İzmirli şarkıcı Serap Yenici İspanya’nın Kanarya Adaları Tenerife’de gerçekleşen Universong Festivali’ne Türkiye adına katıldı ve 16 ülkenin katıldığı yarışmada “Vos Isla de Tenerife / Tenerife Sesi” seçilerek Jüri Özel Ödülü aldı.

Bu yıl 18. kez düzenlenen Türkçe’den İngilizce’ye çevrilen Scream/Çığlık isimli şarkıyı seslendiren İzmirli sanatçı Serap Yenici, şarkının Türkçe sözlerini Erdener Koyutürk ile birlikte yazdı. Bestenin de kendisine ait olduğunu söyleyen sanatçı, düzenlemenin arkasındaki ismin ise Caner Gökdemir olduğunu söyledi.

Ülkemizi daha önce de gururlandırdı

Yurtdışında pek çok müzik yarışmasından derecelerle dönen Yenici, 27 Ekim’de yapılan Universong Festivalinde de ödül aldı. İspanya’nın Kanarya Adaları’nda yapılan yarışma 17 yaş altı ve 17 yaş üstü olmak üzere iki ayrı kategoride düzenlendi. Yenici, Tenerife Sesi seçilerek 16 ülke içinde Türk bayrağını dalgalandırmanın onuru yaşadı Yurtdışında pek çok müzik yarışmalarından derecelerle dönen Yenici, daha önce de Malta’da yarışmış ve “En İyi Yorumcu” dalında ülkemize üçüncülük getirmiş, Bulgaristan Varna’da ise ülkemize birincilik sevinci yaşatmıştı.

Yenici, “Tenerife’de yapılan yarışma için sıkı bir şekilde hazırlandım. Şarkıma da çok güveniyordum. Kulis ve salondaki tepkilere göre en azından ikincilik bekliyorduk ama tüm ülke ekipleri orada en az 3 kişiyken ben tek başıma kaldım. Jüride Türk yoktu. Bu tarz yarışmalarda devletten en az bir temsilci yanımızda olsa büyük bir manevi güç olur” diye konuştu.

Universong Festivali 70 ülke televizyonunda ve internetten canlı olarak yayınlandı.

Tüm söz ve müziklerin Mine’ye ait olduğu trip-hop tarzında olan parçaların düzenlemelerini Sarp Özdermiroğlu yaptı. CS Music & Media tarafından yayınlanan albümde yer alan “Sabah Olmuyor” ve “Uyan” şarkılarının klip çekimleri geçtiğimiz günlerde Beykoz Kundura Fabrikası, Dragos ve Riva sahilinde yapıldı.

Albümde aynı zamanda bu iki şarkının İngilizce versiyonları olan “Black and Blue” ile “1999, Awakening” yer almakta.

Mine en son 2008 yılında “Benim Günüm” isimli çalışması ile dinleyicileri ile buluşmuştu.

1980’li ve 90’lı yıllara damgasını vuran, ülkemizin efsane müzik festivalleri arasında yer alan Çeşme Festivali, “müzik ve kültür duraklarıyla” uzun bir aradan sonra yeniden gerçekleştirildi. 18-22 Eylül tarihleri arasında Çeşme Belediyesi tarafından yeniden hayat bulan Çeşme Festivali, Çeşme Yarımadası’nda büyük bir heyecanla ve zengin bir programla kutlandı.

‘Ege’nin İki Yakası’ teması ile birbirinden değerli isimlerin ve grupların sahne aldığı festival, tarih, dans, müzik ve yemek kültürü buluşmalarına ev sahipliği yaptı. Ilıca, Alaçatı, Ildırı, Ovacık, Çiftlikköy ve Reisdere gibi Çeşme’nin en özel beldelerinde gün boyu devam eden etkinlikleri takiben her akşam ünlü isimlerin yer aldığı dev konserlerde yıldızlar geçidi yaşandı.

Dünyaca ünlü sanatçılar Çeşme’de

Ege’nin karşı kıyılarından da esintiler bulunan 5 günlük programda Yunanistan’dan gelen Eleftheria Arvanitaki, Solon Lekkas gibi müzik grupları, Maria Ekmekçioğlu, Georgia Kofinas gibi ünlü şeflerin yemek atölyeleri yer aldı. Festivalde ayrıca Sunay Akın ile Ege öykülerinden, Hüsnü Şenlendirici ile halk dansları topluluğu gösterisine, Ankara Devlet Opera ve Balesi ‘Zorba’ gösterisinden, Yeni Türkü konserine kadar tüm etkinlikler ücretsiz olarak gerçekleştirildi.

 “Ege’nin İki Yakası bir arada”

14 yıl sonra Çeşme Festivali hayalini büyük bir coşkuyla hayata geçirmenin gururunu yaşadığını dile getiren Çeşme Belediye Başkanı M. Ekrem Oran, Çeşme yarımadamız için yeniden değer yaratarak müzik ve kültürün başrolde olduğu uluslararası bir festival için yola koyulduk. İlk yılın teması olan ‘Ege’nin İki Yakası’ sayesinde yerel kültürümüz ve değerlerimizle halkımızı kucaklayıp birleştirerek öz kültürümüze sahip çıktık. Çeşme’nin tarih, müzik, dans ve yemek kültürlerini hem yerel halkımıza hem de misafirlerimize yaşatmanın keyfini hep birlikte yaşadık” dedi.

“Yapamazsınız dediler, yaptık!”

Çeşme Festivali ile bölgenin en güzel zamanı olan Eylül ayında bölgeyi, kültür ve sanat destinasyonu haline getirmek istediklerinin altını çizen Başkan Oran bir sonraki festivalin temasının “Balkanlar” olacağının müjdesini verdi. Festivale destek veren İzmir Büyükşehir Belediyesi başta olmak üzere T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığına, sponsorlara, belediye meclis üyelerine ve emeği geçen herkese teşekkür eden Başkan Oran, “Teşekkürler Çeşme ailem! ‘Yapamazsınız’ dediler, yaptık! ‘Başaramazsınız’ dediler, başardık! Biz Çeşme’yiz, Çeşmeliyiz! Yaparız!” dedi.

Final kapanışı Yeni Türkü ile

Festivalin son gününde Alaçatı Amfitiyatro’da gerçekleşen Yeni Türkü konserine binlerce Çeşmeli katıldı. En sevilen şarkılarını Çeşme Festivali için seslendiren Yeni Türkü Çeşmelilere unutulmaz anlar yaşattı. Konser bittiğinde ‘Bir daha’ sloganları atan vatandaşları kırmayan Çeşme Belediye Başkanı M. Ekrem Oran’ın kulise giderek, Yeni Türkü’ye bir şarkı daha söylemesini rica etti. Başkan Oran’ı kırmayarak tekrar sahneye çıkan Yeni Türkü büyük alkış aldı.

‘Ege’nin İki Yakası’ teması ile tarih, dans, müzik ve yemek kültürü buluşmalarına ev sahipliği yapan Çeşme Festivali, renkli açılış korteji, konser programları, sergi ve söyleşileri ile 25 yıl aradan sonra yeniden hayata geçti. 18-22 Eylül tarihleri arasında Çeşme’nin birden fazla noktasında eş zamanlı gerçekleştirilen Çeşme Festivali büyük bir coşkuyla kutlandı. Çeşme Belediye Başkanı M. Ekrem Oran, “Büyük bir özlemle anılan Çeşme Festivali’ni 25 yıl sonra Belediye Başkanı olarak yeniden hayata geçirmenin haklı gururunu yaşıyorum. Beni yalnız bırakmayan Çeşme aileme teşekkür ediyorum” dedi.

Bu ay yeni albümü çıkmak üzere olan İzmirli genç keman sanatçısı Can Güçkan’ı konuk aldım. 1988 İzmir doğumlu Can müzisyen bir aileden geliyor. Ağabeyi Ziya Güçkan’ın yanı sıra hala, dayı ve kuzenlerinin çoğu müzisyen. Anne ve babası müzisyen değil ama gerçek anlamda müziksever insanlar.

Konservatuarı İzmir’de mi okudun?

Evet, 1997 yılında İzmir’de başladım. O zaman 8 yıllık eğitim söz konusuydu ve kursiyer mantığıyla öğrenci alınıyordu. Kursiyerlik dönemi bitince konservatuarın lise bölümüne sınav ile giriyordunuz. Yarı zamanlı yani. 4. sınıftayken ilk Kartal Akıncı beni sınıfına aldı. Lisans 1’in ortasına kadar Kartal Akıncı’yla devam ettim. Lisans 1’in ortasında Belçika’dan aslen Amerikalı olan Prof. Jerold Rubenstein –ki çok ünlü bir pedagog öğretmendir-, okulumuza geldi. Bu çok büyük bir şans oldu benim için. Kartal Hoca da bu yeni öğretmenin sınıfına geçmek isteyenleri yüreklendirdi, anlayışla karşıladı. Biz de birkaç arkadaş Prof. Rubenstein’ın sınıfına geçtik ve onun sınıfından mezun oldum.

Enstrümanını kendin mi seçtin?

Aslında ağabeyim Ziya Güçkan da viyolacı olduğu için ben de viyola çalacağım diye tutturmuştum ama Kartal Akıncı beni kemana aldı. Çocuk yaştaydım, keman benim için yeni bir şeydi, karşı çıkmadım. “Viyolacı olacağım” diyordum ama kemancı olmayı da kabul ettim doğal olarak. Sonrasında viyolaya başlama fırsatım da oldu. Prof. Rubenstein’la viyola da çalıştım. Tabii ki bir viyolacı gibi viyola çalmak apayrı bir konudur, herkes kemancıların viyola çalabildiğini zanneder ama ikisi çok farklı enstrümanlar. Çok fazla çalışma istiyor,  ama viyola ile oda müziği olsun, solo konser olsun, çeşitli konserler verdim. Albümde de bir parçada elektrik viyola kullandım.

Sence İzmir’de müzikal çalışmalarını sürdürmek için yeterli potansiyel var mı?

