Armağan Portakal ve Benan Bilek’in düzenledikleri Yaşam Elekleri Atölyelerine katılan 46 kadın, toplam 58 eleği KİTVAK’ın “Hücresel Tedavi Merkezi” projesi için sergilediler. Sergi açılışı öncesinde KİTVAK tarafından düzenlenen seremonide, emeklerini ve eleklerini bağışlayan 46 katılımcıya, Armağan Portakal, Benan Bilek ve sergi grafik çalışmalarını gönüllü üstlenen Yeşim Ayan’a teşekkür plaketleri KİTVAK Yönetim Kurulu tarafından takdim edildi. Seremonide katılımcılara teşekkürlerini sunan Yönetim Kurulu Başkan Vekili A.İklil Ulueren “Eleklerinize aktardığınız emekleriniz ve sevginiz umut olarak çocuklarımızın yaşama tutunmasına vesile olacak. Bizler de siz değerli hayırseverler sayesinde projemize umut ve sevgi ile başlayacağız. İyi ki varsınız. Sevgili Armağan Portakal ve Benan Bilek’e de bu müthiş projenin her aşamasındaki disiplin ve gösterdikleri özveriden dolayı minnettarız.”dedi.

Yaşam dolu elekler, yaşam verecekler…

KİTVAK bu kez daha fazla çocuğu yaşama kazandıracak “Hücresel Tedavi Merkezi”  projesi için kolları sıvadı. Bu proje ile Ege Üniversitesi Pediatrik Kemik İliği Kök Hücre Nakil Ünitesi uluslararası akreditasyon sistemine sahip olacaktır.

Yaklaşık 2 milyon TL’ye mal olacak merkez sayesinde çocuklarımız dünya standartlarında tedavi hizmetlerine ulaşması mümkün olacaktır.

Asuman Toper, Ayla Demiray, Aylin İleri, Ayşegül Sarıoğlu Güler, Ayşen Soysaler, Ayşın Aksu, Ayzıt Uysal, Belgin Şenol, Berna Öztin, Berrin Bayram, Demet Günaydınlar, Elif Alkan, Fatma Eken, Figen Baran Akın, Gizem Ertürk, Güler Selamet, Gülgün Doğan Elçi, Gülsüm Kabak, Handan Benli, Hande Kahraman, Hayal Vanlıoğlu, Hayat Soncul, Hülya Birkan, Hüsniye Yılmaz, Kadriye Uysal, Lale Sökmen, Maksude Kılınç, Melike Melek Alp, Mine Tezcan, Mualla Şenolsun, Neşe Özdemir, Nurdan Şimşek, Nurgül Sevinç Akgün, Nurgül Iğdır Çakar, Özay Zorlu, Saba Atay, Sabahat Poyraz, Seda Dedeoğlu, Semra User, Sevilay Soysal, Suzan Oya Çakır, Sümeyye Selamet, Şenay Yener, Yeşim Veryeri, Yıldızay İçerler, Zuhal Nalbantoğlu’nun umut için işledikleri eleklerden oluşan sergi ziyaretçilerden tam not aldı.

Nurdan Toper’in her sofrası bir şölen zarafetindedir. Her ürünün tadı, bir diğeriyle uyumludur. Masanın tamamına baktığınızda inanılmaz bir renk armonisi ve şahane sunumlarla daha ilk dakikadan lezzet sarhoşu olursunuz. Sakin, usul usul dolandığı mutfağında mekanda duyulan tek ses yemek hazırlığının kendine ait melodisidir. Telaşsız ama programlı, sessiz ama hızlıdır Nurdan Toper. Kurduğu sofranın karşısına geçtiğinde ise yüzünde tatlı bir tebessüm beliriverir. Çünkü günlerdir mental olarak hazırladığı davet sofrası artık hayata geçmiştir ve konukları için hazırdır.

Bir anda değişen hayat

Nurdan Toper 2012 yılında radikal bir karar ile Salihli’den İstanbul’a taşınıyor. Bu durum büyük bir değişiklik elbette. Evli olduğu uzun yıllar boyu çok sık aralıklarla 15-20 kişilik yemek davetleri vermeye alışık. Çünkü pişirip sofra kurmaktan hep keyif alan bir kadın o. “Gece başlayıp sabaha kadar yemek yapabilirim, hiç sıkılmadan ve yorulmadan” diyor.

