1982 yılında Neco’nun seslendirdiği “Ahmet Olcayto Tuğsuz bestesi “Hani” ile Eurovision Şarkı Yarışması’nı Harrogate kentinden TRT seyircilerine sunduktan sonra, her yurtdışı görevi sonrasında yaptığım gibi, yıllık iznimden 5 gün alarak, gittiğim ülkedeki yayın kuruluşlarını ve oradaki görevli meslektaşlarımı ziyaret etmeyi kendime görev edinmişimdir. O yıl da, yarışma bitiminde Londra’ya geçtim ve pazartesi günü ilk işim BBC Radio 1’deki eski dostlarımı görmeye gittim.

Sabah 09.00’da “OUR TUNE” adlı iki saatlik programına başlayan Simon Bates yayındaydı. Parça arasında stüdyoya girdim ve “Merhaba” dedim. Dememle birlikte daha “Nasılsın? İyi misin?” demeden, bana sırıtarak “Midnight Express’i gördün mü?” diye sormaz mı? Oldukça sinirlendiğimi söyleyebilirim. “Simon, daha merhaba demeden neden bu soruyu sordun ki? Eski bir dost olarak beni daha başka sözlerle karşılayacağını beklerdim” diyerek sitem ettim. Özür diledi ve “Konu Türkiye’de geçtiği için ve de daha yakınlarda filmin yönetmeni Alan Parker’ı konuk ettiğim için böyle girdim söze” diyerek bir anlamda özür diledi ve ekledi. “Film şu an sinemalarda oynuyor hala, istersen git ve gör”.

Film hakkında çok değişik ve kötü şeyler duymuştum. Yine de reddetmedim onu. “Peki” dedim, “Gidip görürüm ama sen de söz ver. Ben Türkiye’ye dönmeden bu konuyu senin programında konuşalım”. Benim bu önerim üzerine o da geri adım atmadı ve “Tamam dostum, Perşembe sabah programıma gel, konuşalım” dedi. Yaklaşık 1 saat daha yanında kaldıktan sonra, bana olayı teyit etmesi amacıyla kaldığım otelin telefonu verdim ve ayrıldım. Takdir edersiniz ki, sıkılmış ve üzülmüştüm. Ama ne çare! Demek şimdi gidip o filmi izlemeliydim.

Bir gün sonra Leichester Square’deki çoklu sinema salonlarından birine girerek, elimde kağıt-kalem filmi izlemeye gittim. Yönetmenliğini Alan Parker’ın yaptığı 1978 yapımı filmin senaryosunu Oliver Stone, olayı yaşayan Billy Hayes’in aynı adlı romanından yola çıkarak yazmış. Müzikleri, o yılların ünlü ve unutulmaz disko müzik dehası Giorgio Moroder tarafından yapılmış. Başrollerde Brad Davis, Irene Miracle ve Bo Hopkins oynuyorlardı. Konusu ise; çok özet olarak, Amerika’ya sürekli esrar kaçırarak para kazanan genç bir üniversite öğrencisinin, tutuklandıktan sonra, Sağmalcılar hapishanesinde başından geçenler…

Filmi izlerken hafif karanlık sinema ortamında sürekli not aldığımı anımsıyorum. Filmden çıkar çıkmaz, kaldığım otele gittim. Resepsiyondaki görevliye – ki o ana dek bana küçümseyerek davranıyordu – “Beni BBC’den arayacaklar, lütfen haber veriniz” diyerek odamda notlarımı derlemeye giriştim. Bir küçük detayı size anlatmamda yarar var. Londra’ya her gidişimde, ünlü Oxford (alışveriş) caddesinin HydePark’a yakın köşesinde yer alan gazete bayiinden, Avrupa’da basılmakta olan Hürriyet gazetesini alır, yurttan haberleri öyle öğrenirdim. Çarşamba günü, olağandışı bir şey oldu. Gazetemi aldım, bir kafeye oturdum. Haberleri okurken gazetenin üçüncü sayfasında bir başlık beni tam anlamıyla şok etti. “Geceyarısı Ekspresi” yazarının Sağmalcılar savcısına yazdığı İngilizce dilekçe…  Yanlış mı görüyorum diye, iki kez okudum haberi. Anımsadığım kadarıyla şu yazıyordu verdiği dilekçede:

“Sayın Savcı, Size daha önce bu hapishaneden nakledilmem için dilekçe yazmıştım ama bunu geri alıyorum. Burada tüm yabancı mahkumlara gayet iyi davranılıyor. Bu nedenle isteğimi geri alıyorum. İmza Bill Hayes”. BBC’deki program öncesi, hem de bir gün önce böyle bir yazının elimde olması ne büyük şanstı…

Neyse, Perşembe sabahı erkenden kalktım. Kahvaltımı ettim ve elindeki notlarla BBC’ye yollandım. Ha, bu arada beni BBC’den aradıklarını ve sabah programına beklediklerine dair konfirmasyon notum resepsiyona ulaşmıştı. O ana kadar bana tam anlamıyla kötü muamele eden o görevliyi görmeliydiniz. Bense normal bir olaymış gibi, “Evet, beni 09.00-11.00 arası Simon’ın programında Radio 1’de dinleyebilirsiniz” dedim ve arkamı döndüm, çıktım gittim.

Yayından 15 dakika önce Simon’ın yanındaydım. Selam-sabahtan sonra, “Nasıl izledin mi filmi? Konuşacak mıyız?” diye sordu. Söyleyeceklerim hakkında sır vermeden onu onayladım ve stüdyoya girdik. Çok heyecanlandığımı açıklıkla söylemek isterim. Türkleri yerden yere vuran bir film hakkında, hem de BBC’de konuşacaktım.“OurTune” adlı programının başını ilk kez dinliyordum. Sinyal müziği “Romeo ve Jüliet”ten “A Time For Us”dı… Simon gayet yumuşak bir biçimde girdi programa ve konuğu olarak beni “Türkiye’den Eurovision Şarkı Yarışmasını sunmaya gelen meslektaşım” diye tanıttı dinleyicilerine. “Onunla birazdan Geceyarısı Ekspresi filmi üzerine konuşacağız” dedi. Kalp atışlarım daha da artmıştı. Ne var ki, sakin olmalı ve görüşlerimi anlatmalıydım.

