Çok heyecanlıyım gerçekten. BİZ BİZE köşem aslında “Biz Bize Kız Muhabbeti” samimiyetinden yola çıkarak düşündüğümüz bir konseptti. Ve gösterilerimdeki gibi köşemde de sadece hanımefendileri ağırlıyor idim. Ama bazı adamlar var ki onların röportajını benden önce kimse yapmasın istiyorum. Ali Yoğurtçuoğlu işte tam da o adamlardan biri. “Kimselere yâr etmem onu” dedim, röportajı bizzat yaptım. Ezber bozdurdu bana Ali. Çünkü tiyatro aşkının içine düştüğü o küçük yaşlardan beri tanıyorum kendisini. Afife Tiyatro Ödülleri’nde ödül kazandığında ağladığım genç adam, Biz Bize’mi bile değiştirtti bana…

Ali Yoğurtçuoğlu’nun oyunculuk hikâyesi nasıl başladı? Seni, senden dinleyelim.

1984’te İzmir’de doğdum. İlkokul ikinci sınıfa kadar İzmir’de okuduktan sonra ailece Ankara’ya taşındık. Eğitimime orada devam ettim. Tevfik Fikret Lisesi’nde öğrenciyken tiyatro koluna girdim. Tiyatro kolundaki deneyimler beni çok mutlu ediyordu. Oyunun kurallarını, sahnedeki dengeyi kendimce çözdükten sonra bu işi kotarabildiğimi düşündüm. Çünkü seyirciden aldığım reaksiyon çok canlı ve başka hiçbir şeyin bana tattıramadığı bir duyguydu. Bunun da heyecanıyla oyuncu olma hayalim başladı sanırım. Tam olarak böyle gelişti her şey. Evde sessiz sakin, okulda ise bambaşka bir karakter çizen bir çocuk olmamla alakalı da bir durum var muhtemelen. Bir şekilde ilgiyi yaptığım işle sağlıyor olmak tatmin olma duygusunu yaratıyor.

Bu işi yapmak için ne gibi eğitimler aldın? Almaya devam ediyor musun?

Ankara Üniversitesi Dil Tarih Coğrafya Fakültesi Tiyatro Bölümü Oyunculuk Ana Sanatları mezunuyum. Zaman zaman özellikle yazları Karaburun’da Ambarseki Köyü’nde Hollanda’dan gelen Tiyatro Eğitmenliği son sınıf öğrencilerinin öğretmenliği eşliğinde verdiği mekân tiyatrosu workshoplarına katıldım. Üst üste birkaç yıl bunlara devam ettim. Halen de orada tanıştığım insanlarla mekân tiyatrosu projeleri yapmaya devam ediyorum. Şu an da bir eğitime devam etmiyorum ama sürekli aklımda olan ve tazelemem gerektiğini düşündüğüm konulardan biri oyunculuk. Çünkü bir sürü bakış açısı ve konu var. Sadece sesimizle, beynimizle yaptığımız bir şey değil, bedenimiz ve mekân farkının çok önemli olduğu bir konu oyunculuk ve bende bunlarla ilgili tekrar eğitimler almayı düşünüyorum.

Matematik bir ailenin oyuncu oğlusun. Ailen senin hayallerini gerçekleştirme yolunda en başından beri nasıl bir yaklaşımda bulundu?

Evet, ailem genellikle mimar, mühendis, pozitif bilimler üzerine, rakamlar üzerine çalışan, materyaller üzerine düşünmeye yönelik eğitim almış insanlardan oluşuyor. İlk başlarda ortaokul liseye geçtiğim dönemlerde oyuncu olacağım dediğimde, sanat yolunu seçen bir çocuğun hayatını nasıl idame ettireceği konusu onları da bir parça kaygılandırmış olabilir. İlk başlarda bu endişelerini dile getirmelerine rağmen iki yıl sonra ben lise sondayken ve sonrasında da hep destekleyip, arkamda oldular. Hala da öyleler. Böyle bir aileye sahip olmasaydım başaramayabilirdim. Tam tersi örneklerini çok sık görüyoruz. Müzisyen olan ya da oyunculuk okuyan ve ailesi bu duruma karşı çıktığı çok arkadaşım var, bu durum çok zor bir şey. Duygusal ve mental olarak kendinizi vermeniz, konsantrasyon konusunda diri olmanız gereken konular olduğu için böyle bir durumla karşılaşırsanız işiniz iki kat zorlaşıyor. O sebeple ailem konusunda ben çok şanslıyım.

Geriye dönüp baktığında “iyi ki bunu yapmışım” dediğin ve bugünkü kişi olmanda rol oynayan en büyük deneyim neydi?

Sonuçlarından en çok memnun olduğum karar tabii ki oyunculuk okuma kararımdı. 18 yaşındayken aldığım riskin ne olduğunun, nasıl bir dünyaya adım attığımın farkında olmasam da zaman geçtikçe bu kararın üzerimdeki etkisinin çok fazla olduğunu görüyorum. Oyunculuk; hayata bakış açısı, duygularla içli dışlı olma, maneviyat, farkındalık, kendini sürekli yenilemek, etrafındaki hayatın farkında olmak gibi birçok sorumluluk getiriyor diye düşünüyorum. Bu sebeple oyunculuk okumayıp başka bir mesleği seçseydim muhtemelen başka bir insan olurdum.Oyunculuk okumak aslında o dönem çok farkında olmasam da benim için bir riskti. Ancak hayatta riskler almak ve konfor alanının dışına çıkabilmek, rahatını bozma konusunda daha inatçı olmak gerekiyor diye düşünüyorum.

Bugüne kadar canlandırdığın karakterler arasında hangisi diğerlerine göre bir adım öne çıkıyor, duygusal olarak hangisi senin için çok özel?

2017 yılının Nisan ayında İstanbul Dasdas’da İlham Yazar’ın yönettiği Kayıp El adlı oyunu öne çıkıyor. Oyunda Arif Pişkin, İnanç Konukçu ve Duygu Üstünbaş oynuyordu. O oyun sorumluluk aldığım ve her aşamasında bulunduğum bir süreçti. Çok sahiplendiğim bir işti.  Kendimce de riskli bir yerde, bir şeyi canlandırmaya çalışıyor, siyahi bir Amerikalıyı oynuyordum. Çok eğlendiğim, içinde olmaktan çok mutlu olduğum bir oyundu. Sonunda da Afife Tiyatro Ödülleri’nde En İyi Yardımcı Erkek ödülünü bana getirdi. Bu da üstüne krema gibi bir şey oldu benim için. Bu sebeplerle bu oyunun yeri bende çok özeldir.

Hangi projede “oluyor be bu iş” hissini aldın?

Doğrusunu söylemek gerekirse “oluyor be bu iş” duygusu pek de yaşadığım bir şey değil. Bu biraz benim karakterimle alakalı. Her seferinde daha iyi olması için fazla zorluyorum. O tatmin duygusunu pek yaşamadım. Oynadığım roller içerisinde ya da işin bütününde, genelde neyin eksik olduğunu düşünmek üzere çalışıyor kafam. Bunu olumlu bir şey olduğu için söylemiyorum. Bence bu genelde mesleki yeterlilikle alakalı bir durum da değil; kişinin psikolojisiyle,hayata bakış açısıyla alakalı bir durum. Bence “oluyor be bu iş”  duygusunu yaşayabilmesi gerekiyor insanın. Bunu yaşamama izin vermiyorum gibi bir konumdayım ben.

Oyunculuğun seni besleyen tarafları neler?

Fiziksel olarak, biyolojik olarak, hormonlar olarak değerlendirmek gerekirse kesinlikle sahnede seyircinin senle birlikte tatmin olduğunu gördüğün her an ya da sinemada, televizyonda yaptığın işin sokaktaki insan tarafından beğenildiğine dair somut bir izlenim yakalamak, insanlar tarafından tanınıyor olmak, hayatta gerçekten besleyici şeyler. Bunlar işin “keşke herkes tarafından yaşanma şansı olsa” diyebileceğim yönleri. Öte yandan oyunculuğa hazırlanılan hem karaktere hazırlanma, hem de oyunculuğunu geliştirme süreci “ senin için doğdum, yaşadım ve öldüm” noktasından çıkarıp daha renkli, katmanlı bir noktaya getiriyor. En başta insan dediğimiz canlının ne kadar katmanlı olduğuna dair bir fikre kapılmanızı sağlıyor. Tüm bunlar oyunculuğun bana kattığı kıymetli şeylerdir.

İnsanla temas edilen her meslekte bu duygular yaşanıyordur ama oyunculuk insanın kendini tanımasına daha çok fırsat veren bir meslek. Oyunculuk, akışın içinde olduğunu fark ettiğin bir hayat sunuyor.

Tiyatro, sinema ve dizi oyunculuğu… Hepsinin duygusu ve kazanımları farklı elbette. Ve oyuncu oyuncudur, bu da evet. Hangisi sana ne kazandırıyor?

Hepsi ekip işi. Oyuncu olarak tiyatroda seyirci ile yalnızsın ve oyun süresi boyunca yarattığın karakteri bir süreklilik içerisinde, bir zaman doğrusu üzerinde, giriş gelişme sonuç olarak yaşatabiliyorsun. Sahne üstünde bunu deneyimleme fırsatın oluyor. Öbür tarafta çok daha başka ilerliyor karaktere dair edindiğin deneyim. Zamanı çok daha bölerek kullanıyorsun. Bir önceki çektiğin sahne aslında dizinin sonu, bir sonraki çektiğin sahne dizinin başına ait olabiliyor. Burada biraz daha ekiple çalışmak, hikâyeyi kafanda biraz daha soyut bir yerden canlandırmak zorunda kalıyorsun, tiyatrodaki kadar fiziksel bir yerden deneyimlemiyorsun. Bu sebeple tecrübe ettikçe geliştirebileceğin konular olduğunu düşünüyorum.