İstanbul’da yaşamaya başladığı günlerde çalışma hayatını düşünürken kız kardeşi Armağan Portakal her zamanki proje insanı zekasıyla ablasının karşısına geçiyor ve şöyle diyor:  “Abla senin zaten elinde altın bir bilezik var; lezzet. Bunu değerlendirmelisin. Üstelik çok da seviyorsun; gel sen bunu iş haline getir, ben yanındayım”. “Ailemin desteği ve en önemlisi de Armağan sayesinde oldu her şey” diye ekliyor Nurdan Toper.

Sonraki süreci şöyle özetliyor Toper; “Profesyonel bir fırın alarak yola çıktık. O zamanlar Armağan da İstanbul’daydı ve biz çokça siparişler almaya başladık. Hem börek çörek ikramlık, hem de meze türünden birçok sipariş geliyordu. Bu durum kendimi bulmamı da sağladı; bir şeyler üretmenin verdiği kendine güven hissini çok sevdim. Çok keyifli geri dönüşler aldım. Bu işin bir de adı olmalıydı. Rahmetli babam bize “Kız Çocukları” diye hitap ederdi; onun da anısına markaya “Kız Çocukları” ismini verdik.

Reçete sevmeyen aşçı

Nurdan Toper hep aynı listeyle, yani mutfak diliyle “reçete” ile çalışmayı pek sevmiyor. O, yemek yapmanın yaratıcı ve neşeli kısmından haz alıyor. Bu nedenle de çok yaratıcı; içerikler ana yapıyı koruyarak farklılıklar gösterebiliyor. İstanbul’a taşındıktan sonra eğitim almış ama reçeteli çalışma kısmını sevmemiş. Eğitimde öğrendikleri elbette yanına kâr kalmış, elinde ne varsa o malzemeyle yemek çıkartmayı daha çok seviyor. Onun yemeklerini başkalarından farklı kılan da bu zaten. Hep yaratıcı, hep şaşırtıcı. Geleneksel tarifleri çağdaş şekilde beslemeyi seviyor Nurdan Toper. Normal bir kitap, roman okur gibi de yemek kitabı okuyor.

Yemeğe ilişkin her şey ona cazip geliyor. Mesela içinde yemek olan filmlere bayılıyor. İzlerken kendisi de o filmin içine giriyor adeta. “Pastanelerde gördüğüm o mikserler, restoranların mutfaklarındaki kazanlar, kepçeler hep dikkatimi çekti” diyor ve ekliyor, “Ekranda bir şeyleri büyük ilgiyle izliyorsam emin olun ki orada mutfağa, yemeğe dair bir şeyler vardır.”

Ders çalışır gibi hazırlık

Özellikle atölyeler için hazırlık yaparken illaki yazarak çalışıyor Toper. Bir atölyeye hazırladığı mönüyü bir başka atölyeye bire bir kesinlikle yapmıyor. Yemek işine başlayana kadar iş hayatı olmamasına rağmen onda tam bir yönetici kadın disiplini var. Listesiz çalışmıyor. Organizasyonu önce masa başında kurguluyor; sofrayı hayalinde kuruyor. Sonra sıra sahaya geliyor ve alışveriş süreci devreye giriyor. Söz konusu bir atölye için Ege Sofrası ise pazara malzeme listesiz asla gidilmiyor. Yani her şey planlı programlı.

“Pazar çok zengin, malzeme anlamında bölgesel zenginliğimiz çok. Sebzenin, balığın, etin her türü var. O sebeple rahatlıkla çeşitli menü çıkarabiliyorum” diyor; “aynı sofrayı kurmaya gerek yok. Her mevsim, her ay, hatta her gün farklı malzemelerle buluşabiliyorum alışveriş sırasında.”

