NAPOLYON PASTA

2 Kişilik

MALZEMELER

• 3 Adet milföy karesi
• 12 adet çilek
• Pudra Şekeri süslemek için

Pastacı Kreması Malzemeleri

• 3 Adet yumurta sarısı
• 70 g şeker
• 20 g un
• 10 g mısır nişastası
• 225 ml süt
• 8 g tereyağı
• 1 adet vanilya çubuğu ya da birkaç damla sıvı olandan da kullanabilirsiniz.

YAPILIŞI

• • Fırını 200 dereceye ayarlayın.
• • Milföy karelerini ortadan bölerek iki adet dikdörtgen hamur elde edin. Hamurları hafif şekilde yağlanmış tepsiye dizin ve her birini çatal yardımıyla delin.
• Başka bir fırın tepsisinin bu sefer altını yağlayın ve tepsiyi hamurların üzerine yerleştirin.
• Önceden ısıtılmış 200 derece fırında altın rengini alana kadar yaklaşık 20 dakika pişirin.
• Pişen milföyleri fırından çıkartın. Biraz soğuduktan sonra, üstteki tepsiyi kaldırın.  Milföyleri soğumaya bırakın.
• Pastacı Kreması Yapılışı;
• Şeker ve yumurta sarılarını bir çırpma teli yardımıyla kabarmayacak şekilde çırpın. Un ve nişastayı eledikten sonra karışıma ekleyin ve karıştırın. Yoğun bir karışım olacak.
• Süt ve tereyağını ufak bir sos tenceresine koyun ve ısıtın. Kaynamaması, ılık bir derecede kalması en önemli püf noktası.
• Ilık derecede ısınan sütü yavaş yavaş karıştırarak unlu karışıma ilave edin. Bu aşamada en önemli nokta kremanın kesilmemesi.
• Birleştirdiğimiz karışımı ufak bir tencere aktarın ve ocağa alın.  Muhallebi kıvamına gelene kadar karıştırmaya devam edin. Kremanız göz göz kaynamaya başladığında olmuş demektir. Ocaktan alın ve soğumaya bırakın. Üstünün kabuk tutmaması için kremanızı soğuma sürecinde ara ara karıştırın.
• Son olarak soğuyan pastacı kremanızı bir sıkma poşetine aktarın ve kullanım için kenarda bekletin.

Hadi Napolyon’u Birleştirelim;

• Çilekleri istediğiniz boyutlarda kesin.
• Milföylerin kenarlarından birazcık boşluk bırakarak kremayı ilk kata sıkın.
• Üstüne çilek dilimlerini yerleştirin.
• Çileklerin üzerlerine bir kat milföy daha koyun.
• Sırayla krema ve çileği aynı şekilde bir kat daha yerleştirin.
• En üstte üçüncü kat olarak bir milföy daha ekleyin.
• Toplam üç katımız olacak. En üstte pudra şekeri serpin ve servise hazır. 

Colmar’ı küçüklüğümde bolca karşıma çıkan simli kartpostalların gerçeğe dönmüş hali, suluboyadan yapılmış bir resim, şeker hamuru ile süslenmiş bir tepsi kurabiye, küçükken okuduğum bir masal kitabının sevimli arka planı ya da nostaljik bir film için yapılmış film platosu olarak tanımlıyorum. Henüz tam olarak hangisi olduğuna karar veremedim; sanki birini söylemesem Alsace’ın bu süper fotojenik kasabasını eksik anlatacağım gibi geliyor. Turistik ve kalabalık olmasını bir yana alıyorum; burası hiç şüphesiz dünya üzerinde görebileceğiniz en güzel kasabalardan biri.

Fransa’nın kuzey doğusunda yer alan Grand-Est bölgesinin üçüncü büyük komünü Colmar, Alsace Şarap Yolu denince akla gelen ilk yer. Üzüm bağları ile çevrili Alsace’ın şarap başkenti kabul edilen ve en büyük kasabalardan biri olan Colmar, Orta Çağ dokusu ile son yılların trend rotalarından biri olarak görülüyor. Colmar’ın Fransa’nın Paris’ten sonraki en büyük şehirlerinden biri olan Strazburg ile uzaklığı ise 30 dakika.

COLMAR HAKKINDA

Alsace’ın tamamında ve Colmar’ın her köşesinde karşınıza çıkan yarı ahşap renkli evler aslında Colmar’ın tarihinin de habercisi. Günümüzde kendisine hayran olmamızı sağlayan renkli, ahşap evlerinin hikayesi ise Alsace bölgesinin yıllar boyu Fransa ve Almanya arasında el değiştirmesine uzanıyor. Öncesinde birkaç tarihi Alman kasabası görme fırsatınız olduysa, Colmar’ın bugünkü mimarisinin de Alman stilinden geldiğini kolayca fark edebilirsiniz. Alsace bölgesinin bu ikili kültürü sadece evlerine özgü değil. Gezerken sizin de bol bol göreceğiniz üzere, Colmar halkının İngilizce ile pek ilgisi yok.

NASIL GİDİLİR

Colmar’a gitmek için öncelikle Alsace bölgesine gelmeniz gerekiyor. Türkiye’den Colmar’a ya da yakınındaki başka bir şehre, kasabaya direkt uçuş yok. İlk olarak yapmanız gereken Basel ya da Zürih için uçak bileti almak. Sonrasında tren ya da otobüs gibi toplu taşıma alternatiflerini kullanarak ya da araç kiralayarak Colmar’a ulaşabilirsiniz.

Basel’den araç kiralayarak Colmar’a gidecekseniz, EuroAirport 3 ülkeye açılan bir havalimanı olduğundan, aracınızı Fransa çıkışından teslim alacağınızın altını mutlaka çizmelisiniz. Sonrasında işiniz navigasyonu takip etmeye kalıyor.

NE ZAMAN GİDİLİR

Yaz ve bahar ayları Colmar’ın en güzel zamanı olarak görülüyor; çünkü bu aylarda kasaba çiçeklerle dolu. Halihazırda evleri yeterince renkli olan Colmar’ın bol çiçekli halini fotoğraflarda gördükçe bu düşünceye katılmamak elde değil. Tabii; zaten çok turistik ve popüler olan Colmar’ın bu mevsimlerde kalabalık olması kaçınılmaz!

Sokaklar insanlarla dolup taşarken gezmekten hoşlanmayanlar için bir önerimiz de Noel dönemi. Colmar, Noel süslemeleri ve dekorasyonları konusunda o kadar başarılı ki bu duruma bir de Noel pazarları eklenince insana soğuk hava, rüzgar falan işlememeye başlıyor. Bu nedenle, Kasım sonundan yılbaşına kadar olan aralıkta da Colmar’a bir gezi planı yapmayı düşünebilirsiniz. Noel, Colmar’a kesinlikle çok yakışıyor.

NEREDE KALINIR

Colmar, Alsace’ın en büyük kasabalarından biri olduğu için bol miktarda konaklama seçeneği içeriyor. Tabii, yine çok turistik olduğu ve çevresindeki minik köy ve diğer kasabalarda konaklama alternatifi çok bulunmadığı için bu çevrede seyahat edecek kişilerin Alsace konaklamasındaki ilk tercihi Colmar oluyor. Kısaca, Colmar’da konaklama seçeneğiniz çok; ancak konaklayacak bir yer bulabilmek için de çok erken ve çok hızlı hareket etmeniz gerekiyor.

Özellikle araç kiralamadan bu bölgede gezmek istiyorsanız Colmar çok makul ve iyi bir seçenek. Bir diğer artısı; büyük bir kasaba oluşundan akşamlarının da renkli geçmesi. Yakın diğer yerlerde akşam 8 itibariyle tipik Avrupa usulü hayat biterken Colmar, çok sayıda restoranı, kafesi ve barı ile geceye devam ediyor. Bu yüzden; önerimiz, uçak biletlerini alır almaz programınızı çıkarıp vakit kaybetmeden Colmar’da konaklayacak otel ya da ev bakmanız.

NASIL GEZİLİR

Colmar tamamen yürüyerek gezilebilecek bir kasaba. Her köşesinin görmek ve tüm sokaklarına girip çıkmak en fazla bir gününüzü alacaktır; sürenin bundan fazlasını artırmak fotoğraf çekme ve mağaza gezme hızınıza bağlı olarak tabii ki artar. Colmar’ın en güzel yanı yürüyerek dolandığınız nostaljik sokakları. Bu yüzden de burada araba kiralamanıza hiç gerek yok. Arabaya ihtiyaç duyacağınız kısım, Alsace Şarap Yolu’nda ya da Alsace bölgesinde görmek istediğiniz yerlere göre değişiyor. Çünkü, Alsace’daki kasaba ve köylerin tamamına direkt toplu taşıma ulaşımı yok. Kısa zaman içinde çok yer görmek istiyorsanız; işte o zaman arabaya ihtiyacınız gerçekten var demektir.

COLMAR’DA GEZİLECEK YERLER

1 La PetiteVenise:

Adını kanallarıyla ünlü Venedik’ten alan La PetiteVenise mahallesi, rengarenk evleri ve onların arasından geçen irili ufaklı kanalları ile turistlerin Colmar’daki ilk durağı.

