi markamızı kurduktan sonra spontane bir şekilde ben de işin içine dahil oldum. Ferhat elimden tuttu, o bana destek oldu ve iş hayatına dahil etti. İyi ki de tutmuş elimden. Başka bir adam olsa belki de böyle davranmayabilirdi.

Ferhat Turan: Bende durum tam tersi, neredeyse ilkokulda iş hayatına başladım. Füsun tabii ki her kız gibi babasının prensesiydi. Benim için çok erken başlayan iş hayatına Füsun benimle birlikte başladı. Sahip olduğu enerjisini Panino için harcamasını çok istedim. Mesela şu an bulunduğumuz Panino’nun dekorasyonu diğer Panino’lardan farklıdır. Burada Füsun Hanım’ın dokunuşları var. Masalar, şamdanlar, detaylar diğerlerinden farklı. Panino olarak Füsun Hanım’ın enerjisinden faydalanmak istediğimiz için onun iş hayatına dahil olmasından çok mutluyum.

SİBEL KÖROĞLU: Biraz Panino’dan bahsetmek istiyorum. Panino’nun hikayesi nedir? Bugüne dek Panino’da neler oldu ve önümüzdeki dönemde neler olacak?

Ferhat Turan: Ege Üniversitesi Gıda bölümü mezunuyum. Sektördeki 20. yılımdayım. 20 yıl önce 1998-2008 arası zincir bir marka ile çalıştık, bir şube açtık. Ancak bizim bu işte kendi doğrularımız vardı. Hamura katkı maddesi yerine süt koymak bizim doğrularımız arasındaydı. Aynı şekilde donmuş hamur kullanmayıp tamamen günlük taze hamur kullanılması da bizim farklarımızdan biri. Yani biz hamuru fabrikamızda üretip 300-500 km. ileriye taşımıyoruz. Öyle olsaydı katkı maddesi koymayı seçebilirdik ve o zaman biz olmazdık. Ancak bizim özelliğimiz her şubede günlük hamur yapılarak katkı maddesi kullanılmaması.

Füsun Turan: Bizim bir çocuğumuz var evet ama Panino da diğer bir çocuğumuz gibi. Panino’dan bahsederken de Ferhat Bey’in gözleri ayrı bir ışıldar. Günlerce Panino için isim aradık. Beğendiğimiz isimleri kağıda yazıp onları duvarlara asıp saatlerce üzerine düşündük hangisi olmalı diye ve ciddi bir mesai harcadık.

SİBEL KÖROĞLU: Bir çift olarak evde ve işte beraber olmak eksi artı yönleriyle nasıl? Mesela eve gidince kaldığınız yerden iş konuşmaya devam ediyor musunuz?

Ferhat Turan: Gün içerisinde olan bazı şeylerin devamı akşam saatine yansıyabiliyor ya da gün içinde iş ile alakalı olan bir konuyla ilgili akşam saatinde bir telefon gelebiliyor. Kısacası eve gidince de iş konuşmaya devam edebiliyoruz.

Füsun Turan: Biz birbirimizi çok iyi tamamlıyoruz ve çok fazla birlikte vakit geçirmeye alıştık. Arkadaşlarım bazen bana “nasıl bu kadar beraber vakit geçirebiliyorsunuz” diye soruyorlar ama bana bu durum tuhaf gelmiyor. Böyle olmaktan mutluyuz.

SİBEL KÖROĞLU: Eş ve iş olarak birbirinizi çok güzel tamamlıyorsunuz bu anlamda ikiniz de çok şanslısınız. Ofisinizde bir masada iki koltuğu görünce şaşırdım mesela ben…

Füsun Turan: İşe başlarken Ferhat “uzun bir masa alalım, uzun masaya iki sandalye koyalım” dedi. Burada bana çok güzel mesajlar veriyordu. Ki Ferhat normalde hiç romantik olmayan bir adamdır.

Ferhat Turan: Aslında ben kendime göre romantiğim sadece çok yansıtamıyorum galiba.

SİBEL KÖROĞLU: Çok merak ediyorum nasıl evlenme teklifi ettiniz?

Ferhat Turan: Orası kabus… O yıllara kadar Füsun Hanım’ın bir uçak deneyimi olmamış, ilk kez uçak bileti aldım ve uçakta bir evlenme teklifi planlıyordum. Ancak bir gece öncesinden Füsun bana “uçakta evlenme teklif edermişsin falan” diyerek öyle bir teklife sıcak bakmadığının mesajını verdi.

Füsun Turan: Evet, öyle dedim çünkü 15 sene öncesinde bile bu fikir olmaz. Ben öyle deyince o da o plandan vazgeçmiş. Zaten orada öyle bir teklif yapmamalısın mesajı vardı. Evlenme teklifi yok yani bunu kızım Bade de sordu, ona da yok dedim.