Mönünün pişiriminde en sevmediği kısım başlangıç. Başlarken tereddüt ediyor ama sonra sanki otomatiğe atmış gibi aynı anda bir sürü şey yaparak ilerliyor; “Çalışırken bana bir şey sorulmasından hoşlanmam, çünkü yemeğin dünyasına girerim, odaklanırım. Biri benimle beraber aynı mutfakta iş yapacaksa izleyerek çalışmalı. Çünkü ben birini bitirmeden kafamda ötekine başlarım. Bir anda dört tencereyi de ocağa koyarım. Konuşmakla dikkatimi dağıtmak istemem. En çok sevdiğim tarafı da yemeğin bitmiş halidir; zeytinyağlı soğumuştur, ben onu boşaltmışımdır, pişirdiklerimin tabaklardaki sunum halini çok severim. Döner döner tekrar bakarım”. Şimdi bu kadın için “işine aşık” demezsiniz de ne dersiniz?

Lezzetlerin sultanı

Bir keman virtüözünü sahnede gördüğümüzde sanki çok kolaymış, çıksak sahneye biz de öyle çalıverecekmişiz gibi hissederiz ya, Nurdan Toper yemek tarifi verdiğinde de sanki hemen üç dakikada yapabilecekmişsiniz gibi geliyor. Tarif soranlara her şeyi keyifle anlatıyor. Ama yazma konusunda biraz sıkıntılı onunla sadece yemek konuşabilirsiniz ama “yazsana” dediğinizde canı sıkılıyor. Yine de instagram’daki hesabından paylaştığı nefis tatları, mümkün olduğunca açık yazıyor. Eksiksiz. Öyle tarif saklayan İfodgillerden değil yani Nurdan Toper.

Kız Çocukları öncesinde Akarca’da bir otelde çalıştığı iki yılın kendisine çok büyük katkısı olduğunu da söylemeden edemiyor Nurdan Toper. Ala Carte zeytinyağlı ve soğuk bölümünde yaptığı işten büyük zevk almış. Dile kolay; iki yıl boyunca her gün, büyük bir sorumluluk. Orada da her şeyi kendisine bıraktıkları için çok mutlu olmuş.

Ne olacak bu tarifler?

Tarif yazmayı sevmiyor ama çocukları Nursel ve Hüsam’ın ısrarlarıyla artık bir kitap yazma konusunda çokça yol almış durumda. Elinde biriken tariflerle iki yıldır çalışıyor. Aile tarifleri Nurdan Toper için çok değerli. Muhteşem sofralarda hep aileden kalma tariflerin temeli var. Halasının vefatından sonra kendisine geçen tarif defteri ise onun için kutsal bir kitap kadar değerli.

Kendi hazırlamadığı sofralar arasında kimin sofrasını beğendiğini sorduğumuzda ise cevabı çok net: “Kesinlikle annemin.”Annesi Annesi Feriha Toper için “Hala çok güzel yemekler yapar. Kendine olan saygısından, tek başına bile olsa salata yapmadan sofraya oturmaz” sözlerini de eklemeden geçmiyor.

Ya o? Kendisine yemek yapıyor mu?

“Evet, yalnız yaşıyorum ve kendime yemek yaparım ama karavan usulü çalışırım kendime. Dolabımda mutlaka hep yemeğim olur. Kendim yemesem bile kızıma, komşuma, apartman görevlime mutlaka veririm, yemeğin paylaşımını çok severim. Yemek yapmak dışında pazara gitmeyi de çok severim. İstanbul’dayken sabah, öğlen ve akşamüstü olmak üzere günde 3 defa pazara giderdim. Normalde İstanbul’da yaşıyorum ama Torlak Çiftliği üretimleri için, atölyeler için buraya geliyorum.”

Son söz;

“Yemek yapmak keyif verici olduğu kadar da çoklu emek gerektiren, zahmetli bir iş aslında. Ama en güzeli o emeğin karşılığını masaya oturanların yüzündeki memnuniyet ifadesinde görmek. İşte o zaman tüm yorgunluğunuza değiyor.”

Nurdan Toper imzalı Kız Çocukları’nın lezzetli dünyasına girmek için onu instagram hesabından takip edebilirsiniz:

Instagram: @kizcocuklari

“Olması gerekenleri değil çoğunlukla inandığım şeyleri yaptım. Öyle de devam edeceğim.” Armağan PORTAKAL

Dört sezondur Türkiye’de izleyicisi sadece kadınlar olan tek kadın stand up programını yapan kişi olarak, harikulade kadınlarla daha da yakından tanışma fırsatı buldum. Bu özel kişileri MegaPlus sayfalarına taşımak ise paylaşmanın keyfi bence. Biz bize konuşup birbirimize nefes ve ışık olalım.

