Fotoğraf: Dergah Şen | Stüdyo: Foto Akın

Genç, güzel, dinamik. Yeni fikirlerin yaratıcısı, uygulayıcısı zarif bir iş kadını. “Kırk tarakta bezi var” sözünün hakkını veriyor gerçekten. Ben Tuğçe ile İZSİAD için organize edilen bir “Biz Bize Kız Muhabbeti” döneminde tanıştım. Hem Sahne Modda’sını açmıştı gösteriye, hem de organizasyonun her kalemine titiz dokunuşları oldu. Onun hazırlık disiplinine, konuk karşılayışına, sahne alacak kişiye yaklaşımına hayran oldum. Sonra da tam anlamıyla takipçisi oldum.

1989 Bursa doğumlu Tuğçe. Babasının mesleği askerlik olunca, onun da doğumu Bursa’ya denk gelmiş. Bursa, Malatya, Erzincan derken en son İzmir’e yerleşmişler. Babası Manisalı, annesi Selanik göçmeni. Damarlarında Ege’nin neşeli suları akan, yüksek enerjili, sağlam performanslı bir Ege kızı. Tuğçe’yi tanıdıkça insan geleceğe umutla bakıyor.

Kaç yaşında geldin İzmir’e Tuğçe?

3. sınıfın ikinci döneminde geldim, ilk döneminde Erzincan’daydım. İzmir değişik geldi çünkü orada daha izole, daha askeriyenin içinde bir hayat yaşıyordum. İzmir bir anda daha serbest, daha şehirde olduğum bir hayatı getirdi bana. Tam da ergenlik zamanlarımda.

Bugünkü Tuğçe’ye nasıl geldin?

Bornova Anadolu Lisesinde Almanca bölümünde okudum, o sırada zaten voleybol başlangıcım da vardı. Anlatmaya buradan başlıyorum çünkü voleybolun, sporun, takım birlikteliğinin çok ciddi bir etkisi var. Ne kadar iyi olursan ol orada tek başına bir hiçsin, böylelikle takım oyuncusu olmayı öğreniyorsun. Lisenin ardından ODTÜ Kimya Mühendisliğini kazandım. ODTÜ’ye gitmek de benim için çok ciddi bir değişimdi çünkü ailemden ilk kez uzaklaştım. Onun yarattığı duygusal boşluk ve sonrasında güçlendirme vardı. O noktada tamamen kendi sınırlarınızı kendiniz belirliyorsunuz. Aslında özgürsünüz ama sorumluluk da tamamen sizde.

ODTÜ’de okurken yine takımdaydım, o takım bana ciddi bir güç kattı. Onun dışında da farklı topluluklardaydım, işletme topluluğu, parti organizasyonu, garsonluk, marka elçiliği gibi birçok işte çalıştım. Okulun muhtarı gibiydim, her bölümden çok farklı arkadaşlarım vardı. Okul bittikten sonra sevdiklerimle birlikte olmak istediğime karar vererek işletmeciliği sevdiğimi fark edip İzmir’e döndüm.

Gülcüler Sigorta var mıydı döndüğünde?

Evet, 1998 yılından beri sigorta acentesiyiz. Babam kurucusu ama emekli kimya öğretmeni olan annem her zaman onun yanındaydı. İkisi birlikte bu işi büyüttüler; şu an farklı şehirlerde 13 şubemiz ve çok büyük bir portföyümüz var. Sıfırdan geldiler ve ciddi emek sarf ettiler. Biri asker biri kimya öğretmeniyken sıfırdan yepyeni bir iş öğrendiler. Ve ne olursa olsun her şeyi kendileri yaptılar. Ben babamın askerlikten sonra tekstilciden ürün alıp pazarda sattığı zamanı da bilirim. Ben o zaman yanımdan arkadaşım geçerken utanırdım ama babam asker geçmişi olmasına rağmen asla hiçbir şeyi düşünmeyip o işi de bizim için yapmıştı. Bütün bunlar aslında benim için çok ciddi deneyimlerdi.

İlk iş yerin Gülcüler Sigorta o zaman…

Aile şirketimizin bu kadar emeklerinin üstüne ben de gelip onlarla beraber çalışmak istedim. Etraftan “sen okumadın mı, neden ailenle birlikte çalışıyorsun” gibi tepkiler aldım ancak bu tepkiler bence doğru değildi. Yine de o zaman daha genç olmanın verdiği bir şeyle ben de bu eleştirilerden etkilendim ve sonrasında iş güvenliği uzmanı oldum. Sonrasında sigortayla çapraz satış yapabileceğimiz birbirini destekleyen bir iş kuralım, ben o işi ilerleteyim istedim. Bu da cahil cesaretiydi, yine sıfırdan ortak sağlık güvenlik birimi kurduk. Ben kurucusuydum, sorumlu müdürüydüm, 100 saat iş güvenliği uzmanlığı yaptım. Yanımda bir doktor, bir hemşire, bir A sınıf iş güvenliği uzmanı çalışıyordu. Hepsi bana bir şeyler soruyor, ben hiçbir şey bilmiyorum. Fatura kesiyorum, maaş ödüyorum, satış yapıyorum, pazarlama yapıyorum, kendim eğitim veriyorum, dokümantasyon yapıyorum, çok zor ve yoğundu. İşletme okumuş olsam bile bu kadar kısa sürede bu kadar deneyimim olmazdı herhalde diye düşünüyorum.

İş güvenliği bilgi ve birikim gerektiren bir iş aslında…

Evet ve benim bu konuda pek bilgim yoktu. Üstelik herkes her şeyi bana soruyordu. Ben de konu hakkında eğitim almam gerektiğini düşünerek Dokuz Eylül Üniversitesi’nde örgün programla iş güvenliği ile ilgili yüksek lisansa başladım. Biri bana bir şey önerdiğinde hemen kestirip atmıyorum kapıyı aralayıp neymiş diye bir bakıyorum. Galiba bu sebeple de çok fazla sertifikam oldu.  İşle birlikte eğitimlerimi almaya devam ettim. O sırada tehlikeli madde güvenlik danışmanı da oldum. Sıkıştırılmış doğalgaz taşıyan tesislere tehlikeli madde güvenlik danışmanlığı da yaptım. 5 tane tesisim vardı, Söke, Afyon, Torbalı gibi yerlerdeki tır şoförlerine eğitimler verdim. O eğitimler sırasında da çok şey öğrendim. Çünkü onlara verdiğiniz eğitimlerle herhangi bir beyaz yaka çalışana verilen eğitim çok farklıydı. Orada da ulaştırma bakanına karşı sorumluyduk, bir tır devrildiğinde ben raporlama yapıyordum. Kişisel gelişim eğitimlerim de sürüyordu. Bu eğitimler kendimi keşfetmeme yardımcı oldu. Aileden dolayı mı ben bu işleri yapıyorum, yoksa ben gerçekten bunu istiyor muyum soruları başladı. Sonra bunu istemediğime karar verdim. Çünkü bu iş benim hayalim değil, çok ciddi bir iş ben daha mutluluk içeren, insanlara mutluluğumu yansıtabileceğim bir iş hayal ettim hep. Çok ciddi sorumlulukları olan ve çok bilmediğim bir iş ve aslında çok da öğrenmek istediğim bir iş değil. Yapabiliyor olmam bu işi yapmak istediğim ya da yapacağım anlamına gelmiyor. O yüzden devretmeye karar verdim.

Eşzamanlı olarak başlayan Kübik Kafe ve Sahne Modda’yı dinlemek istiyorum biraz…

İş güvenliğini yaparken iş güvenliği ile ilgili farklı bir şeyler de yapmalıyım diye düşündüm. Araştırırken iş güvenliğini sanatla birleştirme fikriyle karşılaştım ve o sırada tiyatro eğitimi alıyordum. Tiyatro arkadaşlarımla iş güvenliği ile ilgili oyun kurgulayıp bunu sunma fikrimi paylaştım. Onlarda bana güvendi ve bu proje için taşın altına ellerini koydular. İş güvenliği ile ilgili birlikte bir forum tiyatro hazırladık. Yine aynı arkadaşlarımla bir tiyatro sahnesi olsa da burayı işletsek gibi bir hayalimiz vardı. Ben de şu anki eşimle yani Ontan İnşaat’la aralarında bir köprü vazifesi görerek onları bir araya getirdim. Sahne Modda da böyle ortaya çıktı. Sahne Modda ile birlikte de Kübik Kafe doğdu. Eşim o zamanlar erkek arkadaşımdı biz daha ilişkide birbirimizi yeni tanırken bir anda iş ilişkisi de oluşmuş oldu. Ve ben sanatçılar ile mühendisler arasında bir köprü görevi gördüm. Yine çok farklı kişileri bir araya getirmiştim; sanatçı “burası benim sahnem” diye bakarken, inşaatçı da “burası benim inşaatım” diye bakıyordu olaya ve herkes kendi bakış açısında haklıydı. O sırada dedik ki bu sahnenin önünde bir kafe olmalı, Kübik Kafemiz böyle ortaya çıktı.

Neydi Kübik Kafe konseptin?

Daha pratik, taze, hazır tüketilebilecek ürünlerin yer aldığı yurtdışından esinlendiğimiz bir kafe konseptiydi. Çünkü hayat çok hızlı akıyor, hayatın hızına ayak uydururken, bir yandan da güzel şeyler yemek istiyoruz. Kübik Kafe de bu fikirle doğdu. Şu an Kübik Kafe’nin sahibi benim ancak aslında markayı eşimle birlikte yarattık. O hayali verdi ben devam ettirdim diyebiliriz. Kübik Kafe şuan Ontan Bayraklı’da ve Gül Sokak’ta var. Sahne Modda’nın da şu an tüm işletmesini ve operasyonunu ben götürüyorum. Orada da isteyen alternatif tiyatro gruplarına sahne kiralıyoruz ya da bir sosyal sorumluluk projesi varsa ücretsiz de verebiliyoruz. Film gösterimleri, söyleşiler ve paneller de oluyor. Sahne Modda, Modda Bayraklı’nın altında. 60 kişilik bir alternatif bir tiyatro sahnesi olarak yaklaşık 2 senedir devam ediyor. Çok güzel çok farklı dinamikte insanlar sanatçılar var ama onun teknik altyapısı da ayrı bir iş. Ne zaman orada keyifli bir etkinlik gerçekleşse benim suratımda kocaman bir gülümseme oluyor. Ortaya bir ürün çıkarmak ya da ürün çıkmasına katkımın olması beni çok mutlu ediyor.

Sahne Modda bu şekilde devam ediyor sürekli, sigorta sürekli devam ediyor, iş güvenliğinde de yüksek lisansım devam ediyor. Bunların dışında Kübik Kafe’ye çok ciddi emek harcıyoruz. Ontan Bayraklı’daki tamamen bana ait, Gül Sokak’takinde Alsancak Unlu Mamüller ile ortaklığımız var. Alsancak Unlu Mamüller sahiplerini çok yeni tanıdığım bir firma. Çok köklü bir firma ben yeni kurucularıyla tanıştım iki kardeş Deniz ve Levent gerçekten onları da kardeşim gibi seviyorum. İşlerini çok iyi yapıyorlar, Alsancak Unlu Mamülleri’nin bir parçası gibi hissetmemi de sağlıyorlar ve işe çok ait hissediyorum onlarla birlikte çalışırken.

Örtüşüyor mu ürünler?

Örtüşüyor çünkü ben babam ile geldiğimde babam oradaki o lezzetli börekleri yemek isterken ben falafel salatası yemek istiyorum. Dolayısıyla ikimize de hitap ediyor. Ya da Alsancak Unlu Mamüller’den aldığım boyozla benim sattığım baklagil salatasını birlikte tüketebiliyorum. Aslında farklı gibi görünse de birbiriyle örtüşen ürünler. Böyle merkezi bir yerde birlikte olmak iki markaya da güç veriyor. Gül Sokak önemli bir konum ve orada esnaf mahalle kültürü de hala var aslında. Çok eski yıllardan beri orada oturan amcalarımız, teyzelerimiz geliyor, çok farklı bir müşteri portföyümüz var. Bayraklı da ise daha çalışanlar ve iş odaklı bir müşteri portföyü var. Tabii ki kafe ve gıda sektörü benim için çok yeni şu an hala bir şeyler öğreniyorum. Sürekli kendimizi geliştirmeye ve yenilemeye çalışıyoruz. Hedefimiz öncelikle İzmir’de olmak üzere daha fazla noktada yer almak.

Gıda işi çok fazla dinamik gerektiriyor, nasıl yetişiyorsun?

Kübik Kafe’nin bütün operasyonunda benim ilkokul arkadaşımla birlikte çalışıyoruz o bizim her şeyimiz. İzmir’deki ilk arkadaşım Esra, onunla çocukken olan hayalimizi gerçekleştirmiş olduk aslında bir şekilde. Esra Güngör bizim Bayraklı’daki sorumlumuz. Tüm satın alma, marka yönetimi, sosyal medya yönetimi, satış pazarlama, operasyon, ön muhasebe her şeyi birlikte yapıyoruz. Çok güzel şeyler öğreniyoruz, ben bir yandan görsel tasarlama, sosyal medya planlama ile uğraşırken bir yanda stok takibi, satın alma, ürün seçme kısmındayım. Yeri geliyor lojistik, yeri geliyor iş geliştirme, hukuksal süreç, operasyon, muhasebe kısacası bir işletme ile ilgili olan her şeyle ilgilenip hepsini öğreniyorum. Böylelikle hangisine daha eğilimli olduğumu da anlayabiliyorum ki, bundan sonrasında görevleri paylaştırırken kendime yükleneceğim ana görevi de daha kolay seçebiliyorum artık.

Bir de Coza var; yeni girişiminiz…

Evet; Coza Working Space. Henüz çok yeni, Temmuz ayında bir yılı doluyor. Ontan Bayraklı’da bir paylaşımlı ofis alanı Coza Working Space. Markanın adını, marka oluşumunu, her şeyi kardeşim Gökçe Gülcüler ile birlikte yaptık orada da. Kardeşim de uçak mühendisi ama onun da kendi sosyal girişimi var “Ustamdan” adında. Biz ailece çoklu işler yapmayı seviyoruz sanırım, hepimizde var bu. Bu anneannemden geliyor, kendisi şu an 70 küsur yaşında ve ilkokula başladı, okuma yazma öğreniyor.

