Güzel İzmir’imizin gözbebeği Alsancak’ta üç önemli isim, üç önemli markanın kurucusu, üç zarif beyefendi ile BALIKÇI HASAN’ın sofrasındayız. Konuklarımız Dizayn Mobilya’nın sahibi ORHAN SARSAR, Nizam Team’in sahibi NİZAM ÖZMEN, Endülüs Meyhane’nin sahibi ŞİNASİ DAŞDEMİR.

Sibel Köroğlu: İzmir’in, Alsancak’ın en keyifli zamanlarının insanlarısınız. Özel davetlerin, keyifli buluşmaların, önemli kutlamaların zerafetle yaşandığı harika günlere şahitlik ettiniz. Biraz o günlerden biraz bu zamanlardan bahsedelim istiyorum.

Orhan Sarsar: Biz o kadar eski miyiz ya? Ben diğerleri gibi yaşlı değilim Sibelcim.

Sibel Köroğlu: Yok estağfurullah olur mu öyle şey? Ben dönemi kastettim. (Gülüyoruz). O zaman bugünden başlayalım; neler yapıyorsunuz Orhan Bey görüşmeyeli?

Orhan Sarsar: Alsancak mağazamı kapattım. Karabağlar tarafında beş katlı güzel bir yer yaptım. Eski müzisyen olduğum için, bir katı da müzik de yapabileceğimiz bir kafe olarak tasarlayıp hayata geçirdim. Arkadaşlarımla sık sık kendi aramızda toplanıp orada müzik yapıyoruz. Yaza merhaba, kışa hoşça kal partileri hazırlayıp bir arada vakit geçirmenin keyfini çıkartıyoruz. Alsancak’ta canlı müzik yapan yerlere hala gidiyorum. Fakat Alsancak sokakları eskisi gibi değil, biraz havasını kaybetti son yıllarda.

Nizam Özmen: Ah Orhancım, eskisi gibi gezemiyorum ben akşamları. O sokakları bilemiyorum.

Orhan Sarsar: Ama yine de güzel rock müzik yapan yerler, güzel gençler var. Gençleri seviyorum ben, pozitif enerji veriyorlar. Vazgeçemeyeceğim yerler de var; Sirena mesela. Nerden baksan, kırk beş yıllık bir mekan.

Sibel Köroğlu: Kırk beş yıl, aynı yerde, aynı marka, büyük bir başarı.

Orhan Sarsar: Bu arada Şinasi Bey, sizin Endülüs’ün sokağı da epey bir değişime uğradı son yıllarda değil mi?

Şinasi Daşdemir: Evet, bizim sokak, Gazi Kadınlar, Muzaffer İzgü sokaklarını geçti iyice. Ama bana göre, maalesef. Ailelerin de gidebileceği, gezebileceği bir yer olarak yaşamasını isterim sokakların. Nihayetinde aileler de gezmek istiyor. Ya da sadece kadın grupları olarak gezmek isteyenler de var ki bu büyük bir ihtiyaç, rahatlıkla gezip eğlenebilmeliler. Ben o sokağın ilklerindenim. Endülüs Meyhane olarak ailelerin de gelebildiği bir meyhane kültürünün ilkiyim İzmir’de. Tam yirmi iki yıl oldu.

Sibel Köroğlu: Aslında meyhane kültürü İzmir için çok da yeni değil.

Şinasi Daşdemir: Evet doğru, çok iyi mekanlar vardı. Ama genelde erkeklerin daha çok kendi arkadaşlarıyla gittiği yerlerdi meyhaneler. Eşli olarak ise kulüplere gidilirdi. Kadın erkek bir arada meyhane keyfi yaşamanın ilk adresidir Endülüs. Bunda yaptığımız müziğin de etkisi oldu elbette. Meyhane denince akla gelen tedirginliği, gerek soframız, gerek sunumlarımız, gerekse ortamımızla ortadan kaldırdık biz.

Orhan Sarsar: Aslında siz “meyhane” kavramının imajını değiştirdiniz.

Şinasi Daşdemir: Evet, yılların restoranları artık tabelalarına “meyhane” ibaresini ekliyor ki bunların hepsi Endülüs’ten sonra oldu. Bir de şu var, eskiden herkes eğlenmek, yemek içmek için Alsancak’a gelirdi. Artık her semtte bizler gibi farklı konseptlerde mekanlar var.