Bir parça çaldıktan sonra, “Merhaba Ümit” diye girdi söze, “Nasıl buldun filmi, beğendin mi?” Tartışmalara ‘olumsuz başlamak her zaman hatadır’ prensibinden çıkarak ilk sözlerim ağzımdan dökülüverdi. “Biz müzik programcısıyız Simon. O nedenle önce müzikten başlamak istiyorum. Filmin müziği olağanüstü… Her sahneye çok güzel dokunuşlar yapmış Giorgio Moroder… Yönetmen Alan Parker’a gelince, elindeki malzemeyi bilmiyorum ama o da çok iyi bir yönetmen… Film boyunca seyirciyi sürekli gerilimde tutuyor. Yalnızca birazcık (!) fazla abarttığını sanıyorum. Simon hemen araya girdi ve “Ama yani Ümit, üzerinde 2 kilo esrar çıktı diye insana hiç müebbet hapis cezası istenir mi?” Ben de tam bu anı bekliyordum. “Yapma Simon. Her ülkenin kendi özel yasaları var. O ülkeye gelen insanlar bunlara uymak zorunda, beğense de, beğenmese de… Örneğin, sizin ülkenizde trafik sol tarafta işliyor. Bu, benim gibi, birçok kişiye garip ve hatta saçma geliyordur. Bu demek değildir ki, ben bildiğim gibi yolun sağından gideceğim! Uymak zorundayım.” “Bu kadar ağır olmalı mı?” diye ısrar ediyor Simon… “Bak, dostum, o yıllarda Türkiye, başta ABD ve Avrupa ülkeleri olmak üzere esrarın dağıtım merkezi olarak görülüyordu ve bu nedenle, bizim ülke için, çok önemli bir gelir kaynağı olan Haşhaş ekimi bile sınırlandırılmıştı. Bu işin kaçakçılığını yapanlara da ağır hapis cezaları uygulanmıştı. Bill Hayes bunu açıkça biliyordu. Zaten filmin yaklaşık ilk 10 dakikası filmin kahramanının otel odasında vücuduna iki kilo esrarı sarması, havaalanına gitmesi ve tam uçağa binerken yakalanmasını gösteriyor. Dikkat etti isen, bu sahnelerde müzik ve Bill’in hızla artan kalp sesini duyuyoruz. O da biliyor bir suç işlediğini!”

Simon, Alan Parker’la konuşmalarını savunmak için, “Ama hapishanede çok kötü davranıyorlar” diye ekliyor. Bu soruyu da bekleyen ben, atlıyorum söze… “Ülkelerde, burada da olduğu, her mesleğin iyi ve kötüleri vardır. Burada rastlayacağın kötü bir polis, tüm polisleri kötü yapmaz ki… Zaten ilginç bir şey söyleyeceğim. Filmin tamamında bütün Türkler kötü insanlar. Bir tek hapishanede – o da deliler gibi bir sütun etrafında dönenler – Oxford’dan Ahmet akıllı adam!” “Ayrıca, filmin Sağmalcılar diye çekildiği yer neresi, biliyor musun?” diyerek ben atağa geçtim. “Hayır” dedi gayet şaşkın. “Malta’daki İngiliz hapishanesi… Şaşırdın değil mi?” diye ekledim. “Sizin o adada kimlere ne yaptığınızı bilmiyorum artık!” Simon sıkılmış ve üzülmüştü, “Haydi bir parça çalıp nefes alalım” diyerek hem beni, hem kendisini rahatlattı. Parça arasında, “Amma hazırlanmışsın. Avukat mısın sen?” diyerek esprisini patlattı. Aslında ikinci bölümde yine Türkler adına savunmamı yaptım. Türk rolü oynayan sanatçıların seçiminden, konuşmalarında kullandıkları şiveye kadar her şeyi açıklıkla söyledim. Hiç kimsenin mahkemede, bir ülkenin tüm insanlarına hakaret edemeyeceğini, yalnızca bundan bile yüksek bir mahkumiyet cezası alacağını belirttim. Ama asıl tuş’u sona sakladım.

Baktım ki, benimle ilgili bölümü bitirmeye hazırlanıyor. “Simon, sana bir gazete kupürü getirdim. Dinleyicilerimize Bill Hayes’in Sağmalcılar savcısına yazdığı dilekçeyi okumanı rica ediyorum” dedim ve o ana kadar ceketimin iç cebinde sakladığım Hürriyet gazetesinin mektup baskısını eline verdim. Okumaya başladığında yüzünün ifadesini görmeliydiniz. Tabii ki, sonuna kadar okudu ve bana teşekkür ederek o bölümü kapattı. Program bitimine kadar onunla stüdyoda kaldım. Bitince odasına geçtik ve ilk sözleri “Hiç böyle gözle bakmamıştım filme” diye itiraf etti. “Seni kutlarım” diyerek uğurladı beni.

Değerli okurlarım, yaşamımın en önemli yayınlarından birini BBC Radio 1’de gerçekleştirmiştim. Bunu sizlerle paylaşmanın mutluluğunu yaşıyorum. Bir de, filmle ilgili son notlarımı yazayım. Filmde Bill Hayes’i canlandıran Brad Davis, 1991 yılında AIDS hastalığı nedeniyle intihar ederek hayranlarını üzdü. İstanbul valiliğinin izin vermemesi üzerine, film Malta’da çekildi. Geceyarısı Ekspresi, 1979 Akademi Ödülleri’nde aday olduğu 6 dalın 2’sinde En iyi özgün müzik: Giorgio Moroder ve En iyi uyarlama senaryo: Oliver Stone, Oscar kazandı. Film, Türkiye tarafından protesto edildi.

Film ve kitap arasındaki farklara gelince…

Gerçekte William (Bill) Hayes Türkiye’de yalnızken filmde sevgilisi ile birliktedir. İşkence sahneleri tamamen sonradan eklenmiştir. Hayes, Türk gardiyanlar tarafından işkence gördüğünden ya da cinsel istismara uğradığından hiçbir zaman söz etmemiştir. Ancak filmde de olduğu gibi kendi isteğiyle homoseksüel ilişkide bulunduğunu açıklamıştır.Kitapta; Hayes, hapishane arkadaşının dilini ısırmıyor.Kitabın ve filmin bitişleri de farklıdır. Kitapta Hayes İmralı Adası’ndaki başka bir hapishaneye transfer edilir ve oradan deniz yoluyla kaçar; filmde ise Hayes, istemeden öldürdüğü başgardiyanın üniformasını giyerek gardiyan kılığında hapishaneden kaçar.