Yerli ve yabancı dizileri takip ediyor musun? İzlediğin diziler arasında “favorim” dediğin bir dizi var mı?

Elimden geldiğince takip ediyorum. Breaking Bad; senaryosundan oyunculuklara, ilk bölümünden son bölümüne kadar tarihe adını altın harflerle yazdırdı bence. Muazzam bir iş. Son dönemde de işin içeriği ve çekiliş biçimi olarak beni en çok etkileyen iş Chernobyl oldu.

Sinemada, dizide ve tiyatroda, ayrı ayrı cevaplayabilirsin; kimin oynadığı rolü ya da kimi oynamak isterdin?

Sevdiğim oyuncuların oynadığı roller çok cazip geliyor çünkü adamlara zaten objektif olarak bakamıyorum. Anthony Hopkins, Will Smith,Mel Gibson, John Turturro gibi isimlerden bahsediyorum. Anthony Hopkins’in İçgüdü diye bir filmi vardı gorillerle yaşayan bir bilim adamının hikâyesini anlatıyordu, o rolü çok oynamak istemişimdir. Will Smith’in oğluyla çektiği The Pursuit of Happyness (Umudunu Kaybetme) diye bir filmi vardı; öyle bir baba oğul ilişkisinde oynamayı çok istemişimdir. Mel Gibson’ın Cehennem Silahı serisindeki adamı oynamayı çok istemişimdir. Ama bu adamlar zaten o rolü çok iyi oynadıkları için de insana çok eğlenceli geliyor. Onun dışında yaşım çok daha fazla ilerlemeden -ki ben de sınırdayım o konuda- tiyatroda Hamlet’i oynamayı çok isterdim. Genel olarak iyi oyuncular satıyor zaten oynadıkları rolleri. John Turturro’nun The Night Of dizisindeki oynadığı avukat rolü ya da Big Lebowski’de oynadığı bir bowling oyuncusu karakterlerini çok severim.

Ali boş vakitlerinde neler yapmaktan hoşlanır, nerelere gider, ne yaptığında mutlu olur?

Boş vakitlerimde ağırlıklı olarak bisiklete biniyorum. Bu, son iki üç yıldır beni en mutlu eden şey diyebilirim. Daha çok şehir içinde biniyorum. Henüz çok uzun yollara çıkamadım ancak hedeflerimden biri de bu. Biraz bisiklet mekaniğini öğrendikten ve kendim tamir edebilecek duruma geldikten sonra uzun yollara da çıkmak istiyorum. Şehirlerarası,  hatta belki Avrupa’da ülkelerarası olabilir… Kitap okumayı seviyorum. Arkadaşlarımla bir pub’a bir bara oturmayı, sevdiklerimle bir şeyler içmeyi seviyorum. Dart oynamayı seviyorum; Ankara’da başlamıştım bu aralar tekrar hayatıma girdi.

Şu an hayatının nasıl bir dönemindesin?

Şu an hayatımın kendimi tanımaya somut olarak adım attığım bir dönemindeyim. Düzenli terapiye gidiyorum. Hayatta anlamadığım bazı şeyleri ve kendimi daha fazla anlamaya çaba sarf ediyorum. Aslında düşünürsek hepimizin çok kalabalık iç seslerimiz var. Bunlarla alakalı biraz daha dingin bir yere gitmeye çalışıyorum. Kafamdaki düşünceleri dosyalar haline getirmeye çalışıyorum, çünkü zihin dediğimiz şey çok dağınık ve kontrolü ona bırakırsak iyice uçup gidiyor. Objektif düşündüğümüz konularda bile aslında sübjektifiz. Bunla alakalı konulara, insanlara biraz daha sağlıklı mesafe koyup öyle bir yerden değerlendirmeye çalışıyorum. Kendime ve insanlara haksızlık etmemeye çalışıyorum.

İş konusunda da daha görünürlük çabası içerisindeyim galiba. İşin zaten doğası gereği başına gelebilecek olan görünürlük durumu biraz daha çaba sarf ettiğim bir şey haline geldi. Çünkü bunun bir maddi dönüşü olursa nihayetinde ben de kendimi geliştireceğim konularla ilgili biraz daha rahat olurum gibi geliyor. Bu sebeple tiyatroya ayırdığım zamanı biraz daha azaltıp sinema ve televizyon dünyasına enerjimi daha fazla aktarmak istiyorum. Biraz da kalıcılıkla alakalı bir süreç galiba bu. Daha kalıcı bir şeyler yapmak istiyorum. Hayatımda genel olarak böyle bir dönemdeyim. İstanbul bir derya, insan burada duygusal olarak çok inişli çıkışlı günler geçiriyor. Bunu biraz daha dengede tutup biraz daha dingin olmaya başıma gelenleri daha olgun bir bakışla değerlendirmeye çalışıyorum. Başlı başına zaten bir macera bu. Bu dönem içerisinde yaptığım şeylerin çoğu mutlu ediyor beni.

Şu an bir yazlık dizi çekiyoruz Star TV’ye Benim Tatlı Yalanım diye, umarım yazlıktan daha uzun ömürlü bir iş olur. Bu dizi çekimlerinde de çok eğleniyorum. Çünkü oynadığım rolü seviyorum ve ekiple de aram çok iyi. Tüm bunlar beni mutlu ediyor şu an.

Oğlun olsa oyuncu olması için onay verir miydin? Ve ona neyi öğütlerdin?

Evet, oğlum ya da kızım olsa kesinlikle seçeceği her mesleğe onay verirdim, karşı duramazdım. Çünkü ben bizimkilerden öyle öğrenmedim ve çocuğumun varoluşuna müdahale edebileceğimi sanmıyorum. Endişe ederdim evet, kesinlikle endişelenirdim ama onay verirdim. Öğütleyeceğim şey de risk alması olurdu. Ne olursa olsun elindeki, en rahata düştüğü, ona her şeyin kolay geldiği yerde daha zoru nasıl yakalayacağını, nasıl daha iyi hamleler yaparak kendini o rahat ortamdan çıkarması gerektiğini söylerdim.

Bir şeyler öğrenmek istiyorsak, kendimizi geliştirmek istiyorsak bunu yapmak zorundayız yani bu her zaman gittiği belli bir yol varsa, ayda bir o yolu değiştirmek bile olabilir. Rolle alakalı olarak ilk aklına gelen şeyi yapmamasını, en azından denemesini, gerekiyorsa risk almasını, daha büyük adımlar atmasını, belki dünyanın farklı yerlerine gidip bunu deneyimlemeye çabalamasını öğütlerdim ve bu konuda teşvik ederdim.

Hayatta karışına çıkan zorluklarla başa çıkmak ve motive olmak için kendine neler söylersin?

Hayatta karşıma çıkan zorluklarla alakalı kendime bunun, oyunun bir parçası olduğunu söylemeye çalışıyorum. Yani etrafımızda görüyoruz türlü türlü hayatlar, meslekler, yaşamlar var. Ve herkes farklı zorluklarla karşılaşıyor, kolay olan bir şey yok. Bir şeyi öğrenmek, bir şeyi iyi yapmak istiyorsan kolay bir yol yok. Durup dururken başımıza zorluklar gelebilir sağlıkla alakalı vs., bütün bunların üstesinden geleceğimiz ve üstesinden gelebilirsek de çok büyük farkındalığa ulaştıracak şeyler olduğunu söylüyorum. Yani yaşadığımız her şey yeni bir şey öğrenmek için vesileymiş gibi geliyor bana. Böyle bir yerden motive etmeye çalışıyorum kendimi. Ama şunu da itiraf etmem gerekiyor, sanırım bu konuda motive olabilmek için insanın en büyük güç kaynağı, desteği de ailesi ve arkadaşları oluyor. Yani onların varlığını, sevgisini eğer bir şekilde hissedebiliyorsan zaten hayatta her şey olduğundan daha kolay gözüküyor. Bazen evet, onların varlığı yetmiyor gibi gelebilir ama işte o zamanda her şeyin yeni bir şeye vesile olacağı yeni bir dünya açacağı durumunu kabul etmem gerekiyormuş gibime geliyor.

Gelecekte yapılacaklar listenin ilk üç sırasında neler var?

Listemde yemek yapmayı öğrenmek var çünkü dışarıdan yemek yemekten çok sıkıldım. Kahvaltımı hazırlıyorum ama yemek yapmayı da öğrenmem gerekiyor. Listemin devamında bisikletle Avrupa seyahati ve yurtdışında oyunculuk deneyimi yer alıyor.

Ali Yoğurtçuoğlu ile röportaj yapacak olsan sen ona ne sorardın?

Şöyle bir soru sorardım; “Hedeflerin ve hayallerin olduğundan bahsediyorsun, bunları şu an ya da yarın yapmaktan seni alıkoyan şey ne ve bunla alakalı ne yapmayı düşünüyorsun?”

E cevapla o zaman…

Korkular sanırım alıkoyan. Ya bugüne kadar sahip olduğum şeyler elimden kayar giderse düşüncesi. Ya kendimi yine her şeyin en başına dönmüş olarak bulursam… Ya olmazsa ya başaramazsam düşüncesi… Bunla alakalı olarak yapmam gereken şey; üstüne gitmek zorundayım. Yarın şu sokakta meczup gibi dolaşsam ne olur ki yani? Çok fazla önem veriyoruz bazı şeylere. Maneviyatta ya da maddiyatta sahip olduğumuzu düşündüğümüz şeylere fazla önem veriyoruz. Ama koskoca evrende sadece bir toz zerresiyiz. Bu düşüncenin getirdiği önemli bir bakış açısı var diye düşünüyorum. O sebeple tüm bunların üstüne gitmek lazım. Kaybetmekten, düşmekten korkmamak önemli. Bunu söylemek çok kolay ama hayata geçirebilmek için bir hamlede bulunmak gerek. Mesela en basitinden yarın gidip sebze alıp iki kez yaksam da, tadı bir şeye benzemese de sebze yemeği yapmayı deneyerek buna başlayabilirim.