İzmir’de Türkiye’nin en nitelikli konser salonu olan Ahmet Adnan Saygun Sanat Merkezi var. Uluslararası standartlarda, muazzam bir yer. Koltuk sayısı açısından da yeterli bir salon. Bazen insan “keşke 10000 kişilik salon olsaydı burası” da diyor. Ama imkânlar verildiğinde orada güzel işler çıkıyor. Ağabeyim ile kurduğumuz bir orkestramız var, ismi Camerata İzmir. Kurduğumuz bu orkestra ile bu merkezde birçok konser verdik. Belediye ve o dönemki AASSM yönetimi bize destek çıktığı için bu konserleri verebildik, maddi olarak bu işlerin altından kalkabildik. Umarım gelecekte tekrar kaldığımız yerden devam edebiliriz Camerata İzmir ile. Müzik işi bütçe ve destek istiyor. Devlet dairelerindeki yöneticilerin, STK’ların destekleri olmadığı sürece müzik işi yürümüyor. Sponsorluk çok önemli. İzmir’de AASSM dışında da bir sürü salon var, ama çoğunluğu teknik açılardan yetersiz. Dernek salonları müzisyenlere oldukça destekte bulunuyor, salonun ücretsiz temini gibi konularda yardımcı oluyorlar. İlçe belediyelerinin salonları var, hatta orkestrası olan bir ilçe belediyemiz bile var. Destek olmasa bir müzisyen ya da bir müzik topluluğu tek başına o konser salonunu kiralayıp, konserin reklamını yapıp, bundan bir şekilde salonun parasını çıkartmaya çalışıp, bir yandan da evini geçindiremez. Ben şanslı biriyim. Neden? Çünkü İzmir Devlet Opera ve Balesinde keman sanatçısıyım, oradan aldığım maaşım var. O beni biraz daha özgürleştiriyor ama böyle olmayan da çok arkadaşımız var. Onlar da konser verebilmek için direniyorlar, uğraşıyorlar. Bazıları da şanslarını yurtdışında deniyor, ne yazık ki ülkede iş imkânı bulamayan çok değerli yetenekler, müzisyenler var… Dinleyici konusuna gelirsek İzmir dinleyicisi popüler kişileri ve eserlerin yer aldığı konserleri tercih ediyor genellikle. Bu durum da bir süre sonra monotonluğa dönüyor ister istemez. Yeniliklerden ziyade sürekli kendini tekrar eden bir sonuç yaratıyor..

Gelelim albümüne… İlk kez kendi albümünü çıkarıyorsun Can. “Homine” ismine nasıl karar verdin?

Aslında Homine albümü ve Animalis benim bir projem.  Animalis bir single. Homine Latincede “insan”, “adam” anlamına geliyor. Latince kullanmamın sebebi, geçerli bir ölü dil olmasıdır. Ölü dil olduğu için de değişime uğrayamaz. Kullanım amacım tamamen bu.

Benim parça sıralaması olarak kafamda oluşturduğum bir kolaj var. Mesela ilk eser Hindemith’in prelüdüdür. Notası 2013’te,  Almanya’da bulundu. Bunu doğum gibi düşündüm; ilk parçayı insanın doğuşu gibi ön giriş olarak canlandırdım kafamda. Ardından gelen parçalar da çocukluk, gençlik sırasıyla gidiyor. Projenin ismini de kız arkadaşım Melisa ile birlikte bulduk, en büyük destekçilerimden biridir kendisi. Kafamda oluşturduğum bu kolaja en uygun isim Homine diye düşündük beraber. Single çalışmam Animalis’de bir hayvanın hikâyesi olacak, Animalis ise Latincede hayvan anlamına geliyor. Bu projelerde ailemin ve arkadaşlarımın desteğini çok hissettim. Yanımda oldukları için çok mutluyum. Homine ve Animalis Motiva Media & Art etiketiyle tüm dijital platformlarda yerini alacak.

Single hazırlığından bahseder misin?

Homine’nin devamı olarak Animalis adında bir single çalışmam olacak. Animalis Boğa Ferdinand’ın hikâyesini anlatıyor. Boğa Ferdinand, Munro Leaf’in bir masalıdır. Masala özel beste yapan ise İngiliz besteci Alan Ridout. İngilizceden çevirisini ve adaptasyonunu kendim yaptım. Kemancı aslında hem çalıp hem anlatabiliyor, besteci ona imkan verecek şekilde yazmış ama elbette bunu yapabilmek ayrı bir yetenek, dolayısıyla Yetkin Dikinciler ile birlikte çalıştım. Yetkin Bey gerçekten etkileyici sesiyle esere çok güzel can verdi.

Ne zaman çıkacak bu single?

15 Eylül’de çıkacak. Umarım bir aksilik çıkmaz ise dijital platformlarda olmasının yanı sıra 4 Ekim Hayvan Hakları Günü’nde 45 devirli 12 inç boyutunda plak baskısı çıkacak. Albümün ve single’ın tüm gelirlerini Türkiye’de işini çok iyi yapan iki farklı vâkıf var. Onlara bağışlamak istiyorum, ama şu an vakıfların ismini vermeyeyim. Türkiye’de bu tarz konular suistimale uğrayabiliyor, vakıflardan birinin Basın Koordinatörü ile konuşmam sonrasında isimlerini açıklamamam konusunda uyarıldım. Bağışlar konusunda bilgi isteyen kişilere şahsen bilgi verebilirim.

Performans gününde performanstan önce dikkat etmen gereken konular oluyor mu?

Tabii ki. Mesela konserimin olduğu günler kahve ve çay içmem, bol su içmeye özen gösteririm ama konserden bir saat önce su içmeyi de keserim. Su önemli çünkü spot ışık altında çok fazla su kaybediyorsunuz ve icrayı zorlaştırıyor.

Performans sırasında yaptığın bir ritüelin var mı?

Güler yüzle konsere çıkmak çok önemli benim için.

Eserlerini çalmaktan en çok keyif aldığın isimler kimler?

Güzel bir soru. Dmitri Shostakovich aşığıyım ben. Her eserini ayrı ayrı seviyorum. Hatta albümde Alfred Schnittke’nin Shostakovich’in ölümü anısına yazdığı bir prelüd var, onu da seslendiriyorum.

Dünyadaki müzik türleri arasında sınırlar kalktı gibi görünüyor. Senin bu konudaki düşüncen ne? Değişik müzik türlerini denemeye açık mısın?

Değişik müzik türlerini denemeye açık olmasam böyle bir albüm yapmazdım zaten. Ki bence artık bu sınırların kalkması gerekiyor gerçekten. Bir kişiyi klasikçi, cazcı, doğucu, batıcı şeklinde ayırmayı çok gereksiz buluyorum. Güzel bir iş ortaya çıktığı sürece bir şeyleri tür olarak sınıflandırmak -zaman zaman bende yapsam da- kurtulmamız gereken alışkanlıklardan biri.

Gözlerini kapadığında kendini hangi sahnede konser verirken görmek istersin?

Bir kez konser verdim söyleyeceğim yerde. O zaman orkestra içinde keman çalıyordum. Prag’da Smetana Hall… İnanılmaz güzel bir sahne. Orada solist olarak çıkmak isterdim. Gerçekleşir mi gerçekleşmez mi bilemem, hayat bu…

Kendinde değiştirmek istediğin bir alışkanlık ya da davranış var mı?

Aşırı titizlenmek diyebilirim. Yaptığım işlere aşırı titizleniyorum bu da bazen işin ruhunu öldürebiliyor. Aşırı steril olması bir şeyin doğallığını bozuyor. Aslında müzisyenlik açısından hep öğretilen entonasyonun düzgün olsun, ritmin düzgün olsun, her şey muntazam olsun. Tamam, her şey tabii ki muntazam olsun ama buna kanalize olurken insanların kalbine dokunmamız gereken o noktayı bazen kaybedebiliyoruz. Orada çok ince bir çizgi var. Teknik olarak mükemmel olmaya çalışırken ruhu kaybetmemek gerekiyor. Aslında baktığınızda bizim sektörümüz de bir açıdan hizmet sektörü. Biz işitsel olarak insanların duygularına dokunacak bir hizmet sağlıyoruz.

Neden albüm yapma isteği duydun?

Öyle bir dönemde yaşıyoruz ki Thomas Edison’un fonografı bulmasından beri müziği kaydedebilme imkânımız var. Kayıplı bir işi günümüz teknolojisinde kayıpsız bir şekilde seneler sonrasına aktarabiliyoruz. Bence insanın geride bir şeyler bırakması gerek. Müzisyenlik benim gözümde şöyle; 10 sene önce farklı çalıyordum, şu an farklı çalıyorum, 3 sene sonra daha farklı çalacağım. Bu değişen bir şey. Albümü yaptım, bu yaşlarıma ait, kendime ait bir şey bırakmak istedim. Albüm yapmak her müzisyenin en az bir kez yapması gereken bir şeydir diye düşünüyorum. Çünkü o anınızı kaydediyor ve sonraya aktarıyorsunuz.

Albümde hangi eserler var?

Giriş olarak Paul Hindemith’in solo keman için bir eseri var. Aslında bu eser Hindemith’in op.11 no:6 sol minör solo keman sonatının ilk bölümüyle hemen hemen aynı ama onun daha önceki versiyonu diyebilirim. Hindemith daha çok genç bir adamken bunu yazıyor hemen ardından bu yazdığı eseri daha da geliştirerek solo keman sonatına adapte ediyor. Bu geliştirmeden önceki versiyonu. Eserde Bach’ın etkilerini fazlasıyla duyabiliyorsunuz. 2013 yılında notası bulunan bu eser ‘Complete Hindemith Edition’ adı altında 2014’te yayınlandı. Eserin bu versiyonunun bir albümde dünyada ilk seslendirilişi olacak. Sonrasında Rodion Shchedrin’in Balalaika isimli eseri var. Balalaika isminden de anlaşılacağı gibi balalayka üzerine bir parodi diyebilirim. Pizzicato tekniği ile çalınır, bu teknik arşe kullanmadan elimizle gitar gibi çaldığımız bir tekniktir ve kemanı gitar gibi tutarız. Bu eser tamamen bir renktir aslında. Sonrasında canım çocukluk arkadaşım Eda And’ın eseri Dırınırı var. Kemanda bu eseri çalan ikinci kişiyim. İlk çalan kişi Özge Özerbek’tir. Bu eseri Eda’nın şakacı ve güzel bir eseri olarak nitelendiriyorum.

Ardından Mehmet Aktuğ’un Derya isimli eseri var. Mehmet Aktuğ bu eseri 2005 yılında yazdı. Mehmet Hocamızın kardeşidir Derya Hanım; eser ona adanmış. Blok flüt ve keman için yazılan bir eserdir. Blok flütün melodide olduğu, kemanın ise altta armonik olarak ve hareket olarak doldurduğu bir eserdir. Bana Güney Amerika ezgilerini anımsatan bir eserdir. O yüzden çok seviyorum.