Orhan Sarsar: Bence hâlâ İzmir demek, Alsancak demek.

Şinasi Daşdemir: Yok, artık eskisi gibi değil. Çok kalabalık oldu artık buraları; otopark sorunu var, trafik sorunu var. Ve her semt hıncahınç eğlence mekanı doldu. Biz kalitemizden ödün vermediğimiz için hâlâ buradayız.

Orhan Sarsar: İstikrar çok önemli. Siz istikrarlı hareket ettiniz. Yoksa tutunmak gün geçtikçe daha da zor.

Şinasi Daşdemir: Mekan içinde olması gereken müzik ve bir deyimle şamata maalesef biraz sokaklara döküldü. Gürültü çok fazla. Açık havada bazen o kadar fazla müzik sesi oluyor ki gerçekten rahatsızlık verici. Bu da Alsancak’ta olmayı keyifsiz kılıyor.

Sibel Köroğlu: Eskisi gibi müzik eşliğinde yemek yeme alışkanlıkları da değişti değil mi Nizam Bey? Hiçbir şey eskisi gibi korunamadı.

Nizam Özmen: Dejenere oldu artık her şey.Ben kırk sekiz yıldır Alsancak’ta işimi yapıyorum. Yolumuz yıllar önce yine Alsancak’ta Orhan’la buluştu. Altay Derneğimizde bir araya geldik, kulübümüzde beraber çok çalıştık.

Orhan Sarsar: Ben eskileri konuşmayı pek de sevmiyorum ama ekiden her birimiz tektik. Dizayn Mobilya tekti, Rüyam Mobilya tekti, Nizam Kuaför tekti, Şinasi Beyler de aynı şekilde. Herkes işinin teki ve erbabı idi. Benim meslekte kırk yılım geçti, Nizam 48 yıldır bu meslekte, Şinasi Bey desen, yirmi iki; bunca yıl az mı? Toplamda yüz senelik bir tecrübeden bahsediyoruz sadece bu masada bile.

Sibel Köroğlu: Şinasi Bey’in az önce de dediği gibi maalesef artık herkes her işi yapıyor. Nizam Bey sizin de sektörde çok fazla yeni kuaför var. Bu durum sizi rahatsız ediyor mu?

Nizam Özmen: Memnun eden tarafı yok maalesef. Çünkü her meslekte olduğu gibi aynı kademenin meslektaşları değilsin ama bir tutuluyorsun. İkiçeşmelik’teki spotçuyla Dizayn Mobilya bütçesini tutamazsın, ama adam “Dizaynır sandalye” diye bir isim telaffuz ediyor ve aslında Dizayn adıyla bunu satışa sunuyor. Bunun gibi bir sürü yanlış oluyor.

Orhan Sarsar: Benim malımı yirmi beş otuz yıldır kullananlar var. Artık üretimler hep fabrikasyon, fabrikasyon devreye girince de butik olmuyor o üretim. Unutmadan söyleyeyim; neden dejenere oldu? Çünkü nüfus çoğaldı ve artık yetmiyor. Eskiden Kemeraltı’nda mobilyacı sokağı vardı. Birinci Beyler’de gözlükçüler, İkinci Beyler’de doktorlar, Üçüncü Beyler’de de mobilyacılar vardı. O zamanlarda Karabağlar falan yoktu. Eskiden bütün İzmir oradan alışveriş yapardı. Karşıyakalılar eğlenmek için Alsancak’a gelirlerdi. Şimdi oralarda da açıldı bir sürü mekan, doldu doldu taştı, yine de yetmiyor.

Şinasi Daşdemir: Herkes artık kendi semtinde.

Nizam Özmen: Fiyattan tut, kaliteye kadar, Orhan’ın yaptığı iş mesela, tam bir sanat. Bizim iş de öyle. Şimdi öyle mi ya? Sanat mı kaldı mesleklerde? Aynı şey bizim meslekte de geçerli. Ama müşteri de talebinde farklılaştı; saçlarını yoldurup, bozdurup, renklendirip adına da “ombre” diyorlar; ben öyle bir sanat bilmiyorum. Ben vazgeçtim böyle müşteriden, gelmesin bana. Benim bana, mesleğime, sanatıma inanan müşteriye ihtiyacım var. Ne istediğini bilenler lazım bize, onlara hizmet vermek mutlu ediyor. Sanatını anlıyor, sana saygı duyuyor. Diğer türlü müşteriye ben hitap edemem, o da bana edemez. Memnun da edemem. Artık ayırıyorum bu yüzden.