Coza Working Space’den bahsedelim biraz…

Coza Working Space’de hazır ofisler var. Burada bir kişinin ihtiyacı olabilecek tüm ofis ortamını yaratıyoruz. Nedir bunlar? İnternet, elektrik, su, aidat, temizlik, çay-kahve ikramı, mobilya gibi her şeyi ben sağlıyorum. Kişi geliyor, bilgisayarını alıyor, vergi dairesine başvurup orayı adres gösteriyor ve gelip çalışmaya başlıyor, yani her şey bana ait. Tek bir fatura kesiyorum, o faturayı giderde kullanabiliyor. Kişi hiçbir şeyle uğraşmıyor, her şey ile ben uğraşıyorum. Bu da yine bir hizmet sektörü.

Yaptığın işlerin ortak noktası hepsinin hizmet sektörü olması…

Aynen. Coza çok güzel, yeni nesil bir iş. Çünkü artık bir şeyleri paylaşmak zorundayız, paylaştıkça güçleniyoruz. Maliyetlerimiz ve üzerimizdeki sorumluluk azalıyor. Oradaki farklı ofislerde farklı sektörlerdeki insanların birbirleriyle iletişimleri oluyor, birçok faydası var paylaşımlı ofisin.

Sanal ofis hizmeti de veriyor musun?

Evet; sanal ofis hizmetimiz sadece adres göstermek isteyen müşterilerimiz, vergi mükellefi olup aslında freelance çalışan ama bir adresinin bulunması gereken müşterilerimize verdiğimiz bir hizmet. Plazada olmamıza rağmen kendimize ait 100 m2çok güzel bir terasımız var ve burada da çeşitli söyleşiler yapılabiliyor. Kübik’ten ürünlerimiz oraya gidiyor. Toplantı talebi gelirse Sahne Modda’yı kullanıyorum. Aslında birçok işimi birleştiriyorum. Bunlar haricinde toplantı odamız var, saatlik ya da günlük olarak ihtiyaç doğrultusunda bu odayı da kiralık verebiliyoruz.

Coza için hedeflerin neler?

Şimdi hedef 4-5 ay içerisinde daha büyük bir Coza açmak… Çünkü ben bu işi seviyorum, insanları bir araya getirmeyi seviyorum. Onların mutlu çalışabileceği bir altyapıyı oluşturmayı seviyorum. İzmir şu an girişimcilik kenti haline geliyor. Bilinç çok daha fazla arttı ve girişimcilere duyulan güven arttı, önem arttı. Girişimcilerin de kendine güveni arttı ve insanlar artık daha bireysel fikirleri hayata geçirmeye eğilimli. Sadece girişimciler de değil İsveç menşeli çok ciddi bir firma ile de 3 senelik bir kiralama yaptık mesela. Yani artık çok ciddi firmalar da bu tarz ofisleri tercih ediyor. Çünkü herkesin uğraşması gereken çok şey var ama zaman çok kısıtlı. Birilerine bunları devretmek zorundasınız; ben bu kısmı üstleniyorum, onlar da işlerine daha çok zaman ayırabiliyorlar. Bu sebeple Coza’nın geleceği çok parlak, hedefimiz oranın daha büyüğünü yine aynı bölgede oluşturmak. Daha çok ofisin olduğu ve ortak çalışma alanının olduğu, insanların birbirleriyle daha çok network kurabileceği bir alan hedefliyoruz.

Bütün bu yoğun iş temposu ve bir sürü zaman isteyen işlerin yanı sıra seni pek çok aktivitede de görüyorum. Pek çok derneğin üyesisin sanırım…

ODTÜ Ege Bölgesi Mezunlar Derneği’nde yönetim kurulundayım iki dönemdir. Orasının ayrı bir manevi önemi var. Dernekte Ege Bölgesi’nden ODTÜ’ye giden öğrencilere burs yardımında bulunuyoruz. ODTÜ’nün Ege Bölgesi’ndeki tanıtımı oluyor. ODTÜ’lüler bir araya gelip etkinlikler yapıyor. Onun dışında Balkan Türk İş Dünyası Derneği’nde yönetim kurulu başkan yardımcısıyım. Başkanımız da Akın Kazançoğlu. Oranın da bende ayrı bir yeri vardır. Ege Çağdaş Eğitim Vakfı’nda Yönetim Kurulu üyesiyim. Başkanımız Yasemin Reşitoğlu’nu da çok seviyorum. ODTÜ Mezunlar Derneği ile EÇEV aslında eğitimle alakalı olduğu için benzer formattalar. Eğitime destek ve çağdaş eğitim için katkıda bulunmak gibi görevleri var. EÇEV yararına 6 Temmuz’da Cunda’da koştum. İzmir Sanayici İş Adamları Derneği’ne üyeyim. Türkiye Aile İşletmeleri Derneği’ne üyeyim. Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği’ne üyeyim. Bir de Beşiktaş Kongre üyesiyim.

Hepsinin toplantılarına gidiyor musun?

Aynı anda birçok etkinlik olabiliyor genelde haftam boyunca. Ben de öncelik sıralaması yapıyorum. Yönetim kurulunda olduğum derneklerin toplantılarına mümkün mertebe katılıyorum. Bir şeylerden fedakârlık etmem gerekiyor. Çünkü fiziki olarak orada bulunmayı seviyorum. Üstüme sorumluluk da alıyorum. Bunun dışında voleybol takımındayım aktif olarak haftada bir gün voleybola gidiyorum. Baronun, avukat arkadaşlarımın oluşturduğu bir takım. Hatta Antalya Baro Turnuvası’na da gittim. Takımda tek avukat olmayan bendim. Spora olabildiğince devam ediyorum, haftada bir gün yoga, bir gün reformer, bir gün de voleybola gitmeye çalışıyorum.

Kendini besleme kaynakların neler?

Beslenme kaynağım insan olarak kardeşim, eşim, annem ve babamı sayabilirim. Bazen tek başıma kalmayı da çok seviyorum. Uzaklaşıp tek başıma tatile gitmeyi seviyorum. Uzakta kalıp, kendimi soyutlayıp, uzaya fırlatılmış gibi oluyorum. Oradan kendi dünyama bakıp sonra geri gittiğimde her yere daha net dokunabiliyorum. Beni besleyenler temelde insanlar, insanları çok seviyorum. Aslında tüm canlıları çok seviyorum.

Güveniyor musun?

Güveniyorum. Kişi kendinden bilir işi misali ben kendim gibi düşünüyorum. Hep güvenerek başlıyorum. Sıfır da değil eksi de değil hep artı bir ile başlıyorum karşı tarafa. Tabii ki zaman zaman bunun çok zararını da görüyorum, buna da deneyim diyorlar. Onu da fark ettim.

Kırılıyor musun?

Çok üzülüyorum, çok kırılıyorum. Ağlıyorum, başım ağrıyor, migrenim tutuyor, hastanelik oluyorum. Çok ciddi beni etkiliyor aslında. Ama sevgiden de çok besleniyorum. Sevgisizlik yada güven kaybı hissettiğimde de bu negatif duygular beni çok etkiliyor. Tüm bunları yaşadıkça da deneyimin ne olduğunu anlıyorum. İnsanlar zaten en çok sevdiği ve güvendiği insandan hayal kırıklığına uğruyorlar.

Toleransım çok yüksek. Çok anlayabiliyorum karşı tarafı, çünkü dinlemeyi seviyorum. Herkesin kendi hayatı, hayatını bana anlatmayı seçmiş ben de dinliyorum. Yalan söylüyorsa bile o, onun tercihi ama ben onun söylediğini dinliyorum ve zaman ayırıyorum.

Bütün bu anlattıkların ciddi bir zaman yönetimini gerektiriyor, bence en zor kısmı o…

Çok sevdiğim bir ajandam var. Dijital ajanda pek sevmem, sürekli yanımda ajandam ile dolaşıyorum. Programlama yapmayı seviyorum, ayın başından ayı, haftanın başından haftayı planlıyorum. Her şeyim adım adım belirli ve planlı. Tabii ki arada boşluklar ve açık kapılar da var. Tercih değiştirebileceğim alanlar elbette var ama genel çerçeve hep planlı. Bir orkestra şefi gibi görüyorum kendimi, eğer orkestrayı iyi yönetemezsen kakafoniye dönüyor, aynı orkestrayla, aynı enstrümanlar, aynı insanlarla eğer iyi yönetirsen çok güzel bir senfoni ortaya çıkıyor. Bir de bir oyun, bir kurgu olarak görüyorum her şeyi. Ve benim amacım da sorun çözmek… O yüzden “yine mi sorun demiyorum” hiçbir zaman, çünkü benim amacım bu problemleri çözmek. Zaten o problemleri çözebiliyor olmasam oralarda olmazdım. Dolayısıyla sorun benim için negatif bir şey değil. Çözülmesi gereken bir aşama olarak görüyorum.

Ders almayı ve pardon demeyi bilir misin?

Son birkaç senede iş hayatında çok yeniyim, gencim, kadınım ve farklı yaşlardan insanlarla birlikte çalışıyorum, işbirliği yapıyorum. Dolayısıyla beni çok hayal kırıklığına uğratan anlar oluyor. Çok öfkelendiğim anlar oluyor o zaman da diyorum ki bunu yaşamamın bir sebebi vardı, benim yansıttığım bir şeyi ben gördüm. Buradan demek ki bir ders çıkarmam gerekiyordu, iyi ki bu yaşandı ve ben bu dersi çıkarabildim. Ben bunu bildiğim için aslında haklı olduğumu bilmeme rağmen bir insandan özür diledim. Bunu yapabilmenin de beni çok olgunlaştırdığını düşünüyorum. Kendi iç dünyamda hala haklı olduğumu biliyorum ama ben bunu savunmakla zaman harcasaydım, aklımı kendimi geliştirmeye, pozitifliğe ve yeni şeylere ayırmak yerine ben orada kalacaktım.

Sosyal sorumluluk projelerini de başında olduğun işleri de bir eğitim gibi görüyorsun sanırım.

Çok farklı yaşlarda, çok farklı eğitim ve iş alanlarında olan insanlarla diyaloglarım var iş ve özel hayatımda. Bu da beni çok besliyor. Hepsiyle olan iletişimde önce dinleyip karşı tarafı anlamaya çalışıyorum. İnsanız ve kesinlikle bir ortak noktamız çıkıyor herkesle. Sıkılıyor muyum? Hayır. Bunu aslında sevdiğim için yapıyorum. Çünkü ben her farklı STK’da ya da her farklı işimde farklı bir yöneticiyi görüyorum. Aslında ben normalde birlikte çalışmadığım için göremeyeceğim, deneyimleyemeyeceğim iş modellerini deneyimliyorum. Her farklı derneğin başkanından yeni bir yönetim görüyorum, nasıl bölüyor, nasıl parçalıyor, nasıl kriz yönetimi yapıyor öğreniyorum. Hep ben bu kişiden ne öğrenebilirim ve ben ona ne katabilirim diye düşünüyorum. Kişisel gelişim anlamında bana katkı koyan her yerde varlığımı sürdürmeye devam ediyorum ve yeniliklere de açığım.

Bu röportajını okuyanlar “ ne sıkıcı kız diyebilir” belki ama sen çok eğlenceli ve çok komiksin. Kına gecesinde davul çalarak spagetti askılı kırmızı kına elbiseli, neşeli gelinsin benim aklımda…

Biz genelde eğlenmek için bir araya geliyoruz ve genelde mutluyuz. Mutsuz anlarımızı da paylaşıyoruz çünkü mutsuzluk paylaştıkça azalıyor, normalleşiyor ve kanıksıyorsunuz. Mutluluk da paylaştıkça artıyor. O yüzden ben her arkadaşımla her şeyimi paylaşıyorum öyle bir güvenimiz var. Mutlu olabileceğim insanlarla vakit geçirmeye çalışıyorum, eğlenmeyi de çok seviyorum.

Mutluluk senin için çok önemli…

Evet, mutlu çalıştığım için çalışıyormuşum gibi gelmiyor mesela. Eşimle de Pazar günü dâhil çalışıyoruz ama çalışıyor gibi değilim çok mutluyum. Zaten mutlu olmadığım anda vücudum tepki vermeye başlıyor. Ve ben vücudumun bana verdiği mesajı alıp kendimi mutlu etmeye çalışıyorum. Benim önce kendim mutlu olmam lazım ki çevreme de mutluluk verebileyim.

Eşin sana nasıl ayak uyduruyor?

Eşimin de hiperaktif olduğunu düşünüyorum. Eşim de çok hareketli ve o da çok yönlü, sürekli aklı iş geliştirmede. İş odaklı ve çok dinamik bir hayatı var. İkimiz de birbirimize “Senin dışında kimse bana ayak uyduramazdı” diyoruz aslında. Çünkü biz birbirimize çok iyi iki hayat arkadaşıyız. Çok klişe bir evlilik hayatımız yok, ev arkadaşı ve hayat arkadaşıyız, birbirimizin alanlarına saygılıyız. Birbirimizin sınırlarına saygılıyız. Asla birbirimizi didiklemeden mantık çerçevesindeyiz ikimiz de. Sorun yaratmak isterseniz her zaman yaratırsınız ama hayatta zaten çok fazla sorun var, biz birbirimizin hayatını kolaylaştırmak ve birbirimizi mutlu etmek için birlikteyiz. Nitekim çok mutlu bir hayat sürüyoruz birlikte.

Birbirinize desteksiniz de aynı zamanda…

Kesinlikle öyle. Ben ona her şeyimi anlatabiliyorum, o bana her şeyini anlatabiliyor ve ikimizde de asla suçlama yok. 

Fikir soruyor musunuz birbirinize?

Elbette, birbirimizin fikirlerini alıyoruz ve çok güzel fikir geliştiriyoruz birlikte. Aynı zamanda çok iyi iş arkadaşı da olduğumuz için iş üzerine de çok fikir geliştirme yapıyoruz beraber.