2 ColmarOldTown:

La PetiteVenise’ten sonraki durak Colmar’ın eski şehir merkezi. Arnavut kaldırımlı sokakları, bol süslemeli pastaneleri, pastel boya kutusundan fırlamış gibi duran evleri ile insan burada kendini çok tatlı bir çizgi filmin içinde yürüyormuş gibi hissediyor. Kathedral Meydanı ile başlayacağınız Colmar eski şehir merkezi turuna Gotik stildeki Saint Martin Kilisesi’ni görerek devam edebilirsiniz.

3 St. Martin Kilisesi:

Gotik ve Orta Çağ stilindeki St. Martin Kilisesi, Colmarlılar tarafından Katedral olarak yorumlansa da mimari özellikleri bakımından aslında bir kilise.

4 Koifhus ya da AncienneDouane:

RuedesMarchands’a gelince görebileceğiniz Eski Gümrük Evi Koifhus, 15. yüzyılda yapılan binası ile bir dönem Colmar’ın ekonomik ve siyasi merkezi olmuş.

5 Tanner’sDistrict – Dericiler Sokağı:

Koifhus’tan kısa bir yürüyüşle ulaşacağınız Tanner’sDistrict, geçmişte dericilikle ilgilenenlerin yaşayıp kendi evlerinin üst katlarında deri tabaklama işlemlerini yaptığı bir bölge. 

6 Grand Rue:

Colmar’ın en turistik caddelerinden biri olan Grand Rue’yuJeanneD’Arc Meydanı’nda kurulan Noel pazarını gezdikten sonra keşfettik; çoğu rehberde ayrı bir nokta olarak bahsedilmiyor. Burayı kafe ve restoranların buluştuğu yer olarak listeye not edebilirsiniz.

7 Dominicain Kilisesi:

Colmar’ın bir diğer ünlü kilisesi de yine Gotik stildeki Dominicain. Renkli vitray dekorasyonu ile dikkat çeken Dominicain Kilisesi’nin yapımı 14. yüzyılda tamamlanmış.

8 Unterlinden Müzesi:

Vakti olanlar için bir de müze önereceğiz; çünkü Colmar, Fransa’nın en sevilen müzelerinden birine ev sahipliği yapıyor.

Colmar ile ilgili tüm gezi notlarımıza ve fotoğraflarımıza Instagram hesabımız @nesemcelikkaya’dan, #journavelalsace etiketine tıklayarak ulaşabilirsiniz. Bizi takip edin, birlikte gezelim!

Picasso gibi resim yapamazsınız. Onun kendine özgü bir dili vardır, anlatım şekli vardır, resimleri özgündür. Mimarinin de taklidi olmaz, Alaçatı evlerinde olduğu gibi.

Begonviller sarkan Arnavut kaldırımlı evlerin tarihi 1850-1890 yıllarına dayanır. 1878-1881 yıllarında iki büyük depremde Alaçatı evlerinin %80’i hasar gördü. Şimdi Alaçatı’da gördüğümüz evler deprem sonrası döneme tekabül ediyor. Rum ve Osmanlı mimarisinden izler taşıyan evlerde kullanılan ve Alaçatı dokusunu kazandıran taşlar Alaçatı’nın kendi yöresel taşı. Ağırlıklı olarak bitişik, bahçeli ve iki katlı konutlardan oluşuyor.

Alaçatı’nın Arnavut kaldırımlı sokakları ve ünlü taş evleri, sıcaktan kurtulmak için kuzey-güney yönünde güneşi az, rüzgârı ise bol alacak şekilde düzenlenmiş.

Evlerin önünde dar sokakları, arkasında sizi bekleyen limonatasıyla avluları vardır; Alaçatı’da ana caddeler üzerinde evler, o evlerin arkasında büyük bahçeler ve avlular bulunmaktadır. Evlerin ön cephesi sokağa ve kente, arka tarafı bahçelere ve tarlalara dönüktür.

Hem volkanik hem de tortulu ve gözenekli bir yapıya sahip olan taş, kolay işlenebilir özelliğinden dolayı yapı işlerinde sıkça kullanılmıştır. Taşın bir diğer özelliği ise, nem ayarlayıcı ve ısıyı tutma özelliğine sahip olmasıdır. Bir nevi havadaki nemin ayarını yapabilen taş, fazla olduğu zamanlarda nemi tutar, kuru havalarda ise dışarıya salar. 50 veya 60 santimetre kalınlığındaki bir taş duvar, ciddi bir ısı yalıtımı yapar. Bu tür taş yapılar kış aylarında soğuk havayı içeri almazken, yaz aylarında ise mekân içini serin tutar. Bu nedenle taşın verdiği doku, bölgenin geneline hâkimdir. Alaçatı evlerini Akdeniz mimarisinin özgün bir birimi olarak değerlendirebiliriz.

Arnavut kaldırımlı daracık sokakların eşlik ettiği eski taş evler, bahçe ve pencerelerindeki rengârenk çiçekleri ile birlikte bir ömür boyu Alaçatı’da kalma isteğini yüreğinizde yeşertebilir.

Birçoğu butik otel olarak kullanılan Alaçatı taş evlerini konaklama için en güzel alternatiflerin başında değerlendirebilirsiniz. Tarihi atmosfer içerisinde Ege mutfağının birbirinden lezzetli yemeklerini deneyebileceğiniz birçok restoran bulabilir, eski eşya dükkânları arasında kaybolabilirsiniz.

“Mutlu Şarkılar Konseri” nedir? 

Alsancak Müzik Kursu eğitmenlerinden oluşan bir orkestra eşliğinde söylenen çocuk şarkıları konseridir. “Mutlu şarkılar” söylenen bir çocuk konseri de diyebiliriz. 40-45 dakika süren 10-12 şarkılık bir repertuardan oluşuyor. Sahnede keman, flüt, piyano, elektro gitar, klasik gitar, bas gitar, bateri, perküsyon, vokaller ve solistten oluşan 10 kişilik bir ekip yer alıyor.

Nereden çıktı bu fikir?  

Aileler, çocuklarının erken yaşlarda müzik aletleri çalmaları için müzik kurslarına başvuruyorlar. Oysaki birçoğu daha önce profesyonel müzik aletlerini yakından görmemiş bile… 

İnternetten dinletilen bir sürü çocuk şarkısı gerçek enstrümanlarla değil, maalesef bilgisayarlarda oluşturulan midi sesler ile kaydedilmiş. Yani çocukların müzik aleti çalmasını hayal ederken, ne gerçek seslerini ne de kendilerini görerek tanımalarına imkân sunamıyoruz. 

Biz bu proje ile özenle seçilmiş bir çocuk şarkıları repertuvarı hazırladık ve her geçen gün yenilerini ekleyerek geliştiriyoruz. Çocuklarımızın müzik aletlerini ve onları çalan müzisyenleri yakından izlemelerini istiyoruz. Sadece müzik aletlerini tanısınlar diye de değil.

Çocukları, müziğin kimi zaman eğlenceli, kimi zaman hüzünlü ancak her zaman insana değer katan tarafı ile tanıştırmak istiyoruz.

Bir çocuk için mutlu olmanın; dans etmek, şarkı söylemek ve olumlu cümleler duymak ile başlayacağına  inanıyoruz. En önemlisi de sevgi, barış, mutluluk, paylaşım, özgürlük gibi kavramları öğretmenin en eğlenceli yolu müzik…

Bu konserler nerede  olacak?

Projenin sosyal sorumluluk tarafı bizim için çok daha ağır basıyor. Zaten öyle de başladı. Samimiyetine inandığımız tüm sosyal projelerin içinde var olmak isteriz. Daha çok çocuğa ulaşmak için sanatseverlerin sponsorluk desteğine ihtiyacımız var. Fakat AVM’lerin, belediyelerin çocuk etkinliklerinde, okulların şenlik programlarında,  çocuk doğum günü partilerinde; sadece şakalarla güldüren ve yüz boyaları, katlanmış balonlarla çocuklara eğlenceli vakit vaad eden zihniyetin yerini çocuklara hem mutluluk ve eğlence hem de kaliteli kazanımlar sağlayan projemizin, Mutlu Şarkılar Konseri’nin almasını hayal ediyoruz.

Aşk zamanla biter mi, biterse neye dönüşür?

Habibe Duman: Herkesten duyabileceğiniz klasik bir cümle var, aşk biter sevgiye dönüşür fakat ben böyle düşünmüyorum. Aşk; hayat ortağınızın size sunduğu en etkili terapidir. Bitmez aksine her geçen gün yenilenir.

Serkan Duman: Aşkın ömrü 3 yıldır 5 yıldır diye bir şey söyleyemem ancak samimiyet ve içtenlik olduğu sürece aşk sonsuza dek devam eder.

Aşkınızın hikâyesini bizimle paylaşır mısınız?

Habibe Duman: Serkan’ın yaptığı bir defilede model olarak bulunuyordum, ilk karşılaşmamız böyle gerçekleşti. İşteki disiplinine, duruşuna ve karakterine hayranlığımla başladı aslında her şey. Hırsı, pes etmeyişi beni ona daha da yakınlaştırdı. Hangi kadın hoşlanmaz ki kendisine bıkmadan jestler, sürprizler yapan bir adamdan… İlişkimiz başladığında ona olan heyecanımla birlikte saygım da çok büyüdü ve çok şanslıyım ki 8 yıl sonra iyi ki demeye devam edebiliyorum…

Serkan Duman: Aslında ben ilk görüşte etkilendim diyebilirim. Eşimle tanıştığımız anda güzel bir ilişkimiz olabileceğini hissettim. Onu tanımak ve her yönünü keşfetmek istedim. Habibe benim diğer yarım ve ben onunla tamamlandım. Hafızam sadece onunla meşguldü, sanki onun dışında kimseye ihtiyacım yokmuş hissini yaşatıyordu bana. Ve bu kadar zaman geçmesine rağmen çok net söyleyebilirim ki, eşim benim en büyük şansım!