Senin kendi besten de yer alıyor albümde…

Evet; Lotus var. Elektrik viyola, korno ve elektrik bas için bir eserdir. Bir gün arkadaşlarımla oturuyorduk, neden biz üçümüz bir şey çalmıyoruz dedik ama iki kemancı bir kornocuyduk. Benim dışımdaki kemancı arkadaşım Çağlar Haznedaroğlu aynı zamanda çok iyi bir bas gitaristtir. Benim bir bestem vardı ve bu üçlüye adaptasyonunu yaptım. Volkan Kartal da zaten Türkiye’deki en iyi kornoculardan biridir. Ben, Volkan Kartal ve Çağlar Haznedaroğlu çaldık bu eserde. Viyola orta frekansların yüksek duyulduğu bir enstrüman. Parçanın ismi “Lotus”. Lotus kirlenmeyen çiçektir ya, ben orada viyolayı kirletmeye çalışan bir karaktermiş gibi düşündüm, kornoyu da asla kirlenmeyen karakter Lotus gibi hayal ettim. Elektrik Bas ise armoniyi sağlıyor.  Ardından Alfred Schnittke’nin Prelüdü var. Shostakovich’in anısına bir eserdir. Eser aslında iki keman için, ya da bir keman ve bir manyetik teyp içindir. Manyetik teyp birinci kemancının üzerine konser sırasında bir tonmaister tarafından play tuşuna basılarak çalınır ya da ikinci kemancı sahnede canlı performansında perdenin arkasından çalıyor sesin geriden gelmesi için.Albüm prelüde ile başlıyor prelüde ile bitiyor aslında. Her son bir başlangıçtır diye düşündüğüm için kolajdaki sıralamayı ona göre yaptım.

Bunun da sonrasında Mehmet Aktuğ’un Ohne Titel eseri var. Mehmet Aktuğ bu eseri 1986’da Düsseldorf’ta seslendirdi. Manyetik teyp için yaratılmış elektronik bir eser bu, bestecinin Yamaha DX7 synthesizer ile yarattığı seslerin manyetik teyp üzerinde birçok kanal kaydetmesiyle olan kolajıdır.  Ben çalmıyorum bu eserde, bestecinin kendi icrası. Bunun da ölümden sonrasını temsil ettiğini düşündüm; açıkçası ben çok beğeniyorum bu eseri. Dolayısıyla “bonus track” olarak eklemek istedim. Türk halkı olarak günümüzde çağdaş bestecilere çok meraklı değiliz. Ama bir şekilde insanlara bunları sunmamız gerek. Ben bu albümde Mehmet Aktuğ Hocamızın iki eserine yer verdim, umarım gelecekte daha çok eserine yer verebilecek çalışmalar da yapabilirim. 

Albümle beraber bir konser yapmayı planlıyor musun?

Aslında albümle birlikte bir lansman konseri yapmak gelenektir. Ama ben bunun dışına çıkacağım. Bir konser adı altında böyle bir şey yapmayı planlamıyorum. Belki gelecekte albümdeki parçaları ve Animalis single’ı içeren bir konser yapabilirim, bilemiyorum.

Çok güzel bir sohbetti. Bu sohbet için teşekkür ediyor, albüm için de başarılar diliyorum.

Albüm içeriği merak edenler için:

• Homine
• 1- Paul Hindemith – Praludium G-moll
• 2- Rodion Shchedrin – Balalaika
• 3- Eda And – Dırınırı
• 4- Mehmet Aktuğ – Derya
• 5- Can Güçkan – Lotus
• 6- Alfred Schnittke – Prelude in Memoriam Dmitri Schostakowitsch
• 7- Mehmet Aktuğ – Ohne Titel (bonus track)

Derleyen: Benan Bilek

Fotoğraflar: Esat Erçetingöz, Taner Oralalp

Alpay… Muhteşem kadife sesi, sahne disiplini, şıklığı ve sanatın her dalına verdiği değeri her bir sözcüğe ve notaya yansıtabilen bir efsane o. Yalnızca müzikte değil, edebiyat, futbol ve moda konusunda da gerçek bir ikon. Vizyoner bakış açısı ve kendini sürekli yenileyebilme başarısıyla hayranlarının ilgi ve sevgisini hep dinamik tutan dev sanatçı.

Bostanlı Suat Taşer Konser Salonu, geçtiğimiz ay muhteşem bir konsere tanık oldu. Farklı yaşlarda yüzlerce Alpay ve müzik tutkunu, aynı heyecan ve mutlulukla Alpay şarkıları söylediler. Temmuz sıcağına inat salonu tıklım tıklım dolduran seyirciler, Türk Pop Müziğinin müthiş yorumcusu Alpay’ın güler yüzlü ve kibar sahnesini izlerken zamanın nasıl aktığını fark etmediler bile. Sanatçı İzmir’de bulunmaktan duyduğu mutluluğu konser sırasında şu sözlerle ifade etti:

“Ne yazık ki artık İstanbul’da gerçek İstanbullu yok. Bu nedenle eşim ve kedimle küçük bir kasabaya yerleştik. İstanbul’da yaşanamıyor ne yazık ki. Ama eğer İzmirli olsaydım kesinlikle İzmir’de yaşardım. İzmir çok güzel, sanata ve sanatçıya çok değer veren, çok modern bir şehir… İzmirliler yıllardır her konserimde beni ilgiyle karşıladılar, konser salonlarını hep doldurdular. Dolayısıyla ben bu şehre her gelişimde çok mutlu oluyorum. İzmirli kadınlar da çok cesurlar. Yıllar önce yine bir İzmir konserim için bu şehre geldiğimde İzmirli bir hanımefendi beni yolda çevirip sanatıma ve müziğime duyduğu hayranlığı dile getirmiş ve beni evinde misafir etmek istediğini söylemişti. İşte İzmir’in kadınları böyle cesurlar. Bu kentte olmak benim için gerçekte bir mutluluk.”

Usta yorumcunun hayatına dair…

Alpay (soyadıyla Alpay Nazikioğlu), söz yazarı, besteci, yorumcu, ulusal takım futbolcusu, edebiyatçı-yazar, reklamcı ve hukukçu kimlikleriyle çok boyutlu bir marka. Sempatik, zeki, karizmatik, güler yüzlü hoş ve espritüel, sevgi dolu yüreği beyefendi ve kibar kişiliğiyle rahat ve kendisiyle barışık, kompleksleri olmayan, tarzıyla çok saygın bir insan.

Müzikal kariyerine, Ankara Hukuk Fakültesi’nde öğrenimini tamamladıktan sonra 1960’larda başlayan Alpay, romantik folk ve rock tarzında deneysel müzikler yaptı. Pek çok Fransız “chanson” ve İtalyan “napolitan”ının aranjmanlarını Türkçeye uyarlayarak seslendiren sanatçının büyük çıkışı “Eylül’de Gel” ve “Fabrika Kızı” gibi hit şarkılarıyla olur. Yarım asrı geçen sahne hayatında kibarlığından ve duruşundan ödün vermeyen sanatçı çok sayıda albüme imza attı ve sayısız ödülün sahibi oldu.

“Ayrılık Rüzgârı”, “Maria”, “Senin İçin” gibi dillerden düşmeyen beste ve yorumlarıyla müzik tarihine altın harflerle geçen, birbirinden kaliteli ve romantizmi ölümüne sevgiyi anlatan şarkıları yorumlayarak Türkiye’nin tartışılmaz en iyi vokali olan Alpay, müzikte olduğu kadar futbol dünyasına da damgasını vurarak başarılı bir futbol kariyeri geçirdi.

Ankarademirspor’da başladığı futbol hayatını Gençlerbirliği’nde devam ettirip, milli takıma kadar yükselen sanatçı, güzel Türkçesi ve akıcı diliyle bir kitaba da imza attı: “Eylül’de Gel”. Reklam sektöründeki başarılı kariyeriyle her yaptığı olay olan değerli sanatçı Alpay, dokunduğu her sektörde fark yaratan, yanında olanlara kapılar açan, ilkeleri ve davranışıyla tam bir örnek oluşturan, tanışmaktan büyük mutluluk duyduğumuz bir beyefendi.

Öyle ki; onu tanıyınca neden bunca yıldır onlarca şarkısının dilinizden düşmediğini anlıyorsunuz. Çünkü o hiçbir şeyi laf olsun diye yapmıyor.   

Konser öncesi kısa bir söyleşi

Modacı dostumuz ve İzmir Tarihi Kemeraltı Lions Kulübü Yönetim Kurulu Üyesi Sevgili Dilek Süslüer, konser öncesi dergimiz MegaPlus için kısa bir röportaj yaptı:

Harika sesiniz, şık ve zarif duruşunuz, milyonların ezbere söylediği şarkılarınızla çok sevilen bir sanatçısınız. Sizin müziğinizin sırrı ne?

Ben tüm sanat hayatım boyunca istediğim müziği yaptım, istediğim ve sevdiğim şarkıları söyledim. Tüm sanatsal olgular içinde en kolay iletişim aracıdır müzik. Milyonlarca insan aynı anda aynı müziği paylaşır, aynı müzikten etkilenebilir. Müzikte lisan da önemli değildir. Bilmediğiniz lisanda bir şarkı dinlerken tek kelime anlamadan duygulanır, hatta ağlayabilirsiniz de…  Müziğe değer veriyor, yaptığım işi önemsiyorum. Sahneden ya da radyodan, hangi sözcükleri hangi müzikle nasıl paylaştığıma özen gösteriyorum. Şarkı seçimi çok önemli. Ve o güzel ezgiyi, özel sözcükleri nasıl tonladığınız da.

İyi müziği, güzel şarkıyı hissediyorsunuz siz. Yoksa pek çok şarkınızın dillere pelesenk olması bir tesadüf olamaz…

Evet, müzik bana geçiyor kendisini hissettirebiliyorsa o şarkıyı söylemek isterim. Bir zamanlar türkü furyası vardı. Benimde yaptığım “Yekteler” 700 binlik satış barajlarını geçti. Ben dedim ki, bunun bir sonu olmalı, sıkıldım. Bir gün radyoda bir melodi duydum. Klasik müzik tarzında. Onu bir Bach denemesi olarak değerlendirdim. Araştırdım, Saint Preux diye bir genç Fransız bestecisinin barok denemesiymiş. İsmi, “Concerto Pour Une Voix ” yani, tek ses için konçerto. O kadar işledi bana ki, buna söz yazılmalı ve bestelenmeli, diye düşündüm. Müthiş bir şarkı bana göre. Oturdum, gece gündüz düşündüm ve ona söz yazdım. Yıl 1975. Götürdüm plak şirketine. Plak şirketinin patronu da Güzel Sanatlar Akademisi mezunu, müzikten anlayan, son derece düzeyli bir adamdı. Dedi ki “Çok güzel bir şarkı ama bu memlekette 5 tane bile satmaz. Haberin olsun. Eğer bunu senden başka biri getirseydi stüdyo masrafı bile almazdım”. “Neden” dedim,“Türk milleti bunu anlamaz” dedi. “Türk milletine bir şey vermiyorlar ki anlasın… Ben bu şarkıyı söylemiş olmanın onurunu yaşamak istiyorum” dedim. O şarkı “Ayrılık Rüzgârı” idi, kaydedildi ve Türkiye’yi salladı. Demek ki toplum verildiği zaman anlıyor. 