Son sorumu soruyorum, sen Tuğçe ile röportaj yapsaydın, ona ne sorardın?

“Neden bu kadar çaba?” diye sorabilirdim.

Peki cevabın?

Çünkü beni mutlu ediyor. Ben kendimle mutluyum ve kendimin mutlu olduğu her anda, her yerde varım. Duygusal tatmin, yani benim mutlu olduğum şeyler insanlara yarar sağlamak, toplumda var olmak, insan tanımak gibi…

Daha çok kişi tanı, daha da çoğal sevgili Tuğçe; senin gibi genç iş kadınları çok çok olsun…

Röportaj: Erkan Sevinç | drerkansevinc@gmail.com

Mübeccel Hürmen Alkan insanlara dokunmayı, özellikle çocuklara yardım etmeyi seven bir kadın. Onun durumundaki çoğu kişi laylaylom yaşarken zamanının büyük bölümünü hayır işlerine adamış durumda. Dr.Behçet Uz Vakfı’ndan sonra şimdilerde Ege Çocuk Cerrahi ve Sünnet Kliniği’nin kurumsal iletişim müdürlüğünü yürüten Alkan’ı Pergamon Lions başta olmak üzere pek çok sivil toplum kuruluşunda da görmekteyiz. Hayırlara vesile olacak söyleşimizden arda kalanlar…

Çocukluğunuzdan beri hep böyle mi yaşadınız?

Evet, hep böyleydim. Rol örneğim babamdı. Onun yolunda gittim. Yardım amaçlı şeyler yaptım tahsilimi sürdürürken bile…

Sizi daha iyi tanımak açısından, kimdir Mübeccel Hürmen Alkan?

Okul sonrası önce Büyükşehir Belediyesi, Gençlik Hizmetleri’nde, Sosyal ve Kültürel Koordinatör Yardımcılığı yaptım. Özfatura ve Piriştina dönemlerinde. Daha sonraları Dr.Behçet Uz Çocuk Hastanesi Vakfı’nda çalışmalara başladım. Vakıf başkanımız ve başkan yardımcımız halkla ilişkiler müdürlüğü teklif etmişti. İki ay kadar önce ayrılıp Ege Çocuk Cerrahi ve Sünnet Kliniği’nin kurumsal iletişim müdürlüğünü üstlendim. 2015 yılında Pergamon Lions’un kurucu üyesi oldum. Bir dönem başkanlıktan sonra Lions Sivil Toplum Proje Ortaklıkları Komite Başkanı olarak devam ediyorum.

Sivil toplum kuruluşları deyince ilk akla gelen isimlerdensiniz. Neden Lions?

Neden Lions oldum? Hastanede görev yaparken onlarla tanıştım. Israrla üye olmamı istediler. Öncelikle insanlara yardım etmeyi çok seviyorum. Birilerine nasıl dokunabilirim, bu önemli. Uluslararası Lions, 1917 yılında ABD, Chicago’da kurulmuş. Dünyada 200 ülkede, 47.000 Lions Kulübü, 1.4 Milyon Lion; Türkiye’de 300’den fazla Lions Kulübü, 6.100 Lion var. Lion’ların ana amacı gönüllü olarak dünya toplumuna karşılıksız hizmet etmek. Kesinlikle kendi üyelerinin menfaatlerine hizmet etmez.

Lions’un yüce amaçları, uluslararası ödül almış düzenli organizasyon yapısı dışında, üyelerini, yani bizleri bir arada tutan çok önemli bir özelliği daha var: Bizleri çok özel bir harçla birbirimize sıkı sıkıya adeta tutkallayan bir harç… Demirden, çimentodan oluşan bir harç… Bu harcın malzemeleri; sevgi, saygı, anlayış, hoşgörü, dostluk, kardeşliktir. Lions’un kurumsal yapısı, liderlik öğretileri, yarattığı dinamizm ve sinerjisi yanında, bu özel harç sayesinde, birlikteyiz. Mutluluğun, üzüntünün, sorunların ve daha nice insani olmazsa olmazın paylaşımını yaşadığımız için Lion’uz.

Lions toplumda yanlış da tanınıyor…

Evet, “zengin kadınlar bir araya gelmiş”; öyle bir şey yok. Sosyal projeler gerçekleştirmek için kurulmuş bir dernek. Lion’ların yaptığı farkındalık ve iyilikleri iyi anlatmamız gerekiyor. Toplum bizi ayrı bir grup olarak görüyor. Bunlar sürekli bir araya gelip yemek yiyip içiyor, fotoğraf çekiyor ondan sonra da dağılıyor diye biliyorlar. Çeşitli yerlere gidiyorlar, süsleniyorlar ve magazin sayfalarında boy gösteriyorlar gibi ifadeler çokça kullanılıyor. Bu yüzden bizim algıyı değiştirmemiz gerekiyor. Bunun için sizin gibi duyarlı basın mensuplarına da ihtiyacımız var.

Hangi proje var önünüzde?

Sünnet projemiz var. Toplu sünnete karşıyım. Biz, bize ulaşanların ya da ulaştıklarımızın sünnetlerini gerçekleştireceğiz. Misal, bir aile bize ulaşıyor ve çocuğunun maddi olarak sünnetini yapamadıklarını söylüyor. Biz onun sünnetini sizin sponsorluğunuzda yaptırıyoruz. İsterseniz 1 kişiye isterseniz 100 kişiye sponsor olabilirsiniz. Şirketler arayıp “50 tane çocuğu sünnet yaptırmak istiyoruz” diyorlar. Çocukları buluyor ve tek tek sünnet ettiriyoruz. Sadece sünnet de değil. Şimdi her çocuk için bir fidan bağışı yapılacak. Ege Orman Vakfı ile birlikte planlıyoruz. Bize ait bir ormanlık alan olacak.

Şöyle biraz geriye gidip Dr. Behçet Uz Çocuk Vakfı’ndan söz edelim dilerseniz…

Dr. Behçet Uz Çocuk Hastanesi Geliştirme Koruma ve Yardım Vakfı (BUVAK) yurdumuzun her tarafından gelen hasta çocukların en iyi şekilde tedavilerinin yapılmasına imkanlar yaratmak, ülkemizdeki çocuk ölüm oranlarının azaltılmasına bedenen, ruhen ve sosyal yönden iyi olan çocukların çoğalmasını geleceğin sağlıklı nesillerinin oluşturulmasına katkıda bulunmak ve Dr. Behçet Uz Çocuk Hastanesi’ne gerekli tıbbi araç ve aletlerini temin etmek gayesi ile kurulmuş. İzmir Valisi Vecdi Gönül, Büyükşehir Belediye Başkanı Dr. Burhan Özfatura, İzmir Sanayi Odası Başkanı Ersin Faralyalı, TÜSİAD temsilcisi Şinasi Ertan ve İzmir Gazeteciler Cemiyeti Başkanı İsmail Sivri kuruculardan. Kurulduğu tarihten itibaren vakfımızda İzmir’in önde gelen siyaset ve iş adamları yönetici olarak görev almış. Vakıf yedi kişilik yönetim kurulu, çoğunluğu hastanedeki doktorlardan oluşan 56 kişilik mütevelli heyeti ve 100’e yakın gönüllüsüyle çalışmalarını sürdürüyor. Vakıfta görev yaparken, yardımseverlerin bağışlarıyla çok sayıda etkinlik yaptık. Şiir dinletileri, yarışmalar, tiyatrolar, konserler ve yemekli eğlenceler gibi çeşitli etkinliklerle hastalara hem maddi hem manevi destek verdik. Yine çocuklarımıza gıda, giyim ve ilaç yardımı yaptık ve hastaneye cihaz alımlarını gerçekleştirdik. Bu çocuklar hepimizin, onların sağlıklı yetişmesine katkıda bulunmak görevimiz. Ben dayanamıyorum, sen dayanamıyorsun, o dayanamıyor diyerek bu çocukların yanında olmamız lazım dedim.”

Şimdi de yeni bir dernek kurulumuna öncülük etmişsiniz.

Evet; “Yaşa Çocuk Derneği”. Bu derneğimizin amacı öncelikle onkoloji çocuklarına dokunmak, onlara yardım etmek. Sadece Çocuk Hastanesi değil Ege, Dokuz Eylül, Tepecik, Yeşilyurt; çok değişik hastaneler olacak ilgi alanımızda. Herkes birilerine dokunmalı. Hepimizin başına her an her şey gelebilir. Yardım etmeliyiz birbirimize. Bir kişiyi mutlu edersek çok mutlu olabiliriz.

Bu yoğunlukta eşinizin yaklaşımını merak etmiyor değilim.

96’dan beri eşimle birlikteyim. Evlilikte saygı ve güven önemli. Eşim çok anlayışlıdır. Çok arkamda oldu, oluyor. Emekli oldu, Asos’ta arsa aldı. Evimiz yapım aşamasında. Süreç sonunda doğayla baş başa yaşamayı düşünüyoruz. Anadolu Lisesi’nde okuyan bir oğlum var; lisanslı basketbolcu. 3 yaşında yüzmeye başladı sonra binicilik yaptı. Spor akademisinde okumak istiyor.

Fit durumunuza bakılırsa siz de spor yapıyorsunuz.

Yıllarca tenis oynadım. Folklor yaptım. Yüzmeyi çok severim. Dans da bir spor; dans etmeyi de çok seviyorum.

Güzellik genlerden mi geliyor?

Bilemem, öyle olmalı. Babaanne Girit, anneane Yugoslav göçmeni.

O zaman yemekte de zeytinyağlılar…

Aynen. Yemek yapmayı çok sevmiyorum ama güzel tatlı yaparım. Pastacılık kursuna da gitmiştim vakti zamanında.

Alışveriş?

Alışveriş yapmayı inanılmaz seviyorum. Sade ve şık saatler, ayakkabı, çanta ve kıyafet almayı çok seviyorum. Kokoş değilim. Sadece güzel giyinmeyi değil bakımlı olmayı da seviyorum.

Sinema, televizyon, kitap?

Film hastasıyım. Sinemayı salonda izlemeyi seviyorum. Bazen tek başıma bile gittiğim oluyor. Televizyon hayatımda hiç yok. O haberleri izleyip ruh hastası olmak istemiyorum. Şiir kitapları okumayı çok severim. Babam inanılmaz kitap okurdu. Eşim de öyle.

Sigara, alkol?

Sigara kullanmıyorum. Alkole karşı değilim sigaraya karşıyım. Sade kahve vazgeçilmezlerimden.

Semih Girgin, Tüge Turan, Rıza Alpöz

Bu ayki konuklarım yine çok sevdiğim dostlarım. Zaman zaman etkinliklerine de katıldığım çok özel insanlar onlar. İzmir’de yapılan en güzel defilelerden birinde, Dilek Süslüer imzalı Frida koleksiyonunun sunumunda da beraber çalıştık. Çok ses getiren o etkinlik de her zamanki gibi bir sosyal sorumluluk projesiydi ve kendileriyle beraber kotardığım bu projede yer almaktan çok gurur duymuştum. Evet; Kemeraltı Lions Kulübü’nün kurucu üyelerinden SEMİH GİRGİN, TÜGE TURAN ve RIZA ALPÖZ bu ayki Sofra Muhabbeti’mdeler. Kahvaltı sonrası kahvelerimizi içip sohbetimize başladık.

Semih, Kemeraltı Tarihi Lions Kulübü’nün kurucu başkanısın. Kemeraltı esnafı olarak böyle bir kulüp kurmak nerden aklına geldi?

Semih Girgin: Neredeyse 25 yıldır Lions Kulübü’nün içerisindeyim. Bu hizmet kuruluşunun gençlik kollarından başladım. Daha sonra başka bir kulüpte devam ettim. Uzun yıllar orada görev aldıktan sonra Alsancak Kulübü’nün kulüp başkanlığı görevindeyken Kemeraltı’nda esnaf olmamın getirdiği şansla, o günlerde kurulan İzmir Tarihi Kemeraltı Esnaf Derneği’nin kurucu sekreteri oldum. Oradaki misyonumuz Kemeraltı’nın sorunlarının gündeme taşınması, belediyeler ve resmi daireler nezdinde devlet tarafından algılanması ve çözümler bulunmasıydı. Başarılı 2 yıl geçirdik. İyi bir ekiple Kemeraltı’nda adımızı duyurduk. Esnaf derneğindeki hareketlilik başka STK’lardan çok daha farklı; çünkü kuruluş amaçları ayrı. Bu işi daha iyi yapacak, projeleri hazırlayıp sonuna dek takip edecek arkadaşlar vardır diye düşünüp Esnaf Derneği’nden ayrıldım. “Neden bu işi bu görevi yapacak bir Lions Kulübü Kemeraltı’nda olmasın” diyerek 2014 senesinde de 35 arkadaşla birlikte İzmir Tarihi Lions Kulübü’nü kurduk.

Kulübün başlangıcından bugüne kadar aynı şekilde yer alan kaç isim var?

Semih Girgin: 35 kişi ile başladık, bu sayılar ilk sene biraz düştü. Çünkü STK’da çalışmanın getirdiği bir sorumluluk söz konusu. O sorumluluğu bilmek egolardan arınmayı da gerektiriyor. Bu sebeple bazı arkadaşlarımız ile dostluğumuz baki kalsa da STK üyeliği anlamında yolumuzu ayırdık. Şu andaki mevcudumuz 26 kişi. Bu sayılarda kulübümüz devam ediyor. 3 dönem başkanlığı ben yaptım, bir dönem Dilek Süslüer yaptı, bir dönem Hakan Civan, dönem Belkıs Üner başkanlık yaptı. 2019-2020 dönemi başkanımız ise Rıza Alpöz.

Rıza Bey, diş hekimliği, müzisyenlik ve Lions başkanlığı; bu yıl işiniz çok… Bu yoğunluğunuz içerisinde birilerine dokunmak, birilerine hizmet etmek nasıl bir his sizin için?