İnsanın âşık olduğu kişiyle çalışması nasıl oluyor?

Habibe Duman: Aslında zor bir durum. Biz bu durumu şöyle kolaylaştırdık benim bir butiğim var ve meşguliyetimi daha çok bu işe ayırıyorum. Fakat gerek podyumda gerekse izlerken alkışlayarak eşimin yaptığı tüm defilelerde yanında oluyorum. Çünkü onun başarısıyla gururlanmak hoşuma gidiyor.

Serkan Duman: Eşim en büyük destekçim. Eşlerin düzenli olarak her gün iş ortamında birlikte çalışmaları benim tercihim olmayabilir. Bana onunla sohbet etmek ilham veriyor, onun görüşlerini fikirlerini dikkate alıyorum. Dolayısıyla manevi desteği benim için yeterli. Her şey profesyonellik çerçevesinde yapıldığı için problem yok, defile günü ben koreografım, eşim ise model.

Aşkınızın meyvesi doğduktan sonra değişim oldu mu?

Habibe Duman: Evet, müthiş bir değişim oluyor, bağlılık artıyor. Birbirimiz için daha çok kaygılanıyoruz çünkü ortak bir canımız var ve onun ikimize de ihtiyacı var. Çocukla birlikte hayat daha eğlenceli bir hal alıyor.

Serkan Duman: Yorumlanamayacak kadar olağan üstü bir duygu… Kızım hayatımı daha anlamlı kıldı. Daha duygulu ve daha kontrollü bir adam oldum. İnsanın başına gelebilecek en güzel değişim sebebi diyebiliriz.

Eşinin gözlerine bak ve aşkla ilgili bir şey söyle…

Habibe Duman: İyi ki sen!

Serkan Duman: Nefes!

Aşkına hazırladığın sofrada olmazsa olmazın nedir?

Habibe Duman: Yemek yapmayı seviyorum, sofrada benim olmazsa olmazım; sunum. Yapılan yemek ne olursa olsun masada sunumum görsel bir show haline gelir. Doymayan ve çok iştahlı bir eşim var o yüzden mutfakta gereğinden fazla zaman geçiriyorum.

Serkan Duman: Sanırım mutfakta eşimi yemek yaparken izlemek daha çok hoşuma gidiyor. Habibe sürprizlerden çok hoşlanıyor yemek ve masa düzeniyle çok alakasız biriyim ama onu mutlu etmek için bazen sürpriz kahvaltılar da hazırlamıyor değilim. Böyle bir durumda olmazsa olmazım ise tabağının, bardağının altlarına küçük küçük anlamlı notlar yazıp bırakmak diyebilirim.

Gözünün önüne dünya haritasını getirdiğinde aşkını nereye götürmek isterdin?

Habibe Duman: Çok gelişmiş şehirlerden ziyade alışılmışlardan daha farklı kültürde bir yere gitmek isterim. Tayland Phuket adası olabilir mesela…

Serkan Duman: Bu aralar çok sık söylüyor, Tayland Phuket adasına gitmek istiyor, oraya götürürdüm.

Photographer: İzmir Doğum Hikayesi – Dilek Karakaş

Make up: Filiz Koruyan

Plato: Ayşe Hanım Konağı – Urla

İzmirli olup da Sakız Adası’nı merak etmeyen çok az insan vardır. Bir şehrin yanı sıra Ege’ye dair bir sürü değeri de. Ege, sükût demektir, mavi demektir. Beyaz demektir.  Bu yüzden stresli şehir hayatından sıkılan insanların rotasını Ege’ye çevirmesi çok normal. İzmir demişken de Sakız Adasını unutmamak lazım. Sürdürülebilir, birbirine yakın yaşam kültürünü keşfetmek açısından, tatil ve kısa nefes kaçamakları yapmak için ideal bir rota. Üstelik kısacık bir yolculukla gidilecek kadar yakın. Leziz deniz ürünlerinin farklı pişirimleri ve sunumları, Ege mezelerinin güzelliği ve tarihi doku Ege kültürünün her iki tarafa kattığı değerlerdir.

Yunanistan‘ın beşinci büyük adası Sakız (Chios), Türkiye‘den ulaşımın en kolay olduğu Yunan adalarının başında geliyor. Çeşme’den Turyol firması ile 30 dakikalık bir feribot yolculuğuyla ulaşılabilen ada, dünyada damla sakızının üretildiği tek yer. Türk seyahat severlerin ilgisiyle her geçen yıl turizmde gelişme gösteren Sakız Adası; el değmemiş plajları, Orta Çağ esintisi taşıyan köyleri, sıcakkanlı insanları, leziz narenciye çeşitleri, mis kokulu damla sakızı, sabaha kadar eğlencenin devam ettiği tavernaları, taze deniz ürünleri ve huzurlu doğasıyla birkaç güne sığdırılamayacak kadar büyük.

Popüler Yunan adaları ile karşılaştırıldığında turizmde birkaç adım geride duran ada, doğallığı bozulmamış yapısı ile neredeyse taş taş üstüne konulmamış her şey olağan halinde bırakılmıştır diyebilirim. Özgün bir yaşama tanık olmak isteyenler için doğru adres. Sokaklarında ada sakininden çok turist görülen Chios, güler yüzlü yerel halkının sıcak karşılamasıyla öne çıkıyor.

Bir nefes kadar yakın Sakız’a nefes alma kaçamakları yapanların sayısı son yıllarda oldukça fazla. Fırsatını yakalayan herkesle Sakız Adası’nda güzel bir masa da ya da feribot yolculuğunda karşılaşmak üzere.

Kalın sağlıcakla…

Restoran sahibi Mustafa Buğday olaydan haberdar ve o akşam döktürüyor. Sunduğu lezzetler bir başka güzel. Tanıştıklarında aşk filizleniyor. “Hayat bir tabak meze gibidir, ardından ne geleceğini bilemezsin” özdeyişine uygun olarak. Kısa bir süre sonra da evlilik ve daha 15 günlükken işe gitmeye başlayan Batuhan’la sonuçlanıyor bu tanışma yemeği. Solto Otel’de birlikte çalışan çift şimdilerde farklı otellerde sürdürüyorlar iş yaşamlarını. “Aşkımızın Köftesi” kendi yarattıkları bir yemek. Aslında eşi kadar iyi bir aşçı olan Gökçe Kesikçiler Buğday yaratmış yemeği. Evde kıyma, patates ve bir takım otlar varmış, onları karıştırarak soslu farklı bir yemek yapmış, olmuş “Aşkımızın Köftesi”.

Sevgililer Günü Buğday ailesi için çok özel bir gün değil .Onlara göre  hemen hemen her gün özel bir gün. İzmir’in en iyi şehir otellerinden Ontur Otel’de keyifli bir sohbet yaptık Gökçe Kesikçiler Buğday ile…

Yeni yemekler var mı yarattığınız?

“Aşkımızın Köftesi” klasik oldu, onu bizi tanıyan herkes biliyor. Güzel bir ara sıcak. Mustafa yaratıcı bir şef olduğu için yurt içinde ve yurt dışında çok seyahat ediyoruz. Eşim de araştırır, tadar, yaratır. Beraberce çok yeni şeyler yaptığımız oluyor ancak işlerimiz nedeniyle mutfağa girmek için çok nadiren hafta sonları fırsat buluyoruz. Urla’da bahçe içinde bir evimiz var; evimizde ailece ve arkadaşlarımızla vakit geçirirken güzel yemekler yapıyoruz. Ben de Boşnak kökenli olduğum için iddialıyım aslında; çok kimse bilmese de iyi yemek yaparım.

Otellere bakıyorum da genelde müdürler hep erkek. Oysa turizm sektöründe ağırlıklı kadınlar çalışıyor. Siyasetteki gibi önleri mi kesiliyor kadınların?

Erkekler yanlış anlamasın ama gerçekten bizim sektör biraz zarafet, biraz nezaket gerektiriyor. Kadın eli çok önemli. 25 yıldır bu sektördeyim. Ben bu hususta hep çok şanslıydım. Uzun yıllar çalıştığım Koç Grubundaki Genel Müdürüm de, Ontur Otelleri Onur İnşaat’taki patronlarımız da her daim destek oldular. Her şirkette pozitif kadın ayrımcılığını görmek mümkün olmuyor. Bu biraz da şirketlere bağlı.

Kadınlarımızın bu alanda çok başarılı olacağına inanıyor ve örnek olmaya gayret ediyorum. 2005’ten beri genel müdürlük yapıyorum. Ben genel müdür olduğumda Türkiye’de parmakla gösterilecek kadar az sayıda kadın genel müdür vardı. Son yıllarda arttı. İşin bir farklı boyutu da sektör saat kavramının olmadığı çok zor bir sektör. Evliyseniz ve bir de çocuğunuz varsa daha da zor olabiliyor.