Bir şeyi söylemeyerek hissettirmek, söylemeyerek davranmak benim için çok kıymetli. O yüzden de Ferhat’ı seçtim sanırım. Mesela uzun masa alıp aynı masaya iki koltuk koyması “Seni seviyorum karıcığım” demesinden ya da pırlantalar almasından daha kıymetli benim için. Onun bir vücut dili var ve bana olan sevgisini farklı yollarla ifade edebiliyor.

Bu arada evlenme teklifi hala edilmedi. Ben ikinci kez düğün yapmak istiyorum. Bir projem var böyle davullu zurnalı gelinlikli falan. Çok eğlenip dağıtabileceğimiz bir grubu toplayıp gerçek bir düğün yapmak istiyorum ikinci defa.

SİBEL KÖROĞLU: Evde, işte bir rol dağılımınız yok anladığım kadarıyla. Daha çok ortak hareket etmeyi seviyorsunuz. Birbirinizin ne zaman yardıma ihtiyacı olduğunu hissedip o anlarda yanında oluyorsunuz…

Ferhat Turan: Füsun Hanım’ın görsel tarafı çok iyi. Benim hiç görmediğim detayları o görebiliyor. Mutfak tarafı da benim işim. Ama evde mutfağa giriyor musun diye sorarsanız ara sıra su içmek için uğrarım, o kadar.

Füsun Turan: Evet, evde mutfağa girmez. Ama mesela alışverişe beni yalnız göndermez; benim taşımamı istemez, yanımda olur. Yanımda bana yardım eden biri olmadığında mutlaka Ferhat olur.

SİBEL KÖROĞLU: Mutfak demişken evde hiç pizza yapıyor musunuz?

Ferhat Turan: Hayır yapmıyoruz. Evde pizzayı hazırlayabilmek herkes için zor, biz pizzacıyız bizim için bile zor. E bir de 20 yıldır pizza işinde olunca evde de pizza yapmak istemiyorsunuz.

Füsun Turan: Ev yemeklerini çok seven bir çiftiz biz. Zeytinyağlılar, balık vs. evde yemeyi seviyoruz.

SİBEL KÖROĞLU: Hanginiz daha temkinlisiniz?

Ferhat Turan: Ben.

SİBEL KÖROĞLU: Hanginiz daha cesur?

Ferhat Turan: Ben.

SİBEL KÖROĞLU: Hanginizin sözü geçer?

Füsun Turan: Benim.

SİBEL KÖROĞLU: Birlikte iş yapmanın avantajları var, peki dezavantajı var mı sizce?

Ferhat Turan: Avantajları fazla olmakla beraber mutlaka dezavantajı da vardır. Örneğin her zaman her konuda aynı fikirde olamayabiliyorsunuz. Ama aslında farklı fikirler olması da güzel.

SİBEL KÖROĞLU: Kızınız ve onun kardeşi diyebileceğimiz Panino markanız ikisi beraber büyüyor. Gelecekte neler hayal ediyorsunuz her ikisi için?

Ferhat Turan: Evet, doğum tarihleri de yakın. Bade 2008’de, Panino 2009’da doğdu. Elbette ki bizim beğenerek yaptığımız Panino markamızı ve ürünlerimizi insanların da beğenmesi, birçok rakibin içerisinde farkımızı ortaya koyabilmek önemli. Bu evladımız için de aynı şekilde geçerli; Bade’yi çok güzel eğitmeye çalışıyoruz. Saygısıyla ve davranışlarıyla o da farkını ortaya koyuyor.

SİBEL KÖROĞLU: Peki kızınızın hayalleri ne?

Füsun Turan: Küçükken ne iş yapacak, nasıl yaşayacak gibi onunla sohbet ederek, ilgi alanlarını keşfederek, onun istekleri üzerinden gitmek, sınırlamamak, farkındalık sahibi olarak doğru seçimler yapması gibi düşüncelerim oldu benim hep. Küçük yaşlardan itibaren bir sürü kursa götürdük onu. Şimdi baktığımda sanatçı olabilir gibi geliyor bana. Ki sanatçı olmak isterse de çok desteklerim. Atamın da dediği gibi her şey olunabilir ama sanatçı olmak çok başka bir şey. Hayallerinden bahsedecek olursam; geçenlerde yaptığımız Amerika seyahatimizde Hollywood’a gitmek istedi. Kırmızı halının olduğu yere gittiğimizde babasına, “Buraya ilk kez seninle geldim, belki ikinci sefer de seninle gelirim ama üçüncü defasında sen beni izlemeye geleceksin buraya” dedi.

Ferhat Turan: Bir gün de bana “Baba, hiçbir şey olamazsam senin gibi patron olurum” dedi.

SİBEL KÖROĞLU: Panino’nun hayalleri ne peki?

Ferhat Turan: Yurtdışı şubeleri hayalleri var. Geçen ay Londra’daydım. Londra’nın her yerinde bu konuyla ilgili araştırma yaptım. Çok farklı yeme alışkanlıkları olmakla beraber İngilizler dışarıda yemek yemeyi seviyorlar. Londra’da böyle bir şey yapılabilir; bir Londra şubesi düşünüyoruz. Avrupa’da farklı noktalarda şubeler olabilir. Benim için sınır yok; bugün Azerbaycan’dan, Gürcistan’dan talep gelsin, ben hazırım.