Rıza Alpöz: Öyle bir duygu ki bu, toplumun geneline baktığımızda bizler kendimizi şanslı insanlar olarak nitelendiriyoruz. Bizim yaptıklarımızı yapamayanlar, elde ettiklerimizi edemeyenler de var toplumun içerisinde. Onlara hizmet götürmek, onlara dokunmak maddi manevi bazı ihtiyaçlarını karşılayabilmek onlarla birlikte olabilmek bizler için bir hedef, çok güzel bir duygu. Bu anlamda başka sivil toplum örgütlerinde de hizmetlerim oldu. Bu yıl da kulüp arkadaşlarımız ile birlikte aynı sinerji ile çalışmak üzere başkanlık görevine geldim. Güzel projelerimiz var. Bunlardan bir tanesi de 7-8 Eylül’de Kemeraltı Tarihi Lions Kulübü, Ege Engelsiz Yaşam Derneği, Ege Ağız ve Diş Sağlığı Derneği ve EGİAD’ın partnerleri olduğu 4 sivil toplum örgütü olarak Tarihi Portekiz Sinegogu’nda,  Kemeraltı Agora bölgesinde yaşayan ve kısmen diğer bölgelerden de getirtebileceğimiz engelli vatandaşlarımızın yerinde ağız ve diş sağlığı hizmetlerini yapacağız. Sadece tarama değil yerinde bütün tedavileri uygulayacağız. Diş çekimi, diş taşı temizliği gereken ne varsa onu yapacağız. Bu mesleğimizden ötürü yapmayı istediğimiz bir proje. Tabii bunun yanında müzisyenlikten dolayı yapmayı planladığımız Ekim’de Cumhuriyet konseri şeklinde İsmet İnönü Kültür Merkezi’nde Fazıl Say’ın öğrencisi olan çok yetenekli bir piyanistimiz Iraz Yıldız hiçbir bedel talep etmeden bizimle beraber sahne almayı kabul etti. Benim kendi grubum olan Smyrna Cazz&Blues ile beraber; ilk yarıda Iraz Yıldız ikinci yarıda bizim grubumuz olmak üzere bir buçuk saatlik yardım konserimiz var. Bunun tüm gelirleri kulübümüzün ortak kararı ile uygun gördüğümüz kişi ya da kurumlara bağışlanacak.

Projeleri uzun uzun detaylıca konuşmak istiyorum. STK’ların da iş yerlerinin de kadının olduğu her yerin çok farklılaştığını biliyorum. Sen de kulübün bel kemiğisin Tüge. Seni bu işe sokan da Semih oldu galiba…

Tüge Turan: Evet, Semih çok uzun yıllardır eski dostumdur benim. Onu asla kıramam. Gel bir gör hem çevre edinirsin dedi. Çünkü o dönemler ben daha İzmir’de yeniydim, Kuşadası’nda yaşıyordum önceden. İlk başta hem çevre edineyim, hem de iş hayatıma etkisi olsun diye girdim. Şimdilerde çok değişti; insanlara hizmet etmek birilerine dokunabilmek, insanları mutlu edebilmek beni de çok mutlu ediyor. Hem Hakan başkanın, hem de Rıza başkanın döneminde olmak üzere iki dönemdir de kulüpte saymanlık yapıyorum. Geçen yıl da Genel Yönetmenimiz Zeynep Hanımın Yönetim Çevresi Sayman Yardımcılığı yaptım.

Emlak sektöründesin…

TÜGE TURAN: Evet, yeni işim o. 3 buçuk yıldır yapıyorum bu işi. Aslında 1988’den beri ticaretle uğraşıyorum. Ağırlıklı olarak giyim ve kuru temizleme işleri yaptım ama rahatsızlığımdan dolayı son yıllarda emlak sektöründeyim.

Sosyal yaşamınızda da eşinizle dostunuzla oturup sohbet ederken pek çok şeyi kulüp için düşünüyor ve değerlendiriyorsunuz. Hayatınızın içine işlemiş durumda kulüp işi.

Semih Girgin: Bu bize verilmiş güzel bir şans, biz bunu en iyi şekilde kullanmaya çalışıyoruz. Sağlığımız el verdiği sürece de böyle devam edeceğiz.

Kulübünüzün leo ve lionları var mı?

SEMİH GİRGİN: Kulübümüzün leoları yok. Bu ciddi bir sorumluluk aslında. Leoların yaşları eskiden daha düşüktü, şimdi ise 28-30 yaşına kadar leo kalınabiliyor. O yaşlardaki hayat meşgaleleri, askerlik, evlilik, hayata atılma süreci onlar için daha önemli oluyor ve STK’yı daha ileriki yaşlarda düşünüyorlar. Leo kökenli çok az arkadaşımızı lion yapabiliyoruz. Kemeraltı ileride bir leo kulübüne sahip olabilir mi derseniz, aslında olabilir. Bu bölgedeki bir okul ile işbirliği yapılabilir bu anlamda. Ayrıca leo yada lion olmadan da kulübümüzde yer alabilirler, etkin üye olmaz ama dışarıdan destek veren niteliğinde bizle işbirliği yapabilirler.

Gençlerden konuşmuşken çocuklara geçelim. Semih 2 oğlun var. Tüge bir kızın vardı, şimdi bir de torunun Aren var. Rıza Bey’in de bir oğlu var yanılmıyorsam.

TÜGE TURAN: Kızım benim için  çok önemli bir değer, onun için yapamayacağım hiçbir şey yoktu. Ta ki torunum Aren doğana kadar… Torun sevgisi inanılmaz, onun için şuan dünyayı devirebilirim. Onunla birlikte daha da güçlendiğimi hissediyorum.

RIZA ALPÖZ: Benim oğlum da 23 yaşında o da baba mesleği olan İzmir Katip Çelebi Üniversitesi’nde Diş Hekimliği Fakültesi’nde okuyor. Aynı zamanda o da müzisyen.

Sizin müziğe ilginiz hep var mıydı Rıza Bey?

RIZA ALPÖZ: Güzelyalı’da ilkokulda okurken müzik öğretmenim Sıtkı Hocamın bana mandolin ve flüt çalmayı öğretmesiyle başladı benim müzik serüvenim.

Hekimler müzikle uğraşmayı hep seviyorlar. Bu bir tesadüf mü?

RIZA ALPÖZ: Belki de müziğin iyi bir deşarj olma yöntemi olması sebebiyle böyledir. Müziğin her türüyle ilgilenen birçok hekim arkadaşım var benim de. Mesela ben 3 sene İzmir Diş Hekimliği Odası Başkanlığı yaptım 2014-17 yılları arasında. İzmir Diş Hekimliği Odası Türk Sanat Müziği Korosu ile muazzam konserler verdik. İzmir Diş Hekimliği Odası Tiyatro Topluluğu, İzmir Diş Hekimliği Odası Güzel Sanatlar Topluluğu gibi topluluklar kurduk. Mesleğin getirdiği bir el becerisi de söz konusu olduğu için sanata da yatkınlık oluyor. Ben de 7 yaşında okulda başlamış olduğum mandolin, flüt ve akordeonla müziğe atıldım. Ortaokulda Türk Koleji’nin bandosunda yer aldım. İlerleyen yıllarda da rock müzik gruplarında yer aldım. Hala da müzik benim için devam ediyor. Kısa süre önce de Çeşme’de bir buçuk saatlik güzel bir performans sergiledik. Grupta 5 kişiyiz; bir tanesi benim gibi diş hekimi, diğer arkadaşlarımızın ikisi müzisyen… Bizler hobi olarak bir şeyler ortaya koymaya çalışıyoruz.

Bu yoğun temponun içerisinde birçok farklı uğraşınız var. Nasıl vakit buluyorsunuz tüm bunlara?

RIZA ALPÖZ: Açıkçası bu tempo beni mutlu ediyor. Ben yıllarca böyle yüksek tempoda çalışmaya çok alıştım. Sabah 6.30’da güne başlarım, gece saat 23.00’ten önce dinlenmeye geçmem. Böyle alıştım ve çok mutluyum.

Semih’in iki yakışıklı oğlundan bahsedelim biraz da…

SEMİH GİRGİN: Oğullarımdan biri Koç Üniversitesi Genetik ve Moleküler Biyoloji Bölümü mezunu, İsviçre’de doktora yapıyor. Küçük oğlum da Ekonomi Üniversitesi’nde Bilgisayar Programcılığı okuyor, ikinci sınıf bitmek üzere. Oğullarımla vakit geçirmekten çok keyif alıyoruz. Büyük oğlum dünyaya bakış açısı farklı olan ve kendi doğruları olan bir çocuk; hayatında ne istediyse kafasında ne çizdiyse hep onu yaşadı. İnşallah bundan sonrasında da böyle devam ettirir. Ocak ayında doktora mezuniyeti olacak, biz de kardeşiyle beraber İsviçre’ye giderek onun yanında olacağız. Bunu yaşamak bütün anne babalar için büyük gurur verici bir şey. İki oğlumla da gurur duyuyorum.

Bu yıl da her yıl olduğu gibi Lions’un geleneksel defile planı var mı? Bununla ilgili bilgi almak istiyorum.

SEMİH GİRGİN: Evet var. Bu güne kadar bu anlamda hep kulübümüzün kurucu üyesi Dilek Süslüer ile yola çıktık. Sağ olsun her zaman ciddi bir özen, emek ve maliyet verdi. Kendisi bu yıl yine düşündüğünü dile getirdi, dönemsel olarak da Mart ayını düşünüyor. Başkanımız ile nerede hangi dönemde yapılacağını belirleyecekler. Geçtiğimiz yıl yapılan defile çok başarılıydı…

Önümüzdeki dönem kim başkan olacak?

SEMİH GİRGİN: Önümüzdeki dönemin başkanı Tüge.

Bir yıl kadın, bir yıl erkek başkan mı seçiyorsunuz?

TÜGE TURAN: Evet, aslında ilk başlarda öyle denk gelmişti sonrasında biz de bunu bir ritüele çevirdik.

Önümüzdeki yıl sen neler yapacaksın Tüge? Ne kaldı yapılmayan?

TÜGE TURAN: Yapılacak çok bir şey kalmadı. Bu yıl Rıza Başkanımın yaptığı birçok güzel projenin üstüne ben neler yapmalıyım diye düşünmeye şimdiden başladım. Şimdiden en azından şunu söyleyebilirim ki seneye iki tane büyük gezimiz olacak.

Dikkatimi çeken bir şeyi soracağım, neden bu kadar çok Lions Kulübü var?

SEMİH GİRGİN: İtiraf etmeliyim ki bizim kendimizi toplamamız gereken bir dönem aslında. Çünkü çok Lions Kulübü var ve bu kadar çok olunca da maalesef kalite düşebiliyor. Eskiden aranılan ve içinde yer almak istenilen bir STK’ydık. Daha sonrasında o kadar çok STK’lar açıldı ki, anneler dernekleri, iş adamları dernekleri, mezunlar dernekleri, iş ile ilgili dernekler vs. çok fazla türedi. İnsanların gidebilecekleri çok fazla yer oldu. Bize gelen üst düzeydeki insanlar da TÜSİAD gibi EGİAD gibi yerlerde olmaya özen göstermeye başladılar. Üst düzey yöneticiler bunu göremedi diye düşünüyorum. Bu anlamda bizim üye profilini değiştirmeleri gerekirdi. Yaşanan boşluklarda “ne olursan ol gel” durumu oldu. Bunun sıkıntılarını şu anda çekiyoruz. Her dönemde her gelen yönetici bir artı kulüp kurmakla ilgili hassas davranınca elimizde bazı enkazlar oluştu. Tabii ki herkesin iyi niyetli olduğunu düşünüyoruz ama iyi niyet artık sisteme zarar veriyor.

Semih, yılların Toros Döner ve Pide’sinden sonra bir anda konsepti değiştirip balık yaptın. Nasıl gidiyor?

SEMİH GİRGİN: Çok iyi gidiyor. Kemeraltı’nda ana caddede olması gereken bir açıktı. Bir yılımızı doldurduk. Tabii ki her şeyde olduğu gibi bunda da müşterinin kabul etmesi, bir şeylerin oturması zamana bağlı. Bu geçen bir yılı çok iyi geçirdiğimizi düşünüyorum.

Bir dönem Forum’da Köfteci Asil’in hem ortağı hem işletmecisiydin Tüge, evde yemek yapıyor musun?

TÜGE TURAN:Annemle yaşadığım için yemek işi çok bana kalmıyor ama gerekirse tabii ki yapıyorum.

Tekrar o işe dönmek ister miydin?

TÜGE TURAN: Hayır, şu an hiç düşünmüyorum çünkü çok fazla özveri ve emek isteyen bir sektör.

Rıza Bey el beceriniz var diş hekimliği olsun, sanatla olan uğraşınız olsun, peki yemek yapar mısınız hiç evde?

RIZA ALPÖZ: 1991-92 yıllarında Hollanda’da tek başıma yaşadım. Hiçbir şey de bilmiyordum yemeğe dair. İnternetin de olmadığı yıllardı. Telefonla ya da mektupla annemden yemek tarifleri aldım ve kendim yemek yapmaya başladım. Sonrasında da kendimi geliştirdim. Çok güzel yemek yaparım. Bir gün sizleri de yemeğe beklerim.

Hepinize gönlünüzün bolluğu kadar güzel günler ve projelerinizde başarılar diliyorum. Daha uzun yıllar el ele güzellikler yaratacağımıza da yürekten inanıyorum.

Bu ay yeni albümü çıkmak üzere olan İzmirli genç keman sanatçısı Can Güçkan’ı konuk aldım. 1988 İzmir doğumlu Can müzisyen bir aileden geliyor. Ağabeyi Ziya Güçkan’ın yanı sıra hala, dayı ve kuzenlerinin çoğu müzisyen. Anne ve babası müzisyen değil ama gerçek anlamda müziksever insanlar.

Konservatuarı İzmir’de mi okudun?

Evet, 1997 yılında İzmir’de başladım. O zaman 8 yıllık eğitim söz konusuydu ve kursiyer mantığıyla öğrenci alınıyordu. Kursiyerlik dönemi bitince konservatuarın lise bölümüne sınav ile giriyordunuz. Yarı zamanlı yani. 4. sınıftayken ilk Kartal Akıncı beni sınıfına aldı. Lisans 1’in ortasına kadar Kartal Akıncı’yla devam ettim. Lisans 1’in ortasında Belçika’dan aslen Amerikalı olan Prof. Jerold Rubenstein –ki çok ünlü bir pedagog öğretmendir-, okulumuza geldi. Bu çok büyük bir şans oldu benim için. Kartal Hoca da bu yeni öğretmenin sınıfına geçmek isteyenleri yüreklendirdi, anlayışla karşıladı. Biz de birkaç arkadaş Prof. Rubenstein’ın sınıfına geçtik ve onun sınıfından mezun oldum.