Teşekkürler Ali; samimi ve dolu dolu cevapların için.

Röportaj: Erkan Sevinç | drerkansevinc@gmail.com

Alsancak bildiğiniz gibi İzmir’in Konak ilçesine bağlı bir semt. İzmir dendiğinde ilk olarak Alsancak ve Kordon akla geliyor. Burada olan kültürün kalıcı olması ve gelecek kuşaklara aktarılması önemli. Bu değerleri artırarak yaşattığımız sürece kent kimliğini de yaşatırız. Kentler yarattıkları ruhla çoğalır ve değerli olur. Tüm dünyada marka kentler lafı terk edilmeye başlanıyor. Mahallelerin ve kentlerin ruhundan bahsediliyor. Alsancak’ın eski adı “Punto“. Kıbrıs Şehitleri Caddesi, Mustafa Bey Caddesi, Gül Sokak, Alsancak Garı, Gündoğdu Meydanı bu semtimizin sınırları içerisinde yer alıyor. Alsancak’ı koruyan ve güzelleştiren bir dernek var. Yerel yönetimlerle işbirliği yapan bu derneğin başında da Eczacı Dilek Olcay…

Nerdeyse 24 saatinizi alan Alsancak Koruma ve Güzelleştirme Derneği’nin öyküsünden başlayalım.

1999 yılında 27 semt sakini kurduk derneğimizi. Halen 186 üyemiz var. Dernekte Levanten ve Musevi üyelerimiz de mevcut. Politikadan uzağız. Din, dil, ırk farkı gözetmiyoruz. Birçok aktivitemiz var. Geleneksel ödüllerimiz var. Yaşayan insanlara yaşarken değer vermek amaçlı ödüller, vefa ödülleri bunlar. İki ödül törenimizde seçtiğimiz insanlar çok farklı kesimlerden. Mesela en son, Kıbrıs Şehitleri Belediye Sokağı’nda 41 senedir anahtar yapan bir kişiyi ödüllendirdik. Dernekte her birimiz birbirimizi tamamlıyoruz. Değişik meslek dallarından insanlar var. İyi niyetle, şevkle çalışıyor herkes. Çok güzel insanlar.

Sadece ödül törenleri değil elbette.

Tabii ki. Tavla ve Satranç Turnuvaları ve halkı bilinçlendirmeye yönelik sağlık seminerleri düzenliyoruz. Türkiye’nin ilk Görme Özürlüler Kitaplığı olan TÜRGÖK’ün hizmetlerini anlatmak ve daha çok bağışçı bularak kitaplıktaki kabartma kitap sayısını artırmak için başlattığımız “Bir Kitapla Bin Yaşa” kampanyası amacına ulaştı. Artık marka haline gelen Alsancak Şenliği’miz var. Bu sene Eylül sonu Ekim başı gibi yapacağız. Çocuklar okullarda ödüllü projeler yapıyorlar; biz de bu projelerin şenlikte sergilenmesini sağlayacağız. Alsancak Şenliği’nin ana destekçisi Konak Belediyesi yanı sıra Milli Eğitim de destek verecek. Bir bilim şenliği yaşanacak adeta. 9 Eylül Üniversitesi’nden öğrenciler sokaklarda resim yapacaklar. Ben onları izlerken kendimi bir anda Paris’te Seine nehri yanında gibi hissediyorum. Daha pek çok yeni projemiz var bu yıl için.

Başkanlar değişti ama…

Her gelenle iyi ilişkiler kurduk. Konak’ın yeni başkanı deneyimli bir isim. Belediyeciliği biliyor. Geçenlerde kendisini ziyaret edip neler yaptığımızı gösteren bir dosya sunduk. Konak Belediyesi ile iki proje yürütüyoruz. Biri “Atatürk’ün Çocukları” diğeri “Alsancak Şenliği”. En yakın zamanda Tunç Bey’e de gideceğiz. İzmir’i bir bütün olarak düşünmek lazım. Sonuç almak için temizlik gibi alanlarda her iki belediye ile çalışmalıyız. İnsanlar nereye şikayet edeceklerini bile bilmiyorlar.

Peki bugüne kadar hangi sorunlarda çözüme ulaştınız?

24 saat çalışan bir yer Alsancak. 24 saat yaşıyoruz, yaşıyor. Ana caddeler Büyükşehir’in, ara sokaklar Konak Belediyesi’nin görev kapsamında. İlgililere sorunları iletiyoruz. Güvenlik en önemli sorundu; bu konuda epey mesafe alındı. Hem Kıbrıs Şehitleri’nde hem de Kordon’da gürültü konusu var. Özellikle Kıbrıs Şehitleri için bir çalışma başlattık. Çöp toplamaktan müzik yapanlara kadar. Kordon ile ilgili de çalışmalarımız var. Kordon’daki işletmeler de sorumluluk sahibi olmalı. Kordon’a her taraftan insan geliyor, zengini, fakiri; herkes mutlu olmalı.

Derneğe üye olmak için Alsancak’ta ikametgah şartı var mı?

Hayır. Alsancak’ta oturmak şartı yok; Alsancak’ı sevmesi lazım. Bizden sonra birkaç tane daha semt derneği kuruldu ama kalıcı olamadı. İzmir güzel bir şehir. İşte bu güzel şehrin semti Alsancak. Alsancak’a yapılacak her çalışmada varız.

Derneğe bir daldık, size gelemedik. Şöyle okul yıllarına dönelim. Neden eczacılık?

Ankara’da Kimya Mühendisliği’ni kazanmıştım ama o yıllarda siyasi olaylar vardı. Ailem “Ankara’yı unut” deyince yolum Yakın Doğu Üniversitesi Eczacılık Fakültesi ile kesişti. 24 sene aktif eczacılık yaptım. Okul yıllarında da Yardım Sevenler Derneği sivil toplum kuruluşlarında çalışırdım. Annem öğretmen. İki üniversite bitirmiş. Hem dil tarih, hem konservatuar. Babamın İzmir’deki çoğu yapıda emeği vardır. Bize hep eğitimin öneminden bahsettiler. Ben de sadece çocuklarımla ilgili değil, her alanda önce eğitimi ön plana çıkarırım. Oğlum da, kızım da başarılı öğrenim hayatlarından sonra iş yaşamına adım attılar.

Sadece tek dernek değil herhalde…

En az 10 dernekte faal olarak çalıştım, çalışıyorum. Ama öncelik her zaman Alsancak Koruma ve Güzelleştirme Derneği’mizde.

Yaz ayları Çeşme ayları mı?

Artık Çeşme’deki evimi açmıyorum. Altın Yunus’ta kalıyoruz 1.5 ay. Böylesi daha rahat oluyor.

Dilek Olcay sivil toplum örgütü çalışmaları dışında neler yapar?

Valla bol bol seyahat ederim. Kitap okurum çokça. Tercihim polisiye romanlar. Televizyonda yabancı dizileri takip etmeye çalışıyorum. Başta Ali Kocatepe olmak üzere Alsancak’tan yetişme sanatçıları dinlemeyi çok seviyorum. Bol bol da yürüyüş yaparım.

Eee alışveriş?

Alışveriş yaparım; hangi kadın yapmaz ki? Çanta da alırım ayakkabı da. Her kadının vazgeçilmez alışveriş kalemi. Ve tabi ki takı da… Çok severim.

Alsancak semtinin eski adı da Punta’dır… Peki neden Punta? Halk arasında bir söylenti vardır: “Eski zamanlarda bu yörenin limanında çalışan Rum görevliler ve hamallar İzmir’in rutubetli havasından ve soğuğundan dolayı zatürreye yakalanırlarmış. Zatürre olanların akciğerlerinde nokta şeklinde lekeler oluşur ve nokta Yunanca’da “Punta”dır. İşte Alsancak körfezinin o iliklere işleyen havası nedeniyle bu semte de “Punta” adı verilmiş.

Mimar Hasan Cenk Dereli’yi üç yıl önce Bornova Container Hall’de düzenlenen PechaKucha gecesinde tanıdım. İlham veren işlere imza atanların kendilerine verilen kısa sürede başarı öykülerini dinleyip sunumlarını izlediğimiz bir geceydi. Çok etkilendim. Organizasyon Cenk Dereli’ye aitti. Bilgiye ve devamlılığa ulaşmanın en güzel yolu sosyal medyadan kendisini takibe aldım. Hep faklı ve güzel işlere imza atan ve beni tanımadığım meslek ve yeteneklerle buluşturan Cenk Hasan Dereli’yi bu ayki konuğum olarak seçtim.

Cenk İzmir doğumlu. İzmir Bornova Anadolu Lisesi’nden mezun olmuş. 2007 yılında İstanbul Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakültesi’ndeki lisans eğitimini, 2010 yılında yüksek lisans eğitimini, “Kentsel Mekanda Gündelik Yaratıcılık” adlı, kentlinin gündelik hayata ve kentsel mekana yaratıcı katkılarını araştıran tez ile tamamlamış. Slovenya ve İstanbul Tasarım Bienallerine işleri ile katılmış, Parson-Paris Creative Residency Programına seçilmiş. Atölye, seminer, yarışma ve tasarım buluşmaları düzenliyor. İstanbul Teknik Üniversitesi’ndeki doktora çalışmasını 2017 yılında “Unesco Yaratıcı Kentler Ağı Tasarım Kenti Kriterleri Bağlamında İzmir’in Değerlendirilmesi” başlıklı tezle tamamladı. ,İstanbul Teknik Üniversitesi’nde doktora çalışmalarına devam ediyor.  Bugün, kurucusu olduğu NOBON markasını yönetiyor.