Sibel Köroğlu: Yine eskilere dönüyorum; eskiden özel günlere nasıl hazırlanırdık? O özenli telaşı anlatır mısınız bana?

Şinasi Daşdemir: Eskiden müzik dinlemesini bilen, özenle hazırlanan bir kitle vardı. Saygınlık vardı. Tüm beyler takım elbiseli, kravatlı, tiril tiril gelirlerdi mekanımıza. Bayanlar bir o kadar şıktılar. Nezaket, hassaslık vardı. Müzisyeni dinleyip alkışlarlardı. Şimdi şortla geliyorlar mekana, arkalarında da koca bir sırt çantası, çantayı koyacak yer bulamıyorlar. Sanatçıdan şarkı istiyorlar, şarkıyı dinlemeden dışarıya sigara içmeye çıkıyorlar.

Orhan Sarsar: Eskiye nazaran saatler de uzadı. Eskiden on iki dedin mi gece biterdi, şimdi ikilere üçlere kadar uzuyor, oradan da çorbacıya.

Nizam Özmen: Bir kere eski geceler artık kalmadı; önce oradan başlamak istiyorum. Akşam davetleri, kokteyller… Sen iyi hatırlarsın Orhancım o eski Efes Oteli gecelerini, yıllarca akşam kokteyllerine, davetlere giderdik. Şimdi düğünler bile butik. Kırk kişilik düğün mü olur canım? Eskiden saçını taradığımız herkes şıklığın gerektirdiği her şeyi yerine getirir, Kordon’a yemeğe bile tiril tiril giderdi. Kordon’da şahane mekanlar vardı. Erol’un Yeri gibi, Bergama Restoran gibi… Zeki Müren bir tarafta, Gönül Yazar bir tarafta otururdu Kordon’da. Fuar zamanları vardı; o dönemlerde İzmir ve Kordon da zerafetten geçilmezdi. Fuar’daki gazino dönemleri hala tadı damağımızda olan zamanlar… Zuhal Yorgancıoğlu defileler yapardı. Rahmetli Ferdi Özbeğen’i, Ümit Besen’i dinlemeye Kübana’ya, Golf’e, Göl Gazinosu’na, Mogambo’ya giderdik. Bambaşka zamanlardı. Giyimler de değişti, her şey gibi. Bizim dükkanda şimdi ön balkonumuz var, eskiden orası yazıhaneydi. Gelen müşterilerimizin kürklerini oraya yerleştirir, karıştırılmasın diye özen gösterirdik.

Şinasi Daşdemir: Benim işe başladığım zamanlarda kadınlar erkekler paltolarını, kürklerini vestiyere verirlerdi. Şimdi vermiyorlar üstlerindekileri, sandalyenin arkasına tıkıştırıyorlar.

Nizam Özmen: Ne kadınlar ne de erkekler, artık hiçbir yere giderken eskisi gibi hazırlanmıyor.

Orhan Sarsar: Salmış herkes kendisini.

Şinasi Daşdemir: Mutlu değil insanlar artık bence.

Sibel Köroğlu: Şu işi de yapsaydım keşke dediğiniz bir şey var mı?

Orhan Sarsar: Ben müziğe iyi ki iş olarak devam etmedim. Artık iş gibi değil maalesef, iyi müzisyenler hak ettikleri yerlerde değiller. Yine eskiye gidiyorum ama biz alaylıydık. Ben Türk Koleji’nde okul orkestrasında başlayıp davulcu oldum. Ama şimdi hepsi okullu çocuklar, zehir gibi. Yazık ki çok komik paralara çalışıyorlar. İyi ki mobilyacı olmuşum.

Nizam Özmen: Benim babam müteahhitti. Bir iki müteahhitlik işi yaptım. Sonra bir buçuk sene kadar mankenlik ajansı açtım. Ortağım vardı. Sonra anlaşamayıp ayrıldık. Kendi mesleğimi iyi ki bırakmamışım. Kendi branşımda şubeler açtım, hala devam ediyorum.