Enstrümanını kendin mi seçtin?

Aslında ağabeyim Ziya Güçkan da viyolacı olduğu için ben de viyola çalacağım diye tutturmuştum ama Kartal Akıncı beni kemana aldı. Çocuk yaştaydım, keman benim için yeni bir şeydi, karşı çıkmadım. “Viyolacı olacağım” diyordum ama kemancı olmayı da kabul ettim doğal olarak. Sonrasında viyolaya başlama fırsatım da oldu. Prof. Rubenstein’la viyola da çalıştım. Tabii ki bir viyolacı gibi viyola çalmak apayrı bir konudur, herkes kemancıların viyola çalabildiğini zanneder ama ikisi çok farklı enstrümanlar. Çok fazla çalışma istiyor,  ama viyola ile oda müziği olsun, solo konser olsun, çeşitli konserler verdim. Albümde de bir parçada elektrik viyola kullandım.

Sence İzmir’de müzikal çalışmalarını sürdürmek için yeterli potansiyel var mı?

İzmir’de Türkiye’nin en nitelikli konser salonu olan Ahmet Adnan Saygun Sanat Merkezi var. Uluslararası standartlarda, muazzam bir yer. Koltuk sayısı açısından da yeterli bir salon. Bazen insan “keşke 10000 kişilik salon olsaydı burası” da diyor. Ama imkânlar verildiğinde orada güzel işler çıkıyor. Ağabeyim ile kurduğumuz bir orkestramız var, ismi Camerata İzmir. Kurduğumuz bu orkestra ile bu merkezde birçok konser verdik. Belediye ve o dönemki AASSM yönetimi bize destek çıktığı için bu konserleri verebildik, maddi olarak bu işlerin altından kalkabildik. Umarım gelecekte tekrar kaldığımız yerden devam edebiliriz Camerata İzmir ile. Müzik işi bütçe ve destek istiyor. Devlet dairelerindeki yöneticilerin, STK’ların destekleri olmadığı sürece müzik işi yürümüyor. Sponsorluk çok önemli. İzmir’de AASSM dışında da bir sürü salon var, ama çoğunluğu teknik açılardan yetersiz. Dernek salonları müzisyenlere oldukça destekte bulunuyor, salonun ücretsiz temini gibi konularda yardımcı oluyorlar. İlçe belediyelerinin salonları var, hatta orkestrası olan bir ilçe belediyemiz bile var. Destek olmasa bir müzisyen ya da bir müzik topluluğu tek başına o konser salonunu kiralayıp, konserin reklamını yapıp, bundan bir şekilde salonun parasını çıkartmaya çalışıp, bir yandan da evini geçindiremez. Ben şanslı biriyim. Neden? Çünkü İzmir Devlet Opera ve Balesinde keman sanatçısıyım, oradan aldığım maaşım var. O beni biraz daha özgürleştiriyor ama böyle olmayan da çok arkadaşımız var. Onlar da konser verebilmek için direniyorlar, uğraşıyorlar. Bazıları da şanslarını yurtdışında deniyor, ne yazık ki ülkede iş imkânı bulamayan çok değerli yetenekler, müzisyenler var… Dinleyici konusuna gelirsek İzmir dinleyicisi popüler kişileri ve eserlerin yer aldığı konserleri tercih ediyor genellikle. Bu durum da bir süre sonra monotonluğa dönüyor ister istemez. Yeniliklerden ziyade sürekli kendini tekrar eden bir sonuç yaratıyor..

Gelelim albümüne… İlk kez kendi albümünü çıkarıyorsun Can. “Homine” ismine nasıl karar verdin?

Aslında Homine albümü ve Animalis benim bir projem.  Animalis bir single. Homine Latincede “insan”, “adam” anlamına geliyor. Latince kullanmamın sebebi, geçerli bir ölü dil olmasıdır. Ölü dil olduğu için de değişime uğrayamaz. Kullanım amacım tamamen bu.

Benim parça sıralaması olarak kafamda oluşturduğum bir kolaj var. Mesela ilk eser Hindemith’in prelüdüdür. Notası 2013’te,  Almanya’da bulundu. Bunu doğum gibi düşündüm; ilk parçayı insanın doğuşu gibi ön giriş olarak canlandırdım kafamda. Ardından gelen parçalar da çocukluk, gençlik sırasıyla gidiyor. Projenin ismini de kız arkadaşım Melisa ile birlikte bulduk, en büyük destekçilerimden biridir kendisi. Kafamda oluşturduğum bu kolaja en uygun isim Homine diye düşündük beraber. Single çalışmam Animalis’de bir hayvanın hikâyesi olacak, Animalis ise Latincede hayvan anlamına geliyor. Bu projelerde ailemin ve arkadaşlarımın desteğini çok hissettim. Yanımda oldukları için çok mutluyum. Homine ve Animalis Motiva Media & Art etiketiyle tüm dijital platformlarda yerini alacak.

Single hazırlığından bahseder misin?

Homine’nin devamı olarak Animalis adında bir single çalışmam olacak. Animalis Boğa Ferdinand’ın hikâyesini anlatıyor. Boğa Ferdinand, Munro Leaf’in bir masalıdır. Masala özel beste yapan ise İngiliz besteci Alan Ridout. İngilizceden çevirisini ve adaptasyonunu kendim yaptım. Kemancı aslında hem çalıp hem anlatabiliyor, besteci ona imkan verecek şekilde yazmış ama elbette bunu yapabilmek ayrı bir yetenek, dolayısıyla Yetkin Dikinciler ile birlikte çalıştım. Yetkin Bey gerçekten etkileyici sesiyle esere çok güzel can verdi.

Ne zaman çıkacak bu single?

15 Eylül’de çıkacak. Umarım bir aksilik çıkmaz ise dijital platformlarda olmasının yanı sıra 4 Ekim Hayvan Hakları Günü’nde 45 devirli 12 inç boyutunda plak baskısı çıkacak. Albümün ve single’ın tüm gelirlerini Türkiye’de işini çok iyi yapan iki farklı vâkıf var. Onlara bağışlamak istiyorum, ama şu an vakıfların ismini vermeyeyim. Türkiye’de bu tarz konular suistimale uğrayabiliyor, vakıflardan birinin Basın Koordinatörü ile konuşmam sonrasında isimlerini açıklamamam konusunda uyarıldım. Bağışlar konusunda bilgi isteyen kişilere şahsen bilgi verebilirim.

Performans gününde performanstan önce dikkat etmen gereken konular oluyor mu?

Tabii ki. Mesela konserimin olduğu günler kahve ve çay içmem, bol su içmeye özen gösteririm ama konserden bir saat önce su içmeyi de keserim. Su önemli çünkü spot ışık altında çok fazla su kaybediyorsunuz ve icrayı zorlaştırıyor.

Performans sırasında yaptığın bir ritüelin var mı?

Güler yüzle konsere çıkmak çok önemli benim için.

Eserlerini çalmaktan en çok keyif aldığın isimler kimler?

Güzel bir soru. Dmitri Shostakovich aşığıyım ben. Her eserini ayrı ayrı seviyorum. Hatta albümde Alfred Schnittke’nin Shostakovich’in ölümü anısına yazdığı bir prelüd var, onu da seslendiriyorum.

Dünyadaki müzik türleri arasında sınırlar kalktı gibi görünüyor. Senin bu konudaki düşüncen ne? Değişik müzik türlerini denemeye açık mısın?

Değişik müzik türlerini denemeye açık olmasam böyle bir albüm yapmazdım zaten. Ki bence artık bu sınırların kalkması gerekiyor gerçekten. Bir kişiyi klasikçi, cazcı, doğucu, batıcı şeklinde ayırmayı çok gereksiz buluyorum. Güzel bir iş ortaya çıktığı sürece bir şeyleri tür olarak sınıflandırmak -zaman zaman bende yapsam da- kurtulmamız gereken alışkanlıklardan biri.

Gözlerini kapadığında kendini hangi sahnede konser verirken görmek istersin?

Bir kez konser verdim söyleyeceğim yerde. O zaman orkestra içinde keman çalıyordum. Prag’da Smetana Hall… İnanılmaz güzel bir sahne. Orada solist olarak çıkmak isterdim. Gerçekleşir mi gerçekleşmez mi bilemem, hayat bu…

Kendinde değiştirmek istediğin bir alışkanlık ya da davranış var mı?

Aşırı titizlenmek diyebilirim. Yaptığım işlere aşırı titizleniyorum bu da bazen işin ruhunu öldürebiliyor. Aşırı steril olması bir şeyin doğallığını bozuyor. Aslında müzisyenlik açısından hep öğretilen entonasyonun düzgün olsun, ritmin düzgün olsun, her şey muntazam olsun. Tamam, her şey tabii ki muntazam olsun ama buna kanalize olurken insanların kalbine dokunmamız gereken o noktayı bazen kaybedebiliyoruz. Orada çok ince bir çizgi var. Teknik olarak mükemmel olmaya çalışırken ruhu kaybetmemek gerekiyor. Aslında baktığınızda bizim sektörümüz de bir açıdan hizmet sektörü. Biz işitsel olarak insanların duygularına dokunacak bir hizmet sağlıyoruz.

Neden albüm yapma isteği duydun?

Öyle bir dönemde yaşıyoruz ki Thomas Edison’un fonografı bulmasından beri müziği kaydedebilme imkânımız var. Kayıplı bir işi günümüz teknolojisinde kayıpsız bir şekilde seneler sonrasına aktarabiliyoruz. Bence insanın geride bir şeyler bırakması gerek. Müzisyenlik benim gözümde şöyle; 10 sene önce farklı çalıyordum, şu an farklı çalıyorum, 3 sene sonra daha farklı çalacağım. Bu değişen bir şey. Albümü yaptım, bu yaşlarıma ait, kendime ait bir şey bırakmak istedim. Albüm yapmak her müzisyenin en az bir kez yapması gereken bir şeydir diye düşünüyorum. Çünkü o anınızı kaydediyor ve sonraya aktarıyorsunuz.

Albümde hangi eserler var?

Giriş olarak Paul Hindemith’in solo keman için bir eseri var. Aslında bu eser Hindemith’in op.11 no:6 sol minör solo keman sonatının ilk bölümüyle hemen hemen aynı ama onun daha önceki versiyonu diyebilirim. Hindemith daha çok genç bir adamken bunu yazıyor hemen ardından bu yazdığı eseri daha da geliştirerek solo keman sonatına adapte ediyor. Bu geliştirmeden önceki versiyonu. Eserde Bach’ın etkilerini fazlasıyla duyabiliyorsunuz. 2013 yılında notası bulunan bu eser ‘Complete Hindemith Edition’ adı altında 2014’te yayınlandı. Eserin bu versiyonunun bir albümde dünyada ilk seslendirilişi olacak. Sonrasında Rodion Shchedrin’in Balalaika isimli eseri var. Balalaika isminden de anlaşılacağı gibi balalayka üzerine bir parodi diyebilirim. Pizzicato tekniği ile çalınır, bu teknik arşe kullanmadan elimizle gitar gibi çaldığımız bir tekniktir ve kemanı gitar gibi tutarız. Bu eser tamamen bir renktir aslında. Sonrasında canım çocukluk arkadaşım Eda And’ın eseri Dırınırı var. Kemanda bu eseri çalan ikinci kişiyim. İlk çalan kişi Özge Özerbek’tir. Bu eseri Eda’nın şakacı ve güzel bir eseri olarak nitelendiriyorum.

Ardından Mehmet Aktuğ’un Derya isimli eseri var. Mehmet Aktuğ bu eseri 2005 yılında yazdı. Mehmet Hocamızın kardeşidir Derya Hanım; eser ona adanmış. Blok flüt ve keman için yazılan bir eserdir. Blok flütün melodide olduğu, kemanın ise altta armonik olarak ve hareket olarak doldurduğu bir eserdir. Bana Güney Amerika ezgilerini anımsatan bir eserdir. O yüzden çok seviyorum.

Senin kendi besten de yer alıyor albümde…

Evet; Lotus var. Elektrik viyola, korno ve elektrik bas için bir eserdir. Bir gün arkadaşlarımla oturuyorduk, neden biz üçümüz bir şey çalmıyoruz dedik ama iki kemancı bir kornocuyduk. Benim dışımdaki kemancı arkadaşım Çağlar Haznedaroğlu aynı zamanda çok iyi bir bas gitaristtir. Benim bir bestem vardı ve bu üçlüye adaptasyonunu yaptım. Volkan Kartal da zaten Türkiye’deki en iyi kornoculardan biridir. Ben, Volkan Kartal ve Çağlar Haznedaroğlu çaldık bu eserde. Viyola orta frekansların yüksek duyulduğu bir enstrüman. Parçanın ismi “Lotus”. Lotus kirlenmeyen çiçektir ya, ben orada viyolayı kirletmeye çalışan bir karaktermiş gibi düşündüm, kornoyu da asla kirlenmeyen karakter Lotus gibi hayal ettim. Elektrik Bas ise armoniyi sağlıyor.  Ardından Alfred Schnittke’nin Prelüdü var. Shostakovich’in anısına bir eserdir. Eser aslında iki keman için, ya da bir keman ve bir manyetik teyp içindir. Manyetik teyp birinci kemancının üzerine konser sırasında bir tonmaister tarafından play tuşuna basılarak çalınır ya da ikinci kemancı sahnede canlı performansında perdenin arkasından çalıyor sesin geriden gelmesi için.Albüm prelüde ile başlıyor prelüde ile bitiyor aslında. Her son bir başlangıçtır diye düşündüğüm için kolajdaki sıralamayı ona göre yaptım.