Cenk, İzmir’e ne zaman geldin?

10 Mayıs 1983 yılında İzmir’de dünyaya geldim, yani ben İzmirliyim. İzmir’de doğup büyüdüm, “İzmir’den ilk ne zaman gittim?” ilk soru bu. 2001 yılında üniversite okumaya gittim. İstanbul Teknik Üniversitesi Mimarlık fakültesine, sonra yüksek lisansa devam ettim. Araştırma görevlisi olarak çalıştım. Bir süre sonra doktoraya devam ettim. 2011 yılında doktoranın ilk zamanlarında “İzmir Kıyı Projesi” nedeniyle İzmir’e tekrar gelmeye başladım. İzmir’e tatiller için tabii ki gidip geliyordum ama bir iş dolayısıyla hep de dönmek istemişimdir. İzmir’e nasıl dönebilirim neler yapabilirim diye düşünürken bu proje benim için bir milat oldu. İzmir Kıyı Projesi şimdi İzmir Deniz diye biliniyor. İzmir körfezinin 40 km alanının yeniden tasarlanması projesiydi. Bugün gördüğümüz Güzelyalı Sahili, Göztepe Sahili, Konak Meydanı, Pasaport İskelesi’nin yeniden düzenlenmesi, Bayraklı Sahili sonrasında Turan ve tüm Karşıyaka Sahilini düzenleyen ve görünür hale getirmiş olan projelerin hepsi aslında 2011 yılında başlamıştır. 100’den fazla meslek profesyonelinin dahil olduğu büyük bir tasarım çalışmasıydı. Uzun yıllar şehrin dışında kalmış olmak ve şehirde kimseyi tanımamak dezavantajını o proje sayesinde ben hızlıca atlattım. İzmir’in yeni opera binasının mimarı Mehmet Kütükçüoğlu da o projenin içindeydi.

Bornova’da bulunan opera binası mı?

Hayır, Mavişehir’de inşa edilen yarışma projesiyle Mehmet Bey’in angajmanı vardı, o kazanmıştı. Karşıyaka’nın proje koordinatörü oydu. Mesela Nevzat Sayın İzmir mezunu bir mimar. Yıllardır da gidip geliyor. Dikili’de Yahşibey mahallesinde yaptığı evler var. İlhan Tekeli’nin genel koordinatör olduğu Aziz Kocaoğlu’nun önderliğinde 2009 yılında başlamış olan Kültür Çalıştayı ve Projeler dizisinin devamı olan projeydi. Bende bu projede pek çok insan tanımış oldum. İzmir’de bir sürü insanla tanıştığım için bir şeyler yapmaya başlayabilirim diye düşündüm. İstanbul’da başka işler yapıyordum, arkadaşlarımla ortak bir ofisimiz ve bir barımız vardı. 2012 yılı olduğunda İstanbul’da yaptığım bazı işlerin bir kısmını İzmir’de denemeye karar verdim.

İstanbul’daki PechaKucha Nights başkasının etkinliği miydi?

Evet, her şehirde o sorumluluğu alan kişi tarafından organize ediliyor. İstanbul’da yaptığımız mimari projelerimizi, kültür girişimciliğimizi ve diğer şeyleri İzmir’e taşıyarak bu etkinliği insanlarla tanışmak için bir araç olarak kullanmayı düşündüm. PechaKucha Night 2003 yılında, mimar İngiliz bir çiftin Tokyo’da başlattığı uluslararası bir etkinlik. Bu çift İngiltere’den Tokyo’ya gidip yerleşmiş, orada bir takım işler yapmaya başlamış. Sonra çok fazla çalıştıkları için arkadaşlarının yaptıklarından haberdar olmadıklarını görüyorlar. Arkadaşlarıyla ve kendi yaratıcı çevreleriyle kopukluklarını tespit edip, bu kopukluğu bir bahane yaratıp aşmaya çalışıyorlar ve o bahanede bu etkinlik oluyor. Mimarlar normalde çok konuşur. Kendilerinden de biliyorlar ve o yüzden otomatik olarak 20 saniyede bir değişen 20 slaytla bir konsept yaratıyorlar. Buluştukları zaman anlatmak istedikleri projeyi bu 20 slaytı kullanarak anlatıyorlar. Bu konsept katılanların çok hoşuna gidiyor. Uluslararası bir ofis olduklarından, yurtdışından gelenleri yerli kitleyle buluşturmak için bu etkinliği kullanıyorlar. Oraya gidenler de geldikleri yerde “Biz de bunu kullansak mı?” diye düşünüyorlar.

Yani zincir gibi?

Evet bir zincir gibi. Biz etkinliği başlattığımızda 2013 yılının Şubat ayıydı. O sırada 720 şehirde düzenleniyordu. Yani 10 sene içerisinde epeyce yayılmış. Ama daha da ilginç kısmı 2013’den 2019 yılına geldiğimizde 1100’dan fazla şehirde düzenlenmiş.

PechaKucha’nın kapsamında “ilham veren işler” var, #izmirdeoluyor var…

Ben tamamen şehirden şikayet etmeyen, kendi yaptığı işe tutkuyla sarılan bunun üzerine konuşan insanlarla arkadaşlık etmek istiyorum. Bunun için de bu etkinliği yapıyorum. Yani benim için insan tanıma ve arkadaş edinme etkinliği ve bunlar da özel insanlar… “O iş olmaz, onu başka yerde yapacaksın” diyen mantalitenin karşısında pek çok insan pek çok iş yapıyor. Zaten bu şehri de çoğunlukla yaşanır ya da keyifli bir hale onlar getiriyor. İnsanlarla bir şey konuştuğumuz zaman “Sen ne yapmak istiyorsun” diyorum gayet net “Şunu yapmak istiyorum” diyor. “Benim şöyle bir kabiliyetim var, onun böyle bir imkânı var. Ben sizi bir araya getireceğim siz de bunu yapacaksınız” diyorum. Bugüne kadar etkinlikte 161 kişi sunum yaptı. Bunlar bir sürü farklı alandan; aralarında tasarımcılar, sosyal girişimciler, ticari girişimciler, iş insanları, meslek örgütlerinden temsilciler, sanatçılar var… Bir sürü insanla tanışılıyor, herkes bambaşka işlerle uğraşıyor. Benim yapmayı sevdiğim şeylerden bir tanesi de bütün bu tanıştığım insanları kendi imkânlarıyla kendi kabiliyetleriyle bir araya getirip toplamından daha fazlasını yaratabilecek bazı şeyler yapmak.

Etkinlik başında hep anlatıyorum bu iş biraz alışılmış kafa dışına çıkmakla alakalı. Coğrafya olarak eksik yok; dört milyon insan var, kent ekonomisi bağımsız ülkenin genel sosyokültürel psikolojisinden ayrı oldukça özgür bir ortam. Ama hep üçüncü, hatta bazen dördüncü şehir. Benim bir sloganım var “İzmir’de oluyor” diye, İzmir’de her şeyi yapmak mümkün demek bu. Yani “bu iş İzmir’de yapılmaz, İzmirliyle bu iş olmaz” diye bir şey yok, oluyor. İzmir’de konser oluyor, İzmir’de tasarım festivali oluyor, İzmir’de dezavantajlı gruplar için atölyeler oluyor. Aslında kentte olup biten şeylerin bilinirliğini arttırmak önemli.

Türkiye’de hangi şehirlerde var?

İstanbul, İzmir, Eskişehir, Ankara, Bodrum’da var. Bursa’da da var ama daha hiç etkinlik yapılmadı. Biz şehir olarak ikinciyiz.

Ben Container Hall’de izlemiştim, kaçıncısı bilmiyorum ya iki ya üç…

Onuncu etkinlikten sonra olabilir. İlk başladığında etkinlik amacı vardı. O dönemde İzmir’de pek bir şey olmaz, kimse bir şey yapmazdı. Bugünkü kadar popüler değildi İzmir.

Peki, neden illa İzmir’i istedin? İstanbul gibi hareketli, sosyal yönden canlı, iş yönünden fırsatlıyken neden İzmir’i seçtin? Gönül bağımı, bir aşk mı?

Aşk… Politik bir slogan gibi olacak ama öyle. Ben bütün çocukluğumu daha doğrusu çoğunluğunu Batı Anadolu’da gezerek geçirdim. Kültür turu ekibine dâhildi benim ailem. Hafta sonu tatilinde ya da uzun tatillerde sürekli yakın yerlere gidilirdi ve arkeolojik kentler ziyaret edilirdi.

Ailenin ilgisi seni de yönlendirmiş…

Evet, onların kültür turlarına bir ilgisi vardı. Ben her hafta sonu bazı değerler paylaştığımız bir grup insanla beraberdim.

Arkadaş, yakın çevre?

Hiç tanımadığım insanlar, her seferinde yeni insanlarla tanıştığınız ve değişen bir çevreniz var. Onlarla böyle disiplinli bir şekilde, iki haftada bir hafta sonları buluşup, uzun kilometreler kat edip, pek fazla insanın ziyaret etmediği yerleri ziyaret ediyorsunuz. Sonra akşamın bir vaktinde dönüyorsunuz ve inanılmaz yorgun olarak geliyorsunuz. Ertesi gün işe gidiyorsunuz. Şimdi bu standart bir hafta sonu eğlencesinden ya da dinlencesinden farklı bir şey. Ama o deneyimin zenginliği ve yaşadığınız coğrafya bağlıyor sizi. Beraber hareket etme istediğiniz insanlara bağlıyor. Aslında bir cemiyeti kuvvetlendiriyor ve bir sosyal ağ kuruyorsunuz. Coğrafyanıza dair kalıplaşmış laflara yani kalıplaşmış cevaplara.