İlk konuğum Armağan Portakal. Kişisel web sayfasındaki “Hakkımızda” bölümünde yer alan açıklamada “Olması gerekenleri değil çoğunlukla inandığım şeyleri yaptım. Öyle de devam edeceğim.” notuyla kendisini tanıtan bir kadın O. 1992 yılında başladığı kurumsal hayatı, kendi deyimiyle “omzunda apoletlerle süslü bir balıkken” bırakıp kendi okyanusuna doğru kulaç atmaya başladı. Torlak Çiftliği’nin kurucusu, şu anda dördüncü baskıyı yapan “Doğma Yavrum Dünya Çok Kalabalık” kitabının yazarı, sosyal sorumluluk projelerinin prensesi, dünün beyaz yakası bugünün çiftçisi, yazan, fotoğraf çeken, çalışkan, ilkeli ve özgür ruhlu Armağan Portakal.

Senin için “o biraz sert” diyorlar, doğru mu bu? 

(Gülüyor) Net ve dobrayımdır. Bu sert diye yorumlanabilir belki, bilemiyorum. Fazla kibarlık yüzünden lafı dolandırmak yorar beni. Zamanı da kaybettirir. Net olmak iyidir.

Aslında mühendissin ama sözcüklerin de aritmetiğini doğru yapan bir kişiliksin. Sözel ve sayısal zekayı aynı anda çalıştırabilmek sana neler kazandırdı?

İkisini aynı anda çalıştırdığıma dair bir tespit yok ama sözlerin için teşekkür ederim. Aslında bu konuda yetenek sensin. Mühendislik okudum, mesleğimi yapmadım ama iş hayatımda mühendislik formasyonundan çok fazla yararlandım. Durumları analiz edebilmemi, hızlı karar alabilmemi sağladı. Kariyerim pazarlama olunca ikisi birleşti. Ortaya iyi bir karma çıktı denebilir.

İstanbul’dan sonra İzmir, hatta Seferihisar’da yaşamayı seçmek sana neler kattı? Ve elbette yoksun kaldıkların da olmuştur? Bunlardan nasıl etkilendin?

Aslında önce İzmir (Bostanlı), sonra Sığacık geçmişimiz var. Sadece iki bakkal ve bir eczanesi varken, henüz ismi bilinmiyorken Sığacık’ta yaşadık biz. Evimizi oraya taşıdık 2004 – 2006 senelerini orada geçirdik. Sonra İstanbul ve ardından yine İzmir oldu. Sakin ortamları seviyoruz ailece. Kalabalık, popüler, ultralüks yerine tabiata yakın tercihlerimiz oldu. Şu anda bir ayağım İstanbul’da. İşim nedeniyle Seferihisar’da uzun dönemler kalıyorum. Ağaçlarıma yakın, toprağımın başında olmam gerekiyor. Yoksunluk hissetmiyorum. İnsan seçimleriyle yaşıyor. Hedeflerine doğru yürüyor. Yani, zaten hayatını doldurmuş oluyor.

Uzun süre iletişimci olarak çalıştın ve önemli markaları yönettin. Bu deneyimden Torlak Çiftliği’ni kurarken yararlandın mı? Yani terzi kendi söküğünü dikebiliyor mu?

İş hayatım 1992 yılında başladı. Haliyle deneyim yüküm var. Ve ben öğrendiklerimi kullanmak yerine sadeleşmeyi seçtim. Mesleki tecrübelerim yanında çok önemli bir aydınlanma yaşadım. Bir kaç yanılmadan sonra tabiatı merkeze koydum. Ve adımlarımı onun hızında atmaya gayret ettim. Önden koşmadım. Toprağın ritmi diye vurguladığım kavram aslında oldukça yalındır. Tabiata rağmen, insani egolarla kararlar alıp uygulamak istediğim ilk zamanlar başarı elde edemedim. Bizim sayılar ve tarihlerle olan netlik ayarlarımız, tabiat kurallarına yenildi. Böyle olunca, iletişimde de toprağın ritmi benim kılavuzum oldu. 