Aralık 2004’te Türkiye’ye yaptığı bir ziyaret sırasında kitaptan uyarlanan filmin senaryo yazarı Oliver Stone yazdığı şeyleri çekim aşamasında fazla dramatize ettiğini kabul ederek özür diledi.Yakın zamanda Amerikan basınına yaptığı açıklamalarda da Bill Hayes Türkiye hakkında fikir ve anılarının filmde olduğu gibi sadece negatif şeylerden oluşmadığını ve filmde çarpıtılan Türkiye görüntüsü yüzünden vicdan azabı duyduğunu belirtti.

Bir önceki sayıdaki yazımın kısa bir özeti ile başlayayım anlatımıma… “Gidip Avrupa’nın ünlü Diskjokeyleri ile konuşalım. Onlar da geride bırakacağımız 1978 yılı içindeki en sevdikleri parçayı TRT-3 dinleyicilerine armağan etsinler” fikriyle yola çıkmıştık. Sebla Özveren Almanya’ya, Nejat Çetinok Fransa’ya, ben de Hollanda ve İngiltere’ye gidecektim. Geçen sayı Hollanda serüvenimi anlatmıştım. Şimdi sıra İngiltere’de… Avrupa’nın en ünlü DJ’lerinin bulunduğu BBC’ye gidecektim. İlginçtir, askerden döndükten sonra 1975’te İzmir Televizyonunun ilk yarışma programı “Kim Kim”i sunarken, sevgili dostum Bektaş Türk Hey dergisi adına benimle bir röportaj yapmıştı. Ben de o tarihte “Avrupa’lı DJ’lerle röportaj yapmak istiyorum” demiştim. (DJ 1)

İşte, hayalim gerçekleşiyordu. BBC’nin kapısına gidip TRT’den getirdiğim yazıyı yetki kişilere gösterdiğimde, beni hemen radyonun müzik yayınlarından sorumlu görevlisine götürdüler. Kısa bir söyleşimiz oldu kahvelerimizi içerken. Ona yaptığımız programı ve bunun içinde benim ne yapacağımı, ayrıca meslektaşlarımdan ne istediğimi anlattım. Benden kısa bir izin istedi. Günlük yayın çizelgesine baktı ve “Bugün 3, yarın da 4 arkadaşımızla bu işi halledebiliriz” dedi. “Size bir stüdyo ve teknisyen vereceğim. Kayıtlarınızı orada yaparsınız” diye de ekledi. Bende kalp Selanik! Nasıl atıyor bilemezsiniz? Merak ya, soracağım. “Kimlerle görüşebileceğim?” diye sorunca sayıveriyor 7 ismi. Bir tanesi benim için çok önemli. Çocukluğumdan o yana BBC Radyo’da dinlediğim Tony Blackburn! Onunla görüşmemiz bir gün sonra. Haaa, aynı gün bir tanıdık daha var. 1977 yılında Türkiye, Eurovision Şarkı Yarışması’na katılmamış ama TRT beni (radyo) ve Bülend Özveren’i (televizyon) anlatımı için Londra’ya yollamıştı. (zengin ve ileri görüşlü yollarımız!) Fransa’dan Marie Myriam “L’oiseau et l’enfant” adlı parçayla birinciliği kazanmıştı. Ben yarışma bittikten sonra bir haftalık yıllık iznimi alarak, hem kenti gezip tiyatro ve sinemalara gitmek, hem de BBC’deki meslektaşlarımla tanışma fırsatını yaratmıştım kendime. Bu bağlamda o sırada BBC’de sabah programları yapan (09.00-11.00) Simon Bates adlı dostumla birlikte olup onun programına konuk olmuştum. (Bir başka yazımda da 1982’de yine Eurovision’u sunmak için gittiğimde, onunla yayında “Geceyarısı Ekspresi” üzerine yaptığımız konuşmayı anlatırım)

Neyse, fazla uzatmadan heyecanlı anlara geçelim. Yönetici (inanın adını hatırlamıyorum) bana söz verdiği gibi, hem stüdyoyu ayarladı, hem de teknisyeni… İlk konuğum Alan Freeman oldu, (A.F 1) kısa bir aradan sonra gür sakalları ile Dave Lee Travis(D.L.T. 2) stüdyoya geldi. Her ikisine de geride bırakmakta olduğumuz yılın ‘onlar için’ 1 numaralı plağını sordum ve TRT-3 dinleyicileri için çalmaları sağladım. Öğle yemeği arasından sonra günün son konuğu, kendi programına başlamadan önce Paul Gambaccini geldi stüdyoya. (P.G 3) Bugün bile çok matrak, çok esprili bir adam olduğunu anımsıyorum. Galiba iki buçuk sularıydı. İlk günkü işimiz bitmişti. Genç teknisyen dostumuzdan ayrılıp bir gün sonraya randevulaştık. Hiç unutmuyorum, ayaklarım yere değmiyordu herhalde dışarı çıktığımda. Görevimin nerdeyse yarısını bitirmiştim. Fırladım Londra sokaklarına – dışarda kahredici bir yağmur yağıyordu – (Hah hah ha), bir süre başıboş dolaştım, sonra kendime güzel bir film ikram ettim.

Bir gün sonra yine ayarlanan stüdyomdaydım. Birçok kişiyi tanıyordum artık koridorlarda. Bir süre sonra ilk konuğum Gary Davies katıldı bize. (G.D. 4) O da sempatik bir çocuktu. “Ben Simon’dan sonra giriyorum yayına ama önce sana geldim” dedi. Onunla işimiz bitince teknisyen arkadaş Paul Burnett’e telefon etti. Bana da “İşiniz bitince, ben odamdayım. Arayın hemen gelirim” dediğini söyledi. Çok sevindim tabii… Bu arada anların meslek disiplinlerine de hayran kaldım. Paul da geldi. (P.B. 5) Onunla bir hayli sohbet ettik. Saat 11.00’de yayından çıkacak Simon’ı bekliyorduk. Simon Bates yayınını bitirdikten 7-8 dakika sonra stüdyomuza geldi. (S.B. 6) Beni hatırladı, aynı yılki buluşmamızdan. Olayımızı ona da aktardım. Çok mutlu oldu. “Neyse, desenize sesimizi bir de Türkiye’ye duyuracağız” diyerek sevincini belli etti. Hiç unutmuyorum, yılın parçası olarak Hot Chocolate grubundan “So You Win Again” parçasını çaldı. İşimiz bitince “Hadi” dedi, sana BBC tesislerinde bir yemek ısmarlayayım. Birlikte yemeğimizi yedikten sonra, vedalaştık bir kaz daha görüşme umuduyla…