Genelleşmiş inançlar var…

Negatif olayların genellemelerinden ikna olmuyorsunuz. Bir de elinizde neyin olduğunu biliyorsunuz. Evet gerçekten işlemeyen ya da yeterince iyi işlemeyen bir şey varsa onu yerinde görüp, sonra eğer gerçekten niyetiniz onu iyileştirmekse, neler yapabileceğinizi anlıyorsunuz. Uzaktan akıl vermekle olmuyor. Olmadığını bizde milletçe biliyoruz. Biliyorsunuz ki Türkiye’de her insan her işi biliyor. Buna rağmen pek çok şey işlemiyor.

Mesela, televizyon programları futbol yorumlarıyla dolu ama Türkiye ne kendi içerisinde ne de küresel alanda bu konuda devrim yaratıyor. Ama aynı şey bizim gündelik hayatımızda da var, kendi hayatımızı değiştirmektense, başkasına akıl verip onun bir şeyler değiştirmesini bekliyoruz. İşte bu keşifler, geziler bire bir bu durumlarla yüzleşmek, insanları daha sessiz ve daha çok eylem odaklı hale getiriyor. En azından benim için öyle ve bütün o coğrafyayı da görmüş olduğum için ben buraları seviyorum. Pek çok insanla tanıştım sadece İzmir’de de değil. Gittiğimiz yerlerde de güzellikler yaratmak özgüvenle pek çok iş yaratan ya da düzgün çerçevelerle emeğinin karşılığında çok doğru inşa eden insanlar gördüm.

Coğrafya deyince, İzmir olmasaydı en çok neresinde yaşamak isterdin Türkiye’nin?

Türkiye’nin neresinde yaşamak isterdim hiç düşünmedim… Ege ve deniz insanıyım, öyle büyüdüm. Çok sevdiğim bir laf var, “Değişen İzmir’i Anlamak” diye bir kitapta okumuştum. Çok iyi bir kitaptır. Onun son bölümünde geçiyordu. “İnsanların çocukluğu kendi anavatanıdır” diyordu kitapta. O yüzden deniz kenarında, suyun yanında ve toprağa yakın bir yerde yaşamak isterdim. Batı Anadolu olabilir. Güney Batı Anadolu’da olabilir. Şehir söyleyemem.

Bu özelliğin İzmir için bir kazanç, çünkü çok çalışıyorsun.

Ben mimarım. Mimarlık okudum ama etkinlikler organize ediyorum çoğunlukla…

Başarılı bir mimarsın; binalara, yeni sitelere, yeni rezidanslara girebilir çok daha iyi kazanabilirsin. Ama bunun yanında pek çok çalışmada görüyorum ben seni. Demek ki seni başka şeyler besliyor…

Bazen o işlere giren biri olabilmeyi istiyorum açıkçası. Kesinlikle karşı değilim ama iki şeyden bahsedebilirim. Bir tanesi üniversite okurken piyasa ortamına biraz uzaktım. Antik kentlerin tarihine olan merakım ve coğrafyayı gezip insanlarla kurduğum ilişki. Garip bir his verdi bana. Her şey kurulup yıkılmış. En görkemli yapılar bile zamana dayanamamış.

Bu dünyaya başka bir bina daha lazım değil, gerçekten öyle. Mimarlık eğitimi garip bir eğitim diye söylerlerdi. İnsan sonradan anlıyor. Mimarlık eğitimi geniş bir formasyon veriyor. Zaten üniversite bir meslek edindirme alanı değil, bir bilgi alanı. Önemli olan üniversite ortamı içinde karşılaştığınız insanlar. Ben İstanbul Teknik Üniversitesi mimarlık fakültesi okudum. Her tipten insanın hem karakter hem de akademik yönden bulunduğu bir ortamdı. Benim muhteşem hocalarım oldu. Birçoğuyla hala görüşüyorum. Bazıları hala muhteşem işler yapmaya devam ediyor. Oradaki kadrolar biraz dağıldı ama başka yerlerde muhteşem işler yapıyorlar. Aslında düşünülürse “mimar” sadece bir isim. Belediyede çalışan mimar var, şantiyede çalışan mimar var, tasarımcı mimar var, bunların bazılarını bir arada yapan mimar var, endüstriyel tasarım odağındaki küçük ölçekli işler yapan mimar var, iç mimarlık ya da dekorasyon yapan mimar var, AVM inşa edenler var, ben sadece taş yapılar yapacağım diyenlerde var. Bunlar kişinin odaklanması ile alakalı.

Ben “bir bina daha buraya lazım değil” diye düşünüyorum. Türkiye’de inşaat sektörünün ve bunun içerisindeki karakterlerin, mimarın hem yerel yönetimlerle, hem piyasaya olan ilişkilerini görüp anlayıp okudukça şöyle düşünmeye başladım: “Bazı şeyler benim için doğru değil ve bana doğru gelmiyor. O zaman benim mimarlığım ne?”. Benim buna karar vermem lazım. Ben mimarlığı çok seviyorum, mimarlık etkinlikleri yapmayı çok seviyorum, mimarlardan bir şeyler öğrenmek için mimarlık öğrencileriyle atölyeler yapmayı çok seviyorum. Yeni hayaller ekebilmek, insanlara ilham verebilmek için mimarları buluşturan parti ve eğlence kısmını seviyorum.  Sosyal birliktelik olduğu zaman meslek alanında farklı bir mücadele olacağını düşünüyorum.

Geçenlerde Ekonomi Üniversitesi öğrencileriyle oldu galiba etkinliğiniz?

Evet. Mimarlık etkinliklerini organize etmeyi seviyorum. Mesela İzmir’de mimarlık filmleri izletmek istiyorum. Onların haklarını alıyorum, ondan sonra onları kamuya açık gösterim şeklinde organize ediyorum. İsveç’te gördüğüm bir sergi, İzmir’de de olmalı diyorum, gidiyorum o serginin sahibiyle konuşuyorum ve İzmir’deki mekânı ayarlıyorum. Üretilmesi gereken bütün şeylerin sergileneceği sergi tasarımını yapıp onu gerçekleştiriyorum. Bütün bunlar benim mimarlığım aslında.

Bu da bir mimarlık…

Evet, bu da benim seçtiğim mimarlık. Etkinlik organizasyonu dışında bar, restoran tasarımları da yaptım ben.

Etkinlik mimarı mısın o zaman?

Çoğunlukla öyleyim. Mekânsal tasarımlar da yapıyorum. Ama etkinlikleri seviyorum İstanbul’da Gece kulüpleri, barlar yaptım. Restoranlar, barlar, küçük evler özellikle Beyoğlu çevresindeki evlerin yeniden yapılması. Ama dönüp dolaşıp çoğunlukla yaptığım şey bu etkinlikler. Çünkü mimarlık çok yavaş ilerleyen bir meslek. Tasarım alanlarında ilerleyenlerin en yavaşı. Bir de ölçeğiniz büyürse… Bir müstakil evden, yüzlerce konukluk bir projeye doğru büyütün ya da bir AVM’yi düşünün, tasarım süreçleri ve inşaat süreçleri toplamda belki dört seneye falan yayılacak. Belki beş seneyi bulacak. Hesap yaptığın zaman bu mesleğe otuzunda başlayan bir insan, altmış yaşına gelinceye kadar altı tane proje denk gelir.

Şantiyelerde çalışıyorken, şantiyeleri seven birçok mimarla tanıştım. Resmen her şeyini seviyorlar. Sabah yedide gelmek, gece dörtlerde gitmek onları yormuyor. Büyük bir proje için beş altı senelerini veriyorlar. İşler böyle olunca beş altı proje yapabiliyorlar. Bu benim için fazla yavaş bir faaliyet. Bir de elinin değdiği insan sayısı da çok farklı. Benim yaptığım etkinliklerin izleyicisi Ülke ve dünya koşullarına göre Beş yüz kişiye de çıkıyor; iki yüz kişiden aşağıya inmiyor. Planlaması tasarlaması kısa bir zamanda oluyor ve her şey gözlerimin önünde olup bitiyor. Orada olan insanlarla beraber deneyimliyor, yaşıyor, nefes alıyoruz, kalplerimizin birlikte atıyor…

Aslında sinerji yaratıyorsun…

Evet, deneyimleyip “Tamam, şimdi ne yapıyoruz?” diyebileceğim bir şey. Bence aynı eğitimden geçip ömründe sadece altı proje yapmak bir tercih. Ben belki ömrüm boyunca üç yüz dört yüz tane irili ufaklı proje yapabilirim. Çizimler yapıyorum ama ölçeğimi biliyorum. Benim ölçeğim hiçbir zaman çok konutlu projeler yapmak değil. Benim ölçeğim daha başka bir ölçek. Yaptığım mimarlık mı? Yapısal mimari işleri de, bir bina lazım mı dünyaya dediğim işlerin karşılığına denk gelen, onlara cevap veren işler. Herkes İçin Mimarlık Derneği ile yaptığım projeleri çok önemsiyorum. Orada gerçekten yapı işleri yapılıyor. Doğrudan insanlara çok faydalı olabilecek işler yapılıyor. Bir köyde olabilir ya da mahrumiyet alanında Anadolu’nun kalbinde olabilir. Köydeki bir okul bahçesinde, o bahçenin kullanıcılarıyla yani öğrencilerle birlikte tasarımı yapılıyor mesela.

Peki, İzmir’de iyileştirilmesini istediğin semtler var mı?

Semt değil de sokak halleri, sokak kullanımlarına dair söyleyeceklerim olabilir.

Dar sokak gibi değil mi?