SİBEL KÖROĞLU: Peki Panino’ya bir kardeş marka düşünceniz var mı?

Ferhat Turan: Bir ya da iki marka çalışmamız var ama bunlardan söz etmek için henüz çok erken. Yine gıda sektöründe olacak elbette ki.

SİBEL KÖROĞLU: Panino ile ilgili yeni bir tat denemek istediğinizde kimin damak zevkine daha çok güveniyorsunuz?

Ferhat Turan: Mide ve sindirim sistemini de düşünüyoruz yeni tatlar denerken. Mesela bu anlamda Füsun’dan geçer not alması çok önemli. İnsanların da bu anlamdaki olumlu geri dönüşlerini alıyoruz. Bu tür denemelerde hep beraber çalışıyoruz. Arkadaşlarımızın, dostlarımızın da görüşlerine önem veriyoruz. İşi gıda olmayan insanların süzgecinden de geçiriyoruz.

SİBEL KÖROĞLU: Pizzaların isimlerini seçerken neye dikkat ediyorsunuz?

Ferhat Turan: Yakıştırmamıza ve bize hissettirdiklerine göre isim seçmeye çalışıyoruz. Mesela İtalya’yı çok seviyoruz Palermo, Milano gibi pizzalarımız var. Yine İtalya’daki bir yarış pistinin adı olan “Monza” diye de bir pizzamız var. Fredo, Fresco gibi çoğu İtalyan esintili pizza isimlerimiz var.

SİBEL KÖROĞLU: Menülerden bahsetmek gerekirse hangi şubelerde alkol yani şarap ve bira var?

Ferhat Turan: Alsancak ve Seferihisar şubelerimizde var.

SİBEL KÖROĞLU: Çalışanlarınızla aranız nasıl?

Füsun Turan: Birlikte çalıştığımız arkadaşlarımız bizim için çok kıymetli. Bazı ustalarımız 20 yıldır bizimle birlikte çalışıyor. Biz onların hayatına tanık olurken onlar da bizim hayatımıza tanık oluyorlar. Çoğu bizim flört ettiğimiz dönemleri bile biliyor. Bizler de onların düğünlerine, cenazelerine katılıyoruz. Artık büyük bir aile gibiyiz.

SİBEL KÖROĞLU: Son olarak eklemek istedikleriniz var mı?

Ferhat Turan: Biz bir İzmir markası olarak çıktık, aslında İzmir’den çıkan çok güzel markalar var. Bizim de bu markalar arasında yerimizi almamızı sağlayan başta İzmirliler olmak üzere, çoğu şubemizin bulunduğu Ege Bölgesindeki tüm misafirlerimize teşekkür ederiz. Çünkü onlar sayesinde büyüyoruz ve şube sayımız da artıyor. 

Füsun Turan: Benim teşekkürüm de kocama… Bu işin kahramanı eşim olsa da benimle de her zaman iş hayatını paylaştı ve birlikte yürümemiz için bana hep destek oldu. Bu benim için çok kıymetli.

Önce büyük ses getiren projenizden söz edelim.

20. yılımızı kutlarken farklı bir şey yapalım dedik. Türk kadını tarihte kendisine haklar verilen kadın değil, haklarını tırnakları ile kaza kaza alan nadir kadınlardandır. Toplumun en zor günlerinde, umutsuzluğun ülkemiz üzerine çöreklendiği zamanlarda Türk kadını ülkemizin kurtuluş, kuruluş ve modernleşme serüveni ile toplumun öncüsü olmuş hatta sadece kendi toplumu için değil, dünya kadınları için de ışık olmuştur. Kısacası Türk kadını öncüdür. Türk kadını “Umut”tur. Biz de İZİKAD ile yaptığımız işbirliği sonucu bu umudu daha geniş kitlelere yaymayı amaçladık. Etkinliği hem 26 Şubat hem de 8 Mart gibi önemli günlerin olduğu haftada Adnan Saygun’da gerçekleştirdik. Çok güzel oldu, hala teşekkürler, olumlu geri dönüşler alıyoruz.

8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü üzerine neler söyleyeceksiniz?

Kadını çok önemsemeliyiz. Kadın erkek ilişkileri toplumda çok karmaşık. Gelişmiş bir toplum olmak istiyorsak en en en önemli konu kadın.”

Dile kolay, 14 bin öğrenciye burs veren Ege Çağdaş Eğitim Vakfı ile yolunuz nasıl kesişti?