Son konuğuma gelmişti sıra. Tony Blackburn saat 14.00’te, tam söz verdiği saatte geldi. (T.B. 7) İşte Tony karşımdaydı. Kalbimin deliler gibi attığına dair bahse girebilirim. Merhabalaştık. Kendisine olan hayranlığımı önce anlattım. Sonra da stüdyoda yapacağımızı… Onun 1 numaralı parçasını da unutmadım. Talking Heads’den “PsychoKiller”ı çalmıştı bizlere. “TRT-3 için çalıyorum diyerek”… Bu anonsu tün DJ’lerden hem de Türkçe almıştım. Benim ona ilgimi görünce, “Gel istersen bir kahve içelim odamda” diyerek beni davet etti. Ben de o saate kadar kaydettiğimiz 7 meslektaşımın seslerini bir banda toplayarak yanıma aldım, teknisyen arkadaşa teşekkür ettim ve onun odasına gitti. Sorunca, bana kısaca kendi yaşam öyküsünü anlattı. Bir pratisyen doktor baba ve hemşire bir annenin oğluydu. Çok kısa bir şarkıcılık denemesinden sonra korsan radyo yayını yapan Radio Carolina’da 1964 yılında çalışmaya başladığını, oradan da Radio 1’e geçtiğini söyledi. Bu arada Televizyon’da da “Top of ThePops”ın sunuculuğunu yapıyordu.

Radyodaki öğleden sonra programına yeni başlamıştı (1967 Kasım) Daha anlatacağı çok şey vardı ama bana Türkiye, radyoda çaldığımız parçalar ve türleri hakkında sorular sordu. Ben yaptığım programlardan söz ederken “Soul Dünyasından” adlı yapımımı söyleyince, çok şaşırdı ve “Biliyor musun, ben de Radio 1’de önce Pop müzik, daha sonra da Soul müzik programları yaptım. Diana Ross’un “I’m Still Waiting” adlı parçasını 1 numaraya yükseltmiştim” diye ekledi gülerek. Benden 5 yaş büyük, hayranı olduğum meslektaşımın yanından ayrılmadan önce, deneyimi nedeniyle son bir soru sordum. “Tony” dedim. “Ben yıllardır radyo ve ayrıca senin gibi televizyon programları sunuyorum. Ne zaman radyodaki program sinyalim, ya da televizyonda sahne amirinin ‘son, üç, iki, bir’ diye geri sayımı oluyor, benim de kalbim neredeyse ağzıma geliyor. Ne dersin?”

Değerli okurlarım, Tony Blackburn’ün söyledikleri bugün hala kulaklarımda… “Bak dostum, O HEYECANI DUYMADIĞIN AN MESLEĞİ BIRAK!”

Sonunda, üç arkadaş, dört değişik ülkeden getirdiğimiz DJ sunumları ve o yılın en gözde parçalarından oluşan programımızla hayli ilgi topladık. (YAYIN 1)

Yine çılgın günlerimizden biri… Sevgili meslektaşım Sebla Özveren’le “beyin fırtınası” yapıyoruz İzmir Radyoevinde. 1979 yılı Yılbaşı programında “TRT-3’de nasıl sansasyonel, ses getiren bir program yapalım?”

Galiba sonbahar günleri… Dışarda İzmir’in o ince yağmuru var. Aslında birçok kişiye sıkıcı gelen bu hava, bizim için sanki bahar havası. “Üç saat CANLI yayın” diyoruz. Sebla itiraz ediyor. “Yahu,” diyor “Bunu İzmir Radyosunda yıllar önce yaptık”. Muhteşem bir müzik yayınıydı, 20.00’de başlayıp 01.00’de yani yeni yılda bitirmiştik. Nerdeyse tüm spiker arkadaşlarımız da bu yayında bizlerle birlikte yayındaydılar. Ben hemen atlıyorum. “Avrupa’dan ünlü bir sanatçı getirelim. Onunla sabaha kadar, sabaha dediysem 01.00’e kadar yayın yapalım” fikrini atıyorum ortaya. Servisteki nerdeyse tüm arkadaşlar yüzlerini buruşturuyor. Biri “Yok kardeşim, TRT nasıl ödeyecek bu parayı?” Eee, o da haklı… Şunu diyoruz olmuyor, bunu diyoruz olmuyor. Birden hangimizin aklına geldiyse -vallahi hatırlamıyorum-, “Gidip Avrupa’nın ünlü Diskjokeyleri ile konuşalım. Onlar da geride bırakacağımız 1978 yılı içindeki en sevdikleri parçayı TRT-3 dinleyicilerine armağan etsinler” diyor.

Bir süre birbirimize baktığımızı dün gibi anımsıyorum. Bu ne güzel bir fikirdi böyle! Amaaaa… Aması vardı, TRT yönetimi bunu kabul edecek miydi? Biz yine de o kısmı hiç düşünmeden planlamamıza başladık. Sebla, Almanca bildiği için Almanya’ya gidecekti. İstanbul’dan arkadaşımız Nejat Çetinok, Galatasaray Lisesi mezunu idi, Fransa’ya gitmeliydi. Eğer sevgili Bülent Gül arkadaşımız TRT’den ayrılmamış olsaydı, adayımız kesin o olacaktı. Neyse, bana da, İzmir Koleji mezunu (şimdiki Bornova Anadolu Lisesi) olarak İngilizce bilgim nedeniyle Hollanda ve İngiltere kalmıştı.

Şimdi iş, konuyu resmileştirmeye kalmıştı. Amacımız, TRT-3’ün 1979 yılına girerken hazırlayacağımız “Yılbaşı Akşamı” yayınına bir yandan Türkiye’de listelere giren Türkçe, İngilizce, Fransızca ve İtalyanca parçaları çalarken, aralara bizim DJ’lerle hazırlamayı düşündüğümüz bu parçaları koymaktı. Fikrimizi, bağlı bulunduğumuz Ankara merkezdeki önce Program Daire Başkanlığı, sonra da Müzik Daire Başkanlıklarına bildirdik. Doğrusunu isterseniz hayli ümitsizdik bu konuda. Kurumun üç çalışanı, dört değişik ülkeye gidecek, birkaç gün kalacak, bu sesleri kaydedecek ve sonunda programı gerçekleştirecek. Ütopik bir teklifti bu gerçekten.