Olanı ve yaptığımızı paylaşırım sosyal medyada. Web sitesinde ürünlere dair aşamaları bilgilendiririm. Vaatlere boğmam ve ikna etmeye çalışmam. Gerçeği gösterir, kararı müşterimizin sağduyusuna bırakırım. Emeğimizin değerini bilen müşterilerimize buradan teşekkür ediyorum.

Zaman zaman ekrandan da gördüğümüz üzere değer bilen bir adamın eşisin. Ama ev hali başka olur hesabına soruyorum; Fatih Portakal’ın eşi olmak zor mu?

Hem değer bilen, hem nazik, hem özgürlükçü, değerli bir insandır Fatih. O’nunla yaşamak keyiftir, aydınlanmadır, ferah bir nefestir, kadının yüceltilmesidir. 

Tam bir sosyal medya yaramazı gibi yaşıyorsun. Değer verdiğin her şeyi sosyal medyanda hikaye ediyor ya da ileti haline getiriyorsun. Sosyal medyanın zararlarından kendini nasıl koruyorsun?

Benim düsturum “paylaşmak için mükemmel olmayı bekleme”dir. Ayrıca emek ve alın terine çok değer veririm. Hassasiyetim var. Dolayısıyla, emek verilmiş, alın teri dökülmüş, samimiyetine inandığım, sevdiğim, beğendiğim şeyleri, yerleri ben gördüm başkaları da görsün isterim. Hayatımın detaylarını çok açmam aslında. Özel hayatım özel kalıyor. Rahatsız eden takipçileri de engelleme hakkımız hepimizin var neticede.

Torlak çiftliği günümüz beyaz yaka kadını için aslında bir Külkedisi hikayesi. Yani herkesin yaşamak isteyebileceği bir değişim. Gerçekleştirdiğin bu projeyi nasıl koruyorsun?

Çok yalın bir hikayemiz var. Aldığımız arazideki ağaçların hürmetine, üreten bir yer olsun hayaliyle işe koyulduk. Basit düşündük. Önce aile olarak kendimiz sağlıklı beslenelim, sağlıklı yaşayalım istedik. Çocukluğumuzun tatlarına özlemle, en iyi bildiğimiz, az sayıda ürünle başladık. Hala öyle devam ediyoruz. Büyümek, makineleşmek hedefim yok. Seri üretim yapmayacağım. Özlediğimiz tatları el emeğimizle yapmaya devam edeceğiz. Az ürün, her birinden az miktarda. Ufak ama temiz, aile işi ama ciddi. Çünkü, toprak ve yaptığımız iş ciddiyet ve sorumluluk gerektiriyor. Üretim yaparken hiç konuşmayız. İlgimizi dağıtacak unsurlardan hoşlanmam. İşte şimdi ilk soruna gelecek olursak, iş yaparken sert ve ciddi olurum. Kuralları baştan koyarız, sapmaları önlemeye çalışırız.

Burası öncelikle yaşam yerimiz olduğu için çiftlik ziyarete açık değil. Böyle bir hizmet var olandan başka ekstra kadro ve zaman gerektirir. Bunu istemiyorum. Biz ağaçlarımıza, toprağımıza zaman ayıralım, ürünlerimizi sakin kafayla yapalım istiyorum. Koşmak istemiyorum. Sakin yürümek istiyorum toprağın ritminde.

Ürünlerimizle ilgili duyuruları instagram.com/torlakciftligi sayfamızdan yapıyoruz. www.torlakciftligi.com sayfamızda her ürünün hikayesini bulabilirsiniz. Sipariş verebilirsiniz. Anlaşmalı kargo firmasıyla adresinizde paketinizi teslim alabilirsiniz. Satışlarımız çiftlikten olmuyor. 

Kadınlar kadınlarla beraber çalışamaz fikrine inat, senin çevrende hep üretken ve kendini gerçekleştirmeyi ilke edinmiş kadınlar var. Olabiliyormuş değil mi?