Şinasi Daşdemir: Benim de başka işlerim oldu. Ben iyi ki bu işi yaptım diyemiyorum. Asıl işim gayrimenkul. Gayrimenkulde de güzel işler yaptım. Bu işe tesadüfen girdim; aslında mekanı bir başkası için hazırlamıştım ama kendisi son anda vazgeçince ben işi yapmak zorunda kaldım. Güzel işler yapmaya çalıştım. En memnun olduğum konu kalitemizi ilk günden beri korumam.

Sibel Köroğlu: Hepinize çok teşekkür ediyorum. Elbette bir sürü dedikodu da yaptık eski Alsancak, İzmir günleri deyince ama bunlar bizim aramızda. Hoş sohbetinize teşekkür ediyor hepinize işlerinizde kolaylıklar diliyorum. Hak ettiğiniz müşterilerle mesleklerinizi devam ettirmeniz dileğiyle.

Hiçbir katkı maddesi bulunmadan yetiştirilen mandalinalar, gün geçtikçe çoğalarak ağaçları süslüyor. Tadı doyumsuz ürünleri üreticiden tüketiciye ilkesiyle, ailece gösterdikleri çabayla toplayıp ulaştırıyor Satsumania ekibi. Doğallıktan vazgeçmeksizin.

“Çiftçinin diriliş hareketi” mottolu Satsumania projesi üç yaşında. İzmir Karaburun Badembükü mevkiinde dededen kalan yaklaşık 600 kök mandalina ağacını, dededen sonra baba Kâmıran Özaydın işlemeye başlıyor. Bahçelerin ve mandalinanın tüccarlarla neredeyse maliyetine paylaşıldığı, pazaryeri ve marketlerde ise iki üç kat fazla bedelle tüketiciye ulaşan mandalina turuncu bir ışık yakıyor genç girişimci Alişan Özaydın’da. 10 yıl lojistik sektöründe yöneticilik yapan girişimci, “Neden direkt tüketiciye ulaşmayalım” diyerek yola çıkıyor ve alt yapı çalışmasına başlıyor. Ürünü her noktaya ulaştırmayı hedefleyerek çalışmasını tamamlıyor ve üç yıl önce start veriyor. Böylelikle Satsumania markasıyla, mandalina sezonunda dalından toplanan mandalinalar doğrudan tüketiciyle buluşmaya başlıyor. Sezon sonrasında da muhteşem satsuma tadını, keyfini en doğal şekilde kendinde koruyarak tüketilmek üzere mandalina kurusu olarak üretiliyor.

Satsumania mandalinalar tamamen organik sertifikalı. Özaydınlar gübreyi bile sadece kendi üretimlerinde kullanılmak üzere solucan gübresi olarak üretiyor. Bu özenli süreç Badembükü’nün organik hayatıyla da birleşince mükemmel bir sonuç ortaya çıkıyor. Çünkü Badembükü, iklimi ve coğrafi yapısı dolayısı ile mandalina yetiştirmeciliği başta olmak üzere birçok organik ürünün üretimi için uygun bir yer. Etrafı dağlarla ve deniz ile çevrili bir ova. Ağırlıklı olarak Badembükü yerlisinin tarım yaptığı ovada baz istasyonu bile yok. Egzoz gazı sıfır denebilecek kadar az.

Alişan Özaydın projeyle ilgili “Tüccarı aradan kaldırarak direkt tüketiciyle bağ kurmak istiyoruz. Bu sayede hem tüketici güzel taze ve sağlıklı mahsul tüketiyor, hem de çiftçi verdiği emeğin karşılığını alıyor. Bunun yanında yeni ve mevcut çiftçilere nasıl ayakta kalabileceklerini, projemizi sürdürülebilir kılarak anlatabilmek istiyoruz.” diyor.

Satsumania’ya ulaşmak isteyenler whatsapp ve sosyal medya hesabından ulaşabiliyor. Gönderilen siparişlerde herhangi bir problem ile karşılaşılırsa, siz sağlam olanları tüketirken firma bir sonraki sipariş haftasında takviye ürün gönderebilecek kadar da işinde iddialı.

Çünkü onlar için en önemli ilke; Güven.

Hem yaş hem kuru olarak kesinlikle öneririz.