Ama günlerden bir gün, Kasım ayının başında – tıpkı bugünler gibi –“Onay”çıkıverdi Genel Müdürlükten. Hemen gideceğimiz ülkelerdeki kurumlara, benim gideceğim Hollanda’da NOS, İngiltere’de de BBC’ye yazılar yazıldı. Konu basit bir şekilde onlara da anlatıldı ki projeye yardımcı olsunlar. Gidiş planımızı Aralık ayının ilk haftasına göre yaptık. Oralarda Noel nedeniyle çok yoğun oldukları, ardından da tatile girdiklerini biliyorduk. Biletler alındı. Nejat İstanbul’dan doğrudan Paris’e giderken, Sebla ile ben önce Bonn, oradan da Amsterdam’a uçacağız. THY’den biletlerimizi alıyoruz. Laf aramızda, kız kardeşi Semra yıllarca kabin memurluğu ve kabin amirliği yapmasına rağmen Sebla uçağı ve uçmayı hiç sevmez!

Bindik uçağımıza, tam havalanacağız, Sebla koluma yapışmaz mı? Titriyor korkudan. Neyse uzun süre benim sol kolum -o pencere tarafında oturuyordu- morararak yol aldık. Asıl komedi inmeye yakın yaşandı. Uçak önce Bonn’a, sonra Amsterdam’a gidecekti. Bonn havaalanının sis nedeniyle bir süre kapalı olduğunu, bu nedenle bu bağlantılı uçağın önce Hollanda’ya, sonra Almanya’ya ineceğini anons etmezler mi? Bir kıyamet daha koptu. Neyse, Sebla’yı teskin edip oradaki – kız kardeşinin de yakın bir arkadaşı olan – hostese teslim ederek Amsterdam’a indim. Otele yerleştikten sonra ilk işim Amsterdam’ın en işlek anayollarından birinde yer alan Türkiye Turizm ofisimize gittim. Müdürü sordum. “İçerde” dedi İngilizce konuşan bir hanım. Girdim Müdürün yanına, “TRT’den geliyorum, NOS’a gideceğim. Acaba bir tanıdığınız var mı?” diye sordum. Tam 4 yıldır orada görev yapan Müdürümüz ne NOS’a gitmiş, ne de birilerini tanıyor.

İş başa düştü ve hemen öbür sabah kurumun bulunduğu Hilversum’a trenle gittim. Baştan sona iki saatte gidebileceğiniz dümdüz bir ülke Hollanda. Her taraf yemyeşil, lale tarlaları çiçeklerle bezenmiş, uygar bir yer kısaca. Neyse, gittim kapıya. “Ben TRT’den geldim. Sizin diskjokeylerinizle konuşup kısa programlar yapmak istiyorum” dedim. Bana kısa bir süre sonra, kurumun Halkla İlişkiler bölümünden şirin ve güler yüzlü bir hanım geldi. Konuyu bir de ona anlattım. “Hiç merak etmeyin. Burada bulunan tüm arkadaşlarla sizi görüştürürüm” diyerek beni yanına kattı ve başladık yeşil çimenler üzerinde çoğu tek katlı binalardan oluşan stüdyolara doğru yürümeye… Bu arada bu genç bayandan NOS’un (yani Hollanda Yayın Kurumunun) içinde 5 ayrı yayın grubu olduğunu öğrendim; Sosyalistlere ait (VARA),  Protestanlar için (NCRV), Katoliklere yayın yapan KRO, Liberal Protestanlar için görev yapan VPR ve Radyo Yayıncılığı Derneği AVRO.

Binaya girdik. Kızımız Program Müdürüne durumu anlattı o da beni birkaç diskjokey’e ve program yapımcısına yönlendirdi. Bana bir stüdyo verdiler ki tüm kayıtları orada yapalım. Hiç unutmuyorum; Dire Straits’in 1978 hit parçası “Sultans of Swing”i ilk kez orada duyuyorum. Bir saatte, söyledikleri gibi 4-5 yapımcı meslektaşımla bandımızı yaptık. Sonra biri beni stüdyosuna çağırdı, onunla birlikte kısa bir süre için de olsa canlı yayına katıldım. Günün sürprizi ise, NOS stüdyolarına Yılbaşı programı için gelmiş olan ünlü Pop sanatçısı Rod Steward’la binanın kantinine giderken yolda karşılaşmamız… Kısa bir sohbet ayaküstü, bende inanılmaz bir şok! Şaşkınım. “Rüyamda görsem inanmam” diyorum kendime.

Buradaki maceram bitiyor derken, meslektaşlarımdan biri, “Haydi” diyor bana. “Ben şimdi Philips plak şirketi binasına gidiyorum. Yeni plakları verecekler. Seni de götüreyim. Sen de birkaç plak alırsın” diyor. Alın size bir güzel şok daha! Gerçekten muhteşem Philips plak stüdyolarına gidiyoruz. Pazarlama elemanı arkadaş beni hem seviyor, hem de Türkiye’den böyle birinin gelmesine şaşırıyor. Bir kutu veriyorlar bana. İçine 25’e yakın yeni piyasaya çıkacak plak koyuyorlar. Daha doğrusu birçoğunu ben seçiyorum. Ve bu güzel günün sonuna geliyorum.

Yazım yeteri kadar uzun oldu. İngiltere maceramı ve TRT–3 yayınımızı gelecek sayıda anlatmak üzere…

Şimdi ben de böyle bir başlık görsem hemen sorarım, “Ne demek karanlık yıllar?” diye… Sözü uzatmadan iki tarih vereceğim; 12 Mart ve 12 Eylül…

Bugünün gençlerine hiçbir şey ifade etmeyecek bu iki tarihle ilgili anılarıma geçmeden, yurdumuzda “ordunun yönetme el koymasının” biz TRT çalışanları için ne anlama geldiğini de bilmeyenler için açıklamalıyım. Türkiye’de ihtilaller, TRT ele geçirilerek halka anons edilirdi. Ya 27 Mayıs’ta olduğu gibi, bir albay çıkar “ordunun yönetme el koyduğu”na dair bildiriyi okur, ya da sonraki yıllarda olduğu gibi, değerli bir haber spikerimize “zorla” okutulurdu. Bu metnin okunmasıyla birlikte yalnızca ülke yönetimine değil, TRT’ye de “el konulur”du. İşte böyle başlardı “karanlık günler”.

O günleri anlatmadan önce son bir ayrıntıya değinmek istiyorum. Ben yaşamım boyunca bıyık ve sakal bırakmayı hiç “sevmedim”. Bu yazımla birlikte sizlerle paylaştığım resimleri gördüğünüzde, o iki resmin de bu karanlık yılları unutmamak için bıraktığımı söylemeden edemeyeceğim.