Diğer taraftan bence yönetimde kadın maskülen bir kadın yönetici olmamalı; kadın kadın gibi  olmalı, feminen görünmeli. Mühim olan empati yapabilmek, her şeye akıl ile karar vermek ve çok mantıklı olmak gerekmiyor. Çoğu zaman doğruları, duygularınız ile karar vererek de bulabilirsiniz. Başarı böyle geliyor bence.

Evli, mutlu, çocuklu… Nasıl başardınız?

Allah herkese işinde ve evinde mutluluk versin. Evdeki dengeyi bozmamaya çalışıyorum. İşimi çok uzun saatlere yayıp evimi ihmal etmiyorum. Dengede olmaya gayret ediyorum. İş de önemli, aile de. Başarı mutlu evlilikten geçiyor. İnsan evde mutlu olamazsa işte de olamaz. İkisinde de mutlu olan insan dünyada cennettedir.

Biraz da işinizden bahsedelim…

Grand Hotel Ontur, Çeşme’de Dalyan Uç Burnu’nda, odaları Ege Denizi ve Sakız Adası manzaralı olan 5 yıldızlı otelimiz. Onur İnşaat çok eski ve köklü bir şirket. Benim de şirketimiz ve patronlarımız ile tanışıklığım 2000 yılındaki Çeşme Otelimizin açılış dönemine gelir, o zaman çok daha genç idim ve açılış ekibindeydim.

2005-2010 Yılında 5 Yıl Genel Müdürlük yapıp, sonrasında bir dönem ayrılmıştım, 2016 sonunda tekrar Ontur Otellerine güzel bir dönüş yaptım.

Çeşme’de bu yıl otelimize ilave olarak bölgedeki en büyük kongre merkezini ilave ettik. Kongre Merkezimiz 700 kişilik; kendi içinde 3’e bölünüyor. 7 metre tavan yüksekliği var. Grubumuzun, Grand Hotel Ontur’un hemen yanında, 73 odalı, çok şık mimariyle yapılmış, 2000 m2’lik bir SPA’sı, kapalı ve açık havuzlarıyla çok fonksiyonlu hatta yaz-kış açık kalabilecek ve A plus misafirlerimize hitap edebilecek bir otel yatırımı daha oldu.

Bu otelimiz luxury konseptte, A plus misafire hitap edecek. Tüm odalar deniz manzaralı. Oda kahvaltı şeklinde hizmet vereceğimiz bu otelimizi Nisan – Mayıs aylarında  hizmete açacağız.

İzmir Ontur, business oteli. Sadece iş insanlarının değil sanatçıların da tercih ettiği bir otel.

Üç oteli de yönetmek zor olmuyor mu?

Bizim iş tam bir takım çalışması. Genel müdür yardımcısı arkadaşlarımız var. Oturmuş ve işini çok iyi bilen yönetici arkadaşlarımız, kaliteli ve mutlu çalışan bir ekibimiz var. Satış, house keeping, ön büro, teknik, mutfak; her bir departman çok önemli.

Yöneticilerimizin ağırlığını kadınlar oluşturuyor. Uzun yıllardır ekibimizde olan çok başarılı erkek yöneticilerimiz de var. Kadınlar konusunda biraz daha pozitif ayrımcıyım ben de; kadınlar daha ince düşünüyor, daha hassas oluyor, iletişime daha açık oluyorlar. Bizler yönetici olarak her daim örnek olmaya gayret ediyoruz. Biz işin başında olacağız ki personel de işini iyi yapsın.

Sloganımız “mutlu personel, mutlu misafir”. Ne kadar mutlu çalışan olursa o kadar mutlu misafir olur. Çalışanlar ve misafirlerimizle iletişimi seviyorum. İşimiz hizmet; sürekli çalışmamız, keşif yapmamız lazım. Konuklarımızla her düzeyde ilgilenmemiz lazım. Oturmak, odadan emir vermek yok; bunlar çok geçmişte kaldı.

Konuk ağırlamak aslında hiç de zor değil. Misafirimizi evinden daha konforlu, daha sıcak bir atmosferde güler yüz ile ağırlamak ve ilgi göstermek. Bunu severek yaptığınız zaman otelcilik dünyanın en güzel işi. Yatırımların personele yapılması gerektiğini düşünüyorum. Çalışan ekiple duygusal bağ kurmak da çok önemli. Her personele ismiyle hitap ederim, eğitimi ve yeteneğine uyan birimlerde görevlendirmeye takip etmeye önem veririm.

Sadece otel yöneticiliği yok. Aktif sivil toplumlarda görevler de var…

Evet. Çeşme Otelciler Birliği (ÇEŞTOB) Genel Başkan Yardımcısıyım. Çeşme için kanımızın son damlasına kadar koşturuyoruz. Fuarlara katılmamızı gereksiz buluyorlar ama çok önemli oralara katılım. Dünya turizminin buluştuğu fuarlar bunlar.

Pazarlama tek başına yapılacak iş değil, güç birliği yapmak gerekiyor, Çeşme turizminin gelişimi İzmir’e iç ve dış bağlantılı uçaklar artması ile olacak.

Antalya bir marka oldu. İstanbul bir marka oldu. Hala İzmir’i, Çeşme’yi turizmde marka yapamadık. İzmir’in tarihi turistik çevresi, yeme içme kültürü nerede var?

Tarihi Kemeraltı bile olağanüstü bir değer; daha yeni yeni keşfediliyor. Çeştob’un yanı sıra Türk Eğitim Vakfı (TEV)’nda çalışıyorum. TEV’in işkadınlarından oluşan bir korosu var. 6 ay hazırlanıyor ve konser veriyoruz. Konser geliri bursiyerlere gidiyor.

Bu kadar iş ve sorumluluk içinde yorgunluk nasıl atılıyor?

6 aydır kendime bir kural koydum. Öğlen aralarında bir saat kadar spor yapıyorum spor hocamla. Haftada mutlaka 3-4 gün. Spor bir rahatlık sağlıyor ve yorgunluğumu atıyorum.

Biraz da özelinizden bahsedelim. Alışveriş, seyrettikleriniz, okuduklarınız gibi…

Alışverişi severim tabii ki. Genel olarak iş hayatı odaklı giyiniyorum, öyle bir tarzım var. Çok spor giyinmeyi sevmem. Hafta sonları da spor-şık. Evde bile eşofman giyen birisi asla olmadım. Kimseyi eleştirmek değil ama ev içinde bile her an bir misafir ağırlayacakmışım gibi düşünürüm.

Marka takıntım asla yok, bir kıyafetin moda olup olmamasına da bakmam. Neyi beğeniyor neyi yakıştırıyorsam onu giyerim. Hatta bu konularda çizgimin aynı olmasının avantajını yaşıyorum. Pek demode kıyafetim yoktur; yıllar sonra bile 20 senelik bir ceketi çıkarıp giyebilirim. Müzik de yemek gibi hayatımızda önemli bir yer tutuyor.

Ritüelleri olan birisiyim; Sabah ve öğle yemeğinden sonra orta şekerli Türk Kahvesi vazgeçilmezim. Filtre kahve ve nescafe hiç içmem. Televizyon seyreden bir aile değiliz. Vakit bulursak günde bir saat okuma saati yapıyoruz anne baba oğul.

10 senedir Urla’da yaşıyoruz. Doğayı çok seviyoruz. Hava da güzel olursa bahçemizde yaşıyoruz denilebilir. Çiçek ekiyoruz, dostlarımızı ağırlıyoruz; en büyük rehabilitasyon dostlarla ve aile ile geçirilen güzel zaman. Bir de bahçe ile uğraşmak. Özellikle eşim bu hususta çok kabiliyetli. Çiçekler onun elinde hayat buluyor, ölmüş solmuş bitkileri yeniden yeşertiyor, yeni bitkiler üretiyor. “Bir ömür boyu mutlu olmak istiyorsan toprakla uğraş” diyen Çin atasözü adeta bizim için yazılmış.

Girişimci ruhu ve çocuklara olan sevgisi onun İzmir’in ilk doğum fotoğrafçısı olarak tanınmasına neden oldu. Yedi yıl en güzel ve özel anların tanığı oldu. Oğlunun dünyaya gelmesinden birkaç yıl sonra, Türkiye için yepyeni bir konu olan “bebek yüzme eğitmenliği” konusunda eğitim aldı. Üç yanı denizlerle çevrili olan ülkemizde, site ve evlerde havuzların da çoğalması Yasemin Hanım’ı çocukların daha güvenli ve sağlıklı yüzmeleri konusunda heyecanlandırdı. Altı yıl önce yüzme ve su güvenliği konusunda eğitimler vermeye başladı. Aquababies Türkiye franchise sorumlusu olarak 10 ilde şube kuran Yasemin Doğurga, Aquababies İzmir’in de kurucusu. İngiltere’nin Yüzme Eğitmenler Federasyonu’nun eğitmeni olarak Türkiye’nin tek 0-5 yaş bebek-çocuk yüzme ve can kurtarma eğitmen eğitmeni unvanıyla bugüne kadar 50’den fazla eğitmen yetiştirdi. Yine İngiltere’de Watsu Aquaterapi 2. seviye eğitimlerini tamamladı. Engelli ve tüm bebeklere yüzme ve su terapisi konusunda yardımcı olacak eğitmenleri artık Waterbabies markası çatısında yetiştiriyor.