18 sene önce. Okul sürecimle beraber “Eğitimde neredeyiz? İzmir’de daha neler yapabiliriz?” gibi sorularla EÇEV ile tanıştım. Yönetim Kurulu’na davet ettiler. Sonra da elimi taşın altına koymam gerektiğini gördüm ve başkanlığı üstlendim. İki dönemdir yapıyorum. Farklı meslek gruplarından olmak üzere eğitimcilerin ağırlıkta olduğu bir vakıf. İzmir ve Ege bölgesinde eğitime katkı koymak isteyen 96 kurucu, 1995 yılında “fırsat eşitsizliğinin olmadığı bir ülke hayal ediyoruz” diyerek vakfı kurmuş. Amaç, çağdaş ve evrensel kültür değerleri ile donanmış, cumhuriyetin kazanımlarına ve demokrasiye inanan, bilimsel düşünen, sorgulayan, laik ve aydın nesillerin yetiştirilmesine katkıda bulunmak. Her yaştan çocuk ve gencimizin eğitim ve öğretimleri boyunca çağdaş bilgilerle donanmış, kültürlü, görgülü, becerikli bireyler olarak toplumda yer almalarını sağlamaya amaçlıyoruz. İzmir’de merkez ofisimiz haricinde Yamanlar ve Altındağ’da iki eğitim merkezimiz, Salihli’de bir bilgi ve kültür evimiz mevcut. Kamu yararına çalışan vakıf statüsündeyiz.

EÇEV’in şimdilerde üzerinde çalıştığı konu nedir?

Konu çok. Özellikle gençlere ve öğretmenlere çok fazla dokunacağımız projelerimiz var. Öğrenciler için farklı bir burs çalışması da yapıyoruz. Sinemaya erişmeleri, tatil yapmaları, bir etkinliğe gitmeleri gibi katkılar sağlayacağız. Çocuk ve gençlik edebiyat günleri yapıyoruz. Seçilmiş tema üzerinde alanında uzmanlar geliyor. Heykel yarışmamız var. Bu yarışma ile öğrencilerimizi özendirelim istiyoruz. Bir hedefimiz de “EÇEV AKADEMİ“gibi bir oluşumu kurmak istiyoruz. Küçük bir katkı ile öğretmenler eğitimlere katılacaklar, sertifika alacaklar. EÇEV olarak 3 yıllık bir stratejik plan hazırladık. 2020’li yıllarda daha güçlü bir EÇEV olsun, bilinirliği, tanınırlığı artsın istiyoruz. En büyük sıkıntılarımızdan biri yerelde kalmaktı. Her ilde bir şube değil bir temsilci oluşumu için uğraşıyoruz.

Koleje gelelim. Onca özel okul arasında farklı bir yeri olan okulunuza…

Okulu kurduğumuz yıl yabancı okulların ilk öğretimin kısımlarının kapatıldığı yıldı ve o birkaç yıl içinde pek çok özel okul açıldı. Son yıllarda özel okullaşma oranı ülkemizde çok arttı. Biz butik bir okuluz. 20 yıl önce bu okul, bu ülkeden kazandıklarımızı yine bu ülke için harcamalıyız diyen bir düşüncenin ürünü olarak doğdu. Eğitim hayatına başlarken pek çok ülkenin eğitim modelinin ve ülkemiz de uygulanmış örneklerini inceledik. Öğrenmenin temelinde yer alan kendisi yaparsa ve merak ederse en üst düzeyde öğrenme gerçekleşir ilkesinden hareket ederek, eğitim felsefemizi gündelik hayatın içinde yaparak, yaşayarak öğrenme temeline oturttuk. Eğer eğitim hayatının ilk yıllarında sorumluluk bilinci, emeğin değeri, vicdanlı olma, teknolojinin esiri olmadan yetkin bir teknoloji kullanıcısı, iletişim becerisi yüksek, ekibin bir parçası olabilen yerel ve evrensel değerlerlerle donatmak için çalışma yaparsanız çok etkili oluyor. Biz yaşam başarısını okul başarısından farklı görüyoruz. Biz istiyoruz ki Ekin’de büyüyen çocuklar elde ettiği bilgiyi nasıl kullanacağını bilen, öğrendiklerini yaşamına aktaran, yaratıcı düşünebilen yani 21. yüzyıl becerilerine sahip bireyler olsunlar. Çünkü yaratıcı düşünme sistematiğine sahip bireylerin adaptasyonu yüksek oluyor. Biz farklılaştırılmış bir müfredat uyguluyoruz. Önümüzdeki yıl Anadolu Lisemiz de açılacak. Fen ve matematik ağırlıklı olacak bir Anadolu Lisesi… Yaratıcı ve innovatif bireyler yetiştirmeye devam edeceğiz.

Ekin Koleji Genel Müdürü olmasaydınız çocuğunuzu niye Ekin’e verirdiniz?

Dünyaya entegre bireyler olmalarını istediğim için verirdim. Kendi kişisel gelişimlerine katkıda bulunacak bir okul olduğu için verirdim. Yerel değerlere önem veren bir okul olduğu için verirdim. Çok fazla yurt dışı olanakları yaratabildiği için verirdim. Her şeyden önemlisi iyi birer Türkiye vatandaşı olacakları için verirdim.

Yorgunluğunuzu nasıl atıyorsunuz?

Ben enerjisi yüksek bir insanım, çok yorulmuyorum. Çok az uyurum, çok fazla çalışırım. Yapım bu. Olta balıkçılığını çok seviyorum. Fırsat buldukça balığa çıkarız arkadaşlarımla. Denize tutkunum.