Bunun da sonrasında Mehmet Aktuğ’un Ohne Titel eseri var. Mehmet Aktuğ bu eseri 1986’da Düsseldorf’ta seslendirdi. Manyetik teyp için yaratılmış elektronik bir eser bu, bestecinin Yamaha DX7 synthesizer ile yarattığı seslerin manyetik teyp üzerinde birçok kanal kaydetmesiyle olan kolajıdır.  Ben çalmıyorum bu eserde, bestecinin kendi icrası. Bunun da ölümden sonrasını temsil ettiğini düşündüm; açıkçası ben çok beğeniyorum bu eseri. Dolayısıyla “bonus track” olarak eklemek istedim. Türk halkı olarak günümüzde çağdaş bestecilere çok meraklı değiliz. Ama bir şekilde insanlara bunları sunmamız gerek. Ben bu albümde Mehmet Aktuğ Hocamızın iki eserine yer verdim, umarım gelecekte daha çok eserine yer verebilecek çalışmalar da yapabilirim. 

Albümle beraber bir konser yapmayı planlıyor musun?

Aslında albümle birlikte bir lansman konseri yapmak gelenektir. Ama ben bunun dışına çıkacağım. Bir konser adı altında böyle bir şey yapmayı planlamıyorum. Belki gelecekte albümdeki parçaları ve Animalis single’ı içeren bir konser yapabilirim, bilemiyorum.

Çok güzel bir sohbetti. Bu sohbet için teşekkür ediyor, albüm için de başarılar diliyorum.

Albüm içeriği merak edenler için:

• Homine
• 1- Paul Hindemith – Praludium G-moll
• 2- Rodion Shchedrin – Balalaika
• 3- Eda And – Dırınırı
• 4- Mehmet Aktuğ – Derya
• 5- Can Güçkan – Lotus
• 6- Alfred Schnittke – Prelude in Memoriam Dmitri Schostakowitsch
• 7- Mehmet Aktuğ – Ohne Titel (bonus track)

Derleyen: Benan Bilek

Fotoğraflar: Esat Erçetingöz, Taner Oralalp

Alpay… Muhteşem kadife sesi, sahne disiplini, şıklığı ve sanatın her dalına verdiği değeri her bir sözcüğe ve notaya yansıtabilen bir efsane o. Yalnızca müzikte değil, edebiyat, futbol ve moda konusunda da gerçek bir ikon. Vizyoner bakış açısı ve kendini sürekli yenileyebilme başarısıyla hayranlarının ilgi ve sevgisini hep dinamik tutan dev sanatçı.

Bostanlı Suat Taşer Konser Salonu, geçtiğimiz ay muhteşem bir konsere tanık oldu. Farklı yaşlarda yüzlerce Alpay ve müzik tutkunu, aynı heyecan ve mutlulukla Alpay şarkıları söylediler. Temmuz sıcağına inat salonu tıklım tıklım dolduran seyirciler, Türk Pop Müziğinin müthiş yorumcusu Alpay’ın güler yüzlü ve kibar sahnesini izlerken zamanın nasıl aktığını fark etmediler bile. Sanatçı İzmir’de bulunmaktan duyduğu mutluluğu konser sırasında şu sözlerle ifade etti:

“Ne yazık ki artık İstanbul’da gerçek İstanbullu yok. Bu nedenle eşim ve kedimle küçük bir kasabaya yerleştik. İstanbul’da yaşanamıyor ne yazık ki. Ama eğer İzmirli olsaydım kesinlikle İzmir’de yaşardım. İzmir çok güzel, sanata ve sanatçıya çok değer veren, çok modern bir şehir… İzmirliler yıllardır her konserimde beni ilgiyle karşıladılar, konser salonlarını hep doldurdular. Dolayısıyla ben bu şehre her gelişimde çok mutlu oluyorum. İzmirli kadınlar da çok cesurlar. Yıllar önce yine bir İzmir konserim için bu şehre geldiğimde İzmirli bir hanımefendi beni yolda çevirip sanatıma ve müziğime duyduğu hayranlığı dile getirmiş ve beni evinde misafir etmek istediğini söylemişti. İşte İzmir’in kadınları böyle cesurlar. Bu kentte olmak benim için gerçekte bir mutluluk.”

Usta yorumcunun hayatına dair…

Alpay (soyadıyla Alpay Nazikioğlu), söz yazarı, besteci, yorumcu, ulusal takım futbolcusu, edebiyatçı-yazar, reklamcı ve hukukçu kimlikleriyle çok boyutlu bir marka. Sempatik, zeki, karizmatik, güler yüzlü hoş ve espritüel, sevgi dolu yüreği beyefendi ve kibar kişiliğiyle rahat ve kendisiyle barışık, kompleksleri olmayan, tarzıyla çok saygın bir insan.

Müzikal kariyerine, Ankara Hukuk Fakültesi’nde öğrenimini tamamladıktan sonra 1960’larda başlayan Alpay, romantik folk ve rock tarzında deneysel müzikler yaptı. Pek çok Fransız “chanson” ve İtalyan “napolitan”ının aranjmanlarını Türkçeye uyarlayarak seslendiren sanatçının büyük çıkışı “Eylül’de Gel” ve “Fabrika Kızı” gibi hit şarkılarıyla olur. Yarım asrı geçen sahne hayatında kibarlığından ve duruşundan ödün vermeyen sanatçı çok sayıda albüme imza attı ve sayısız ödülün sahibi oldu.

“Ayrılık Rüzgârı”, “Maria”, “Senin İçin” gibi dillerden düşmeyen beste ve yorumlarıyla müzik tarihine altın harflerle geçen, birbirinden kaliteli ve romantizmi ölümüne sevgiyi anlatan şarkıları yorumlayarak Türkiye’nin tartışılmaz en iyi vokali olan Alpay, müzikte olduğu kadar futbol dünyasına da damgasını vurarak başarılı bir futbol kariyeri geçirdi.

Ankarademirspor’da başladığı futbol hayatını Gençlerbirliği’nde devam ettirip, milli takıma kadar yükselen sanatçı, güzel Türkçesi ve akıcı diliyle bir kitaba da imza attı: “Eylül’de Gel”. Reklam sektöründeki başarılı kariyeriyle her yaptığı olay olan değerli sanatçı Alpay, dokunduğu her sektörde fark yaratan, yanında olanlara kapılar açan, ilkeleri ve davranışıyla tam bir örnek oluşturan, tanışmaktan büyük mutluluk duyduğumuz bir beyefendi.

Öyle ki; onu tanıyınca neden bunca yıldır onlarca şarkısının dilinizden düşmediğini anlıyorsunuz. Çünkü o hiçbir şeyi laf olsun diye yapmıyor.   

Konser öncesi kısa bir söyleşi

Modacı dostumuz ve İzmir Tarihi Kemeraltı Lions Kulübü Yönetim Kurulu Üyesi Sevgili Dilek Süslüer, konser öncesi dergimiz MegaPlus için kısa bir röportaj yaptı:

Harika sesiniz, şık ve zarif duruşunuz, milyonların ezbere söylediği şarkılarınızla çok sevilen bir sanatçısınız. Sizin müziğinizin sırrı ne?

Ben tüm sanat hayatım boyunca istediğim müziği yaptım, istediğim ve sevdiğim şarkıları söyledim. Tüm sanatsal olgular içinde en kolay iletişim aracıdır müzik. Milyonlarca insan aynı anda aynı müziği paylaşır, aynı müzikten etkilenebilir. Müzikte lisan da önemli değildir. Bilmediğiniz lisanda bir şarkı dinlerken tek kelime anlamadan duygulanır, hatta ağlayabilirsiniz de…  Müziğe değer veriyor, yaptığım işi önemsiyorum. Sahneden ya da radyodan, hangi sözcükleri hangi müzikle nasıl paylaştığıma özen gösteriyorum. Şarkı seçimi çok önemli. Ve o güzel ezgiyi, özel sözcükleri nasıl tonladığınız da.

İyi müziği, güzel şarkıyı hissediyorsunuz siz. Yoksa pek çok şarkınızın dillere pelesenk olması bir tesadüf olamaz…

Evet, müzik bana geçiyor kendisini hissettirebiliyorsa o şarkıyı söylemek isterim. Bir zamanlar türkü furyası vardı. Benimde yaptığım “Yekteler” 700 binlik satış barajlarını geçti. Ben dedim ki, bunun bir sonu olmalı, sıkıldım. Bir gün radyoda bir melodi duydum. Klasik müzik tarzında. Onu bir Bach denemesi olarak değerlendirdim. Araştırdım, Saint Preux diye bir genç Fransız bestecisinin barok denemesiymiş. İsmi, “Concerto Pour Une Voix ” yani, tek ses için konçerto. O kadar işledi bana ki, buna söz yazılmalı ve bestelenmeli, diye düşündüm. Müthiş bir şarkı bana göre. Oturdum, gece gündüz düşündüm ve ona söz yazdım. Yıl 1975. Götürdüm plak şirketine. Plak şirketinin patronu da Güzel Sanatlar Akademisi mezunu, müzikten anlayan, son derece düzeyli bir adamdı. Dedi ki “Çok güzel bir şarkı ama bu memlekette 5 tane bile satmaz. Haberin olsun. Eğer bunu senden başka biri getirseydi stüdyo masrafı bile almazdım”. “Neden” dedim,“Türk milleti bunu anlamaz” dedi. “Türk milletine bir şey vermiyorlar ki anlasın… Ben bu şarkıyı söylemiş olmanın onurunu yaşamak istiyorum” dedim. O şarkı “Ayrılık Rüzgârı” idi, kaydedildi ve Türkiye’yi salladı. Demek ki toplum verildiği zaman anlıyor. 

“Dağların Arkasında Yar”, “Gitme” gibi sözlerini sizin yazdığınız harika şarkılarınız var…

Evet, söz yazıyorum. Ama ben ozan iddiasında falan değilim. Tabii ki saçma sapan şeyler de yazmıyorum Ama benim yazdığım sözlerdeki özellik, müzikle çok güzel kaynaşması. Benim bir şarkımı bir İspanyol da dinlerse zevk alabilir. Söz yazmada biraz marifetliyim evet, ama o kadar. “Sanatçı” kelimesi başka bir kelime. Şarkı söyleyen adama “şarkıcı” derler. Niye alınırlar ki? Tiyatro yapana oyuncu derler. Koskoca Beethoven’a bile Batı “kompozitör” der. Bu konuda komplekse girmenin gereği yoktur. Ben “Şarkıcı Alpay” olarak sunulmaktan hiç rahatsız olmam. 

Türk Müziği’ni bu anlamda nasıl değerlendiriyorsunuz? 

Türkiye’de müziği değerlendirmiyorum ben. Çünkü değerli bir şey değil. Genel olarak değerlendirmek zor. Öyle bir müziği değerlendirmenin anlamı yok. Türkiye’de iyi şeyler de oluyor, tabii. Ama çok azınlıkta. Oysa sanatta dünyanın hiçbir yerinde iyi şeyler azınlıkta değil. İyi şeyler çoğunlukta. Birbirinden iyi şeyler çıkıyor, iyi şeyler yarışıyor. O nedenle de sanat yapıtları toplumları kategorize etmek için bir araçtır. Müzik iyi bir kıstastır ve iyi müzik dinleyen toplumlar çağdaş, gelişmiş, kötü müzik dinleyenlerse gelişmemiş toplumlardır. Ve iyi bir şeyler yapılmışsa bunları topluma iletmek üreten insanın görevidir. 

Sizce Türk Müziği nereye doğru gidiyor?

Ben şunu gördüm: Dünyada hiç bir toplum olduğu yerde durmaz. Hep ileriye gider. Geri de gitmez, kimse korkmasın. Kendi adıma konuşursam, ben iletişim aracı değilim. Şarkı söylerim, biter. Gerisi medyanın işidir. Medyada da Türk müziğine yeterince yer verildiğini düşünmüyorum. Görüyorum ki çoğu mecrada müzik bilgisi olmayanlar müzik ile ilgili yazılar yazıyorlar. Kalkar, ilkokul şarkısını geçmeyen nitelikteki üretimleri saatlerce gösterir, durursan bu toplumdan ilerleme bekleyemezsin. İlerleme zaman alır.

Ulusal kültürümüzden yola çıkarak evrensel sanata ulaşmak ve katkıda bulunmak için gerçek sanatçının hedefi ne olmalıdır?

En önemli hedef en gelişmiş toplumlarda dinlenecek kalitede kalıcı müzikler üretmek olmalıdır.

Son yıllarda müzik sektörünün her aşamasında işlerin çok yolunda gitmediğini çok sık duyuyoruz. Albüm satışları kötü, prodüksiyon şirketleri küçüldü. Bu konuyla ilgili yorumlarınız nedir?

Artık herkes her şeye internet ortamında ulaşmak olanağına sahip. Ben bundan bir sıkıntı duymuyorum. Önemli olan hangi yoldan olursa olsun toplumun yaşamında yer tutabilmektir…

Dinleyici profili de değişiyor mu sizce?

Dinleyici medyanın koşullandırmasıyla çok basit şeyleri de sevebiliyor. Ama o basit şeyler kimsenin yaşamında uzun süre yer tutamıyor. Tabii ki toplum bunun farkında değil. Ama gün gelip farkına varması kaçınılmaz.

Bu sayının konuklarından biri de seramik sanatçısı Gözde Şengüler. Dergimiz için kendisiyle görüşmeyi yapan ise tasarımcı kardeşi Görkem. İnsanın çok iyi tanıdığı biriyle röportaj yapması daha zor ama konuşanlar sanat penceresinden bakınca tatlı bir söyleşi olmuş.

Görkem: Biraz kendinden bahseder misin? Nasıl başladı çamurla olan hikâyen?

Gözde: Benim sanatla tanışmam yirmili yaşlarda Resim ve Heykel Müzesi’ne kayıt olmamla başladı. Rahmetli hocamız Şeref Bigalı ile uzun yıllar yağlı boya, kara kalem çalışmaları yaptık. Birlikte birçok sergi açtık, kişisel sergilerimiz oldu. Daha sonra buradan heykele geçtim. Heykelde de Cahit Koşçaban hocayla birçok sergi ve çalışmamız oldu. Herhalde çamura olan sıcak yaklaşımım da heykelden kaynaklandı diyebilirim. Heykelde içimdeki çamura karşı olan keyfi hissettim. Resim ve Heykel Müzesi’nden mezun olduktan sonra da seramiğe başladım.