STA Bebek Yüzme Eğitmen Eğitmeni Yasemin Doğurga, MegaPlus okurları için bebek ve çocukların gelişiminde suyun yararını ve Waterbabies konseptini anlattı:

Okul öncesinde yüzme öğrenmek

Yüzmenin bebek ve çocukların fiziksel, psikolojik, sosyolojik gelişimde büyük katkıları vardır. Onların fiziksel aktivite, kuvvet ve koordinasyon gelişimine yardımcı olur. Suda egzersiz yapabilmeleri kas simetrilerinin gelişimine yardımcı olur.

Bebek ve okul öncesi yüzme eğitimi, bebeklerin vücudunun her iki tarafındaki kasların simetrik olarak geliştirmesini sağlamak üzere fizyoterapi ve osteopatiyi bir araya getirerek bebeği güçlendirir. Kalp, solunum sistemi ve genel sağlık durumunu geliştirir.

Engelli bebekler suda serbest şekilde hareket edebilme imkanı bulurlar. Bebek yüzme eğitimi özellikle prematüre bebekler için faydalıdır çünkü yüzme prematüre bebeklerin motor gelişimini yeniden elde etmesine yardımcı olur.

Waterbabies konsepti

Suyun çocukları için yararının bilincinde olan ebeveynler ülkemizde bu dersler için uygun kapalı havuz bulmakta zorlanıyorlar. Son yıllarda yeni nesil bebek SPAları sayesinde bebeklere uygun sıcaklık ve temiz suya sahip iç mekan havuzlar tasarlanıyor.

Filiz Pelit, Buca Eğitim Fakültesi Resim Bölümü Grafik Ana Sanat Dalı 1985 mezunu. 21 kişisel sergi ve 100’ün üstünde ulusal ve uluslararası sergi açtı. Paris Louvre Müzesi Carroussel Salle de Notre’de her yıl açılan Uluslararası Plastik Sanatlar Sergisi’ne 2008’den beri Türkiye delegasyonuyla katılıyor. Bu sergilerden gümüş(2011) ve altın(2016) madalyası ve ayrıca teşekkür belgesi, onur belgesi ve başarı plaketi bulunmakta. Rusya, İsviçre, Kıbrıs, Almanya, Fransa, İngiltere, Dubai, Tunus, Romanya ve Türkiye’de çeşitli kurum ve özel koleksiyonlarda eserleri var. sayısız ödülü, şahane bir ailesi, vazgeçemediği dostları, inancı, direnci ve resimleri yoluyla yorulmadan anlattıkları var. Başkahramanının kadın olduğu resimlerinde kadın dünyasının gizemli yolculuğu var. ille de “umut” var.

Çocukluk hikayeni okudum Erkan Sevinç’in “70 Hayat” kitabında. Okumaya başlamadan resim yapmaya başlamışsın. Nasıl bir yolculuktur resim?

Bazen öyle bir yolculuktur ki bu, ne çıkacağını sen bile bilmezsin. Elbette kendisine ait bir matematiği var resim yolculuğunun ama planlı değil. Yaşadıkların, etrafta gördüklerin bir potada erir ve sonunda resme çıkar. Bazen bir yerden çıkan küçücük bir parça senin bir serginin konseptini oluşturur. Bir parça, bir duvar dokusu “zamanın kapısında taşlar, yüzler, sırlar” diye bir konsept olur. Bir başka zaman bir kadını resmederken, birden bir küçük çocuk belirir, bir sonraki sergi “masal” olur. Kocaman gözleriyle etrafa bakan çocuklar belirir; “düş çocukları”na dönüşür.

Başlangıçta bunların hiçbirini düşünmemişsindir, süreci yaşarsın. Bu merak ve heyecan da beni besliyor.

Resimlerimde sürprizlere de yer veririm. Resimlerin arasına dokular koyarım, o dokuların arasından figürler belirir. Her sanatçının tarzı başkadır; bazıları başta oturup projelendirir, şuraya şu koyulacak, şu rengi bu rengi kullanacağım gibi baştan belirler. Ben biraz daha ilk başta rastlantısal lekeler, sonrasında figürler, daha sonra plastik dengesiyle kompozisyon kurumu şeklinde ilerliyorum. Kendiliğinden geldiğinde o katılığı kalmıyor, birbirine geçişleri homojenleşiyor. Aslında işin sırrı bu diyebilirim.

Kadınların hep renkli… Canlı ve rengarenk…

Çünkü kadınlar renkli. Benim dünyam masallardan besleniyor, resimlerimi masallar tetikliyor. Ve masallar çok renkli. Masallar en çok çocuklara yakışıyor; biz büyükler zaman içinde yaşamın ağırlığıyla çocukluğumuzu unuturuz, oradaki renkleri unuturuz, grileşir, rengimizi kaybederiz. Benim resimlerim umudun resimleridir. Her şeye inat, hatırlatmak gerekiyor.

Umut, özgürlük, güç, senin için kadının tanımı sanırım…

Umut en önemli şey… Seneler ileriye giderken ne yazık ki kadınların hakları geriye gitti. Bu durum beni üzüyor. Sonuçta, kadın özgür olmalı, kendine yetmeli. Toplumun temel yapıtaşı kadındır. Kadını da erkeği de yetiştiren kadındır. Kendiyle kavgası bitmiş, yaşamla barışık, kültürlü, ayakta durabilen, ayakları sağlam yere basan kadın toplumda ne kadar çoksa, o toplum o kadar güçlüdür. Yetiştirdikleriyle de güçlenir.

Sergilerin arasında genellikle ne kadar zaman var?

Genelde 2-3 senede bir, yeni bir konsept oluşuyor. Bir sergi 15 gün sürüyor. 2-3 senelik hazırlık sürecinden sonra 15 günlük sergi süresinde bütün ruhunu, içini açıyorsun diyebilirim…

Serginin açılış günü akşam evine döndüğünde ne hissediyorsun?

Çok büyük bir rahatlama ve mutluluk… O sürecin sonuna gelmenin bir yandan da hüznü oluyor. Ama en ağır basan his rahatlama hissi oluyor. Çünkü görevini yapmışsın, alnının akıyla bir konsept çıkarmışsın, bunun büyük bir rahatlaması oluyor. Ben her zaman fazladan resim yaparım ve onların içerisinden seçerim. En iyisini istediğim için en çok içime sinen resimleri seçerim ve öyle hazırlarım. Dolayısıyla bir çözülme ve rahatlama hissi ağır basıyor. Ayrıca bundan sonra ne yapacağımın heyecanı da oluyor. Bir maceranın sonuna gelip, yeni bir maceranın başlangıcının yarattığı heyecan da ayrı bir şey.

Çok uzun süredir resim yapıyorsun. Resim senin bağımlılığın…

Evet bağımlıyım, sanat bağımlısıyım. Diyelim ki iki aylığına yazlığa gidiyoruz, ben yine küçük resimleri götürüyorum. Atölyeyi çok özlüyorum; boyalara bulaşmayı, o heyecanı… Benim adrenalinim, beni mutlu eden, hayatla barışık olmama sebep olan, insanlara bakışımı kurgulayan bu… Benim için ailem, dostluklarım ve sanat çok önemlidir, hepsini bir potada eritmek isterim. Biri eksik olsa beni mutsuz eder. O yüzden de aşırı hırslarım yoktur. Mesela sanatta hızlı hızlı gideyim ama ailemi ya da dostlarımı feda edeyim gibi düşüncelerim hiç olmaz. Elimden geldiği kadar bunları bir arada yürütebilmeye çalışıyorum ve böylelikle mutlu oluyorum. Hepsi bir arada olduğunda çok daha iyi sonuçlar ortaya çıkıyor. Eşim de bu konuda bana hep destek oluyor. Gecenin bir vakti evde boyalarla ilgilenebiliyorum, atölyeye gidiyorum. Aksine o daha da mutlu oluyor. Çocuklarım, ailem hep destek oluyorlar ve benimle gurur duyuyorlar. Bunlar da benim için çok önemli.

Çok iyimser bir kadınsın…

İflah olmaz bir iyimserim. O yüzden de genellikle olayların kötü yönüne değil hep olumlu yönüne bakarım. Başıma gelen olumsuz olayları da kabullenip, bununla nasıl baş edebilirim diye düşünürüm, nasıl aşabilirim diye önümdeki seçeneklere bakarım. Hayat her zaman size mükemmeli vermiyor. Her zaman için iniş çıkışlar var. Önemli olan senin bu durumlarla nasıl başa çıktığın. Çocukluğumdan beri böyleydim hep ben. 3 kardeşten en büyüğüyüm, aile olarak birbirimize çok bağlıyızdır. Ben gerçekten çok şanslıyım ama kendi şansımı kendim de yaratırım. İnsan biriktirmeyi çok seviyorum, en büyük zenginliğim sahip olduğum dostlarım… Şöyle dönüp baktığımda 40 senelik uzun soluklu dostluklara sahibim ve çok şanslıyım.

Sanatçılar farklı, sanatta kendilerine odaklı oluyorlar genelde…

Ben şuna inanıyorum, iyi olan bir şeye neden iyi demeyelim ki? Eğer kendine güvenin varsa bir başkasını onore edebilirsin. Kendine güvenin yoksa bir başkasının üzerine basarak ya da karalayarak ilerlersin. Önemli olan emek verip çalışmak; ne olacağını zaman gösterecek, kalıcı mısın değil misin, zamanla belli olur.