İnstagram: @satsumania

Whatsapp sipariş hattı: 0505 896 28 00

www.satsumania.com

2019 yılına girdiğimiz ilk günlerde bir çok kişinin merak ettiği emlak vergisi ödeme tarihleri detaylarını sizler için araştırdık. 2019 emlak vergisi ödeme tarihleri şu şekilde; 1319 sayılı Kanun gereğince her yıl 2 taksit şeklinde ödenen emlak vergisi ödeme 2019 işlemleri her yıl olduğu gibi Mayıs ve Kasım aylarında yapılacak. Bu demek oluyor ki emlak vergisi 1.taksit 2019 ödemeleri Mayıs ayında yapılacakken emlak vergisi 2.taksit 2019 ödemeleri ise Kasım ayında yapılacak.

 Emlak vergisi, Türkiye sınırları içinde bulunan tüm gayrimenkuller taşınmaz sahipleri tarafından ödemenin zorunlu olduğu bir vergi türüdür. Emlak vergisi ödemeleri, arsa, arazi, mesken ve işyerleri için farklı oranlarda, vergi yılı içerisinde asgari rayiç değerler üzerinden hesaplanıyor.

Emlak vergisi, Türkiye sınırları içinde bulunan tüm gayrimenkuller taşınmaz sahipleri tarafından ödemenin zorunlu olduğu bir vergi türüdür. Emlak vergisi ödemeleri, arsa, arazi, mesken ve işyerleri için farklı oranlarda, vergi yılı içerisinde asgari rayiç değerler üzerinden hesaplanıyor.

Emlak vergisi ödemeleri nereye yapılır sorusunun detayları şu şekilde; Emlak vergisi ödemeleri belediyeler tarafından tahsil ediliyor. Fakat emlak vergisi ödemeleri gayrimenkulün bulunduğu belediyeye gitmeden de yapılabilir. Eğer ilgili belediyenin E-belediye sistemine kaydı varsa buradan da ödenebildiği gibi PTT’den havale ile ya da belediyenin emlak vergisi mükellef numarasını kullanarak da gerçekleştirilebilir.

Çevre temizlik vergisi kim öder sorusunun cevabını sizler için araştırdık.

Belediye sınırları ve mücavir alanlar içinde bulunan binalardan alınan çevre temizlik vergisi ödeme şekilleri birbirinden farklılık gösteriyor. Çevre temizlik vergisi olarak da bilinen çöp vergisi, konut, işyeri veya diğer şekillerde kullanılan binaların faydalandığı çevre temizlik hizmeti adına ödenen vergiye denir. Çevre temizlik vergisi kim öder sorusunun cevabı şu şekilde; Çevre ve temizlik vergisi konut, işyeri ve diğer yapıları kullanan kişiler tarafından ödeniyor. Konutlar için ödenmesi gereken çöp vergisi su faturasına yansıtılarak ödeniyor. Su faturasına yansıtılan çöp vergisi, su tüketim miktarı baz alınarak metreküp başına belirlenen fiyat tarifesi ile belirleniyor. Yani konutlar su faturasını öderken aynı zamanda çöp vergilerini de ödüyor.

Çevre temizlik vergisi 2019 ne zaman ödenecek ?

Çevre temizlik hizmetinden faydalanan yapılardan alınan vergiye çöp vergisi veya çevre temizlik vergisi deniyor. 2 taksit şeklinde ödenen çevre temizlik vergisi ödeme tarihleri 2019 yılında da her yıl olduğu gibi            1. taksit ödemeleri Mart, Nisan ve Mayıs aylarında,            2. taksit ödemeleri Kasım ayında yapılacak.

Kıpır kıpır, rengarenk, çok farklı: Elvan Kızılay

Fotoğraf: Ethem Yamansavaşçılar

Narlıdere’deki Dokuz Eylül Üniversitesi Devlet Konservatuarı karşısında açtığım Ev Gibi isimli kafemin ilk müşterisiydi Elvan Kızılay. Kapıdan giren ilk kişi nasılsa öyle geçer ya gün, sadece o gün değil Ev Gibi’nin sahibi olduğum her günüm çok güzel geçti. Belki de ilk müşterim tüm yüzüyle gülümseyen Elvan olduğu için. Keman ve kompozisyon bölümünde henüz birinci sınıftaydı ve gelenek olduğu üzere odada kendisinden kıdemli bir öğrenci olunca küçük sınıfta olan Elvan’a odayı bırakmak ve bir yerlerde oyalanmak kalıyordu. Elvan her boş saatini Ev Gibi’de geçirdi. Üst katta hep aynı noktada, aynı minderde. Makarnalarımın, cheese cake’lerimin sadık müşterisini uzun süre sonra bir konserde gördüm; müzisyen ailenin müziğe doğmuş kızı Rafet el Roman’la aynı sahnedeydi ve kemanı kelimenin tam anlamıyla “öttürüyor”du.