“Dağların Arkasında Yar”, “Gitme” gibi sözlerini sizin yazdığınız harika şarkılarınız var…

Evet, söz yazıyorum. Ama ben ozan iddiasında falan değilim. Tabii ki saçma sapan şeyler de yazmıyorum Ama benim yazdığım sözlerdeki özellik, müzikle çok güzel kaynaşması. Benim bir şarkımı bir İspanyol da dinlerse zevk alabilir. Söz yazmada biraz marifetliyim evet, ama o kadar. “Sanatçı” kelimesi başka bir kelime. Şarkı söyleyen adama “şarkıcı” derler. Niye alınırlar ki? Tiyatro yapana oyuncu derler. Koskoca Beethoven’a bile Batı “kompozitör” der. Bu konuda komplekse girmenin gereği yoktur. Ben “Şarkıcı Alpay” olarak sunulmaktan hiç rahatsız olmam. 

Türk Müziği’ni bu anlamda nasıl değerlendiriyorsunuz? 

Türkiye’de müziği değerlendirmiyorum ben. Çünkü değerli bir şey değil. Genel olarak değerlendirmek zor. Öyle bir müziği değerlendirmenin anlamı yok. Türkiye’de iyi şeyler de oluyor, tabii. Ama çok azınlıkta. Oysa sanatta dünyanın hiçbir yerinde iyi şeyler azınlıkta değil. İyi şeyler çoğunlukta. Birbirinden iyi şeyler çıkıyor, iyi şeyler yarışıyor. O nedenle de sanat yapıtları toplumları kategorize etmek için bir araçtır. Müzik iyi bir kıstastır ve iyi müzik dinleyen toplumlar çağdaş, gelişmiş, kötü müzik dinleyenlerse gelişmemiş toplumlardır. Ve iyi bir şeyler yapılmışsa bunları topluma iletmek üreten insanın görevidir. 

Sizce Türk Müziği nereye doğru gidiyor?

Ben şunu gördüm: Dünyada hiç bir toplum olduğu yerde durmaz. Hep ileriye gider. Geri de gitmez, kimse korkmasın. Kendi adıma konuşursam, ben iletişim aracı değilim. Şarkı söylerim, biter. Gerisi medyanın işidir. Medyada da Türk müziğine yeterince yer verildiğini düşünmüyorum. Görüyorum ki çoğu mecrada müzik bilgisi olmayanlar müzik ile ilgili yazılar yazıyorlar. Kalkar, ilkokul şarkısını geçmeyen nitelikteki üretimleri saatlerce gösterir, durursan bu toplumdan ilerleme bekleyemezsin. İlerleme zaman alır.

Ulusal kültürümüzden yola çıkarak evrensel sanata ulaşmak ve katkıda bulunmak için gerçek sanatçının hedefi ne olmalıdır?

En önemli hedef en gelişmiş toplumlarda dinlenecek kalitede kalıcı müzikler üretmek olmalıdır.

Son yıllarda müzik sektörünün her aşamasında işlerin çok yolunda gitmediğini çok sık duyuyoruz. Albüm satışları kötü, prodüksiyon şirketleri küçüldü. Bu konuyla ilgili yorumlarınız nedir?

Artık herkes her şeye internet ortamında ulaşmak olanağına sahip. Ben bundan bir sıkıntı duymuyorum. Önemli olan hangi yoldan olursa olsun toplumun yaşamında yer tutabilmektir…

Dinleyici profili de değişiyor mu sizce?

Dinleyici medyanın koşullandırmasıyla çok basit şeyleri de sevebiliyor. Ama o basit şeyler kimsenin yaşamında uzun süre yer tutamıyor. Tabii ki toplum bunun farkında değil. Ama gün gelip farkına varması kaçınılmaz.

Spiagge konserleriyle büyük ses getiren, herkesin iple çektiği Doğulu Alaçatı konserine, hafta sonu müzikseverler ve ünlü isimler akın etti. Dört saat süren sahneyi izlemeye gelenler arasında; Çağla Şikel, Hakan Akkaya, Mahmut Ziylan, Burcu Esmersoy, Nejdet Ayaydın, Merve Oflaz, Hazal Filiz Küçükköse, Rıza Kocaoğlu, Cem Bilgin ve Nihan Buruk da vardı. Doğulu’nun bitmeyen enerjisi, şovları, sürpriz remix’leri, konuk müzisyenleriyle coşturduğu organizasyonda, müziğin ritmine kendini bırakan seyirciler çıplak ayaklarla dans ederek eğlendi.

Sevilen televizyon dizilerinden tanıdığımız ve daha önce de “Aramızda Kalsın” adlı tek kişilik gösterisiyle defalarca İzmirli sanatseverlerle buluşan Renan Bilek, “ARANJMANLAR” anlatılı konserinde geçmiş yılların sevilen şarkılarını seslendirdi.

Program açılışında konuşma yapan Liyakat Derneği Yönetim Kurulu Başkanı Berkay Eskinazi “Kurumsal sosyal sorumluluk bilinci ile her alanda olduğu gibi, çeşitli sanat dallarında gerçekleştirilen projelerin önemini de vurgulamak, farklı bir alana dikkat çekmek, Sayın Renan Bilek’ in müzik yolculuğunda kendisine eşlik etmek ve hep birlikte keyifli bir akşam geçirmek temennisi ile planladığımız ‘’Renan Bilek – Aranjmanlar’’ adlı konserindeyiz. Bu akşam burada, hem Türkçe Sözlü hafif müziğin o çok sevdiğimiz şarkılarını dinleyip, notalara ve melodilere kendimizi bırakıp, hep bir ağızdan şarkılar söyleyerek nostaljik bir yolculuğa çıkacak, hem de KİTVAK ASKIDA ODA projesine siz değerli konser katılımcıları sayesinde destek sağlayacağız” dedi. Müziğin büyüleyici dilinde bir araya gelmenin üzerinde de duran Eskinazi, Liyakat Derneği’nin yanı sıra bu organizasyona destek veren kişi ve kurumlara teşekkür etti.

Fransızca ve Türkçe şarkıların çokça söylendiği ve tüm katılımcıların keyifle katılımda bulunduğu şarkılar arasında İngilizce, İspanyolca, Ermenice ve Rumca ezgiler de yer aldı. Programın sponsorları arasında yer alan Sintaç Group ve Volkan Sintaç desteğiyle salonda pek çok öğrenci genç konseri ücretsiz izleme fırsatı buldu. 

Ata Sağlık Hastanesi sponsorluğunda hazırlanan konser kitapçığı ise tüm konukların şarkılara eşlik edebilmesini sağladı. Renan Bilek’in sohbetiyle de zenginleşen programın tadı damaklarda kaldı.

Organizasyonun ev sahipleri Benan Bilek ve Sibel Köroğlu, hem Sorella Events, hem de Megaplus Dergisi’nin sahipleri olarak bu etkinliğin gerçekleşmesi için kendilerine destek veren kişi ve kurumlara, geceye gelerek yanlarında olan konuklara teşekkür ettiler.

Konser sonrası araştırdım Gökçe’yi. Deryaymış meğer. Müzik kariyerini okudukça hayranlığım arttı. Sonra tanış olduk. Bir “Biz Bize Kız Muhabbeti”me konuk oldu Alsancak’ta. Programda şarkı söylediğimiz bir yerde aniden kendisini sahneye çağırdım. Kompleksiz, egosuz, kalktı ve benim neşeli kadınlar koromu yönetti. O gün arkadaş olduk biz. Kendisini ve büyütmeye çalıştığı projelerini daha çok kişi bilsin istedim.

Öğrenme hiç bitmiyor değil mi Gökçe? Ve sen öğrenmeye doyamıyorsun…

Devlet korosunu kazandıktan sonra sürekli müzik içerisinde var olurken kendimde bir eksiklik hissettim, daha ileri götürmeliyim dedim. Isparta Süleyman Demirel Üniveritesi’nde İlahiyat Fakültesi’nde dini musikiye başladım. Çünkü müziğin temeli dini musikiden geliyor aslında. Ben istedim ki dini musiki kısmıyla ilgileneyim. O yönümü geliştirerek yaptığım işle birleştireyim. Şu an bitmek üzere tez aşamasındayım.

Son yıllarda seni çok heyecanlandıran müzikle terapi konusu var bir de…

Aslında bu Osmanlılar döneminde yapılmış bir çalışma. Edirne’de İmarethane var biliyorsun, müzik ile ruhsal hastalıkların tedavisi gibi konularla ilgili. Arkadaşlarım bununla ilgili bir dernek kurdu, ben de o derneğin kurucu üyelerindenim. Sağlık Bakanlığı da bu tedaviyi onayladı. Bu tedaviyi sadece Tıp Fakültesi ve Konservatuar mezunları yapabilecek. O belgeyi de aldık. Hastanelerde bu güzel tedavi uygulanacak ama ne yazık ki ilaç firmaları pek müsaade etmek istemiyor.

Uygulanmaya başladı mı?

Türkiye’de ilk kez bir özel hastanenin, Medical Park Hastanesi’nin kurduğu bir çocuk korosu var. İsmi “Şifa Veren Sesler Çocuk Korosu”. Doğadaki bütün sesler şifalandırır insanı ama çocuk sesleri, yani insanın en saf olan sesinden dinlediğimiz geleneksel müziğimiz bize çok şey kazandırıyor. Yavaş yavaş cd’lerimiz dönüyor, hastanenin sosyal medya kanallarında dönen bir sürü klibimiz var. Bu yıl projenin üçüncü senesindeyiz ve artık markalaşmak üzereyiz.

Çocuklar musikiye uyum sağlayabiliyor mu?

Çocuklara verilen emeğin boşa gitmediğini, sünger gibi benden bütün şarkıları çektiklerini görebiliyorum. İki ders saatinde ben 3-4 tane eser geçiyorum. Bunların içerisinde “Dök zülfünü meydana gel”, Dede Efendi’nin “Hüzündür Cihanı”, “Ey Gülü Bağı Eda” , “Yine Bir Gülnihal” gibi eserler var. Bunları çocuklara vermek benim için çok büyük bir keyif. Her yaş grubu ile çalışıyorum ama Adliye korosu ve çocuklardan çok memnunum.

Sanırım kimsesiz çocuklar da projenin içindeydi, öyle değil mi?

Bu proje aslında özel çocuklar ve kimsesiz çocuklar ile ilgiliydi. Yetiştirme yurtlarına giderek tek tek çocukların seslerini dinledim. Tüm çocuklarla ilgilendim, bacağıma sarılanlar, bırakma diyenler o kadar çoktu ki. Ama ne yazık ki o çocuklar dezavantajlı oldukları için yetenekleri gelişmemiş, konuşmayı bile doğru düzgün bilmiyorlar. Onların çok şeye ihtiyaçları var. Aralarından 3-4 tanesini seçebildim. Sevgi Evleri’nden iki kardeş şu anda bizde öğrenci. 11 ile 14 yaş arasında iki ayrı çocuğumuz daha var. Genel yaş skalamız 8-13 arasında. İleride de kimsesiz çocuklar ile ilgili gerçekleştirmek istediğim projelerim var.