İyi yemek de yapıyormuşsunuz…

Öyle derler. Malatyalıyız. Yörenin içli köfteleri, bulgura dayanan yemekleri var. Sadece yemek yapmayı değil yemeyi de severim. Her sene birkaç kez yurt dışına çıktığımda sadece alışveriş mağazaları değil restoranlar da en sık gittiğim yerler.

Zeytinlerin yaşı 100 yılın üstünde

Goldenia 008 markasının gücünü dünya ikincisi Kaz Dağları oksijeni ve poyraz rüzgarıyla Gömeç toprağının dokusuna işleyen Ege Denizi tuzundan aldığını ifade eden Yaşar, üretmek ve yaşatmak, yönetmek ve yaşamaktan daha değerlidir mottosu ile zeytinyağı sektörüne adım attığını söyledi.

Güzel Muhabbetli Volkan SİNTAÇ

Bu ayki konuğum SİNTAÇ Şirketler Grubu Başkanı Volkan SİNTAÇ. Volkan Bey sadece İzmir iş hayatının ve cemiyetinin tanınmış kişilerinden değil; farklı tarzı, iletişimi, değerleri, hobileri, aksesuarları ve ille de sohbetiyle sevilen bir beyefendi. Sofra Muhabbeti köşeme kendisini konuk alırken MegaPlus Dergisi İmtiyaz Sahibi, ortağım ve dostum Benan Bilek’i de koluma takıp gittim Baryum Balık’a. Küba’dan henüz dönen Volkan Bey’i ayağının tozuyla MegaPlus’a konuk ettik.

Sibel KÖROĞLU: Nasıl geçti Küba? Henüz anılar tazedir. Nerde kaldınız, ne yiyip ne içtiniz, nereleri gezdiniz?

Volkan SİNTAÇ: Gittiğim yerler genellikle çok gelişmemiş ülkeler değil yada küçük bir kasaba ise otelde kalmayı tercih etmiyorum. Otellerde kaldığınız zaman yaşamın içinde değilsiniz, oranın Mesela Küba’da bir otelde kaldığınız zaman İstanbul’da, Londra’da ya da Paris’te kalmış gibi hissedersiniz. Çok iyi oteller var ama gerçek Küba o değil, halkı tanıyamıyorsunuz. Küba’da ilaç işlerinin organizasyonunu yapan Fidel diye bir arkadaşım var. O bana 6 odalı bir ev buldu, yardımcı olarak bir de aile buldu. 24 saat bizimle olabilecek bir şoför bir de araba tahsis ettiler. Böylelikle henüz Küba’ya gitmeden sistemi kurduk.

Sibel KÖROĞLU : Lezzetleri ve mutfağı seven bir kişi olarak hazırlık yaptınız mı?

Volkan SİNTAÇ .: Ben buradan giderken beyaz peynirim, kaşar peynirim, zeytinim, rakım, çerezlerim, çayım falan her şeyimi bir bavulla götürdüm. Gittiğim sabah, orada kaldığımız sürece bize yardımcı olacak kadını çağırıp kahvaltıyı nasıl hazırladığını sorduk. Aklımıza yatmayınca kahvaltımızı tarif ettik, omletimizi pişirip nasıl istediğimizi gösterdik. Kahvaltıyı alışık olduğumuz şekilde yapınca sonrası daha kolay. Onların çok leziz tropik meyveleri var. Ana yemeğe gelince; her gün başka bir yerde yiyeceğiz. Deniz restoranı, et restoranı derken, lezzetli öğünler yedik.

Yeme içme dışında geriye iki şey kalıyor; gece hayatı ve deniz, kum, güneş. Orada 30 dereceydi hava. Bizim yazımız, onların kışı. Oradaki insanlar bizim gibi Haziran ve Temmuz’da yaz mevsimine giriyorlar ama 40-45 derece oluyor sıcaklık. Gittiğim dönem denizin tadını çıkarttığım bir zamandı. Eğlence hayatı çok fazla.

Sibel Köroğlu : Küba ile ilgili kitaplarda yazmayan, internette olmayan, duymadığımız size ilginç gelen bir şey oldu mu?

Birincisi Küba o gösterilen anlatılan Kübra değil; her şey devletin. Havana sahildeki bütün evler boş ve metruk. İçleri yıkılmış ama hiçbir şey yapmıyorlar, öyle tutuyorlar. Şu an içler acısı haldeler. Hepsi çok güzel otel, restoran olabilir ama halkın para kazanmasını istemiyorlar.  Halk bir tane iş yapabiliyor. Mesela sen bir tane restoran açabiliyorsun, ikinciyi açamıyorsun. Kesinlikle zincir restoran falan yok.

Üç tane para birimi var. Cuc, Euro, Coco. Cuc denilen para Euro ile eşit. Onu gelen turist harcıyor. Halkın kendi parası var coco, o da halk arasında kullanılıyor. Elektrik bedava, yiyecek malzemesi için bizim süpermarketler gibi kuyruğa giriyorsun, 2 tane domates falan alıyorsun. Süpermarketler var ama içinde hiçbir şey yok.