Evet, gelelim karanlık yıllarıma…

12 Mart ihtilali ile birlikte idareyi ele alan ordu elemanları, ilk iş olarak, her kurumda olduğu gibi, TRT’de de “sol görüşlü” kişileri mimlemeye başladılar. Henüz mesleğinin çiçeği burnunda ama 68 kuşağının bir temsilcisi olan ben de, bu furyanın içine alındım. Birçok program teklifim reddedilirken, bir yandan da idare tarafından baskı altında tutuldum. Yalnızca bir şeyi unutmuşlardı. 1971’de İzmir’de düzenlenecek unutulmaz Akdeniz Oyunları’nı… Ellerinin altında hem İngilizce, hem de Fransızca tercümeleri yapacak elemana gereksinim vardı. Haber merkezi – ki yayın sorumluluğu onlardaydı – beni göreve çağırdı. 6-17 Ekim 1971 tarihleri arasında yapılan oyunlarda ben de yer alacaktım. Hemen bir ayrıntıyı da paylaşmak isterim. O yıllarda TRT’deki görevine Ankara’daki Spor Servisi’nde başlayan çok değerli dostum, meslektaşım, araştırmacı gazeteciğin simgesi Uğur Dündar da o ekip içindeydi. İngilizce konuşanların dışında, pek çok Frankofon (Fransızca konuşan ülkeler) sporcuları ile röportajları ben yaptım. Çevirileri ile birlikte yayınlandı. Beni neredeyse yayından çeken askeri idari, tam anlamıyla taçlandırmıştı. Eh, yayıncılık da buydu zaten. Her işte olduğu gibi; konuşandan çok, iş yapan kazanıyordu.

12 Eylül ise, daha acı anılarla dolu… 1973-1975 yılları arasında askerliğin yedek subaylık bölümünü Milli Savunma Bakanlığı Plan Program Daire Başkanlığı’nda, hem de paşanın emir subayı olarak yapan ben, TRT’ye döndükten sonra, hem radyo hem de İzmir’de yeni başlayan televizyon yayınlarının ilk sunucularından biri olmuştum. Meslekteki yükselişim hızla sürüyordu. Bu arada meslektaşlarımla dayanışma örgütü olarak kurulan TRTDER’in de kurucuları arasında yer almıştım.

Tüm örgütsel etkinliklere katlıyor, meslek iş ahlakını (bugün hiç kalmayan) yükseltmeye çaba gösteriyorduk. Ve bu tempo içinde günlerimiz sürerken 12 Eylül’de ordu yine yönetme “el koydu”! Radyo’nun başına bir kurmay albay geldi ve başladı personel kıyımına… Merkez’den de gelen emirle 101 arkadaşımız, meslektaşımız, başka bakanlıklarda mecburi göreve yollandılar. Sonradan öğrendiğime göre, aslında sayının 300’ün üzerinde olduğunu söylüyorlardı ama bazı “içlerinde meslek sevgisi olan” ve yönetimde tutulan kişiler, bu sayının artmasını önlemişti!

Görevde kalanlara da bir şeyler yapmalıydılar… İlk işleri, “seslerinizi tekrar denetliyoruz” diyerek, konuşma bantlarımızı Ankara’ya yolladılar. Ve bizim “çok değerli” spiker kardeşlerimizden kurulu bir heyet, sesimizi ve Türkçemizi “yayına uygun bulmadılar”. Yani o güne kadar 1000’e yakın radyo, 100’e yakın (hem de canlı) program sunan ben, Türkçeyi ve konuşmayı unutmuştum!

Bu garabet yetmedi; “sana klasik müzik programı veriyoruz” diye güya beni bir kez daha cezalandırdılar. Oysa o güne kadar, pop müzik dışında, TRT-1’de sabah, öğle ve akşamları hata gece canlı yayını yapan beni böyle cezalandırmaları mümkün değildi. Kendi sözcüklerimle yazayım, “Bu programları ben tırnağım ucuyla yaparım” dedim yöneticilerime… Bana TRT-1’in bölgesel yayınında (ulusal da değil), hafa içinde, pek dinlenilmeyen saate, 30 dakikalık bir süre verdiler. “Aha,” dediler, “burada yap bir program”…

Önce hak verirsiniz ki, çok sinirlendim, çok üzüldüm ama sonra “dinleyicilerimizi neden cezalandırayım ki?” dedim kendi kendime. Ve kollarımı sıvadım… Adını bugün hatırlamadığım, galiba “Sizin seçtikleriniz” olabilir, değişik bir klasik müzik programı tasarladım. Bir yarışma programı olacaktı bu. Sokaktan bulduğum, bakkal, manav, ev hizmetlisi, seyyar satıcı, belediye çöpçüsü gibi çeşitli meslek gruplarından kişiler seçtim. Onları stüdyoya getrdi. Ve her seferinde klasik müziğin unutulmaz eserlerinden on tanesini 30’ar saniye dinlettim onlara. Sonunda da, “en beğendiğiniz 3 tanesini bana yazın” dedim. Ortaklaşa olarak, en yüksek puanı alan 3 tanesini de “o günün en sevilen klasik müzik parçası” ilan ettim. Bu sıraya en yakın tahminde bulunanı da, o günün galibi diye anons ettirdim. Böylece 13 haftanın sonunda (program yalnızca bir yayın dönemi için verilmişti) galiplerle bir final yayını yaparak ilk üç değerlendirmesine ulaştım.

O son hafa, sıra armağan verilmesi gelmişti. Yöneticilere gittim. “Bu finalistlere bir armağan vermemiz gerekiyor. Ne düşünürsünüz?” diye sorunca, “Bizim böyle bir bütçe paramız yok” diye beni başlarından savdılar. Burası TRT idi. Anlı şanlı bir kurum ne olursa olsun, yarışmacılarına bir şeyler vermeli diyerek, Kültür Bakanlığının hediyelik eşyalar satan dükkanına gittim ve çeşitli boylarda “bakır semaver” satın alarak (o gün toplam 100 lira para vermiştim cebimden) yarışmacılara program sonunda o armağanları verdim.

Sonunda ne oldu biliyor musunuz? Müzik Daire Başkanlığı o programımı “Yılın En Başarılı Klasik Müzik Programı” ilan et. Aaaa, tabii bunu açıkça yazıyla yapamadılar. Daire Başkanımız beni bizzat telefonla arayarak kutladı ve “iyi dileklerini” sundu! Ben de sonunda kendisine bana bu program verildiğinde söylediğim aynı sözcüklerle cevap verdim. “Bu programları ben tırnağım ucuyla yaptım”.