 4 kimsesiz çocuğumuz şu anda bizden enstrüman dersleri alıyor nota solfeje başladılar. Haftada 2 saat dersimiz var daha çok ders yapma şansımız olsa bu çocuklar çok daha iyi şeyler başaracaklar. Henüz sadece kurs aşamasındayız. Şu ana kadar keman, ud, kanun, piyano, mandolin ve bağlama dersleri veriyoruz. Nota eğitimi veriyoruz. İlerleyen zamanlarda eminim ki daha da büyüyecek. Eğer hastane üniversite olursa üniversite bünyesinde bir ses okulu yani müzik okulu açmayı planlıyor. Böyle bir şey gerçekleşirse elimden geleni yapmak isterim.

Kim nasıl bir katkı sağlayabilir bu projeye?

Bizim istediğimiz sosyal sorumluluk projelerinde çocukların yine çocuklara, çocuk onkolojisi hastanelerine Ege Üniversitesi Hastanesi olabilir, Behçet Uz Hastanesi olabilir konser düzenleyip (ki bu anlamda çalışmalarımız var, her an konsere hazırız) bilet satışı yapmak ve çocuklarımıza ne sağlayabilirsek elimizden geleni yapmak. Sesler ile şifa vermek istiyoruz. Ve sesimizle maddi olarak ne yapabilirsek yapmaya hazırız. Aynı şekilde manevi olarak da yapılacak olan her şeye hazırız. Medical Park da buna hazır.

Herhangi bir konser ortamından kaçasın geldi mi hiç? Yok olmak istedin mi bir anda?

Evet, misafir solist sanatçı olarak davet edildiğim bir koroda yok olmak istedim. Kendi yaptığım organizasyonlarda hiç yok olmak istemedim. Mine Gürel gibi yardımsever arkadaşlarım olmadan önce davetiyesinden, kıyafetlere, sazların notalarından, sahnenin süslenmesinden ve slaytlardan kısacası her şeyden ben sorumluydum.  Şimdi yardımcı ekip olduğu için içim ferah.

Bana bazen “Hobin var mı?” diye soruyorlar. Ben hobimi iş olarak yapıyorum. Hobimi meslek haline getirdim. Doğada olmak, hayvanlarla olmak, sevdiğim insanlarla vakit geçirmek bence yaşamdaki en güzel şey.

Bana bir haftanın nasıl geçtiğini anlatır mısın?

Pazartesi akşamları saat 17.30’dan sonram boş, Salı, Çarşamba, Perşembe gece saat 21.00’lere kadar doluyum, Cuma günü her hangi bir aktivitem yoksa o günler de boşum. Cumartesi ve Pazar çocuk korosu ile ilgileniyorum. Fırsat buldukça arkadaşlarımla buluşmaya çalışıyorum.

Projelerin var. Daha çok nerelerde duyurmak isterdin? Bu ülkede müzik yapmanın dezavantajları var mı?

Aslında İzmir’de olmak bir dezavantaj. İstanbul, sanat adına iyi olanı ön plana çıkarıp alkışlamayı bilen bir memleket. Ama İzmir’den de iyi sanatçıların, iyi projelerin, iyi seslerin çıktığını gösterebilecek bir ortam istiyorum. Profesyonel olarak çalıştığım bir ekibim var. Onlarla unutulmaya yüz tutmuş eski fasıllar, köçekçeler,  Müzeyyen Senar, Hamiyet Yüceses, Radife Erten, Sabite Turgülerman, Perihan Altındağ gibi büyük sanatkarların seslendirdiği eserlerin aynı tarzda seslendirilişiyle ortaya çıkarttığımız projelerim var. Bu projeleri duyurmak istiyorum ama İzmir’den duyurmak istiyorum. İzmir’in buna sahip çıkmasını istiyorum. Şimdiye kadar belki de beni tanıdığı için çocuklara verdiğim özveriyi bildiği için tek destek veren Medical Park. Türkiye’de müziğe destek yok. Kültürün yapıtaşı müzik. Burada doğan büyüyen bir sürü insan annesinden ninniyi Türk müziği formunda dinliyor. Oluşturduğumuz şeyi ileriye aktarmak istiyorum. Benden sonra, bizden sonra gelecek olan nesle bu nağmelerin ulaşması lazım.

Titrediğin oluyor mu sahnede?

Oluyor tabii ama hiç belli etmediğimi söylüyorlar.

Sahnede çok ciddi bir duruşun var ama gerçekte çok eğlencelisin sen…

Aslında gülmeyi çok seven, deliler gibi gülen biriyim. Bir o kadar da saf yönlerim var ama dışarıdan çok soğuk görünüyormuşum öyle diyorlar.

Hedef ne bundan sonra?

Hayat beni bir şekilde sürükledi, şeflik hedefim değildi mesela.

Kaderci misin?

Galiba biraz öyleyim.

Suyun akışına bırakıyorsun ama düzgün akması için de çok çalışıyorsun…

Evet. Oldum olası bana verilen görevi en iyi şekilde yapabilmek için uğraşırım.

Kimi örnek alırsın?

İlk devlet korosuna girdiğim yıllarda İnci Çayırlı’ya çok özenmiştim. Onun şeflik deneyimi, sanatının yanı sıra bir İstanbul hanımefendisi oluşu, duruşu, erkek gibi olan yönleri vardır. Mesela benim de öyle erkek gibi olan yönlerim vardır.

Peki “öff ya” dediğin zamanlar oluyor mu?

Şarkı söylemekten hiçbir zaman “öff ya” demedim. Benim için çevremdekiler “sabah görüyoruz elinde dosya var şarkı söylüyor, akşam görüyoruz yine elinde dosyasıyla şarkı söylüyor” diyorlar. Doğru, gerçekten sabahtan akşama kadar şarkı söylüyorum ama hiç sıkılmıyorum. Ama bu iş doğru yapılmadığında “öff ya” diyorum. Mutfağını bildiğim işlerin öylesine yapıldığını, insanların kandırıldıklarını görünce tahammül edemiyorum. Tüm samimiyetinle Biz Bize köşeme konuk olduğun için teşekkür ederim Sevgili Gökçe Eriş. Dokunduğun her projenin gerçekleşmesi ve yerine ulaşmasını diliyorum.

Gökçe Eriş kimdir?

• İzmir’in Kiraz ilçesinde doğdu. İlk, Orta ve Lise öğrenimini bu ilçede tamamladı.

• Lise yıllarında Ud Dersleri aldı ve aynı yıllarda Ödemiş Musiki Cemiyetinin çalışmalarına katıldı.

• Ege Üniversitesi Devlet Türk Mûsıkîsi Konservatuvarı Ses Eğitimi Bölümü’nü kazandı.

• Üniversite yıllarında TRT İzmir Radyosu Türk Sanat Müziği İstisnâ Akitli Ses Sanatçılığı sınavını kazanarak beş yıl TRT İzmir Radyosunda görev yaptı.

• Eğitimi esnasında; Ali Rıza AVNİ, Akın ÖZKAN, Onur AKDOĞU, Güldeniz EKMEN, Kutlu PAYASLI, Selim ÖZTAŞ, Toygun DİKMEN, Mustafa HOŞSU, Hale GÜR’den, Radyo da ise; Mülkiye TOPER, Avin ANIL, Turhan YALÇIN, Yılmaz YÜKSEL, Vefik ATAÇ, Nursal Ünsal BİRTEK’ten istifade etti.

• 1998 yılının Aralık ayında Kültür ve Turizm Bakanlığı EDİRNE Devlet Klasik Türk Müziği Topluluğunda yetişmiş sanatçı olarak göreve başlayan Gökçe ERİŞ, bir dönem EDİRNE’de görev yaptıktan sonra Kültür ve Turizm Bakanlığı İZMİR Devlet Klasik Türk Müziği Topluluğuna atandı.

• Aynı dönemde Süleyman Demirel Üniversitesi İlahiyat Fakültesi İslam Tarihi ve Sanatları, Türk Din Mûsıkîsi Bölümünde Yüksek Lisans yaptı.

• Ses sanatçısı Gökçe Eriş görevine ilave olarak; TRT programlarında, Kültür ve Turizm Bakanlığı’nı temsilen yurt içi ve yurt dışı birçok konserde solist olarak görev almıştır.

• “Kurtuluşu Aydınlatan Kadınlar” adlı proje çerçevesinde, bakanlık bünyesindeki sazende bayanlarla birlikte Üsküp, Kosova, Selanik, Bişkek’te, yine aynı proje ile Türkiye’nin dört bir yanında, proje dışında; Almanya, Tunus, İtalya, Washington ve Seattle’da, İspanya, Sicilya, Mısır ve Bosna Hersek’te düzenlenen turnelerde ve özel konserlerde solist olarak görev yapmıştır.

• Türkiye’de ilk kez kurulan Adalet Bakanlığına bağlı İzmir Adliyesi Türk Sanat Müziği Korosunun 13 senedir şefliğini yürüten Gökçe Eriş aynı zamanda, İzmirli Avukatlar Türk Müziği Korosu şefliğini yaparak, Türk Müziğinin doğru öğrenilmesi ve tanıtılması ile ilgili çalışmalarına titizlikle devam etmektedir.

• Özellikle çocuklara yönelik çalışmalarda; okullara gönüllü olarak konser düzenlenmesi, çocuklarımızın müziğimizi öğrenmesi ve rehabilite edilmesi hususunda oldukça çaba sarf etmektedir. “Eğitim ve Çocuklar” konulu projelerde gönüllü olarak verdiği salon konserleriyle çocuklarımıza ve geleceklerine sesiyle katkıda bulunmaktadır.

• 2017 yılında Türkiye’de ilk kez bir özel hastanenin sosyal sorumluluk projesi kapsamında kurulan “Şifa Veren Sesler Çocuk Korosu”nun Sanat Yönetmenliğini üstlenmiştir. Kimsesiz çocukların da aralarında bulunduğu koroda onların duygusal, ruhsal ve kişisel gelişimlerine katkıda bulunacak olan öz kültürümüz müziğimizi öğretmekte ve geleceğimizi şekillendiren gençler yetişmesinde yardımcı olmaktadır.

• Bunların yanı sıra; ülkemizde 2016 yılında Sağlık Bakanlığı tarafından onaylanan “Müzikle Tedavi Derneği”nin kurucu üyelerindendir.