Evet ya da taşıt sorunu, park yerleri… Ben mesela İstanbul’da yaşarken hiç özel taşıt kullanmıyordum ama İzmir’de araba kullanmayı çok seviyorum. İzmir sizi çevresinde de yaşatan bir şehir. Yani gidilecek çok yer var, kentin keyfini çıkarmak istiyorsanız bence şehir içinde toplu taşımayı tercih etmelisiniz. Giderek de daha bağlantılı bir hale geliyor. Diyelim ki İstanbul’da 45 dakikada bir başka mahalleye ulaşabilirsiniz ama burada 35-40 dakika yol aldığınızda dünyadaki en güzel denizlerden bir tanesine girebilirsiniz, dünya mirası listesindeki bir kalıntıyı ziyaret edebilirsiniz, sadece orada pişen bir yemek yiyebilir ya da hiçbir şey tüketmeden sadece manzaranın keyfine varıp sessizliği içinize çekebilirsiniz. Bu büyük bir keyif, tabi böyle olunca araç kullanmayı çok seviyorum burada ama otopark problemi var. Böyle olunca da mimarlıkla ilgili yazdığım ve konuştuğum bazı şeyleri çok düşünüyorum. Bir şeyler düzelebilir mi? Emin değilim. Şurayı düzeltelim işler yoluna girebilsin demek mümkün mü? Bilemiyorum. Bazen bu sorunu İzmir’de çözmeye çalışmak yerine daha küçük ölçekli başka bir kentte, bu iş problem haline gelmeden, buna yönelik fikirler geliştirmeyi daha anlamlı buluyorum. Kent planlarını ona göre yapmak, belki de İzmir’e ders olabilecek projeler üretmek. İzmir ölçeğinde bu projeleri yapmak için çok radikal kararlar almak lazım. İnsanların uyum süreçleri var. Her şey ilk başta tepki görüyor. Tramvay da en başında çok tepki gördü, metro da çok tepki gördü. Aslında hem zaman, olarak hem ekonomik olarak bize dönüşü var. Sadece biraz fikre alışmak gerekiyor.

Sen kendin için çiziyorsun…

Evet, ben kendim için çiziyorum ama bir yandan da inşa edilmesi amaçlı bir şeyler çiziyorum kendi kendime. Fakat bunlar çoğunlukla kağıtta kalıyor…

Instagramda sık sık #givemeanisland #banabiradaverin etiketiyle çizimlerini paylaşıyorsun. Peki, sana bir ada veriyorum, neyle donatırsın, neyle doldurursun adanı?

Pek bir şeyle doldurmam. Bir tekne bağlardım, çünkü mavi yolculukları seviyorum. Aslında benim çizdiğim şeyler Kız Kulesi’ne de benziyor, Slovenya’da Bled’de suyun ortasında bir adadaki bir manastıra da. Manastıra su seviyesinden bir merdivenle çıkıyorsunuz, o beni çok etkilemişti. Nedense öyle bir şeyler çizmeye başlamıştım. Bu manastırın benzerini ama yıkık halini bir mavi yolculuk sırasında Göcek’te bir adada gördüm. Fethiye’deki Kayaköy’ün bir ada üstünde olduğunu düşünün. Adaya çıktığınız zaman yollar olduğunu görüyorsunuz uzaktan gördüğünüz duvarların nasıl sokaklar belirlediğini görüyorsunuz. O yolların, o yaşantıların yok olması oldukça melankolik bir his. Çok güçlü bir duygu. Tek gerçek olan şey o karşılaşma anında hissettiğiniz şey. O da böyle tekinsizlik hisleriyle hayranlık arasında hiçbir gündelik referansa karşılık gelmeyen şeyler… Onları çağrıştırdığı için çiziyordum ama bana bir ada verilse tekne bağlardım yani başka bir şey yapmam.

Kentin düzenlenmesi konusunda İzmir’in yetenekleri konusunda ne düşünüyorsun?

Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Türkiye’deki gerçekten en iyi güzel sanatlar fakültelerinden bir tanesi. Oradaki insanlar “yıllarca duracak şeyler yapmak istiyorum” dediklerinde onları durduran tek şey herhalde imkanları bir araya getirmek olabilir. Eğer insanlar o imkanların orada olduğunu bilebilirse daha çok enstalasyon olur çevrede.

İzmir, Kemalpaşa’da Nif Bağları’nda gerçekleştirdiğin Forced Migration (Zorunlu Göç) adlı enstalasyonun Bükreş Trianal’inin bir bölümü olan East-Centric Arhitext Awards 2019’a aday gösterildi. Bu iş ve yaşadığımız zorunlu göçler hakkında ne söylersin?

Öncelikli olarak sanatı tasarımdan ayıran şey ya da sanat işini ticari bir işten ayıran şey, çoğunlukla kişisel bir dertlenme üzerinden gerçekleşmesi. Sanat işi sanatçının kendini ifade etmesi. Tabii ki sanat piyasasının gereği olarak bir sanat işi bir sanatçıya sipariş verilebilir ama o sanatçının dertlenmesi olmadığı sürece basmakalıp bir üretimden öteye geçmez. Bu iş de benim kişisel dertlenmenin yansıması.

Bu coğrafyaya birilerinin geliyor olmasının bizim dışımızda sebepleri varmış gibi görünse de, Türkiye ne iklim krizinden, ne de Orta Doğu’nun siyasi çalkantısından uzak değil, onların bir parçası. Doğuda, Güney Doğu’da, Karadeniz’de, Ege’de yani Türkiye’nin bütün coğrafyasında insanlar, neden ülkelerini terk edip hayatta kalmak için Türkiye’ye gelip bir yaşam arıyorlarsa, bizleri de o durumu yaşamak zorunda bırakacak sebepler burada da var.

Buna yabancı bir şeymiş gibi baktığımız zaman o sebepleri oluşturan şeyleri tespit etmemizde imkânsız hale geliyor. “Bizimle ne alakası var, o sizin derdiniz” dediğimiz her şey bizim de yaşayabileceğimiz şey haline geliyor.

Aşağı yukarı benzer nedenler…

Buna yabancı bir şeymiş gibi baktığımız zaman o sebepleri oluşturan şeyleri tespit etmemizde imkânsız hale geliyor. “Bizimle ne alakası var, o sizin derdiniz” dediğimiz her şey bizim de yaşayabileceğimiz şeyler.

Çevremde de çocukları yurt dışına eğitim için gidenler var, çocuklarına “dönmeyin” diyorlar…

Oda bir çıkmaz bence. Çıkış yolu herkesin kim olduğunu tekrar hatırlamasıyla alakalı. Hepimiz Osmanlı coğrafyasının, Roma’nın ve hatta İyon kent devletlerinin uzantısıyız. Bizim bugün İzmir olarak yaşadığımız coğrafyada yaşadığımız hayat, tarih boyunca sürekli farklı kültürlerin etkileştiği, çatıştığı, barış yaptığı, dillerinin, mutfaklarının kendi genlerinin birbirlerine karıştığı bir coğrafya. Ve her birimiz bundan bir parçayı taşıyoruz. Benim Türk kültürüne yakıştırdığım şey bütün coğrafyaların arasında gezip onlarla beraber olup onlardan bir şey alıp onlarla başka yerlere doğru giden bir kültürel taşıyıcılık. Bunu bilerek yaşamak lazım sanırım.

Çok aydınlatıcı, keyifli bir sohbet oldu, onca yoğunluğunda zaman ayırdığın için teşekkürler Cenk.

İnstagram: @hcenkdereli

cenk@nobon.net

www.nobon.net

Sadece benim için değil çoğu insan için balık restoranlarının yeri ayrıdır. Daha düne kadar şık bir yemek ya da eşi dostu, misafiri ağırlamak için seçilen adresler hep balık restoranları olurdu. Bakmayın şimdi dünya mutfağı, İtalyanlar, Fransızlar, füzyon falan olduğuna…

Bir akşam üstü deniz kenarına atılmış masalarda, kavun ve beyaz peynirle başlayan ve gün batımına kalkan kadeh tokuşturmaları, şen şakrak içten sohbetler, günün paylaşılan anıları… Bir balık restoranını aranılır yapan başlıca özellikler değil midir bunlar? İşte bu ender mekanlardan biri de kuşkusuz, İzmir’de denizin kenarında yer alan tek balık restoranı Bizim Gazino…

Yarım asırlık bir öykü

Bizim Gazino dile kolay tam 57 yıllık bir balık restoranı. 1962’de bugün saygı, sevgi ve rahmetle andığımız İbrahim Aktulun tarafından Narlıdere Sahil Evlerinde kurulan mekan, artık yaşamları restoranları olmuş, balığa ve denize aşık Hayati ve Menderes Aktulun kardeşler tarafından işletiliyor.

Yarım asrı aynı isim, aynı mekan ve aynı kaliteyle deviren mekanın ismi de kurulduğu günden beri Bizim Gazino Balık Restoran… Söylemesi de çok hoş; arkadaşlarım soruyor “akşam nereye gidiyoruz?”, cevap “Bizim Gazino’ya”. “Aaaa senin gazinon mu var?”

Evet var. Ben gazeteciliğe başladığım 1973 yılından beri balık yemek için Bizim Gazino’ya gidiyorum. Bazen yalnız, bazen ailemle, bazen de dostlarla birlikte günü orada, kıyıya çarpan dalgaların sesi ve hemen karşımda batan muhteşem güneşe kadeh kaldırarak noktalıyorum.  

İlk gittiği yıllarda Bizim Gazino’nun hemen önünde tahta bir iskele vardı. Masalar onun üzerine kurulur, kadeh sesleri, şen kahkahalar denizin sesine karışırdı.  Bugün tahta iskele siyah-beyaz fotoğraflarda güzel bir anı olarak kaldı, ne yazık…

Ve lezzetler…

Gelelim Bizim Gazino’nun lezzetlerine… Öncelikle Bizim Gazino’nun tezgahında mevsimin tüm balık çeşitleri yer alıyor. Restoran akşama hazırlanırken, vitrin günün deniz balıkları ile bir gelin gibi süsleniyor. Meze dolabı ise aynı gün yapılmış el emeği onlarca çeşit mezeyle dolu. Ama ben bunlar arasında sıcak ot tabağını, fırında pişen biber taratoru, balık pastırmasını ve restoranda yapılan muhteşem lakerdayı tek geçerim…

Siz bir yandan bu muhteşem mezelerle kadehlerinizi tokuştururken, seçtiğiniz balıklar da Bizim Gazino’nun ustalarınca, ızgarada ya da tavada tam kıvamında pişiriliyor.