Benan BİLEK: Ama mutlular…

Volkan SİNTAÇ: Küba’nın kendine özgü bir yaşam biçimi var, o yaşam biçimi de sevecenlik üzerine kurulmuş. İnsanların hepsi gülüyor. Eğlence hayatı çok hareketli. Çok büyük bir fabrika düşünün, bu fabrika gece kulübü. İçindeki bir yerde canlı müzik var, başka bir yerde disko müziği var, bir yerde performans yapıyorlar, içinde sergiler de düzenlenmiş. Mekanda da 5000-6000 kişi var.

Hayat çok canlı ama çok fakirler. Dert yok tasa yok. Bu arada hepsinde marka kıyafetler de var, dışarıdan geliyor. Moda kavramı da var yani.

Tıpta inanılmaz ilerlemişler. Akciğer kanseri ve kolon kanserinin kesin olarak tedavisini bulmuşlar. Hastane ücretsiz, elektrik, su ücretsiz ama bir yandan da çamaşır ve bulaşık suları sokağa akıyor.

Sibel Köroğlu : Eskiye özlem var mı? Türk insanı gibi devamlı eskiyi özlüyorlar mı?

Volkan SİNTAÇ: Hayır, eskiye özlem gibi bir durum söz konusu değil. İlerledikçe onların hoşuna gidiyor. Bir de şu var; o yoksul hayatı yaşıyorlar ama diğer taraftan da televizyonda gerçek hayatı görüyorlar.

Sibel Köroğlu : Puro fantezisi gerçek mi yalan mı, merak ediyorum. Gerçekten de taş gibi bacaklarda mı dönüyor o tütün yaprakları?

Volkan SİNTAÇ: Bana yaşlı adam puroları denk geldi. Ben fabrikaya gitmedim puro için. Çünkü fabrikada nasıl yapıldığını biliyorum. Yaklaşık 300 km. uzaklıktaki bir köye gittim. Tarladan toplanıp depolarda kurutulup yapılan gerçek yerine. Bütün o çiftliği at ile gezdim. Tarladan tütünü topluyorlar, tütün saplarından yapılan depoların içine asıyorlar ve bunlara bal, şarap, rom ile emdiriyorlar, içine hava püskürtüyorlar. Bir süre geçtikten sonra oradan alıp elde sarıyorlar.

Sibel KÖROĞLU: Kaç gün geçirdiniz orada?

Volkan SİNTAÇ: 12 gün.

Sibel KÖROĞLU: İlk gidişiniz miydi?

Volkan SİNTAÇ: Evet, ilk kez gittim.

Sibel KÖROĞLU: Bir daha gider misiniz?

Volkan SİNTAÇ: Hayır gitmem.

Sibel KÖROĞLU:  Küba’dan İzmir’e dönelim. İzmir’de muhteşem bir evde ama bakir bir yerde yaşıyorsunuz. Orada yaşamak sizi mutlu ediyor mu? Neden orada yaşıyorsunuz?

Volkan SİNTAÇ: Doğma büyüme Karşıyakalıyım. Bizim çocukluk zamanımızda Karşıyaka’da 150 bin kişi vardı. Dokuzkayalar’a balık avlamaya giderdik, Perili evde midye pişirirdik. Sokağa çıktığımız zaman herkesi tanırdık. Herkese selam vermekten caddenin bir ucundan diğer ucuna 3 saatte giderdik. Karşıyaka’nın kendine ait bir kültürü vardı. İlk evim Alaybey’deydi. Karşıyaka’nın ilk apartmanında geçti çocukluğum. Sonra yalıya taşındım ama ben çocukluğumu hiçbir şeye değişmem. O özgürlüğün içinde büyümek çok güzeldi. Asfaltı ilk kez orada gördük, topraktan asfalta geçtik. Çivitten çamaşır sularına geçildi, biz çivit ile çamaşır yıkamayı gördük. Odun sobalarında yıkandık, radyo tiyatrosundan buralara geldik.

Yani şunu söylemeye çalışıyorum; o zamanki Karşıyaka’daki rahatlığımız, özgürlüğümüz, insana saygı, yaşlıya hürmet, çocuklara sevgi, komşuluk yapısı, aile birliği gibi kavramların hepsini biz yaşadık. Şimdi bana yavan geliyor Karşıyaka. Maalesef artık yan komşun seni tanımıyor. Bir toplumun içinde yaşamaktansa, insanlarla kötü olmaktansa yalnız başına komşusuz bir yerde yaşamak bana şu anda daha cazip geliyor.