• Halen görevini Kültür ve Turizm Bakanlığı İZMİR Devlet Klasik Türk Müziği Korosunda ses sanatçısı olarak devam ettirmektedir.

Biz de MegaPlus olarak bu sayı sanatçıyı Adana’da ziyaret ettik. Dizi çalışmaları nedeniyle uzun süredir Adana’da yaşayan Renan Bilek’in neşeli ve doyurucu sohbetini özlemişiz gerçekten. Mart sayımızın “Kadın” konseptini Renan’ın dizi karakterleriyle paralel kurgulayarak başladık muhabbete.

Uzun yıllar müzisyenlik ve oyunculuk yaptıktan sonra “Öyle Bir Geçer Zaman Ki” dizisindeki Süleyman rolüyle özellikle kadınların ve ailelerin hafızasında yer almana sebep olan iyi kalpli ve haksızlığa uğrayan bir kadının hapishanede gördüğü şiddetin kötü kadınlara cezasını veren kahramanı oldun sen.

Emir demiri keser, Soner öyle istemişti.

Cemile’yi kurtaran adam, Süpermen rolüne girdin.

Cemile’nin çalınan alyansını kurtardık. Özellikle o dizide küçük parantez içi değerler vardı. Orada önemli olan altının çalınması değil alyansının çalınmasıydı.

Ezilen kadının yanındaydın…

“En iyi kötü olarak” anılıyordum bir dönem.

Sonra o kötü adammış gibi başlayan Süleyman kulak memesi kıvamına geldi.

Doğru, üçüncü sezon Aylin öldü ama çocuğu kaldı, Soner bunalıma girdi, o çocuk ortada kaldı. Birinin idare etmesi lazımdı. Cemile ile biz idare ederken bir anda ben çocuk bakıcılığına terfii ettim. Hatta şöyle bir şey oldu, bir gün bir sahne var, ortalık gergin falan, benim de gerginleşmem gerekiyor. Gerilemedim bir türlü. Yönetmenimiz Zeynep Günay Tan hiç memnun değil, tekrar tekrar çekti. “Renan, olmuyor,  daha önceki o aradığım Süleyman yok, gözünden ateş çıkardı senin” dedi. “Zeynep, bir sezondur çocuk bakıyorum ben, yumuşadım” dedim. Güldük falan küçük bir ara verdik. Biraz hafızamızı tazeleyip tekrar çektik. 

ÖBGZ’den sonra hep benzer rol teklifleri gelmişti değil mi? Süleyman pek sevildi.

O yüzden ailenizin Süleyman’ı gibi oldum,  sonrasında da sadece Süleyman değil Hulusi Kentmen tarzında roller gelmeye başladı hep. Halbuki Süleyman karakteri bakıldığında ciddi tabanca kullanan, her yerde tanıdığı bağlantısı olan biri. Sonradan çok aileden biri gibi bir karaktere döndü ve kötü adam değil de, o eski özlenen kabadayılar, külhanbeyleri gibi, mahallenin ağabeyi gibi oldu. Haksızlığa direnen biri olarak kaldı hafızalarda. Allahtan dizi erken bitti de yaşlılığını görmedik. Ama bugün yayınlansa aynı tepkiyi alamazsın; her işin bir dönemi var. Bugün Çemberimde Gül Oya’yı da koysan aynı tepkiyi alamazsın. Hatta şu dönemde Öyle Bir Geçer Zaman Ki ya da Çemberimde Gül Oya’yı yayınlayacak kanal da bulamazsın.

Her bölüm ne kadar yoğun oluyordu…

Seyretmeyen biri bu haftaki bölümde ne olduğunu sorduğunda anlatması çok zordu. Tamam bir ana hikaye var ama çok fazla da yan akslar var. Ana hikayenin dışında dört tane çocuk var, her birinin kendi hayatı, onların hayatlarına girenlerin kurguları var. Bu anlamda çok güzel bir hikayeydi. Bu da Coşkun Irmak’ın büyük başarısı. O drama yapısını kurmak kolay değil. Her şey beklentiyi karşılıyordu ve hepsi farklı bir neden sonuç ilişkisi içerisindeydi. Şimdilerde daha ilginç kurgular yapmaya çalışıyorlar ama o zamanki şeyler artık yok. Algılar değişiyor, 8 sene geçmiş o dizinin üstünden.

Sekiz sene geçmiş ama hala hatırlanıyor olmak çok önemli…

Çok büyük bir ekip işiydi. Yazar yazıyor, yönetmen de çok güzel çekiyor böyle olunca yazar “vay be bunu da çektiler” diyerek daha da coşuyor yazarken. Bunların hepsinin altında da uygulayıcı yapımcı var. Mesela öyle bir sahne vardı ki, tekne yakıldı, sahnenin maliyeti benim haftalık ücretimden yüksekti. “Ülen bir tekne olamadık” diye espri yapıyordum o zamanlarda. Pahalı işti ama değdi de. Her on kişiden yedisi seyrediyordu. Asmalı Konak’ın final reytingi dışında bütün rekorları kırmıştı o dizi. Dolayısıyla yatırırsan alırsın ama bu yatırımı doğru yaparsan alırsın. Şimdi hakikaten çok uyduruk yatırımlar var. Herkesi bir çuvala sokmayayım ama yapımcılıktan bihaber yapımcılar, prodüksiyon yapmaktan bihaber prodüktörler, oyunculuktan bihaber oyuncular var. Oyuncu olmak için konservatuardan mezun olmak yetmiyor. Tiyatro ile dizi, reklam ya da film işi farklı, bunların içinde kurgu var. Kurguya girince bütün her şeyi değişik gösterebilirsin. Mesela oynarken şüpheye düştüğün şeyler olabiliyor kurgudan sonra bir bakıyorsun ne kadar güzel olmuş diyebiliyorsun. Dizi parça parça çekildiğinden anlayamıyorsun.

Tiyatro öyle değil ki; baştan sona akıyor, başlıyor ve bitiyor. Düşünsene bir film çekiyorsun üçümüz barda buluşmuşuz ve ben bir anı anlatmaya başlıyorum, bir daha o barı sadece finalde görüyoruz. Şimdi kendi açınızdan düşünün benimle ilk buluşmanız bu olayları bilmiyor haliniz, ikincisinde ise filmin son planında her şeyi biliyor haliniz. Bu ikisi arasında çok ciddi oyunculuk farkı var. Ve arasında da 115 dakika var mesela. Ama o mekânda aynı zamanda o iki oyunculuğu sergilemek zorundasın. Senaryoya çok hâkim olman lazım, neler yaşanmış bilmen lazım, diyalogları hatırlaman lazım ve ona göre iki ayrı oyunculuğu sergileyebilmen lazım. Finalde her şeye vakıf ve her şeyi dinlemiş gibi bakmak ve oynamak zorundasın. Kısacası 115 dakikayı içmiş olarak bir sonraki sahneyi oynaman gerekiyor.

Film ve tiyatro arasındaki en büyük fark da burada galiba…

En büyük hayali ve sahte ortamı kurarak en gerçeği anlatan şeydir sinema. Tiyatro da gerçeği gösterirken en büyük hayali sunandır bence. Çünkü orada zaman aşımı yapamazsın, mekanı değiştiremezsin sahnedir yani en fazla dekoru değiştirirsin. Sinemada öyle değil ama bunu da gören büyük resmi görüp yöneten yönetmendir. Sen ne kadar vakıf olursan ol o büyük resmi yönetmen taşır.

Bu projeden sonra 90’lar teklifini kabul ettin. Devlet memuru Bekir rolündeydin o da cici bir aile babasıydı. Ailesini eşini önemseyen bir karakterdin. Böyle mi çizildi, böyle mi oynadın?

Bunlar çok iç içe şeyler. Evet, böyle çizildi ama bakarsan abim rolünü oynayan Deniz Oral’ın karakteri de aileye düşkündü genel olarak tüm karakterlerde bir aile anlayışı vardı. Zaten o bir aile dizisiydi, 90’ların mahalle dizisiydi. Ailevi değerler vardı, aramızdaki fark yaklaşım farkıydı. Bekir de karısının çalışmasını istemeyen bir erkekti. Karısının çalışmasını bir güçsüzlük olarak görüyordu, ben aileme bakamıyor muyum ki karım çalışacak diye düşünüyordu. Aynı düşünce Deniz Oral’ın rolünde de vardı, o da istemiyordu, o yüzden git derneklerde çalış diyordu. Yazılan öyleydi ama birebir oyunculuk içerisinde karşındakiyle o frekansı yakaladıktan sonra verdiğin anlam, değer seyirci tarafından daha çok algılanıyor. Aslında biraz oturttuğun karakter ile ilgili. Yani değerlerine sadık, sahip devlet memuru devletin de değişimine itiraz eden klasik adamın evde karısına davranışıyla farkında olmadan ideolojik bir değişim farklılığı aslında. Baktığın zaman sana gelen senaryoda bunlar yazmaz bunun içini sen doldurursun. Eğer yazar da izliyorsa yazdığı şeyi ki izlemeyen çok var… Hele ki çoklu yazar varsa orada nasıl çalışıldığı önemli. Örneğin 4 yazar bir masanın etrafında konuları belirleyip yazıyorsa tamam ama görev dağılımı yapmak adına birinci bölümü sen, ikinci bölümü öteki, üçüncü bölümü bir diğeri yazdığında devamlılık birliği olmuyor. Bu durumda titiz bir oyucu olarak bunun kavgasını vermeye başlıyor insan hiçbir zorunluluğu yokken. Çünkü seyirci senden hesabını sorabiliyor.

Senaryoyu okurken devamlılık birliği görmediğin tekstler oluyordur…

Çok örnek vermek istemiyorum aslında ama mesela bir sahnede gitar çalıyorsun ve üniversitedeyken öğrendim diyorsun, sonra aynı dizide başka bir sahnede senin yüzünden üniversite okuyamadım diyorsun ağabeyine. Bu durumda ikisinden birinde yalan söylüyorum, hangisinde yalan söylüyorum yani? Bir süre sonra kendi içinde ben bununla uğraşmalı mıyım tartışması yaşıyorsun. Ya da ben bununla uğraşacaksam senarist ne işe yarar o zaman niye para kazanıyor? Makyöz, ışıkçı, reji asistanı deli gibi çalışıyor ama yazar hiçbir şeye dikkat etmiyor. Şansım ya da tercihim olabilir. Mesela bu anlattığım işin yapımcısı çok titiz bir adamdı ve olaydan bahsettiğimde elinden geleni yapmaya çalıştı. Böyle insanlar da bulunuyor.

Sonraki dizi Yeşil Deniz’di. Türkiye’de en yaygın izlenen kanalın neşelendiren dizisiydi hem de Ege’nin şirin bir yerinde. Birgi’ye de çok büyük katkınız oldu dizi ve ekip olarak.