Baştan beri ne istediğimi bildim ve onu yaptım. Biliyorsun bizim zamanlarda aileler çok anlayış göstermiyordu, mesela “Sen önce git bir mühendis ol resmi sonra yaparsın” düşüncesi hakimdi genel olarak. Fakat benim ailem beni hep destekledi, bana inandı. Bu da çok önemli.

Ailede sanatla ilgilenen var mıydı?

Babamın kara kalemi çok iyidir, dayım yağlı boya çok güzel yapar, var yani. Benden sonra da kuzenlerim arasında ressam olanlar, yazar olanlar var. Ailemde de sanatın her dalına bir merak var diyebilirim. Kuzenlerimle bunu paylaşabilmek de benim için oldukça keyifli.

Pollyanna ile röportaj yapıyor gibiyim…

Bana göre sen hayatı mutlu karşılarsan mutlu olursun, mutlu karşılamazsan mutsuz olursun. Eşim Metin’in büyük bir sağlık problemi oldu geçmişte. Biz bunu olumlu bakarak atlatabildik, şükrettik. Allah’a şükür atlattı, benim yanımda, çocuklarımın yanında, şükredecek o kadar çok şey var ki… Mesela bazen yolda yürürken durduk yere derim ki “Bugün Allah’ıma şükretmedim, şükürler olsun yürüyebiliyorum, nefesim yerinde, atölyeme gidip boyalarımla buluşacağım, kocam sağlıklı, çocuklarım sağlıklı”. Bazen kaybedince anlıyoruz bir şeylerin değerini. O zaman da yapacak bir şey olmuyor; sadece büyük bir pişmanlık oluyor, zamanında keşke bunu yapsaydım diye düşünüyoruz. Onun için ara ara sahip olduklarımıza şükretmek ve değerini bilmek gerektiğine inanıyorum. Bak mesela seninle şu an ne güzel bir dost sohbeti ediyoruz, sana içimi açıyorum. Pastanemizde oturuyoruz, görümcelerim geldi, sohbetimi ettim. Evime gideceğim, eşim yanımda… Yani şükredecek o kadar çok şey var ki… “Ay bugün yağmur yağdı, ay içim sıkıldı, o niye bana öyle baktı”la mutsuz olmayı seçmemek lazım.

Peki ne düşürür seni?

Sağlık sorunu. Önce sağlık iyi olacak. Çünkü birini kaybetmenin ya da sağlığın kötüye gitmesinin telafisi olmuyor. Zor zamanlarda bile pozitif bakmak lazım. Eşimin iki kere 19’ar günlük yoğun bakım dönemi oldu; o dönemlerde çok zor günler geçirdik. Böyle zamanlarda hayatınız o kadar çok değişiyor ki; insanların ne kadar gereksiz şeylere kafayı taktığını görüyor, bazı şeylerin ne kadar önemli olduğunu fark ediyor, şükretmeyi öğreniyorsunuz. Hayatta yaşadığın her şey seni olgunlaştırıyor…

Kaç yıllık evliliğiniz?

1987 yılında evlendik. Metin’le önce arkadaştık, zekası ve esprili kişiliği ile kalbimin baş köşesine oturdu. Arkadaş olduğumuz dönemlerde Metin tıpta okuyordu. Boğaziçi Makine Mühendisliğini bırakmıştı. Doktor oldu sonrasında ama ben onu askerlik ve intörn zamanı beyaz önlükle gördüm. Aile şirketimiz Sevinç Pastanesi’nin yöneticiliğini tercih etti. Beni de yapamadığı tek şey olan resimi yapabildiğim için hep destekler ve hayranlık duyar. Ömür boyu el ele, yürek yüreğe bir yaşam geçirdik. İki oğlum var Burak ve Kenan Doruk. Bu yıl oğlum Burak evlendi ve Hilal adında çok tatlı bir kızım oldu. Burak’ta 5 yıllık çalışma hayatının ardından pastanenin yönetimine geldi.

Resimlerinde isim yok senin…

Seneler önce ilk sergimde açılışa gelen herkesin eline küçük kağıtlar verdim ve dedim ki “resimlerde isim yok, resmin numarasını yazın ve size hissettirdiği ismi yazın”. Sonra hepsini topladım, aynı resim için o kadar farklı hisler ve isimler çıktı ki… Birisi “bu bana savaşı hatırlattı” derken diğerleri “mutluluk, pamuk prenses, sevgi”, bir başkası “hüzün” diyor. Yani aslında herkes kendi içindekini görüyor. İnsanlar bunu bu kadar zengin alabiliyorsa ben bir isimle sınırlamak istemedim. Sadece bir konsept belirledim. Bu konseptler genel bir çatı; devamını izleyiciye bıraktım. Çünkü o kendi hikayesinden bir parça koyacak.

Önümüzde hangi projeler var?

13 Mart’ta Ankara Art Sanat Fuarı’na katılacağım, Aysel Gözübüyük Sanat Galerisi’yle. Portakal Çiçeği Sanat’ta seçki var o da eş zamanlı olacak. İki sergide olacağım yani Ankara’da. Ayrıca önümüzdeki ay Japonya Tokyo’da açılacak olan karma sergide yer alacağım.

Heyecanlandırıyor değil mi?

Elbette, hem de insana bir hedef veriyor. Bir hedefin olması da canlı tutuyor.

İstanbul’da Hakan Esmer’in başkanlığında Alarm Art diye çok iyi bir grup var ve proje sergileri yapıyorlar. Ve proje sergileri konusunda Türkiye’de öncüler. Onların yaptığı bir proje olan 365 diye bir sergi var.  A3, A4, A5 boyutunda tahta üzerine herkes resimlerini yapıyor, onlar Ankara’da sergilendi, şimdi İstanbul’da Terakki Vakfı’nda sergilenecek. Farklı farklı sergiler oluyor, onlara hazırlanıyorum. Birkaç tane daha böyle karma sergiler var.

Resim yapmayı hangi eyleme benzetiyorsun?

Yaşam, yaşamın kendisi. Bundan daha canlı, daha sahici bir şey yok. Yaşam gibi inişleri çıkışları var, kavga ediyorsun resimde, oluşmasını sağlıyorsun, mutlu oluyorsun, keyif duyuyorsun. Heyecanı, hazzı alıyorsun. Bir şeyler ortaya çıkıyor aynı çocukların gibi. Aşkla bir arada oluyorsun aynı kocan gibi. Mücadele ediyorsun aynı yaşam gibi. Yaşamın kendisi sanat…

Nasıl bir annesin?

Bilmem ki, onlara sormak gerek. Elimden geldiği kadar sevgiyle büyütmeye ve onları anlamaya çalıştım. Onlara her zaman saygı duydum. Çocuklarımı başkalarının yanında zor durumda bırakacak, despotluk yapacak bir anne olmadım hiç. Onlara her zaman güven vermeye çalıştım ve onlar da bunu bilip bana her zaman güvenirler. Mesela bir şeye  “hayır” dediğimde onun “hayır” olduğunu bilirlerdi, ısrar etmezlerdi. Ama bir şeye tamam yapacağım dediysem de tüm şartlarımı zorlayıp onu yapardım ki bana olan güvenleri kaybolmasın…

Arkadaş ilişkilerinde de belli prensiplerin var değil mi? Saygı önemli senin için…

Saygı önemli, çünkü neyi veriyorsan onu bekliyorsun, ben de arkadaşlarıma saygılıyımdır, kırmamaya çok özen gösteririm.

Ders almayı bilir misin?

Bilirim ama şu var, kinci değilim. Bir insana çok zor kırılırım, hayatımdan bir insanı çok zor çıkarırım. Grilerim vardır, önce onu anlamaya çalışırım. Hangi şartlarda, bunu neden yaptı diye düşünürüm. Anlayabileceğim bir şey ise mutlaka şans veririm. Siyah ya da beyaz kadar keskin, köşeli değilimdir. Bunu yaptı bitti demem. Ama gerçekten birini hayatımdan çıkardığımda da tekrar geri dönüşü olmaz benim için ama çok azdır bu, bir elin parmaklarıyla bile sayılmaz.

Resim çok içten ve doğal gelen bir şey, peki eğitimin önemi nedir?

Sanatı daha kapsamlı öğrenip ortaya çıkarmak için eğitim gerekli. Şu da var, diyelim ki o dönemki eğitim alamadın, artık birçok yolu var ve hiçbir şey için geç değil. İnternetten, iyi hocalardan, atölye çalışmalarından bir şekilde ders alınabilecek pek çok yöntem var. Resimde sınır yok. 60 yaşında balerin olamazsın ama resim yapabilirsin. Resim insana ve insanın her yaşına yakın olan bir dal. Bir yeteneğin varsa sevincini, hayatını, ruhunu, kızgınlığını her şeyi alıp yansıtabileceğin bir şansın var.

Resmin öğretilebildiğine inanıyor musun?