Sibel KÖROĞLU: Komşusuz değil ama…

Volkan SİNTAÇ: Doğru. Çok kalabalık benim komşular. Doğal sincaplarım var benim, yaklaşık 40-50 tane. Tavşanlarım, güvercinlerim, tavus kuşlarım var. Bahçem, orman manzaram, meyve ağaçlarım, huzur… Sabahları tıraş olurken orman manzarasını izliyorum. Oraya taşındığımdan beri bir kere bile domatesi, sütü dışarıdan almadım. Bütün meyveleri oradan yerim. Tekneye, Çeşme’ye, eve, bütün yumurtalar, zeytinyağları, zeytinler hep oradan gider. Yani artık bu yaşamı Karşıyaka’da bulabilmek mümkün değil.

Sibel KÖROĞLU: Ne kadar süredir orada yaşıyorsunuz?

Volkan SİNTAÇ: 10 yılı geçmiştir. Karşıyaka’daki evim de iyi bir yerde ve iyi bir evdi ama artık orada yaşamak artık bana zulüm gibi.

Sibel KÖROĞLU: İş ve özel yaşam  yeri olarak seçip yerleştiğiniz bu noktada sabah erken mi başlıyor hayat?

Volkan SİNTAÇ: Sabah 8.30, 9.00 gibi havuza girip yüzerim, ondan sonra kahvaltımı yapar, işe geçerim. Saat 10.00 gibi işimin başında olurum. Saat 12.00 gibi dinlenmeye çekilirim. Öğlenleri her gün 1-2 saat uyurum ve ben uyumaya başladığımda herkes gider kaybolur.

Sibel KÖROĞLU: Kadınlar Günü’nün olduğu bir aydayız. Siz de çok güzel iki kız babasısınız. Kızlarınıza öğütleriniz var mı?

Volkan SİNTAÇ: Evet, biri 34, diğeri 27 yaşında olan iki kızım var. Büyük kızım Amerika’da. Küçük kızımla beraber çalışıyoruz. İkisine de öğüdüm şu: Başkasının ormanında yürümektense, kendi ormanında yürü. Bu bir Kızılderili atasözü. Hiç olmazsa ayağına batan diken bile senin kendi dikenindir.

Sibel KÖROĞLU: İşlerinizi devretmeyi düşünüyor musunuz?

Volkan SİNTAÇ: Ben memur bir babanın çocuğuyum. İflas etmiş bir adamın oğluyum. Hayata sıfırla başladım ve hayatta şunu öğrendim; hiçbir yetki verilmiyor, siz yetkiyi alacaksınız. Sen çalışmak istiyorsan benim elimden kapacaksın işi.

Sibel KÖROĞLU: Her ortamda nazikliğinizle karakterinizle kadınların ilgisini çekiyorsunuz. Ya sizin ilginizi çeken kadın nasıldır? Ya da sizin kadında hoşlanmadığınız bir özellik var mı?

Volkan SİNTAÇ: Kadından hoşlanılmıyor diye bir şey yok, kadından hoşlanılır. Zaten kadından hoşlanmayan erkek normal değildir. Kadına yakışmayan hareketler var; onursuz bir kadın, kişiliksiz bir kadın, kendi kendine yetemeyen kadın… Bence her kadının önce kendine, sonra topluma, sonra erkek arkadaşına faydası olması lazım. Bu söylediklerimin hiçbiri maddiyat ile ilgili değil, kastettiğim tamamen maneviyat.

Kadınsız bir dünya olamaz, dünya da kadınsız olamaz. Kadınlar her şeyden önemli.

Sibel KÖROĞLU: Kadın adamı şımartmalı mı?

Volkan SİNTAÇ: Hayır, kadın adamı şımartmamalı. Kadın adamı şımarttığı anda adam başka kadına kaçar.

Sibel KÖROĞLU: Hiçbir kadından özür dilediniz mi ya da özür dileyecek bir şey yaptınız mı?

Volkan SİNTAÇ: Ben çok özür diledim. Çok da dilerim. Dolaysız, gayet net dilerim hem de.

Sibel KÖROĞLU: Nasıl insanlarla çalışırsınız? Birini işe alırken neye önem verirsiniz?

Volkan SİNTAÇ:Hissetmem gerek. Ama çok denerim.

Sibel KÖROĞLU: Kaç senedir iş hayatındasınız?

Volkan SİNTAÇ: Ben evlenene kadar hiç çalışmadım, 24 yaşında evlendim, o yıldan beri çalışıyorum. Evlenmeseydim yine çalışmazdım. Hiç de sevmiyorum çalışmayı.

Sibel KÖROĞLU: Yemek yapmayı seviyorsunuz değil mi Volkan Bey?

Volkan SİNTAÇ: Damak tadını önemsiyorum ve damak tadım da çok iyidir. Dünyanın her tarafını gördüm. Avustralya’dan Kanada’ya, Yeni Zelanda’dan Endonezya’ya, Afrika’dan Rusya’ya, Sibirya’dan dünyanın her yerine kadar gezdim dolaştım. Nerede güzel yemek var hepsini yedim. Geçenlerde 3 günlüğüne İspanya’ya özel yemek yemeye gittim. İspanya’da onların böcekle yaptığı özel bir yemekleri var; Paella ama sadece böcekle yapılanı. Mesela Kübalılar da ıstakozu çok güzel yapıyorlar. Viyana’da şnitzel yiyorum. Kısacayı yemeyi de yapmayı da seviyorum.