Minicik bir katkımız olduysa bile çok mutlu olurum, çünkü çok özel ve çok güzel bir yer. Diziden sonra oraya yatırım yapan yerleşen dostlarımız oldu. Birgi’de hala görüştüğüm dostlarım var. Oranın kültür şenliği olduğunda falan hala haberleşiriz, yoğunluğumdan dolayı gidemiyorum ama hala bağımız devam ediyor.

Orada Belediye Başkanını oynuyordun sen, şimdi gitsen yine belediye başkanı gibi karşılanırsın.

Birgi’yi bırak İzmir’de belediye başkanı sananlar oldu. Havalimanı’ndayım, İzmir’de Ödemiş’e gideceğiz, o esnada acele ediyoruz ekiple, “Özür dilerim acelemiz var” diyorum, karşımdaki “Rica ederim, buyurun başkanım, yolu tıkamayın yeter” falan diyor. Birgi Belediye Başkanı vardı Cumhur ağabey, bence o bile İzmir’de bu kadar teveccühe rastlamamıştır. Çok seviyordum Birgi’yi hala da çok severim.

Nasıl bir projeydi Yeşil Deniz?

Bir ara hakkımda “Adam bir türlü günümüze gelemedi, Öyle Bir Geçer Zaman Ki’de 70’ler, sonra 90’lar, Yeşil Deniz’de de yine 90’ların köy versiyonu” diyorlardı. Hakikaten Yeşil Deniz’de 90’ların o değişiminin köyde yaşayanlara yansımasıydı. 90’lar dizisi şehirdeki yansımayı gösterirken, Yeşil Deniz de aynı dönemin köydeki yansımalarını ekrana taşıyordu. Değerlerin değiştiği bir dönemde bu değerlere ayak uydurmaya çalışan dar alanlı bir yaşam tarzı sürenlerin hikayesiydi. Kabuğu yıkmaya çalışıyorlar ama kabuk öyle tutucu bir kabuk ki, kendi değerleriyle yeni değerlerin çatışmasının bir ürünüydü. Köye yansımasında şehirdeki kadar keskin değildi ilişkiler hala iç içeydi. Orada bir belediye başkanı var; doktor ve idealist. Siyaseti sevmeyen bir doktor, biraz da iteklenmiş belediye başkanı olmaya. “Bir kere çalmakla bir şey olmaz, benim memurum işini bilir” denilen bir dönemde köyüne, kendi memleketine yardımcı olacak, köyünü kalkındıracak diye iteklemişler siyasete. Aslında siyaset adamı değil. Siyaseti hizmet olarak kullanmaya çalışan bir doktor. Fakat koltuğa oturduktan sonra ister istemez o da havaya giriyor.

Biraz aksiyon dizileri gündemdeyken, dizi sezonunun da ortalarında Yeni Gelin çıktı ortaya. Hemen sevildi ama başlarda çok da eleştirildi.

Türkiye’de bu kadar çok dizi seyredilirken, yurtdışına da bu kadar dizimiz gönderilirken aslında Türk insanı dizi seyretme kültürüne sahip değil. “Dizi” adı üzerinde bir seri, yani devamı gelecektir. Bir sezon ortalama 40 bölümdür. Bunu da şöyle düşün Yeni Gelin’in mesela en kısa süresi reklamsız 120 dakikaydı. Ki bunun 157 dakika verildiği zamanlar oldu. Komedi dizisi veriyorsun, bir matematiği var; uzatamazsın, kısaltamazsın. Kısaltırsan espri geçmez, uzatırsan çok yayılır ve espri bozulur. Ama kanal 150 dakika istiyor senden ve uzatmak zorunda kalıyorsun. 5 günde 150 dakikalık dizi çekiyoruz, ki aynı sahne defalarca çekilir. Bir kişi aynı sahneyi en iyi ihtimalle 4 kez oynar.

Adam 3 tane kadınla evli. Buna bir sürü eleştiri getiriyorlar, tamam da senin yaşadığın ülke Ankara, İstanbul, İzmir’den ibaret değil ki. Yani bunlar var olan hayatların yansımaları. Sonra da buna teşvik ediyorsunuz diyorlar, ya dur bir bekle.

Tabii ki herkesin eleştiri hakkı var ama eleştirmeden önce bir bilgi al. 63 bölüm yayınlanmış mesela eleştirene soruyorum “kaç bölüm izledin” diye, “bir iki bölüm izledim” diyor. O öyle değil işte, bir iki bölümle bir şey anlayamazsın. Bir yandan da hayatın gerçekleri olduğu için karşılaştığımız bazı insanlar gelip benim hikâyemi anlatıyorsun diyorlar. Bunu diyen adamın da 3 karısı var mesela.

Bu dizide de senin karakterin karısına çok değer veren ama kızı onun için çok özel olan Kamil. Kızı için çok fedakârlık yapan, şehir değiştiren, taşıyan bir karakterdi ki bu bize çok tanıdık geliyor.

Ya aslında tesadüf mü bilmiyorum, ben ne yapımcının ne yönetmenin bunu düşünerek bana teklif ettiğini sanmıyorum. Ben de bunu düşünerek kabul etmiş değilim ama oyuncu aslında tüm malzemesini kullanarak karakteri oynar ya, o anlamda çok işime yaradı. Kızıma olan düşkünlüğüm karakteri daha iyi oturtmamı sağladı. Oyuncu olarak kızım değil oğlum olsaydı, dizide yine aynı başarıyı göstermem gerekirdi ve yapardım.

Projeye çok çalışıyorsun değil mi?

Tabii, ben rolüme çok çalışırım. Ben iyi bir oyuncuyum, bu anlamda tevazu göstermem, çünkü çok çalışıyorum. Karakteri ortaya çıkarana kadar çok çalışıyorum, çıkardıktan sonra zaten senden bir parça olmaya başlıyor.

Komediyse çok cepten yediğim yerler oluyor, çünkü benim kökenim komedi. Ben Ferhan Şensoy’un öğrencisiyim, Erol Günaydın’la, Münir Özkul ile aynı sahneyi kullandım. Çok şey öğrendim ve yeri geldiği zaman cebimden o kartı çıkarıp oynadım.

Ya Olanlar Oldu filmi? Yeşil Deniz’den sonra mıydı?

Evet sonrasındaydı. Olanlar Oldu vizyona girdikten sonra da Yeni Gelin başladı. Ben Olanlar Oldu filminin bana çok uğurlu geldiğine inanıyorum.

Ortunç’un hayata bakış açısından dolayı olabilir. Özellikle dansla biten ritüel sahnesi biz gülmekten bitirdi sinemada. Adeta yaşadın o sahneyi.

Ritüel yaşadım çünkü 1987’de 19 yaşındayken meditasyon yapmaya başladım. Metafizik ve spiritüalizmle tanışmam da o zamanlar oldu. Parapsikolojiyle de o zamandan beri ilgilenirim aslında. Biraz riskli konulardır, kafayı sıyırmaya müsaittir, dolayısıyla mesafeli davranmayı tercih ettim zaman içerisinde. Bir de gündelik hayattan da kopmak istemedim çünkü bu insanı çok kaderci bir çizgiye götürür. Ben öyle olmamayı tercih ettim. Hala da devam ederim. Bu konular çok kişiye ait tecrübelerdir. Tartışmalara çok girmem ama hala çalışmalar yaparım parapsikoloji ile ilgili.  Metafizik mesela benim için çok absürt bir konu değildir. Çünkü fizik ötesidir, ben hayatı bilimin açıkladığı kadar açıklarım. Metafizik fiziğin ötesidir benim için, ama ispatsız değildir; henüz ispat edilememiştir. Bu çok bireysel bir tecrübedir. Hatta o kadar bireyseldir ki benim yaşadığım tecrübeleri sen yaşasan aynı etkiyi alamayabilirsin. Sen benim hiç önemsemeyeceğim bir şeyde acayip bir etki alabilirsin. Dolayısıyla ben bu konuları severim, hala da ilgilenirim ama bu tip konular çok hassas konulardır. Ancak benzer şeyleri yaşamış olan insanlar ile sohbet edebilirsin ben de o sohbeti severim.

Bazı ortamlarda moderatör hoca ya da eğitimci bir verirken karşısındaki 3 etki alır. Benim o film ile buluşmam böyle bir ortamdan 2 gün sonraydı ve ben dağıldım. Çok gerçekti ama çok da dozundaydı. Sündürülmedi o sahne.

Sen aslında müzisyensin ve oyunculuk deneyiminin aslında sahnede elimi ayağımı doğru yere koymalıyım hikâyesinden başladığını biliyorum. Aslında bir müzik adamısın, bestecisin, yorumcusun, dünyaya müzik penceresinden bakan bir adamsın. Ama Renan’ın hikayesi müzikle başlıyor değil mi?

Ben Galatasaray Lisesi mezunuyum, lisede de tiyatro yapıyordum aslında, aynı zamanda da müzik kulübündeydim, atletizm de yapıyordum ve sakatlandım. İç hamstrik adalemde travmatik rüptür oldu. Atletizm bireysel spor olduğu için çok sıkılıyor ve kaytarıyordum. Lifim zedelenmiş, bacağım ağrıyor ama kimse inanmıyor bana. Hep kaytardığım için yalancı çoban gibi oldum. Her neyse gittik doktora hakikaten lifim kopmak üzereymiş. Beden hocam da aynı zamanda atletizm hocamdı. Ardından beden dersinden bile muaf oldum ve rapor aldım.

O dönemde de sanatla ilgilenmeye ve tiyatroya takılmaya başladım. Bir sürü arkadaşım Ferhan Şensoy’a gidiyordu ama okulda da bir hiyerarşi var. Bizden üst sınıftakiler gidiyor, ben de gidip ondan iyi bir oyuncu olacağım sonra okul da benden bunun acısını çıkaracak diye ben gitmedim Ferhan ağabeye.

Ardından liseden mezun olduk bir ilan gördüm. İstanbul Şehir Tiyatroları Ayla Algan, Beklan Algan, Erol Keskin hocaları falan. Gittim sınav yaptılar kazananlar 90 kişi. Ama bu hocalarla hiç çalışamadık, hep asistanları vardı. 2 buçuk ay kadar çalıştıktan sonra çok sıkıldım ben kaçtım oradan.