Tanrı Facebook’u korusun; onu takip ettikçe gurur duydum. Sanki yeğenim, kardeşim başarıyormuş gibi gururlandım. Sonra elektronik kemanıyla müzik dünyasına yepyeni bir soluk getiren “Less is more”u dinledim. Youtube’tan klibini izledim. Onu bir daha bir daha sevdim. 2019 yılının ilk sayısında Kapak kızımız Elvan tıpkı ezgileri gibi içten, klibi gibi kıpır kıpır, enstrümanı gibi duygusal.

Alkışlarınızla Türkiye’nin ilk elektro akustik keman projesini gerçekleştiren sanatçı; Elvan Kızılay…

Elvan Kızılay’ın hikâyesi nasıl başladı?

Doğar doğmaz, kazana düşüyorum ben:) Müzisyen bir ailenin en küçük üyesi olarak doğduğum için şanslıyım biraz. Ağabeyimin keman çalışından çok etkileniyorum ve hemen elime kemanı tutuşturuyorlar.

Kimdir Elvan Kızılay sahnede, sosyal hayatında nasıl biridir?

Sahnedeki Elvan başka nefes alıyor. Bazen on, bazen binlerce kişinin gözleri sizin üstünüzde ve olumlu-olumsuz tüm bakışları o an o potada eritip, güzel bir enerjiye dönüştürüyor olmanın keyfi, mutluluğu paha biçilemez. Bu yüzden sahnedeki gördüğünüz, gördüğümüz kişiler sadece müzik yapmıyorlar, orada bambaşka, çok güzel şeyler oluyor.

Sosyal hayatındaki Elvan ise yalnız kalıp, kitap okuyup film izlemekten çok keyif aldığı kadar arkadaşlarıyla vakit geçirmeyi ve eğlenmeyi seven, spor yapan, zamanını en verimli şekilde kullanmaya kafayı takmış biri.

Müzisyen bir aileden geliyorsun. Bu senin için biçilmiş kaftan mı yoksa başka bir meslek seçmeyi hiç düşündün mü?

Evet, biçilmiş kaftan. Fakat balerin ve çellist olmak içimde ukdedir; o ayrı bir konu. Sevgi ve disiplin olduğu sürece yaptığımız her şeyden güzel sonuçlar alabileceğimize inanıyorum.

Türkiye’nin ilk elektro- akustik keman projesine imza attın…

Evet ve bu çok heyecan verici tabii ki. Dünyada ve Türkiye’de çok fazla elektro ve akustik projeler var ancak elektro – akustik ilk yapılan işti. Bu nedenle çok gururlu ve mutluyum.

Hayallerinin şu anki hayatını oluşturmada rolü neydi? Bu noktaya geleceğini hayal ediyor muydun mesela?

Disiplinli bir çalışma temposu ve bir şekilde herkese dokunabildiğimin hayali, şansla birleşince bu günlere geldim. Her daim içinde bulunduğum durumdan keyif alıyor ve anın tadını çıkartıyorum.

Mücadeleci misin?

Bir var olma çabası var. Ama bunu alışılanın aksine yapmaya çalışıyorum. Yani birilerinin üzerine basarak ya da birilerini karalayarak değil  “Şunu yaptım daha ne yapabilirim?”, “Bunu yaptım üzerine ne katabilirim?” diye mücadele etmeyi seçtim.