“Balık işi başka şeye benzemez, dükkânın başından bir saniye ayrılmayız. Domatesinden balığının alınmasına kadar her şeyle bizzat ilgileniriz. Yeri geldiğinde mutfağa, yeri geldiğinde salona bakarız. Zaten böyle olmasa misafirlerimizin güvenini kazanıp onların sürekli balıkçısı olamazdık.” diyor Aktulun kardeşler ve ekliyorlar;

“En önemli şey, müşterilerin bizi ailelerinden biri gibi görmeleri. Bunu da hijyen ve taze ürün konusunda çok hassas davranarak, yıllardır aynı kadroyla yola devam ederek sağlıyoruz. Artık onların ne yiyip, ne içeceklerini çok iyi biliyoruz.”

Denizin kenarında yedik içtik, dalgaların sesini dinleyip güneşi batırdık, dostlarla huzur bulup “çok şükür” diyerek günü noktaladık.

Peki ya tüm bu güzelliklerin fiyatı?

Korkmayın şehrin içinde gürültü ve egzoz dumanları arasında balık yediğiniz restoranların sadece bir tık üzerinde. Ama değer be kardeşim…

Yaz sıcaklarını hafif bir öğün ile geçirmek isteyenlerin vazgeçemeyeceği bir tarif paylaşacağım Megaplus’ın bu sayısında sizlerle. Pişirime derdi olmadan kolayca yapabileceğiniz protein bakımından da oldukça zengin ve sağlıklı olan bu tarifi diler kahvaltınızda dilerseniz de tatlı krizinizi gidermek için bir ara öğün olarak  tercih edebilirsiniz.

Malzemeler

• 240 gr Hindistan cevizi sütü
• 220 gr Badem sütü
• 2 yemek kaşığı Bal ya da Akçaağaç şurubu
• 1 parça deniz tuzu
• ½ bardak Chia tohumu

Hazırlanışı

• Blender yardımı ile hindistancevizi sütü, badem sütü, akçaağaç şurubu ve deniz tuzunu kolojen bir birleşen haline  gelene kadar karıştırın.
• Karışıma Chia tohumlarını ekleyin ve aralıklarla blender’ı çalıştırarak karıştırın.  Puding koyulaşmaya başlayana ve tohumlar dibe çökmeden eşit olarak dağılmış hale  gelinceye kadar her 1-2 dakikada bir kısa süreli olarak aynı işlemi devam ettirin.
• Bu işlemi birkaç kere tekrarlamanız yeterli olacaktır.
• Pudding hazır olduktan sonra sunum kaplarınıza paylaştırın ve sunmadan önce en az 4 saat buzdolabında bekletin.

Not:  İmkanınız var ise bir gece buzdolabında bekletmeniz çok daha iyi olacaktır.

Chia Pudding’inizin sunumu dilediğiniz bir sos ve taze meyvelerle süsleyerek tamamlaya bilirsiniz. Afiyet Olsun.

2018-2019 eğitim öğretim döneminin okul birincisi Yalın Öner, başarı kütüğüne ismini çakarken, Yönetim Kurulu Başkanı Muzaffer Yıldırım da onun kadar heyecanlıydı.

Okul ikincisi Deniz Özcan ve üçüncüsü Ediz Aldoğan da diğer tüm mezunlar gibi diploma ve mezuniyet plaketlerini alırken, hem ayrılmanın verdiği hüzün, hem de başarılı bir yıl geçirmenin coşkusuyla akşam boyunca neşe dolu anlar geçirdiler.

Öğrenciler, aynı başarıyı bundan sonraki eğitim hayatında da devam edeceğine olan inançlarıyla bir sonraki dönemin mezunlarına okul bayrak ve flamasını törenle teslim ettiler.

“Her öğrenci  kendine özgüdür” bakış açısından yola çıkarak Cumhuriyet ve Atatürk ilkelerine bağlı özgüveni gelişmiş mutlu bireyler yetiştirmeyi hedefiyle ilerleyen İYTEV Yücel Tonguç Koleji’nin 2018-2019 mezunlarını Mega Plus Dergisi olarak kutluyor, başarılı eğitim hayatlarının devamını diliyoruz.

www.yuceltonguc.k12.tr

Uzun yol deneyimi insana bir sürü şey katıyor. “Neden motorcular uzun kilometre ister” diye sormuştu bir arkadaşım; çünkü yol ve doğa şartları sizi eğitiyor ve öğretiyor.

Motorunuzda hakimiyetiniz ve onunla bütünleşmeniz, onunla yaptığınız yol ile artıyor.

Her şeyde olduğu gibi bağ kurdukça ilerliyorsunuz. Ben 13 gün ve 3500 kilometrelik seyahatimde yanımda mutlaka olması gerekenleri öğrendim. Aslında motorunuzda “önemliler çantası” olmalı. Buyurunuz motosikletinizde mutlaka bulundurmanız gerekenler listeme;

•          Haziran ortasında iliklerime kadar ıslanırken yaz  kış demeden mutlaka yağmurluk olması gerektiğini öğrendim.

•          Motorumu ıslak zemine bırakıp döndüğümde yerde aynam kırılmış bulunca mutlaka koli bandı  olması gerektiğini öğrendim.

•          Zincir yağı bir motorun asla ayrılmaz parçası; o çantada mutlaka olmalı.

•          Ansızın lastik patlayabilir. Bilmediğiniz bir yolda lastik tamir spreyi  olmazsa olmazlar çantasında mutlaka olmalı. Siboptan hava basar gibi bastığınızda sizi lastiğinizi tamir edene kadar idare ediyor.

•          Çengelli lastik olmalı; ne olur ne olmaz ihtimallerine karşı.

•          Mini de olsa, siz aslında hiç tamirden anlamasanız da bir tamir kitiniz olmalı.

•          Yedek anahtarınız kesinlikle yanınızda olmalı. Hele ki uzun bir yola çıkıyorsanız.

•          Ve mutlaka yanınızda power bank  olmalı. Belli olmaz uzun yol belki şarjınız yetmez.

•          Ya da hiçbir şeyiniz yanınızda olmasa da, limitsiz kredi kartınız ve telefonunuzda şarjınızın olması fena olmaz.

Fonksiyonel beslenme kavramını ilk ortaya atan diyet uzmanlarından biri olarak şunu söylemeliyim ki bu kavramı artık çok daha fazla duymaya başlayacaksınız. Bu başlığı yaklaşık 10 sene önce kullanmaya ve dergilerde yazmaya başladığımdan beri daha farklı mecralarda bu tabiri duyar oldum. Aklın bilimin ve mantığın yolunun bir olduğuna, sağlığa önem veren herkesin eninde sonunda aynı yerde buluşacağına inanıyorum.

Fonksiyonel beslenme bireysel olarak vücudumuzun ihtiyaçlarını detaylı şekilde ele alan, besinlerin tarladan sofraya, hatta vücudun içindeki yolculuğunu da gözeten bir beslenme modelidir. Burada besinlerin mideyi doyurmasından çok vücudu tedavi etmesini, kendini onarmasını, üstün bir welness yaklaşımını hedef alan özel besin ve içeriklerin, uygun ve doğru bir  şekilde vücuda ulaştırılması esastır.

Bu çok kolay bir model değildir tabii ki. İyi bir uzmanlık ve doğru bir takip gerektirir. Ekip halinde çalışmak çok önemlidir.

Ofisime gelen bir çok kişi ilk etapta kilo vermek istediklerini söylerler. Ancak maalesef şunu söylemeliyim ki programa başlayan veya hazır olmadığı için başlayamayan bir çok kişide kilo sadece bir semptomdur. Yani bir hastalığın veya vitamin mineral eksikliğinin,  hormonal dengesizliğin bir sonucudur veya sebebidir.

Tabii bu sizi korkutmasın. Başta üşengeç olmak ve bu işin gözünüzde büyümesi normal, çünkü bedeniniz zaten düşük enerjiyle çalışıyor. Amaçlarımızdan biri de bu üşengeçliğin  ortadan kalkmasını sağlamak. Doğru beslendiğinizde, doğru vitamin mineral ve takviyeleri kullandığınızda, fazla yağdan kurtulduğunuzda bu halsizlikten ve enerji düşüklüğünden eser kalmayacak.

Fonksiyonel beslenmenin ilham aldığı fonksiyonel besinler bu programda oldukça önemli. Ancak bu gıdaların yenme miktarı ve sıklığı tamamen kişiye özel belirlenmeli. Çok yemek değil doğru oranlarda yemek önemliydi  unutmayalım.

İşte vazgeçemediğimiz fonksiyonel besinlere bir kaç örnek;

• Avokado: daha önceki yazımda da yazmıştım.  Mucizevi besine mutfağınıza lütfen yer açın.

• Rengârenk sebze ve meyveler: sofrada her rengin olmasına özen gösterin. Kırmızı, koyu yeşil ve mor olanlar çok önemli.

• Bitter sebzeler: doğal aromatik olarak acı olan sebzeler; yabani roka, kale, kırmızı ve kara hindiba, zerdeçal, tarçın gibi geniz yakan baharatlar ile dereotu, nane gibi otlar ve kahve, kakao gibi ile turunçgiller(özellikle kabukları)

• Balık yağı w-3 EPA-DHA-ALA

• Yumurta

• Tohumlar ve yağları; kenevir yağı ve kenevir tohumu, keten tohumu, çörekotu, chia, kinoa, karabuğday, teff, amaranth, karabiber.