Sonrasında Cem Karaca ile tanışıklık, onunla çalışmalar falan derken, bir gün Ferhan ağabeyin sınav ilanını gördüm ve oraya başvurdum. Lisede Timur Selçuk konseri seyretmiştik, ilk bölümde piyano ile çalıp söylüyor, ikinci bölümde çalmadan söylüyor ama bir gariplik var rahatsız yani. Sonra kendi ağzıyla dile getirdi “yıllardır piyano ile çalıp söylüyorum, piyanosuz olunca elimi ayağımı nereye koyacağımı bilemiyorum” diye. E ben de gitar çalıyorum, düşündüm ki adam doğru söylüyor. Biri benim elimden gitarı alsa, ben de elimi ayağımı nereye koyacağımı şaşırırım. Bunu öğrenmem gerek dedim ve onun için tiyatroya başladım. Ferhan ağabeyin yanına da gitarımla başladım. Bence o da ilk başta beni oyuncu olarak değil, oyunların müziğini yaptırırız diye düşünüyordu. Ama amatör grup olduğumuz için çok kaytaran oluyordu, oyunda da 7 tane kız, 4 tane erkek var bir de ben varım. Herkesin rolünü prova esnasında ben okuyordum; o kadar çok okudum ki artık hepsini ezberledim. Gelmeyen olunca da onun yerine oynamaya başladım. Sonra Ferhan ağabey bir gün benim için “buna da rol yazalım; müzik öğretmeni Necati Bey olsun” dedi. 19 yaşındayım, ben bunu ciddiye aldım. Ferhan ağabeyden ses çıkmayınca bir ay sonra onun oyununun içine ben rol yazdım kendime, koydum zarfa Ferhan Ustaya gittim. Söyledim böyle böyle diye, tabii ciddiye almadı ve “kendi oyununa yazarsın” dedi. Çok bozuldum. Ama şu an bende aynı şeyle karşılaşsam bende aynı tepkiyi verirdim.

Nöbetçi tiyatro grubu ve eskilerden karıştırarak bir nöbetçi tiyatro grubu daha kurdu hoca. İlk turne yapan profesyonel olarak para kazandıran grup o gruptu. Bizim ekipten o kadroya bir tek beni aldı hoca. Turneye de gidelim gişe de açalım diye yapılan özel bir oyundu, güzel sonuç aldık. Ondan sonra ben oyunculuğu ciddiye almaya başladım. Rasim ağabeylerle çalışmaya başladım, TRT’ye geçtim falan derken, oyunculuk bir anda işim olmaya başladı. Ben de müziği artık “kendi müziğimi yapacağım” diye konumlandırdım. Çünkü belirli bir tarihe kadar pavyondan düğünlere kadar birçok yerde çaldım. Cem ağabey ile çalışırken, para kazanayım diye orkestrasına beni monte etti.

Ya Aramızda Kalsın isimli tek kişilik gösterilerin?

Öyle Bir Geçer Zaman Ki’yi çekerken hazır iyi bir ivme yakalamışken bir tiyatro grubu kurmak istedim. Ters Oyuncular diye bir ekip kurdum. Ferhan Şensoy’dan oyun alıp Rasim Özketin’in yönettiği bir şeyler yapmak istiyordum ilk oyunum için. Bazı sebeplerden dolayı olmadı. Ferhan ağabeyin oyuncularından Celal Belgil vardır, çok sevdiğim bir ağabeyimdir. Bir gün o geldi, “Sen zaten müzik yapıyorsun, kendin oynuyorsun, niye ekip kurmaya çalışıyorsun ki? Yapsana kendin bir şeyler” dedi.  Aslında ben bunu daha önce yapmıştım, onun için de tekrar öyle bir şey düşünmüyordum. Ama sonra düşündüm birilerini toparlamak zor oluyor, riski var, dedim ki ben tek başıma yola çıkayım. Her şeyi kendime göre ayarlayayım, manevra kabiliyetim olsun. “Aramızda Kalsın” öyle ortaya çıktı. Kendi dünya görüşüm, anılarım, yaşadıklarım falan derken oradaki anlatıcı rolü hoşuma gitti. Rahmetli Metin Serezli de çok iteklemişti beni.

Ve Ömrüm… Muhteşem bir projeydi Ömrüm…

Soma faciasından sonra Eylem Pelit Cem Karaca’nın hayatıyla ilgili bir şey yapma fikrini verdi bana. Cem Karaca ile ilgili Ömrüm adındaki oyunu hazırladım. Çok özel bir çalışmaydı. Sırf onu hazırlamak için şehir dışında görüşmelere gittiğim ve Cem ağabeyin hayatında “vay be” dediğim şeyleri de öğrendiğim bir dönemdi. Sadece internet araştırması ya da 3 tane kitap okumak da değildi. Almanya dönemine ait Türkiye’ye yerleşmiş kimi insanları buldum. Arkada 4 kişilik sağlam bir orkestra her anlattığım döneminden bir müzik yaparak, yaklaşık 3-3 buçuk saat süren Cem Karaca’yı anlattığım güzel bir iş oldu. Ama bombaların patladığı, terör olaylarının olduğu kötü bir döneme denk geldi, işin tadı kaçtı. Ortak yapım yaptığım firmayla da anlaşamayınca 7 oyun yapıp bitti. Ben de onu bir gün tekrar yapmak üzere kenara kaldırdım ki, hala niyetim var. Ama bunun için ya güçlü prodüksiyonla girmek gerekiyor ya da küçük de olsa bir salonun olması gerek 150-200 kişiye oynayacaksın ama sürekli oynayacaksın. Tüm bunlar için de en önemlisi benim zaman ayırabilmem gerek ama dizi olduğunda da zaman ayırmak mümkün olmuyor. Sadece benim zamanım da değil arkada çalan 4 tane müzisyen var. Hepsi de çok kıymetli müzisyenler ve onların programları da çok dolu; hepsi ünlü sanatçılar ile çalışıyorlar. Dolayısıyla bu işi biraz askıya aldım.

Ve sıra geldi Aranjmanlar’a…

Ömrüm’den sonra “70’ler” diye proje çıkarttım; Cem Karaca, Barış Manço, Edip Akbayram, Erkin Koray, 3 Hürel ve Fikret Kızılok şarkılarından olan bir programdı. Daha az anlatılı. Performans projesi. Orkestrayı bir araya getirmek zor oldu. Bu işlerle uğraşan menajer arkadaşım Ebru Karaca 70’leri pazarlamaya çalışırken, bana bir teklif geldi “akustik yapabilir miyiz” diye. Olmaz ki, 70’li yılların müziğini öyle çalamayız ama başka bir şey yapabiliriz dedim ve Aranjmanlar diye bir şey yaptım.

Nedir Aranjmanlar?

1960’lı yılların ortasında başlayan, yabancı şarkıların üzerine Türkçe söz yazılan şarkılar. Aranjmanlar, hem nostaljik olarak anılarımızı, çocukluğumuzdaki duyguları bize hatırlatıyor, hem de bu şarkı sadece bana ait değil ki, dünyanın bir yerinde bu şarkıyla beraber benim hissettiğim hisleri hisseden kim bilir kaç kişi var diye de düşündürüyor. Daha evrensel bir kucaklamayı da beraberinde getiriyor. Aynı şarkının hem Fransızcası, hem İngilizcesi, hem Türkçesi olduğu zaman dünyanın her yerinde insanlara aynı hisler ulaşıyor demektir.

Sen Aranjmanlar’ı İzmir’de küçük bir gruba yapmıştın 2 yıl kadar önce. Yine aynı sene Balıkesir’de 1000 kişilik avluda TEV yararına Jale Bayraktar öncülüğünde bir ekiple, Rotary’nin de çok desteği oldu. Herkesin yüzünde hoş bir tebessümle şarkılara eşlik ettiğini ve 20 şarkıdan en az birine ilişkin bir anısının olduğunu gözlemledik. Tabii bunda senin anlatım yeteneğin, stand up becerin, oyuncu kişiliğinin çok önemi var. defalarca izlenesi bir anlatılı müzik ziyafeti.

Şöyle bir şey de var 20 şarkı söylüyorsun, ne kadar dikkatli dinlersen dinle takıldığın bir yer oluyor ve sen orada kilitleniyorsun ve aslında kaçırdığın da bir sürü şey oluyor. Yani her seferinde yeniden keşfedilecek bir şeyler var.

Benzer işi ben daha önce kulüplerde barlarda çalışırken de yapıyordum. Özel bir repertuarım vardı benim; Akdeniz müziği diyordum ben ona. Toto Cutugno’dan Gipsy Kings’e kadar şarkılar söylüyordum. Bir zamanlar İzmir gecelerine damga vurmuş Club Envélo’daki Cümle Alem’in müzikalitesinde benim çok baskın bir kimliğim vardı. Çıkış noktamız benim repertuarımdı, sonra ona göre eklemeler yaptık. İnsanlar ilk kez böyle geniş bir yelpazeyle karşılaşıyordu. Bir süre sonra dedik ki biz hep aynı şarkıları çalıyoruz, ama neden zaten biz belli türlerin en iyilerini seçiyoruz.

Aranjmanlar’ı sahnede çalarken seyircinin katılımı sana geçiyor mu?

Tabii ki benim de en sevdiğim şey bu zaten. Seyircilerle birlikteyken dünyanın en güzel korosuyla birliktesin. Çok samimi ve etkileyici bir şey.

15 Nisan Pazartesi akşamı Bostanlı Suat Taşer Salonu’nda gerçekleşecek ARANJMANLAR konserini heyecanla bekliyoruz.

Ben de sabırsızlıkla o tarihi bekliyor olacağım. Uzun zamandır gitmediğim İzmir’e gitmek için güzel bir bahane olacak. Buna aracı olduğunuz için Karşıyaka Belediyesi’ne, Lider Yaratıcı Katılımcılar Derneği LİYAKAT’a, Sorella Events’e ve MegaPlus Dergisi’ne çok teşekkür ediyorum. Konserde görüşmek üzere.

Festival’in afişinin belirlendiği 17. Caz Afişi Yarışmasına katılan 535 afiş arasından Yiğitcan Çakar’ın birinci oldu ve Festival afişi olarak seçildi. İkinciliği Seda Yüksel, Üçüncülüğü ise Sevda Kaçtı kazanmıştı. Esra Aslan’ın caz üçlemesi Jüri özel ödülü aldı. Seçilen ve sergilenmeye değer görülen 39 afiş Festival sonuna kadar AASSM alt galeride sergilenecek.

Sergi açılışının ardından AASSM Konser Salonundaki açılış konserinden önce İKSEV Yönetim Kurulu Başkanı Filiz Eczacıbaşı Sarper, Festival’e destek veren kurum ve kişilere teşekkür plaketlerini, afiş yarışması kazananlarına da katılım belgelerini sundu. Töreni yöneten Ümit Tunçağ ardından Ferit Odman Quartet’i sahneye davet etti. Ferit Odman (davul), Engin Recepoğulları (saksafon), Ercüment Orkut (piyano) ve Kağan Yıldız (kontrbas), yaklaşık 75 dakika süren konserde Downbeat dergisinin dört yıldızla taçlandırdığı “Autumn in New York” ve “Nommo” albümlerindeki quartet aranjmanlarını seslendirdi.