Kesinlikle inanıyorum, öğretilebilir tabii ki. Resmin bir matematiği var. Ölçüyü, tekniği, boyaları, deseni, mükemmel bir şekilde çizmeyi sıkı bir çalışmayla öğrenebilirsin. Hobi düzeyinde her şeyi yaparsın, hobi düzeyinden sanat düzeyine geçmek için de özgün kimsenin yapmadığı kendi ruhunu yansıtan eserler ortaya koyabilmesi gerekiyor. Bunu yapabilenler sanat düzeyine geçebiliyor. Eğer mümkün olmuyorsa hobi kısmında kalıyor. Hobi ya da sanat resim bir yere kadar öğretilir, bir yerden sonra senin yeteneğinle ve hislerinle özgün bir dil oluşturursa ne ala.

Tarihte bir kadın olsaydın nerede yaşamak isterdin? Ne olmak isterdin?

Paris ya da İtalya. Rönesanssın başladığı zamanlarda, Roma ve Floransa. Ve yine ressam olmak isterdim.

Renklerin kadınısın aslında ama senin en rengin hangisi?

Bütün renkleri seviyorum, kırmızıyı, maviyi, royal blue denen tonu çok seviyorum. Sevdiğim renkler var, beni ben eden çok renk var.

Aklının kaldığı bir şey var mı? Keşke şunu yapsaydım, keşke şuraya gitseydim dediğin…

Keşke birkaç dil birden biliyor, konuşabiliyor olsaydım. Hala bu yaşımda bile “sadece İngilizce değil, Fransızcayı, İspanyolcayı bilip 3-4 dili akıcı konuşabiliyor olsaydım” diyorum. O zaman daha çok kendini dünya vatandaşı gibi hissediyorsun. İnterneti daha iyi kullanıp, kendini daha iyi ifade edip, bilgiye daha çok ulaşabiliyorsun. Ve resmini kendin anlatabiliyorsun. Daha çok kişiye anlatabilmek isterdim.

Resim aşkıyla kocaman bir hikaye yazmış Filiz Pelit. Yaşamının çeşitli dönemleri onun önce resimlerini, ardından sergilerini oluşturmuş. O çocuk kalp “Düş Çocukları”nı hayata geçirmiş, büyümüşler, çerçevelenip asılmışlar, gitgide “Bilge Kadınlar”a dönüşmüşler. Tıpkı kendisi gibi; çocuk kalbini hiç unutmayan bir “bilge kadın” ile görüştüm ben. Rengarenk kal sevgili Filiz…

Bu ay Sofra Muhabbeti’miz de aşk üzerine… İzmir’in nefes alanı Kültürpark Tenis Kulübü’nde, ROSE GARDEN 1941’in VIP Salonu’nda, şömine ateşinde keyifli bir muhabbete hazırız. Konuklarımız TV Programcısı ve İletişimci Peyvend ÖKSÜZ, şair ve yazar, güzel sözcüklerin mimarı Babacan PESENKURDU ve Medya İletişimcisi Berna KAYA.

Sibel KÖROĞLU: “Aşk eski bir yalan / Adem’le Havva’dan kalan” deyip deyip aşksız da yaşayamıyoruz, değil mi? Konseptimiz aşk. Ama önce İzmir’in bilinen isimleri olarak son zamanlarda neler yapıyorsunuzu soracağım. Peyvendcim, keyifli işler yapıyorsun ve seni ilgiyle takip ediyoruz. Yemek konusu biraz daha ön planda galiba senin için. Yaptığın programlarda hep yemek çevresinde bir sohbet oluyor. Biraz senden inlemek isterim.

Peyvend Öksüz: On altı yıldır evde yapıyorum. Evimde misafirimiz yemekle ağırlamaktan keyif alıyorum. Kariyer anlamında hep kurumsal yerlerde çalıştığım için network’ümle yemek konusunu bir araya getirdik. Televizyondan teklif gelince iki kez hayır dememe rağmen, sağ olsun Genel Müdürüm çok ısrar etti ve bugünkü programa geldik. Benim için de çok keyifli oldu gerçekten. ilk canlı yayınımda işim başladı ve bitti diye düşündüm ama öyle olmadı. Meğerse içimde varmış. Bu benim hayatımın merkezi olsun da bu işten para kazanayım diye bir düşüncem olmadı. Çocukluğum televizyon kanallarında geçti. Mehmet Ali Birand’larla, Tuncay Özkan’larla büyüdüm. Star TV’nin ilk açıldığı dönemlerdeki havayı soludum. Körfez Savaşı zamanlarında televizyonda yattığımı bilirim. Dolayısıyla tıpkı sahne tozu yutanlar gibi etkilendim televizyon tozundan. Bu işi yapıyor olmaktan çok mutluyum.

Sibel KÖROĞLU: Programının farkı ne?

Peyvend ÖKSÜZ: Ben işi farklı yapmayı seviyorum. Hep daha iyisini hedefledim. Yemek programları ağırlıklı olarak ev kadınlarını hedef kitle olarak alır. Ben biraz profesyonel dünyaya seslenmek istedim. Konuklarımı da o şekilde seçtim. Diyelim ki bir ev kadınını ağırlıyorum, onun da mesela kitap yazmış olanını tercih ettim. İstanbul’dan İzmir’e gelen tiyatro sanatçılarını programıma taşıdım. Programıma başlarken de dediğim gibi hayatın ve iletişimin aslında mutfaktan başladığını, sofraya oturulduğunda tüm ailenin toplanarak bir iletişime geçtiğini düşünüyorum. Kadın mutfakta mutlu olursa yaptığı yemeklere aşkla yaklaşır. Bu aşkı önemsiyorum.

Sibel KÖROĞLU: Babacan, ya sen neler yapıyorsun son dönemlerde?

Babacan PESENKURDU: Yaklaşık iki üç yıldır çıkartmaya çalıştığım bir kitabım var. Arada bir tane daha kitap çıkarttım. İki antoloji, bir de deyimler sözlüğüne katkım oldu. İki şiir, iki deneme kitabı, bir de romanım var. Agora’da Bir Delikanlı: İskender, Aşeka, Ayık Ol Sebastian. Serinin ikinci İskender, Nazi Kampı’ndan başlayıp geri dönüşlerle çeşitli dönemlerin yaşayış ve inançlarına değiniyor ve tekrardan günümüze kadar ulaşıyor. Nasip olursa Şubat sonu Mart başı gibi kitabım çıkmış olacak.

Sibel KÖROĞLU: Çok aktifsin sevgili Berna. Pek çok yerde seninle karşılaşıyoruz. Sen neler yapıyorsun bu aralar?

Berna KAYA: Biliyorsun medya iletişimi sektöründeyim. Belirli bir dönem Tercüman’da yazılar yazdım. Ben de Peyvend gibi kadınları çok önemsiyorum. Başarıya ulaşmış kadınların tasvirlerini yaptım. Hala röportajlarla devam ediyorum. İnsanları ön plana çıkartmayı seviyorum. Kendimi geliştirmeyi ve bu amaçla eğitimler almayı da seviyorum. Kişisel gelişim konusuna eğildim. Enerji terapistliği ve ilişki koçluğu yapıyorum. Hem yazarak hem de enerjimle dokunarak beş yüz kişinin yaşamına dokunmuşum.

Sibel KÖROĞLU: İlişki koçluğundan bahsettin. Kişiler sana tek mi geliyor yoksa ilişkisi olan kişilerle mi?

Berna KAYA: Bireysel. Daha çok ilişkisinde bir sorun olduğunu düşünenler ve bu sorunu içselleştiren taraflarla çalışıyorum. Kişi değiştikçe bu durum ilişkiye de yansıyor. Karşısındakiyle empati kurabiliyor ve onu daha iyi anlayabiliyor. Kendisindeki değişimi tüm hayatına yansıtabiliyor.

Sibel KÖROĞLU: Bir de bu aralar tiyatroya merak sardın sanırım.

Berna KAYA: Özel bir grupla Kuvayı Milliye’yi canlandırıyoruz. Yılsonunda sergileyeceğiz. Benim için çok keyifli bir çalışma bu. Dediğim gibi, öncelikle kendimiz besliyorum ve böylelikle insanlara daha faydalı olacağıma inanıyorum. Tiyatroyu tanımak çok güzel. Derin ve güzel bilgiler var. yazarları daha derin tanımak çok doyurucu. Hazırlık süreci de aynı şekilde. Ve tabi, vazgeçemediğim sosyal sorumluluk projelerine mutlaka devam ediyorum.

Sibel KÖROĞLU: Babacan, çok yakışıklı bir adamsın. Bir dönem modellik yaptığını da biliyorum. Neden sahnede olmayı seçmedin?

Babacan PESENKURDU: Aslında sahnedeyim ama ilk çıktığım şekilde değil. Yıllar önce Şafak Abla ile (Şafak Fişek) İstanbul’da Gaye Sökmen’de çalıştım. Geçen gün fark ettim ki aslında ben hep hayalini kurduğum şeyleri yapmışım. Bunu da ne zaman fark ettim biliyor musun? Biz de eşim Yeliz ile Berna’nın seanslarından birine katılmıştık. Tema ilişki değil, kendi özümüzle ilgili idi. Ondan sonra da hayatımızda ne gibi değişiklikler olur ya da olmaz diye baktık. Bende enteresan bir şey oldu; hayalini kurup düşünceye geçirdiğim her şeyi gerçekleştirmişim. Sonra insan neyin hayalini kurar diye düşündüm; elbette sevdiği şeylerin. Olmasını istediğim her şeyi yaşıyorum. Bu nedenle de Allah’a, evrene, yaratıcıya, her şeye şükrediyorum. Sahneye gelince; sahne yapıyorum ben. Daha da yapacağım. Güzel bir PR şirketi olsa belki her şey daha farklı olurdu. Bende her şey var.