Sibel KÖROĞLU: Yalan söyler misiniz?

Volkan SİNTAÇ: Çok.

Sibel KÖROĞLU: Size söylendiğinde tepkiniz ne olur?

Volkan SİNTAÇ: Bana yalan söylemezler.

Benan BİLEK: İşe aldığınız insanlar Volkan Bey yapısında biriyle çalışmaya kolay alışırlar mı?

Volkan SİNTAÇ: Benim affım yoktur. Toleransım çok yüksektir ama bittiyse geriye dönmem. Hayatta insanları 100 puanla başlatırım ve bazı durumlarda puan geriye düşmeye başlar.

Benan BİLEK: Siz Volkan Sintaç ile çalışır mıydınız Volkan Bey?

Volkan SİNTAÇ: Çalışmam. Siz beni işe alır mıydınız?

Benan BİLEK: O işe başladığınız 24 yaşındaki halinizle sizi işe alırdım çünkü vizyonersiniz ve prensipleriniz var.

Sibel KÖROĞLU: Sizi ne üzer?

Volkan SİNTAÇ: İnsanların mutsuzluğu. Eğer yanındaysa insanların mutsuzluğu eninde sonunda sana da bulaşır. Onun için çevrendekilerin mutlu olması lazım. Para hiçbir zaman mutluluk değildir.

Benan BİLEK: İnsanların velisi olur musunuz?

Volkan SİNTAÇ:Hak edenlerin evet. Mesela benim bir kaptanım vardı hayatını bana adamıştı, onun bütün hayatı bendim. Ben de şimdi hayatımı onun çocuklarına adadım. Gözü arkada kalmadı, çocukları bana emanet, bizle yetişiyorlar.

Benan BİLEK: Kırılgansınız aslında…

Volkan SİNTAÇ: Çok kırılganım ama belli etmiyorum.

Benan BİLEK: Kazık yediniz mi?

Volkan SİNTAÇ: Bana kazık atma cesaretinde bulunan olmadı. Beni kazıklamaya gerek duymamış olabilirler. Gerek yok istesin vereyim yani. Bana kazık atabilmesi için benim yakınımda olması lazım. Yakınımsa da isteyebilir zaten.

Benan BİLEK: Neye gıcık olursunuz?

Volkan SİNTAÇ: Saygısızlığa, kendini bilmezliğe, kendini olduğundan çok daha fazla göstermeye.

Benan BİLEK: Eler misiniz?

Volkan SİNTAÇ: Elerim.

Benan BİLEK: Elendiğini hisseder mi?

Volkan SİNTAÇ: Hissettiririm. Bir anımı anlatıyım size. Bir gün İstanbul’a gittik bir fabrikaya. Tabii benim arkadaşlarımın da hepsinin fabrikası var. Dört kişiyiz arkadaş fabrikasını gezdiriyor ama sanki Fransa’da Renault fabrikasını gezdiriyor havasında. Biz artık hiç bozuntuya vermedik, bir buçuk saat dolaştırdı bizi fabrikada ama havaları görmeniz lazım. Ne gerek var yani.

Aradan 6-7 ay geçti adam İzmir’e geldi. Havaalanından aldırdık adam geldi. “Kusura bakmayın ben size eşlik edemeyeceğim, Bekir sizi gezdirsin” dedim aradan 3 buçuk saat geçti fabrikayı gezdikten sonra adam geldi “Burası nasıl bir yer, siz ne kadar mütevazısınız. Ben sizi bir buçuk saat boyunca gezdirdim, hiç sesinizi çıkarmadan gezdiniz” dedi. Sonra affettim, gel dedim seni bir yemeğe götüreyim ben…

Sibel KÖROĞLU: Olmazsa olmazlarınız?

Volkan SİNTAÇ: Deniz.

Sibel KÖROĞLU: Tavla?

Volkan SİNTAÇ: Artık rakip yok.

Sibel KÖROĞLU: En hırslı, keyifli karşılaşmanız hangisiydi tavlada?

Volkan SİNTAÇ: Çok var. Yeğenimle oynuyoruz şirket ayağa kalkıyor. Küba’ya bile tavla götürdük.

Sibel KÖROĞLU: İş hayatı ile ilgili keşkeniz var mı?

Volkan SİNTAÇ: İş hayatı matematiksel bir hesap gibi. Benim için iş hayatı para kazanmaya endeksli değildir. Uzun bir yatırım gibi düşünürüm güven esasıyla insanlara yatırım yaparım. Bu sebeple gece çok rahat uyurum çünkü benim için düşünenler hep vardır.

Bu bayağı ağır bir röportaj oldu, İzmir bunu okuyunca ben neredeyim diye düşünür herhalde.

Sibel KÖROĞLU: İzmir sizi seviyor Volkan Bey. İzmir’in dergisi MegaPlus’a konuk olduğunuz için çok teşekkür ederiz.