İş tempon nasıl? Konserler, turneler, yurtdışı turları…

İş tempom çok şeker. Özellikle Aralık ayı kurumsal etkinliklerdeki şovlarımla geçti. Kişilerden sürekli şunu duyuyorum “Elvan, hikayelerini izlerken ben yoruluyorum bu kadar yolculuğa nasıl dayanıyorsun?” Yaptığım işi çok sevmek ve keyif almak bu durumu benim doğal tempom haline getiriyor. Hoş, uyku düzenim tabii ki çok sıkıntılı. Herkesin telefonunda 01.30, 03.25, 06.10 ve benzeri alarmlara pek rastlayamayız. Uyandığımda kendime ilk sorum “şu an neredeyim, bugün nereye gidiyorum” oluyor. Bir gerçek daha var, iyi ve sağlıklı beslenme bundan kısa bir süre önce aldığım bir kararla kendime verdiğim en büyük hediyem.

Müziğin senin hayatın olduğunu biliyorum. Peki, yoğun müzik temposu dışında neler yapar Elvan?

Bir süre öncesine kadar mutfağa olan ilgimden ötürü boş her anımda kendimi mutfağa atıp, bir gün mantı açar bir gün suşi yapardım. Beslenme alışkanlıklarımı değiştirince bunları yapamaz oldum, şimdilik yeni alışkanlıklarıma dair bilgileri depoluyorum. Kısa bir süre sonra da bu tarifleri hayata geçireceğim. Spor ve pilates artık rutinim oldu. Bir diğer deşarjım ailemin yazlığına koşup, babamla tekne ile açılıp balık tutmak. Ağabeyimle de denk gelebilirsek fantastik üçlü oluyoruz. Bundan inanılmaz keyif alıyorum.

Birçok ünlü sanatçıya kemanın ile sahnede ve kayıtlarda eşlik ettin. Sahnede ya da kayıtta unutamadığın, bizimle paylaşmak istediğin bir anın var mı?

Katıldığım etkinlikte bireysel elektro keman performansım sürpriz ise, bunun keyfi inanılmaz. Salona girdiğimde herkes ciddi bir şekilde birazdan dinleyecekleri konferansı beklerken, ışıklar açılıyor ve müzik! Kendilerini alkış tutarken buluyorlar, birlikte danslar ediyoruz, enerjilerini olabilecek en üst noktaya getirip, kaçıyorum. O havayı yaratmak gerçekten çok keyifli. Bir de, Haluk Levent ile sahnede olduğum İzmir Dokuz Eylül Gündoğdu Meydanı Konseri, hayatım boyunca asla unutamayacağım bir konser oldu. Küçüklüğümden itibaren her bayramda babamla o meydanda kutlamalar yaparken, güzel İzmir’imin halkından biri olarak o sahnede olmak, orada Kordon’un sonuna kadar herkesle hep bir ağızdan şarkılar söylemek inanılmazdı.

Peki, sen ne tarz müzikler dinliyorsun? Hangi sanatçıları dinlemekten keyif alıyorsun?

Çok geniş tuttuğum bir müzik zevkim var. Klasik müzik çıkışlı olduğumu biliyorsunuz. O büyük bestecileri tek tek saymayayım ama şu ara en çok Ravel dinliyorum. Bunun dışında Incognito çok severim, Raul Midon, Jazzamor, Gramatik, Cafe del Mar. Sizi yanıtlarken arkada Julia Biel, Wasting Breath söylüyor. Son dönemde Burak Yeter, Lil Peep ve Tash Sultana’yı severek dinliyorum. Bunlar ilk aklıma gelenler ve sanırım tek ortak noktaları iyi müzikler olmaları. Tarzlar o kadar birbirinden farklı ki, şu an size cevap verirken gözümün önünde üstünde “Karışık parçalar” yazan bir kaset canlandı.

Önümüzdeki süreçlerde seni nerelerde göreceğiz? Nasıl projeler bekliyor seni?

Haluk Levent, Rafet El Roman ve Della Miles ile görmeye devam edeceksiniz. Kurumsal ve düğün etkinliklerinde de, elektro keman şovumu yapmaya devam ediyorum. Bu yıl itibariyle birlikte çalıştığım sanatçıların haricinde, Katar ve Fransa başta olmak üzere yurtdışı performanslarım başladı. “Less is more” ve “Requiem for Istanbul” dışında henüz çıkartmadığım parçaları da klipleriyle beraber en kısa zamanda sizlerle buluşturacağım.