Son not: Bugünlerde bile sakalım iki gün uzasa, o karanlık günleri anımsayarak hemen kesiyorum.

1976 yılı… TRT Ankara Radyosunda bir sonraki yılın koordinasyon (tüm radyolardaki yayın akışı belirlenmesi) toplantısı yapılıyor. Genelde müzik programlarının olduğu TRT-3 yayınının akışı oy birliği ile saptanmış, bir başka masada TRT-1 yayını konuşuluyor. Ben oraya geçiyor ve herkesi şaşırtan teklifimi söylüyorum: “Her Cuma, saat 23.00 haberlerinden sonra, 01.00’e kadar ünlü konukların katılacağı bir  ‘Canlı Yayın’ yapmak istiyorum!”. Hemen itirazlar yükseliyor. Biri “Ümit, o saatte tek kanallı TRT Televizyonunda haftanın TEK sinema filmi oynuyor. Kimse seni dinlemez” diyor. Bir başkası, “Bant yayını yap. O saatte kim gelecek ki konuk olarak İzmir’deki stüdyona? Orası İstanbul değil ki!” diye ekliyor. “Hayır,” diyorum; “Göreceksiniz herkes bizi dinleyecek. Düşünün her zaman söylemez miyiz? Radyo arkadaştır. Gece çalışanları var. Onlar bizi dinlerler.”

Tüm itirazlara rağmen kabul ediliyor teklifim… Cumartesi günü de aynı saatlerde Ünar Uzmen ve Nejat Çetinok İstanbul’dan bant yayını yapacaklar.

Ve 1977 yılının ilk Cuma günü, mesai arkadaşım sevgili Tülay İlter ile “Tatil Gecesi” programına başlıyoruz. Birinci bölüm, yani 23.10 – 24.00 arası bir, 00.01-01.00 arası da bir başka sanatçı ya da tanınmış kişiyi konuk etmeye başlıyoruz İzmir’de. Bunları anlatmamın nedeni, programımızın en yoğun 4 haftasının Fuar zamanına rastlaması… O yıllarda, 20 Ağustos – 20 Eylül tarihleri arasında açık olan İzmir Uluslararası Fuarı, Türkiye’nin en ünlü sanatçılarının çeşitli konser mekânlarında sahne aldığı süreyi kapsardı. Biz de Tülay’la birlikte programa konuk edecek sanatçıların avına çıkardık… Bu dört hafta içinde, ilk bölümde iki, ikinci bölümde de iki olmak üzere dört konuk ağırlardık. Şimdi gelelim bu ünlü sanatçılardan bir ikisi ile radyo yayınında yaşadıklarıma…

Tam bir sanatçı; Nejat Uygur

Türkiye’nin unutulmaz komedyeni ve tiyatrocusu Nejat Uygur, benim davetimi kabul etmiş ve Senar bahçesindeki (şimdi önünde Uygur’un heykeli var) oyununu bitirip, terli terli katılmıştı “Tatil Gecesi”ne… Bizleri de şaşırtan bir sürprizi vardı sevgili Nejat Usta’nın… Geldiğinde elinde saksafon kutusu vardı. Ne yapacak diye merak ederken, bu kez de cebinden bir mızıka çıkardı. Biz konuklarımızla konuşmalarımızı 3-4 dakika ile sınırlar, sonra bir nefes molası verip sevdikleri türde parçalar çalarız. Bunu İstanbul radyosundaki deneyimlerinden çok iyi bilen usta sanatçı, müzik bölümlerini kendi doldurmak istemiş. Sanat yaşamını anlattığı birkaç dakikadan sonra aldı mızıkasını ağzına ve nefis güzel bir parça çaldı. Sonra yine sürdürdük söyleşimizi. Karikatür ve resim sanatı üzerine sorularımı yanıtladı ve konuşmamızı kutusundan çıkardığı tenor saksafonu ile sonlandırdı. İlginç bir yayındı Fuar zamanı.

Koşullara rağmen kaliteli program

Bir başka sanatçı ile olan anımı sizlerle paylaşmadan, bir konuyu (sizlere de ilginç geleceğine inandığım) anlatmadan geçemeyeceğim. Bizim TRT İzmir Radyomuz, Manolya Bahçesi’nin tam yanında konuşlanmıştı. Fuar zamanı sahneye çıkan tüm sanatçıların ekolu canhıraş sesleri, bizim tahta barakalı ve biraz da eften püften stüdyomuzdan çok net duyulurdu. Bazen öyle anlar olurdu ki, artık stüdyoda konuşmalarımızdan çok, dışarıdaki Manolya bahçesinden gelen sesler daha fazla duyulurdu. Tülay’ı bu gibi durumlarda, yan taraftaki bahçeye yollar, yöneticilerinden rica minnet sesi biraz kısmalarını isterdik.

1977-1978 yıllarında her Cuma gecesi, tam iki yıl sürdürdük “Tatil Gecesi” programını… Toplam 104 program, dile kolay… Ne bayram dinledik, ne yaz tatili. Öyle çok dinlenen bir program oldu ki, TRT yönetimi, 1979 yılından itibaren haftanın beş çalışma günü “Gecenin İçinden” programlarını yayına koydu. Bir anlamda, bu hala devam eden programların “anası” oldu bizim programımız…

Oğuz Aral sürprizi

Yine Fuar zamanı… Konuğum, bir zamanlar dünyanın en çok satan mizah dergisi MAD’ten sonra, inanılmaz bir tiraja ulaşan GIRGIR dergisinin kurucusu ve yayın yönetmeni Oğuz Aral. Oğuz abi, beni çok severdi, tıpkı benim onu çok sevdiğim gibi… Fuar zamanı – nedenini hatırlamıyorum – İzmir’deydi ve ben bu fırsatı kaçırmayarak onu da davet ettim stüdyomuza… O da, bana bir sürpriz yaparak, elinde torbası içindeki bağlaması ile geldi. Merak ettim ama hemen sormadım. Söyleşimize başladık. Gırgır Dergisi’nin başarısını, çalışanlarını, dergiyi nasıl hazırladıklarını konuştuk. Sıra tam müzik aramıza gelmişti ki, torbasından bağlamasını çıkardı ve “Ümit, senin için güzel bir Ege türküsü çalacağım” dedi. Ben, Tülay ve teknisyen arkadaşımız şaşkınlık içindeydik. İyi de, sesini ve sazını hiç duymadığımız Oğuz Aral dinleyicilerimizi de bizler gibi şaşırtacak mıydı? Evet, sazının tellerine ilk dokunuşu ve davudi sesiyle başladığı Ege türküsü, hepimizi hayrete düşürmüştü. Bu kadar güzel olabilir miydi? Kendimizi o denli kaptırdık ki, alkışlarla (genelde yapmayız) bitirdik bu güzel dakikaları…

Kimler katılmadı ki, Fuar zamanı programımıza… Edip Akbayram, Erol Evgin, Saniye Can, Ali Rıza Binboğa, Kamil Sönmez, İzzet Altınmeşe, Nükhet Duru, Erol Büyükburç ve Cem Karaca, ilk aklıma gelenler… Bir tek sıkıntımız, programımızla aynı saatte sahneye çıkan assolistleri yayınımıza konuk edemeyişimiz oldu.