Görkem: Çamura dokunurken, şekil verirken, fırından çıktığı anda ne hissediyorsun?

Gözde: Sanırım bütün seramikçiler aynı cevabı verir bu soruya. Büyük keyif, büyük mutluluk hissediyorum. Çünkü elinizdeki ufacık bir çamur parçası ile yapabileceğiniz sonsuz şey var. Takı, obje, tablo, pano, araç gereç olabilir her şey olabilir sonsuz… Zaten, bunu düşünmek ayrı bir heyecan. Ben bununla her şeyi yapabilirim fikri, adrenalininizi yükseltiyor ve heyecanlandırıyor.

Görkem: Çamur nasıl bir yolculuk?

Gözde: Çamur, seramiğe dönüşene kadar uzun bir yolculuktan geçiyor. Dikkatli olmanız gereken bir süreç bu. Oluşturmak istediğiniz şeyin hayalinizde resmini çizdikten sonra çamurla uğraşmaya başlıyorsunuz. Çamurun üzerinde heykel yapabilirsiniz, oyma işlemi yapabilirsiniz, kazıma yapabilirsiniz, aklınızdan ne geçiyorsa hepsini uygulayabilirsiniz. İşleminiz bittikten sonra bir süre fazla rüzgâr ve güneşe maruz kalmadan kuytu bir köşede saklamanız gerekiyor. Bu saklama işlemi 1 buçuk hafta kadar sürüyor. Bu sırada, yaptığınız çalışmanın kurumaması ve çatlamaması için gözünüzle onu sürekli takip ediyorsunuz. Sonrasında bisküvi pişirimi için 1000 derecelik fırına alıyorsunuz. Fırında 9 saat gibi belli bir dereceye çıkıp beklemede kalarak bisküvi haline getiriliyor yaptığımız seramik. Bunun ardından sırlama işlemine geçiliyor, istediğiniz rengi kullanabileceğiniz, istediğiniz sırrı üzerinde deneyebileceğiniz keyifli bir dönem… Sadece sırın fırçayla sürümü veya sırın oluşumunu yaparken dikkat etmeniz ve bilmeniz gereken birkaç kural var. Bu kısım keyiflidir, çünkü boyama işlemi, fırça kullanma herkese mutluluk verir. Sırlama işlemi bittikten sonra tekrar fırına alınır bu kez daha yüksek dereceye çıkar fırın. Bu aşama da hemen hemen 1 gün sürer. Fırın bittikten sonra kapağının açılması da yaklaşık bir buçuk gün sürüyor. Bunlar işin teknik kısımları. Sizin heyecanla beklediğiniz içiniz pırpır ederek acaba fırından ne çıkacak diye düşündüğünüz dönem işte bu dönem oluyor. 

Görkem: Rüzgâr çanı koleksiyonun var. Alaçatı’nın bitmek bilmeyen rüzgârı mı sana ilham kaynağı oldu?

Gözde: Evet, bir rüzgâr çanı koleksiyonum var benim de duymaktan ve dinlemekten keyif aldığım… Bunda en büyük etken atölyemin Alaçatı’da ve doğanın içinde olması diye düşünüyorum. Çalışma esnasında kuş sesleri, ağaçların rüzgârla birlikte çıkardığı seslerini dinliyordum. Sonrasında rüzgâr çanlarını yapmaya başladığımda buna seramik de eklenince keyfim bir kat daha arttı. Zannediyorum onların çıkardığı ses benim için her zaman ön planda olacak. 

Görkem: Şimdi yeni bir soluk ile takı yapmaya başladın. Nasıl başladı bu koleksiyon ve takı hikâyesi?

Gözde: Geçtiğimiz kıştan beri takı tasarımı üzerine çalışıyorum. Tabii ki takılarda da seramikteki sabır sınavı devam ediyor. Takının beni biraz daha fazla heyecanlandırdığını fark ettim. Çünkü elimdeki seramik çamurundan takı objesi oluşturmaya başladığım zaman birçok hayal kuruyorum. O takıyla birlikte giyeceğim kıyafeti, yapacağım makyajı, gideceğim ortamı düşünüyorum, birçok hayalin içine düşüyorum aslında ufacık bir küpe parçası ile… Daha sonra bunun doğru bir şekilde piştiğini ve renklerinin çok güzel fırından çıktığını gördüğüm zaman ayrıca mutlu oluyorum. Kullandığım takıda o heyecanın o kurduğum hayallerin dışarıya yansıdığını düşünüyorum. İnsanlar da üzerinizdekini beğenip bunu dile getirince doğru yolda olduğunuzu düşünüyorsunuz. Takı benim için bir tık daha yukarıda şu an. Zannediyorum bu yolda da uzun süre çalışacağım.

Görkem: Eğitim veriyor musunuz? Bu nasıl bir süreç?

Gözde: Evet, atölyemde eğitim veriyorum. İlk başlangıç dönemi için eğitim süresi genellikle 4 hafta oluyor. Seramiğin oluşumu, bisküvi pişirimi, sırlanması ve boyama işlemi 4 hafta içerisinde gerçekleştirilebiliyor. Bunun dışında atölyelerde ders verilmesi atölyenin yaşaması için bence çok doğru oluyor. Yeni fikirler, yeni projeler, yeni görüşler için bence bütün atölyelerde de ders verilmeli.

Görkem: Son olarak eklemek istediğiniz bir şey var mı?

Gözde: Çok şanslı olduğumu düşünüyorum, çünkü hobi olarak başladığım bir şey sonrasında işim oldu. Her sabah atölyeme gidip kapısını açtığımda kalbimin ritminin hızlandığını hissettiğim çok keyif aldığım bir işim var. Umarım herkes kalbinde sevgisini hissettiği güzel bir uğraş ile mutlu olur…

İzmir’in el değmemiş ilçesi Karaburun; körfezin girişinde yer alan üç tarafı denizle çevrili bir yarımada. Güneyinde Çeşme’ye, doğusunda Urla’ya komşu; Ege’nin en bakir sahil şeridinin ev sahibi. Karaburun; konumu nedeniyle bol rüzgarlı ama ikliminin aksine hep huzur dolu. Bizce İzmir’in yeni sakin şehri; hem de su altı dünyası, trekking imkanları, ekoturizm ve agro-turizm olanakları ile bölgenin incisi. Çeşme, Urla ve Karaburun’un kalkınmasını destekleyen Yarımada İzmir adlı bir proje dahi var ve bu kapsamda yapılan çalışmalar Karaburun’un önümüzdeki yıllarda daha da gelişeceğinin habercisi. Karaburun ile yollarımız bu yıl yeniden kesişti; gördük ki burası hem sırt çantalı gezginler, hem kafa dinlemek isteyenler, hem kampçılar, hem de deniz meraklıları için İzmir’de bulunmaz bir yer.

Karaburun’un bakir koylarını keşfedin

Karaburun yarımadasında organize plajların yanı sıra hiç beklemediğiniz yerlerde karşınıza çıkacak çok sayıda bakir koy bulunuyor. Bir yarımadadan bahsediyor olsak da sahil şeridindeki koylar genellikle işletmesiz ve taşlık kıyılardan oluşuyor. Kumluk plajlarının sayıca çok çok az olması, Karaburun’u yakınlarındaki diğer tatil beldelerinden ayıran en önemli özellik. Kıyıların taşlık ve çakıl oluşu aynı zamanda bir avantaj; çünkü bu rota İzmir’in en berrak kıyılarıyla tanışmanıza da imkan sağlıyor.

Merkezdeki Bodrum, Mimoza ve İncirlikoy Akvaryum, Karaburun’un en bilinen ve en çok tercih edilen plajları. Koy keşiflerini çoğaltmak için arabaya plaj sandalyelerini, çantaya deniz ayakkabılarını atıp aşağıdaki koyları da listeye almanızı öneririz.

Dolungaz

Şirin Baba Camping önündeki koy ile onun hemen sağında kalan Dolungaz kıyısı Karaburun’daki favorimiz! Hem manzarası hem de turkuaz renkli kıyıları ile İzmir’de yüzülecek en güzel yerlerden. Yanınızda deniz gözlüğü ve şnorkel de varsa, su altı keyfi de bonusu.

Badembükü

Karaburun’daki ilk gözağrımız, ikinci sevdiğimiz. Badembükü, yarımadanın batısında olduğu için genelde rüzgarlı ve dalgalı ama plajı kimseyle paylaşmak istemiyorsanız tam olarak gelmeniz gereken yer. İşletmesi olmayan, havluyu serip kitabınıza gömüleyeceğiniz mis gibi bir koy.

Boyabağı

Kaynarpınar’ın yakınındaki Boyabağı, Karaburun’un en sakin plajlarından. Özel işletme de var, ücretsiz halk plajı da. Özellikle çocuğunuz varsa ya köpeğinizle geziyorsanız, çimlik alanı olan Maki’de çok rahat edersiniz. Boyabağı’nınkıyısı taşlık ama birkaç adım ilerisi tamamen kum.

Ayıbalığı

Akdeniz fokunun üreme mağaralarının çevresindeki Ayıbalığı, Mordoğan’da sevdiğimiz koylardan biri oldu. Özel işletmeleri de var, halk plajı da. Koruma altında olan bir koy. Rüzgarsız ve dalgasız, özellikle sabah erken saatlerde yüzmeyi sevenler için ideal.

Manal Koyu

Mordoğan’da en sevdiğimiz koy kuşkusuz Manal. Upuzun bir plajı var; şemsiye şezlong kiralanabiliyor, isteyen de havlusunu plaja serip ücretsiz takılıyor. Etrafında duş, kafe, tuvalet imkanı var. Dalgası olmayan mis gibi deniz, üstelikgünbatımında da pek keyifli.

Beyaz Kayalar

Manal Koyu’na geldiyseniz görmeniz gereken bir diğer koy da Beyaz Kayalar. Manal koyunun plajından patikayı takip ederek önce adaya, oradan da ara yolu izleyerek buraya ulaşıyorsunuz. Çok sessiz sakin bir yer, Beyaz Kayalar bizim için Karaburun gezisinin sürprizi. 

Karaburun köylerini gezin

Karaburun, İzmir’in en az nüfuslu en doğal ilçelerinden biri. Bugüne kadar kendi içinde kalmış, modernize olmamış Karaburun’un kendine has doğallığı ise bugün ona yerel özelliklerini koruyabileceği ve hatta bu özellikler üzerinden kazanabileceği yeni tarım ve turizm değerleri sunuyor. Karaburun’un kıyı köylerinde balıkçılık geçmişten günümüze sürerken, iç kısımda kalan köyler tarım ve hayvancılık geleneğini devam ettiriyor. Zeytinde hurma, çiçekte nergis, sebzede enginar, meyvede narenciye Karaburun’a ait has lezzetler.

Karaburun gezi rotanıza Sazak, Sarpıncık, Saip, Ambarseki ve Kösedere köylerini de ekleyin. Ambarseki’de ya da Saip’te köy kahvaltısı, Kösedere’de kahve molası, Sarpıncık’ta fener manzarası, Sazak’ta terk edilmiş köy gezisi ile Karaburun keşiflerinize devam edin.

Terk edilmiş Rum köyü Sazak’ı görün

Eski Rum köyü Sazak, Sakız Adası’nın tam karşısında yer alıyor. 1923 yılında, Mübadele anlaşması ile Sakız’a göç eden Rumların ardından köy terk edilmiş ve bir daha gelen gideni, yerleşeni hiç olmamış. Boş kaldığı yıllarda talan edilen köyde, şu an sadece kalıntıları görebiliyorsunuz. Sarpıncık feneri yakınındaki Sazak köyünün içinde araçla gezmek mümkün değil; ancak arabanızı yakına park ederek kalıntılar içerisinde kısa bir yolculuğa çıkabilirsiniz. Sazak köyünün İzmir’deki bir diğer benzeri Ödemiş sınırlarındaki Lübbey köyü ama Lübbey’in köy mimarisi Sazak’a kıyasla çok daha görülebilir ve incelenebilir durumda.

Sapıncık Feneri’nde günü batırın

Badembükü’nün bol rüzgarlı ama cam gibi pırıldayan kıyısından sonra sıra yarımadanın ucundaki Sarpıncık deniz fenerini görmekte. Adını bulunduğu mahalleden alan Sarpıncık feneri, 1938 yılında yapılmış olmasına rağmen çok bakımlı ve temiz. Yarımadanın en iyi günbatımı noktalarından birine ev sahipliği yapan feneri arkanıza alıp manzaraya baktığınızda; karşınızda Midilli Adası’nı, sağınızda Foça’yı görüyorsunuz.

Karaburun’un su altı dünyası ile tanışın

Halihazırda hem İzmir’deki yaban hayatı açısından bir merkez hem de nesli tükenmekte olduğundan koruma altına alınmış canlıların üreme alanı olan Karaburun yarımadası, su altı dünyası zenginliği ile de öne çıkıyor. Özellikle, Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın 17 noktayı dalış alanı olarak ilan etmesiyle dalış turizmi konusunda da önü açılan Karaburun’un farklı derinlik ve coğrafi şekillere sahip Büyük Ada, Küçük Ada, Domuzburnu ve Arslan kayası mevkiilerinde bu aktiviteyi gerçekleştirebilirsiniz. Müren, orfoz, sargoz, lapin, akya, orkinos, barakuda, deniz böcekleri, ahtapot, deniz tavşanı, deniz yıldızları ve nesli tükenmekte olan pina gibi deniz canlıları dalış esnasında size eşlik edecek türlerden.

Deniz kenarında Ege lezzetlerinin tadına varın 

Yöreye ait zeytinyağlıların, bölgenin taze otlarından hazırlanmış salataların, mevsiminde yapılacak enginarlı lezzetlerin, balıkların ve deniz mahsüllerinin tadına bakmadan dönersek Karaburun gezisi biraz eksik kalır. Bu gezide Ege lezzetleriyle buluşma anınızı deniz kenarı mekanlarına saklayın; Yeni Liman yolundaki Sardunya ile Mordoğan’daki Viramor bizim Karaburun’da en sevdiklerimiz. Kabak çiçeği dolması,acı ot kavurması, arap saçı köftesi, kalamar ve ahtapot Karaburun’da tadılacaklar arasında.