Olmaz mı? Üreten, emek harcayan insanlar çok değerli gözümde. İnsan birbirini çekiyor. Gerçekten düşünüyorum böyle insanlarla çevriliyim ne mutlu. Diğerleri eleniyor zaten konuşacak ortak fazla bir şey bulamıyorsunuz zaman içinde. Bunlardan bir tanesi de sensin sevgili Benan. Çiftliğimizde seninle gerçekleştirdiğimiz “Yaşam Elekleri” projesi inanılmaz güzel geçiyor, yorumlar fevkalade ve sonunda açacağımız sosyal sorumluluk yararına sergiyle ruhlarımız şimdiden doygun. 

Mutfağı pek de sevmezken “anne lezzetleri” mottolu üretim yapan bir kadınsın. Evin hangi işleri seni cezp eder?

Mutfağa girince kapana kısılmış gibi oluyorum. Yemek yapmayı biliyorum ama ben dışarı işleri yapmalıyım. Torlak Çiftliği çekirdek ekibimizin önemli üyesi ablam Nurdan Toper’dir. O çok sever yemek yapmayı, yeni tarifler geliştirmeyi. Ege Sofrası uzmanıdır. O olmasa çocukluğumuzun tatlarına ulaşmamız kolay olmazdı. Aile içinde de bu sohbetler yapılır, şöyle derim “siz iyi yemek yapabilirsiniz ama dünya sizin yemeklerinizi benim fotoğraf  ve videolarım sayesinde öğreniyor”. Şaka bir yana yemek her kültürde çok önemli bir unsur. İnsanları buluşturan, kavuşturan, konuşturan, birleştiren, uzlaştıran başlı başına güç. 

Armağan ne giyer? Giyinmek için neleri ve nereden seçer?

Sade, rahat kıyafetleri seçerim. Sevdiğim bir şey varsa başka renklerini de alırım. Sentetik kumaşlardan kaçarım. Keten, ipek, koton güzeldir. Outdoor kıyafetlerde Northface ve Columbia hiç yanıltmaz beni. Yargıcı, günlükler için favori mağazam. İnsan içine çıkarken diye tabir ettiğimiz kıyafetler de Maxmara ve Beymen tercih ederim. Diğer yandan kumaşı, dokusu, kalitesi, rahatlığı, kıyafeti, geceliği derken ile Tchibo gönlümü çoktan kazandı. Aynı zamanda lokal ufak butiklere bayılırım. Doğal kumaşlar, güzel dokular, renkler, özgün tasarımlar ile şahane sahipleri vardır. Sığacık’ta ablam Asuman Toper’in takıları Nefes Takı ve Ezgi Otantik ile Yelki’deki Lilla Maria çok sevdiğim, vazgeçilmez isimlerinden birkaçı.

Bir açılış ya da ödül gecesine Armağan Portakal nasıl hazırlanır?

Saçımı kendim yaparım. Doğal kıvırcık dalgalı. Sağ tarafıma gül tokamı takarım yeter. Kıyafetim rahattır, yürürken, otururken rahat edeceğim giysiler önemli. Özetle rahat, şık, elegant seçimler hoşuma gidiyor.

Bu röportajı hazırlayan kişi olsaydın Armağan Portakal’ın hangi soruyu cevaplamasını isterdin? Sorup cevaplar mısın?

Sorum: Doğma Yavrum Dünya Çok Kalabalık kitabın hakkında değerlendirme yapar mısın?

Cevabım: Öykü dalında ilk kitabım. İlk bölümde çocukluğa dair güzel günler var. İkinci bölümde ise bugünün acıtan gerçekleri. Kitabım yayınlandıktan sonra içimdeki huzur somutlaştı, elle tutulur hale geldi. 4.baskısını yaptı. Roman seven okurların önemli ilgisini aldı diyebilirim. Yayınevim Doğan Kitap’taki arkadaşlar da aynısını söylüyor. Öykü, güçlü bir edebiyat türü. Öykü yazmayı seviyorum. İleride “öykücü” olarak anılmak isterim. Hayalim kitabım elimde şehir şehir dolaşmaktı. Öyle de oldu çok değerli yerlerden davetler alarak keyifli imza günleri gerçekleştirdim. Şimdi ara verdim, çiftlikte işler yoğunlaşıyor. Sonbahara kısmet diyelim.