• Özel çaylar; özellikle matcha, beyaz çay, yeşil çay, mate, oolong çayı, rooibos çayı, hibisküs.

• Yağlı tohumlar, ceviz badem fındık çam fıstığı kabak çekirdeği vb.

Tohum Mix

İçine koyduğunuz her besinin içeriğini zenginleştiren bir fikre ne dersiniz?

Yediğiniz yiyeceklerin bitkisel protein, sağlıklı yağ ve özel mineral değerlerini artıracak Mix Tohum Kavanozunuzu hazırlamak oldukça basit. Bu kavanozu hazırladığınızda öğünlerinize ekstra protein eklemenize gerek kalmadan sebze günü yapabilirsiniz.

Bu karışımda susam, kenevir tohumu, chia tohumu, teff tohumu, kabak çekirdeği, keten tohumu ve ayçiçeği tohumu var. Alerjiniz olduğunu düşündüğünüz bir tohum varsa lütfen koymayın ve bu tohumların paketli, son kullanma tarihli ve markalı olmasına özen gösterin.

Bu basit tohum karışımını her şeye koyabilirsiniz; avokado tostundan, yumurtalara, sebzelere, salatalara ve tahıl kaselerine hatta smotthielerinize koyabilirsiniz. Ayrıca fırında hazırlayacağınız galeta ve peksimetlerin üzerine de koyabilirsiniz.

Sağlık mutluluk ve olumlu enerji diliyorum hepimize.

Hiç duydunuz mu adını; TOBAV Mandolin Orkestrası…

Sayfalar dolusu yazabiliriz. Bir “Cumhuriyet  Sevdası” desek belki bir fikir uyanabilir zihinlerde.

Mandolin, çocukların çalarken şarkı da söyleyebildiği bir enstrümandır. Çok seslilik ve Batı müziği ile tanışmanın kolay yoludur… Köy enstitüleriyle birlikte kurulan romantik tınılı bir rüyadır.

Sanıldığının aksine bu kıymetli kurumlar, sadece mandolini dayatmamıştır. Saz da çalınır, mandolin de buralarda, daha birçok enstrümanda… Sadece istenmiştir ki batı müziğine de, çok sesliliğe de geçilebilsin, bir seçenek olsun.  İki  enstrüman bir arada güzel bir sentez ortaya çıksın, çocuklar çok yönlü bakabilsinler yaşama. Var olan kültür eğitimle harmanlansın. Ama algı yönetimleri pek çok kişinin aklında, öyle yanlış yargılara sebeptir ki.

“Neyse” deyip geçsek de susmuyor ki  içimizdeki Cumhuriyet Sevdası… Çocuklar mandolin de çalabilsinler, kahkahalarla şarkı söyleyebilsinler istiyoruz. Bunun için kuruldu TOBAV MANDOLİN ORKESTRASI. İZDOB Solist Sanatçısı, üyemiz Hüseyin Genç ‘in bütün gönüllülüğüyle yaptığı önderliği ve koordinatörlüğü ile… Kendisine minnettarız. Neredeyse  Türkiye’nin en büyük mandolin orkestrası olma yolundalar. Hatta öyle mükemmele doğru gidiyor ki, içinden, sevgili Gürer Aykal’ın onursal şefliğinde, TOBAV GENÇ kapsamında, bir oda orkestrasını kucaklayacak olmanın heyecanı içindeyiz. Konserden konsere, festivalden festivale koşarak anlatacağız bu güzel masalı herkese… Ama en büyük  hayalimiz şu; Gençler katılsın aramıza. Birleşe birleşe büyüyelim. Çocuklar özensin bize, güle oynaya, çala, söyleye yaşama katılalım.

Haydi!

Evin bir köşesinde, çocukluğunuzdan kalan mandolin size mi bakıyor?  Onu alın gelin.

Hep bir enstrüman mı çalmak istediniz? Haydi bize katılın.

Müzik öğretmeni misiniz? Lütfen gelin.

Müzik yolunda bir nefer, bir öğrenci misiniz? Size çok ihtiyacımız var.

Haydi!

Ben Türkiye’de bir şeye çok inanıyorum. Resmi ve özel kurumlarda bazı zamanlarda öyle – birbirini tanımayan – insanlar bir araya gelir ki, yıllardır sürdürülmekte olan düzeni değiştirir ve bir anlamda “devir” yaratırlar. İşte, biz de öyle bir takımdık… 1967 yılında TRT İzmir Radyosu’nun “Hafif Batı Müziği prodüktörlüğü” için açtığı sınav, birbirini (benim Ali Kocatepe’yi tanımam dışında) daha önce görmemiş 10’a yakın İzmirliyi bir araya getirdi. Temmuz’da açılan sınavı kazanmış, Ağustos ve Eylül aylarında yoğun bir kurs/eğitim sürecinden geçmiş, sonunda tekrar yapılan bir sınavla (bugünlerdeki işe alımlara ne de çok benziyor değil mi?) TRT’nin radyo program yapımcıları olmuştuk.

Ben en küçükleri idim ve TRT’nin sınavla prodüktörlük hakkını 19 yaşımda kazanmıştım. Bu arada özellikle belirtmek isterim, bizi ilk ve son olarak, “lise mezunu ve dil bilen” özelliklerimizle seçmişlerdi. Aramızda bir tek Akın Aksel, SBF mezunu olarak kazanmıştı sınavı… Sonuç olarak, 19-21 yaş aralığında kişiler, İzmir’de Türkiye’nin batı müziği politikasını “tayin etmek üzere” seçilmişti sanki… Bunu o günlerde – herhalde gençliğimizden olsa gerek – hemen anlayamamıştık. Ama bir iki yıl içinde tüm Türkiye’de, TRT İzmir Radyosunun “o muhteşem kadrosu” diye anılır olmuştuk…

Aslında nedeni gayet basitti. O günlere kadar TRT radyolarında popüler müziği, hem Türk hem de Batı müziğini, üç önemli kişi (sonraki adıyla) Diskjokey yönlendiriyordu. Fecri Ebcioğlu, Sezen Cumhur Önal ve Engin Arman… Yaşları bizlerden 10-15 yaş büyük olan bu abilerimiz programlarında, Popüler müzikte daha çok Fransızca, İtalyanca ve biraz da İngilizce parçalara yer verirken, Türk popüler müziğinde genellikle sözlerini kendi yazdıkları yabancı parçaların Türkçe seslendirilmesine yer veriyorlardı. Bizim servis şefimiz Bülend Özveren de özellikle Tom Jones, Engelbert Humpendinck gibi günün İngiliz sanatçıları ve biraz da ABD liste parçalarına yer veriyordu ve tabii ki onlardan daha güncel parçaları çalıyordu…

Biz devreye girdiğimizde, sanki bir anda kendi içimizde bir sınıflandırma yaparak, birimiz “Fransa’dan Müzik”, diğerimiz “İtalya’dan Müzik”, birimiz “Caz”, bir başkamız (bunun Ali Kocatepe olduğunu anlamışsınızdır) “Türkçe parçalar” çalarken, özellikle ben ve rahmetle andığım sevgili arkadaşım Reşat Nevruzlu, gençlerin radyoda merakla beklediği Jimi Hendrix, Janis Joplin, Led Zeppelin, Deep Purple, Uriah Heep gibi çağdaş ve güncel müziğin ilahlarını Türkiye radyolarında “ilk kez” çalıyorduk. Bu çeşitlilik, o günlere kadar yalnızca meraklıları tarafından evlerinde dinledikleri müziklerin, alenen Türkiye Radyolarında çalınmaya başlamasını sağlıyordu. Doğal olarak kısa bir sürede bu çeşitliliğimiz, İstanbul’da merkezleri bulunan dünyanın sayılı plak şirketi temsilcilerinin de dikkatini çekti. Orada görev yapan sevgi ve saygıyla andığım üç kişiyi de belirtmeden geçmek istemiyorum. Ergin Bener, Nino Varon ve Yeşil Giresunlu… Onlar da bizim farklılığımızı anlayarak, Amerika, İngiltere, Fransa ve İtalya’da piyasaya çıkan ve onlara ulaşan plakları, zaman geçirmeden, hatta daha sonraları paketlerini açmadan bize yolluyor ve İzmir’de ilgi gören, müzikçilerin tabiriyle, “listelere giren” plakları Türkiye’deki müzikseverlerin beğenisine sunuyorlardı.

Yalnızca biz miydik bu yeniliği sürükleyen? Tabii ki hayır! Ankara’da İzzet Öz ve Yavuz Aydar, İstanbul’da da Nejat Çetinok dostlarımız aynı gençlik rüzgarının önde gelen isimleri oluyorlardı… Bu kadar ismi sayınca, şimdi diyeceksiniz ki, “Peki siz kimlerdiniz?” Onu da yazımın sonuna bıraktım galiba… Servis şefimiz Bülend Özveren, yapımcılar; Renin Faralyalı (Gül/Batıgün), Sebla Özkantarcı (Özveren), Bülent Gül, Hülya Güngör (Tunçağ), Ali Kocatepe, Reşat Nevruzlu, Akın (Ajlan) Aksel ve ben Ümit Tunçağ… Daha sonra aramıza katılan Ayşe Keresteci ve Tülay İlter (Sunar)… Klasik batı müziği departmanını da boş geçmeyeyim. Servis Şefi Şekür Ertüzün, yapımcılar; Meral İyriboz, Adnan Polge ve Neşe Ertüzün (Bilginer)

İşte, böyle idi bir zamanların TRT İzmir Radyosu’nun batı müziği “A Takımı”… Aaaah! Ne günlerdi onlar…