Dönüş yolunda Balıklıova’ya uğrayın

Karaburun’un en güneyindeki Balıklıova köyünü dönüş yolunuza saklayın. İzmir’in en sakin balıkçı köylerinden biri olan Balıklıova, geçmişte Polikhne adıyla bilinen bir Rum köyüymüş. Mübadele zamanı boşaltılmış, zamanla Rumların yerini Türkler almış.

Bugün Urla ilçesine bağlı olan Balıklıova, İzmir’in kafa dinlemelik rotalarından bir diğeri. Köyün yapılaşma izni olmadığı ve kıyı şeridi koruma altında olduğundan doğallığı geçmişten bugüne devam ediyor. Balıklıova’da, denizle iç içe evlerin arasında kısa bir gezintiye çıkıp salaş ama lüks mekanlarında deniz mahsüllerini tadabilirsiniz. Buraya kadar gelmişken, köyün ünlü un kurabiyesinden almayı da unutmayın tabii. Hele ki fırından yeni çıkmışsa, kokusu her yanı sarıyor!

Şehirden, işlerden, her şeyden darlandığımda, bambaşka bir hava solumak istediğimde ben çevre köylere kaçıyorum.

Oralardayken aslında ne gereksiz hırsların içinde olduğumuzu, hayatın her şekilde devam ettiğini, mutlu olmak için çok paraya, elbiseye, arabaya değil, huzura sağlığa, dostlara daha çok ihtiyacımız olduğunu anlıyor insan.

İşte böyle bir günde Germiyan Köyü’ne gittim. Arada giderim. Nuran Abla duvarlara yeni neler boyamış diye görmek ve o muhteşem Germiyan ekmeğinden almak için. Biraz fazla alıp, dilimleyip buzluğa atıyorum.

Nuran Erden yani Nuran Abla köyün duvarlarını boyuyor, bir iki üç derken köyün her köşesi renklenmeye başlıyor. Yaratıcılık böyle bir şey; durduramıyorsun. Nuran Abla’nın ünü artık ekmeğin önüne geçti.

Neden mi “Nuran Abla” diyorum? Köyü gezerken mutlaka onunla karşılıyorsunuz. Ben her gittiğimde ona illaki denk geliyorum, kahve içip sohbet ediyoruz. Hatta evlerinin bahçesinde minik bir kafeleri de var. Nuran Abla’yı orada da bulabilirsiniz.

Ekmeği alıp, sohbetimizi yaptıktan sonra Ildırı, Balıklıova, Gülbahçe üzerinden dönüşe geçiyorum. Özellikle Ildırı-Balıklıova yolunda doğa çok güzel.

Hatta dönüşte kendinize bir ödül verin; Balıkova’da “Özal’ın Yeri”nde kalamar keyfi yapmanızı öneririm. Hem çok lezzetli, hem taze, hem de ucuz.

1976 yılı… TRT Ankara Radyosunda bir sonraki yılın koordinasyon (tüm radyolardaki yayın akışı belirlenmesi) toplantısı yapılıyor. Genelde müzik programlarının olduğu TRT-3 yayınının akışı oy birliği ile saptanmış, bir başka masada TRT-1 yayını konuşuluyor. Ben oraya geçiyor ve herkesi şaşırtan teklifimi söylüyorum: “Her Cuma, saat 23.00 haberlerinden sonra, 01.00’e kadar ünlü konukların katılacağı bir  ‘Canlı Yayın’ yapmak istiyorum!”. Hemen itirazlar yükseliyor. Biri “Ümit, o saatte tek kanallı TRT Televizyonunda haftanın TEK sinema filmi oynuyor. Kimse seni dinlemez” diyor. Bir başkası, “Bant yayını yap. O saatte kim gelecek ki konuk olarak İzmir’deki stüdyona? Orası İstanbul değil ki!” diye ekliyor. “Hayır,” diyorum; “Göreceksiniz herkes bizi dinleyecek. Düşünün her zaman söylemez miyiz? Radyo arkadaştır. Gece çalışanları var. Onlar bizi dinlerler.”

Tüm itirazlara rağmen kabul ediliyor teklifim… Cumartesi günü de aynı saatlerde Ünar Uzmen ve Nejat Çetinok İstanbul’dan bant yayını yapacaklar.

Ve 1977 yılının ilk Cuma günü, mesai arkadaşım sevgili Tülay İlter ile “Tatil Gecesi” programına başlıyoruz. Birinci bölüm, yani 23.10 – 24.00 arası bir, 00.01-01.00 arası da bir başka sanatçı ya da tanınmış kişiyi konuk etmeye başlıyoruz İzmir’de. Bunları anlatmamın nedeni, programımızın en yoğun 4 haftasının Fuar zamanına rastlaması… O yıllarda, 20 Ağustos – 20 Eylül tarihleri arasında açık olan İzmir Uluslararası Fuarı, Türkiye’nin en ünlü sanatçılarının çeşitli konser mekânlarında sahne aldığı süreyi kapsardı. Biz de Tülay’la birlikte programa konuk edecek sanatçıların avına çıkardık… Bu dört hafta içinde, ilk bölümde iki, ikinci bölümde de iki olmak üzere dört konuk ağırlardık. Şimdi gelelim bu ünlü sanatçılardan bir ikisi ile radyo yayınında yaşadıklarıma…

Tam bir sanatçı; Nejat Uygur

Türkiye’nin unutulmaz komedyeni ve tiyatrocusu Nejat Uygur, benim davetimi kabul etmiş ve Senar bahçesindeki (şimdi önünde Uygur’un heykeli var) oyununu bitirip, terli terli katılmıştı “Tatil Gecesi”ne… Bizleri de şaşırtan bir sürprizi vardı sevgili Nejat Usta’nın… Geldiğinde elinde saksafon kutusu vardı. Ne yapacak diye merak ederken, bu kez de cebinden bir mızıka çıkardı. Biz konuklarımızla konuşmalarımızı 3-4 dakika ile sınırlar, sonra bir nefes molası verip sevdikleri türde parçalar çalarız. Bunu İstanbul radyosundaki deneyimlerinden çok iyi bilen usta sanatçı, müzik bölümlerini kendi doldurmak istemiş. Sanat yaşamını anlattığı birkaç dakikadan sonra aldı mızıkasını ağzına ve nefis güzel bir parça çaldı. Sonra yine sürdürdük söyleşimizi. Karikatür ve resim sanatı üzerine sorularımı yanıtladı ve konuşmamızı kutusundan çıkardığı tenor saksafonu ile sonlandırdı. İlginç bir yayındı Fuar zamanı.

Koşullara rağmen kaliteli program

Bir başka sanatçı ile olan anımı sizlerle paylaşmadan, bir konuyu (sizlere de ilginç geleceğine inandığım) anlatmadan geçemeyeceğim. Bizim TRT İzmir Radyomuz, Manolya Bahçesi’nin tam yanında konuşlanmıştı. Fuar zamanı sahneye çıkan tüm sanatçıların ekolu canhıraş sesleri, bizim tahta barakalı ve biraz da eften püften stüdyomuzdan çok net duyulurdu. Bazen öyle anlar olurdu ki, artık stüdyoda konuşmalarımızdan çok, dışarıdaki Manolya bahçesinden gelen sesler daha fazla duyulurdu. Tülay’ı bu gibi durumlarda, yan taraftaki bahçeye yollar, yöneticilerinden rica minnet sesi biraz kısmalarını isterdik.

1977-1978 yıllarında her Cuma gecesi, tam iki yıl sürdürdük “Tatil Gecesi” programını… Toplam 104 program, dile kolay… Ne bayram dinledik, ne yaz tatili. Öyle çok dinlenen bir program oldu ki, TRT yönetimi, 1979 yılından itibaren haftanın beş çalışma günü “Gecenin İçinden” programlarını yayına koydu. Bir anlamda, bu hala devam eden programların “anası” oldu bizim programımız…

Oğuz Aral sürprizi

Yine Fuar zamanı… Konuğum, bir zamanlar dünyanın en çok satan mizah dergisi MAD’ten sonra, inanılmaz bir tiraja ulaşan GIRGIR dergisinin kurucusu ve yayın yönetmeni Oğuz Aral. Oğuz abi, beni çok severdi, tıpkı benim onu çok sevdiğim gibi… Fuar zamanı – nedenini hatırlamıyorum – İzmir’deydi ve ben bu fırsatı kaçırmayarak onu da davet ettim stüdyomuza… O da, bana bir sürpriz yaparak, elinde torbası içindeki bağlaması ile geldi. Merak ettim ama hemen sormadım. Söyleşimize başladık. Gırgır Dergisi’nin başarısını, çalışanlarını, dergiyi nasıl hazırladıklarını konuştuk. Sıra tam müzik aramıza gelmişti ki, torbasından bağlamasını çıkardı ve “Ümit, senin için güzel bir Ege türküsü çalacağım” dedi. Ben, Tülay ve teknisyen arkadaşımız şaşkınlık içindeydik. İyi de, sesini ve sazını hiç duymadığımız Oğuz Aral dinleyicilerimizi de bizler gibi şaşırtacak mıydı? Evet, sazının tellerine ilk dokunuşu ve davudi sesiyle başladığı Ege türküsü, hepimizi hayrete düşürmüştü. Bu kadar güzel olabilir miydi? Kendimizi o denli kaptırdık ki, alkışlarla (genelde yapmayız) bitirdik bu güzel dakikaları…

Kimler katılmadı ki, Fuar zamanı programımıza… Edip Akbayram, Erol Evgin, Saniye Can, Ali Rıza Binboğa, Kamil Sönmez, İzzet Altınmeşe, Nükhet Duru, Erol Büyükburç ve Cem Karaca, ilk aklıma gelenler… Bir tek sıkıntımız, programımızla aynı saatte sahneye çıkan assolistleri yayınımıza konuk edemeyişimiz oldu.

Sevgiyle ve her zaman radyoyla kalın…

Çocuk eğitiminde “sanat” fark yaratır. Çocuğun bu sayede nasıl evrildiğine sabır isteyen bir zaman içinde, yüzünüzde huzurlu bir gülümseme ile tanık olursunuz. Ancak bu gelişim, en kıymetli varlığınızı doğru bir alan ve eğitim ortamı bırakmanız ve onu neden sanat eğitimine yönlendirdiğinizi kendinizce doğru açıklamanızla doğrudan bağlantılıdır.

Neden sanatla uğraşmalı çocuklarımız? Bizler neden “sanata evet” gibi bir söylemle farkındalık yaratmaya uğraşıyoruz? Bu cümlenin alt metnini hiç düşündük mü? Kimse sanata hayır demiyor, doğru ama neden “evet” dediğimizi bir cümleyle kendimize ifade edebiliyor muyuz? İşte, çocuklarımızın gözlerinin içine bakarak bu cümleyi kurabilmek, tüm döngünün başlangıcı…

Hiçbir çocuk geçmişte ebeveynleri enstrüman çalamadığı için piyanonun başında sıkıcı saatler geçirmemeli. Siz hayatınızda bir klasik müzik konserine gitmemişseniz ya da arabanızda bu ve benzeri müzikleri hiç dinlemiyorsanız onun kendiliğinden çok sesli müziğe aşina olmasını mı bekliyorsunuz?

Tüm arkadaşları pek çok kursa gidiyor diye bale kursunda olmamalı; bir kez sizinle beraber  Billy  Eliot’ı  ya da Ballerina’yı seyretmiş olmalı sizinle…

Herşey çocuğunuzla geçirdiğiniz nitelikli zaman ve keyifli saatlerde saklı. Yani sizin hayatın anlarını farketme ve anda kalma, anı estetize etme becerinizde gizli. Şöyle bir düşündüğümde, gözümün önünden en az yapılabilecek 5-6 faaliyet kayıp gitti bile…

Halbuki bilir misiniz, bütün çocuklar sanatçı doğar ve en güzel resimleri de onlar yapar, bilir… “Sorun ne kadar sanatçı kalacaklarıdır” der Picasso… Yani her şey önce sizin ne kadar doğru baktığınızla ilgilidir.

Çocuğun uğraş verdiği iş, sizin çok da önemsemediğiniz, “aman eğlensin, boş kalmasın” dediğiniz bir şeyse inanın bu sadece vakit kaybı… Size yaşanmış bir anektot:  TOBAV’da bir yıl sonu gösterisi, enstrüman piyano. Tüm çocuklar çok heyecanlı, sahnenin ve salonun düzeni için teftişteyim. Baktım ön sırada bir anne, kucağında en fazla altı aylık bir bebek; annesi tarafından ablasını izlemek için getirilmiş. Yanına gidip kibarca, bebeğin çok küçük olduğunu, bu anla ilgili bir şey kalmayacağını, ancak ağlarsa o canlı performans sırasında ablası için kötü bir anı olacağını, bu yüzden en arkada oturmaları ve gerektiğinde en kısa yoldan dışarı çıkabileceklerini, aslında bu yaşta bir bebeğin konsere getirilmemesi gerektiğini anlattım. Yanlarında oturan baba çok sinirlendi… Kim olduğumu  sordu ve bunun çok önemli bir şey olmadığını söyledi. Ayrıntıları aktarmayacağım ama kısaca şöyle cevap verdim: “Buradaki tek çocuk sizin kızınız değil. Ayrıca buradaki küçük yürekler bizim için çok önemli.” Gerisini sizin tamamlamanızı istiyorum.

O gün çocuğunun konseri biten veli ne yazık ki bir diğeri sahnedeyken çocuklarını alıp gitme becerisini de gösterdi. Bu olaydan sonra pek çok önlem aldık. Ama ne kadar başarabiliyoruz önümüzdeki ebeveyn setini aşarak, “müzik birbirimizi dinlemeyi öğrenmek içindir” diyerek çocuklara dokunabilmeyi… İşte onu zamana bıraktık. Yorulmadan çalışmayı da hedef edindik.

Sevgili dostlar; bugün sözüm meclisten dışarı. Bir kusurum olduysa affola… Sevgi, barış sizinle olsun… Sanatla kalın.