Sevgiyle ve her zaman radyoyla kalın…

Ben Türkiye’de bir şeye çok inanıyorum. Resmi ve özel kurumlarda bazı zamanlarda öyle – birbirini tanımayan – insanlar bir araya gelir ki, yıllardır sürdürülmekte olan düzeni değiştirir ve bir anlamda “devir” yaratırlar. İşte, biz de öyle bir takımdık… 1967 yılında TRT İzmir Radyosu’nun “Hafif Batı Müziği prodüktörlüğü” için açtığı sınav, birbirini (benim Ali Kocatepe’yi tanımam dışında) daha önce görmemiş 10’a yakın İzmirliyi bir araya getirdi. Temmuz’da açılan sınavı kazanmış, Ağustos ve Eylül aylarında yoğun bir kurs/eğitim sürecinden geçmiş, sonunda tekrar yapılan bir sınavla (bugünlerdeki işe alımlara ne de çok benziyor değil mi?) TRT’nin radyo program yapımcıları olmuştuk.

Ben en küçükleri idim ve TRT’nin sınavla prodüktörlük hakkını 19 yaşımda kazanmıştım. Bu arada özellikle belirtmek isterim, bizi ilk ve son olarak, “lise mezunu ve dil bilen” özelliklerimizle seçmişlerdi. Aramızda bir tek Akın Aksel, SBF mezunu olarak kazanmıştı sınavı… Sonuç olarak, 19-21 yaş aralığında kişiler, İzmir’de Türkiye’nin batı müziği politikasını “tayin etmek üzere” seçilmişti sanki… Bunu o günlerde – herhalde gençliğimizden olsa gerek – hemen anlayamamıştık. Ama bir iki yıl içinde tüm Türkiye’de, TRT İzmir Radyosunun “o muhteşem kadrosu” diye anılır olmuştuk…

Aslında nedeni gayet basitti. O günlere kadar TRT radyolarında popüler müziği, hem Türk hem de Batı müziğini, üç önemli kişi (sonraki adıyla) Diskjokey yönlendiriyordu. Fecri Ebcioğlu, Sezen Cumhur Önal ve Engin Arman… Yaşları bizlerden 10-15 yaş büyük olan bu abilerimiz programlarında, Popüler müzikte daha çok Fransızca, İtalyanca ve biraz da İngilizce parçalara yer verirken, Türk popüler müziğinde genellikle sözlerini kendi yazdıkları yabancı parçaların Türkçe seslendirilmesine yer veriyorlardı. Bizim servis şefimiz Bülend Özveren de özellikle Tom Jones, Engelbert Humpendinck gibi günün İngiliz sanatçıları ve biraz da ABD liste parçalarına yer veriyordu ve tabii ki onlardan daha güncel parçaları çalıyordu…

Biz devreye girdiğimizde, sanki bir anda kendi içimizde bir sınıflandırma yaparak, birimiz “Fransa’dan Müzik”, diğerimiz “İtalya’dan Müzik”, birimiz “Caz”, bir başkamız (bunun Ali Kocatepe olduğunu anlamışsınızdır) “Türkçe parçalar” çalarken, özellikle ben ve rahmetle andığım sevgili arkadaşım Reşat Nevruzlu, gençlerin radyoda merakla beklediği Jimi Hendrix, Janis Joplin, Led Zeppelin, Deep Purple, Uriah Heep gibi çağdaş ve güncel müziğin ilahlarını Türkiye radyolarında “ilk kez” çalıyorduk. Bu çeşitlilik, o günlere kadar yalnızca meraklıları tarafından evlerinde dinledikleri müziklerin, alenen Türkiye Radyolarında çalınmaya başlamasını sağlıyordu. Doğal olarak kısa bir sürede bu çeşitliliğimiz, İstanbul’da merkezleri bulunan dünyanın sayılı plak şirketi temsilcilerinin de dikkatini çekti. Orada görev yapan sevgi ve saygıyla andığım üç kişiyi de belirtmeden geçmek istemiyorum. Ergin Bener, Nino Varon ve Yeşil Giresunlu… Onlar da bizim farklılığımızı anlayarak, Amerika, İngiltere, Fransa ve İtalya’da piyasaya çıkan ve onlara ulaşan plakları, zaman geçirmeden, hatta daha sonraları paketlerini açmadan bize yolluyor ve İzmir’de ilgi gören, müzikçilerin tabiriyle, “listelere giren” plakları Türkiye’deki müzikseverlerin beğenisine sunuyorlardı.

Yalnızca biz miydik bu yeniliği sürükleyen? Tabii ki hayır! Ankara’da İzzet Öz ve Yavuz Aydar, İstanbul’da da Nejat Çetinok dostlarımız aynı gençlik rüzgarının önde gelen isimleri oluyorlardı… Bu kadar ismi sayınca, şimdi diyeceksiniz ki, “Peki siz kimlerdiniz?” Onu da yazımın sonuna bıraktım galiba… Servis şefimiz Bülend Özveren, yapımcılar; Renin Faralyalı (Gül/Batıgün), Sebla Özkantarcı (Özveren), Bülent Gül, Hülya Güngör (Tunçağ), Ali Kocatepe, Reşat Nevruzlu, Akın (Ajlan) Aksel ve ben Ümit Tunçağ… Daha sonra aramıza katılan Ayşe Keresteci ve Tülay İlter (Sunar)… Klasik batı müziği departmanını da boş geçmeyeyim. Servis Şefi Şekür Ertüzün, yapımcılar; Meral İyriboz, Adnan Polge ve Neşe Ertüzün (Bilginer)

İşte, böyle idi bir zamanların TRT İzmir Radyosu’nun batı müziği “A Takımı”… Aaaah! Ne günlerdi onlar…