Sibel KÖROĞLU: Şiirlerini sahneledin, biliyorum.

Babacan PESENKURDU: Şiir kitabımın ilk çıktığı aylarda gidişat beni pek memnun etmedi. İnkılap Kitabevi’nin Ege Bölge Müdürü ile ne yapalım diye düşündük. Kendimden yola çıktım. Müziği, rock’ı, cazı, arabeski seviyorum. Hepsi bir arada olsun, bunların arasında biraz teatral bir dokunuşla stand upvari bir program yapalım dedik. Alsancak Hayal Kahvesi, Bornova Hayat Park derken altı yıl her ay bir sahne aldım. İstanbul Levent Tenis Kulübü, Antalya Kaleiçi, Bursa Hayal Kahvesi, Ankara derken proje büyüdü. Bu arada başka işlerim de var, biraz yorulduğumu fark edince yavaşladım. Ama yeni projeler de var.

Sibel KÖROĞLU: Aranızda ilk görüşte aşk yaşayan var mı?

Babacan PESENKURDU: Ben çok yaşadım.

Sibel KÖROĞLU: Bir insan kaç kere aşık olur sizce?

Peyvend ÖKSÜZ: Bence hepimiz “çok kez” diye düşünüyoruz.

Sibel KÖROĞLU: Aynı anda iki kişiye aşık olunur mu sizce?

Berna KAYA: Olunmaz.

Peyvend ÖKSÜZ: Olunmaz. Kalp sadece bir kişiye aittir.

Babacan PESENKURDU: Olunduğu sanılır ama olunmaz. Bunun gibi bir şeyler yaşadım ben aslında ama sonra anladım ki aslında yaşadığım şey aşk değilmiş. İstanbul’da yaşadığım zamanlardı. Hayatımda biri vardı. Bir başkasıyla tanıştım, biriyle beraber olup olmadığımı sordu. Evet, birisi var dedi. İyi o zaman deyip kalktı, ayaklarına kapandım gitme diye. Ona “Gidemezsin” diye bir şiir yazdım ve gitmedi.

Peyvend ÖKSÜZ: Ben aşk için sonuna kadar mücadele etmeyi seviyorum. Elimden geleni sonuna kadar yapıp sonrasında gidip gitmemeyi karşımdakine bıraktığım için, içim çok rahat oluyor. Sadece aşk için değil, genel olarak mücadele etmeyi seviyorum.

Sibel KÖROĞLU: İlk aşkınızı hatırlıyor musunuz?

Berna KAYA: Evet, hatırlıyorum. Emre. Tabi ki ilkokuldaydım. Sonra kendisiyle karşılaştım ve “ben sana okuldayken aşıktım” dedim. Annemin arkadaşları anlatır, kreşteyken Alper diye bir çocuk vardı. Derya diye de bir arkadaşım vardı. İkimiz de Alper’e aşıktık. Alper’i kapının arkasına sıkıştırıp “seninle evleneceğiz” diyorduk. Aramızda “ben evleneceğim, hayır ben evleneceğim” kavgası yapıyorduk, Alper de “hayır ben pilot olacağım, kimseyle evlenmem” diyordu. Ben de ona “anneme uçak aldırırım, seninle evlenirim” dedim. Alper şimdi mimar ve Norveç’te yaşıyor.

Peyvend ÖKSÜZ: Hatırlamaz mıyım? Öldüm öldüm dirildim ilk aşkım için. Yazlıkta, ilkokul sonları, teyplerin omuzlarda gezdiği zamanlar… Fırat diye bir çocuk vardı; platonik bir aşk yaşıyorum. Yazlığımız satıldı, oradan ayrılacağız, yemiyorum, içmiyorum, perişanım. Herkes ev satıldı diye üzülüyorum sanıyor, benim tek derdim Fırat.

Babacan PESENKURDU: Hatırlıyorum tabi ki; hâlâ da görüşüyorum. İsmi Sedef’ti. O da evlendi, bizim oğlandan iki yaş büyük bir oğlu var. Ben okulun futbol takımındaydım, o da hentbol oynuyordu. Bizimkisi biraz spor aşkıydı.

Sibel KÖROĞLU: Evlilikte aşk bitiyor mu?

Babacan PESENKURDU: Aşk her zaman biter. Onu gördüğünde bütün dünya anlamını kaybediyorsa, aşk böyle bir şeyse, onun için birçok emek vermek zorundasın. Aşıkken yapıyorsun da zaten; çok tolerans gösteriyorsun, yapmam dediğin şeyleri yapıyorsun. Bence aşkı sürekli taze tutmak için önce ben olmalı. Önce ben olduğu zaman aşk daha canlı kalıyor. Yeliz-Babacan Pesenkurdu olmaya başladığı zaman Yeliz kendini görüyor. Kendini görmek istediğinde aynaya bakıyor. Beni ben olarak görmeli ki aşk sürsün… Aşkta ince ve zarif olmak gerek ama kadınlarda odun erkekleri sevme özelliği de var sanırım. Aşkta özveri önemli, senin sevdiğin bir şeyi sevmese bile senin için yapabiliyorsa bu çok değerli.

Berna KAYA: Âşık olmak bizi seçici yapıyor. Tek bir insanla yol alıyorsun, gözün hiçbir şey görmüyor. Sadakat duygun, güven duygun, bütün auran değişiyor. Evlilik için bunlar da önemli.

Peyvend ÖKSÜZ: Emek vererek, zamanla beslenen aşk çok önemli bence. Ben mesela eski kocama âşık olmadım ama onun bana olan çok büyük aşkı benim daha çok âşık olmama sebep oldu.

Sibel KÖROĞLU: Unutamadığınız bir aşk filmi var mı?

Berna KAYA: Titanik, Sil baştan, Casablanca, Unutursam Fısılda, İncir Reçeli.

Peyvend ÖKSÜZ: Titanik.

Babacan PESENKURDU: Black, Mustafa Hakkında Her Şey.

Sibel KÖROĞLU: Unutamadığınız bir Sevgililer Gününüz oldu mu?

Peyvend ÖKSÜZ: Hepimizin elbette olmuştur. Mesela ilkokulda okurken bize Sevgililer Günü değil Sevgi Günü yapmayı öğrettiler. Sevdiğin bir arkadaşına git ve ufak bir meblağ ile hediye al ya da kendi emeğinle ona bir hediye hazırla dediler. Kendi elimizle sevdiğimiz bir arkadaşımıza böyle bir hediye hazırladık. Ben Sevgililer Günü’nü, Sevgi Günü diye öğrendim okulda. Özel günleri çok sevmiyorum çünkü bir şeyleri tek bir güne sabitlemeyi sevmiyorum. Mesela 14 Şubat’ta bir otelde sevgilimle oturup şarap içmek istemiyorum; tamamen bir ticaret benim için.

Berna KAYA: Sevgilimin beni tanıyıp, bana yönelik bir şey yapmasını isterim. Ne sevdiğimi bilmeli… Bir defasında Sevgililer Günü’nde kavgam olmuştu. Çok güzel bir hediye alarak gelmişti, “Sen bilmiyor musun benim çikolata sevdiğimi? Bunu özel bir gün için yapma, markete gittiğinde Berna bunu sever diyerek sıradan bir günde beni düşünüp getir, bu beni daha çok mutlu eder” demiştim. Bu kavgayı yapınca da hiçbir şeyi beğenmiyor oluyorsun.

Babacan PESENKURDU: Hayattaki her şeyin, aşkın da özü; emek. Emek sarf etmek gerekiyor. Ben Yeliz’e evlenme teklifini onun yaş gününde yapmıştım. Evlenme teklifi ederken ben bu kadınla mutlu olabilir miyim diye düşünmedim, bu kadınla evlenebilir miyim diye de düşünmedim, hiçbir şey düşünmedim. Sadece o anı yaşadım. Çilekleri toplayıp, o yaz sıcağında Temmuz’un 1’inde çilekli pasta yaptım ve yüzüğü de içine koydum. Evlenme teklifi ettim.

Peyvend ÖKSÜZ: Konu konuyu açtı aklıma geldi. Çok istediğim bir film vardı eski kocama “Beraber gidip izleyelim” dedim asla gitmeyeceğini söyledi. Hâlbuki ben çok istiyordum ve benim için bunu yapabilirdi. Şimdi sevgilim böyle bir film olduğunda kendisi bana hatırlatıp benim tarzım değil ama sen çok istediğin için bilet alıp beraber izleyelim diyor. İşte bu emektir, karşındaki kişinin mutluluğu için emek sarf etmek bir şeyler yapmak çok önemli.

Berna KAYA: Benim babam üçüncü evliliğini 70 yaşında yaptı ve çok âşık olarak evlendi. Ama evlenmeden önce de annemin mezarına giderek ona hürmetini de gösterdi böyle saygı dolu ve emek dolu bir ilişki benim için çok değerli. Şimdiki eşiyle çok mutlular.

Sibel KÖROĞLU: Sohbete gerçekten doyamadım. Ama bir şekilde de bitirmem gerekiyor. Çok teşekkür ederim bu keyifli sohbet için. Aşkla yaptığınız her şeyin dilediğiniz kadar sürmesi dileğiyle…