“Her şeyin temelinde karşılıklı sevgi, saygı, hoşgörü ve anlayış var” Filiz Eczacıbaşı Sarper

Röportaj: Erkan Sevinç | drerkansevinc@gmail.com

İzmir Kültür Sanat ve Eğitim Vakfı (İKSEV)’nın Yönetim Kurulu Başkanı Filiz Eczacıbaşı Sarper İzmir için koşturan sanat insanlarından. Dedesi Süleyman Ferit Eczacıbaşı’nın “Kulağına küpe olsun. Bu kentten aldığını bu kente vermelisin” sözünü sadece hayata geçirmemiş, 30 yılı aşkın süredir İKSEV’le kentine hizmet ediyor…

Sarper ile MegaPlus için bir araya gelip keyifli bir sohbet yaptık.

İşte o sohbetten satırlara dökülenler…

İKSEV 2019’a nasıl hazırlandı? Yeni yılda sanatseverleri neler bekliyor?

İKSEV bu yıl 33. Uluslararası İzmir Festivali’ni ve 26. İzmir Avrupa Caz Festivali’ni düzenleyecek. Yine 4. Uluslararası Çalgı Yapımı Atölyesi ve Sergisi olmak üzere atölyeler, ustalık sınıflarımız olacak.

Sizce 2019’un en önemli sanat olayı hangisi olacak?

Dünyadaki ve Türkiye’deki bütün sanat olaylarını yakından izliyorum demek çok iddialı olur. Bu nedenle böyle bir değerlendirme yapmayı doğru bulmuyorum. Bu işin sanatçı ve düzenleyen olarak zorluklarını yaşayan biri olarak kültür ve sanata hizmet etmeyi hedefleyen her sanat olayının önemli olduğunu düşünüyorum.

İKSEV’in sanat dünyasına yeni isimler kazandırmaya yönelik çalışmaları nelerdir?

İKSEV’in gençlere yönelik çalışmalarını iki yönlü ele alabiliriz. Birincisi hemen hemen kuruluşumuzdan bu yana düzenlediğimiz atölyeler ve ustalık sınıfları. “Gençler Ustalarla Buluşuyor” projesi kapsamında çeşitli alanlarda (dans, müzik caz, çalgı yapımı, tasarım, fotoğraf) yıllardır sürdürdüğümüz bir çalışma bu. Çok faydalı olduğuna inanıyoruz.

İkincisi, genç sanatçılar için kendilerini kanıtlayabilecekleri olanaklar sağlamak. MÜZİKSEV’in salonunu genç sanatçıların konserleri ve resitalleri için açıyoruz. Karataş binamızın çok amaçlı salonunu Güzel Sanatlar Fakültesi öğrencilerinin resim, fotoğraf ve heykel sergileri için tahsis ediyoruz. Karataş binamızın piyanolu odaları ve dans stüdyosu da çalışmak isteyen genç sanatçılar için bir program dâhilinde açılıyor.

Ayrıca özellikle İzmir Avrupa Caz Festivali programında, yan etkinlikler dediğimiz bölümde gençlerin cazla ilgili çeşitli çalışmalarını uluslararası bir festival bünyesinde tanıtmasına olanak sağlıyoruz.”

MÜZİKSEV dekorasyon olarak yenilendi. MÜZİKSEV’de bizleri yeni yılda neler bekliyor?

MÜZİKSEV’de Anadolu ve Orta Asya Türk Dünyası dediğimiz bölgede kullanılmış ve halen kullanılan 320 çalgı sergiliyoruz. Kendi dinamiği içinde sergi düzenimizi de değiştirebiliyoruz. Örneğin iki vitrin ve beş çalgımız Arkas’ın 1001 Gece Sergisi’nde yer aldı. MÜZİKSEV’de amaçlarımızdan biri çalgılarımızı tanıtırken müziği sevdirmek. Bir çalgı yapımı atölyemiz var. Özellikle çocuk ziyaretçilerimize müzikle ilgilenmek için sadece çalmak ya da söylemek gerekmediğini çalgı yapımcılığının da çok güzel ve önemli olduğunu gösteriyoruz. Ayrıca bu atölyede artık unutulmaya yüz tutmuş, ya da Anadolu’da çok bilinmeyen bazı çalgıları tekrar hayata döndürüyoruz. Bu çalgılarla konserler düzenliyoruz. Bu çalışma 2019’da da devam edecek. Salonumuzu gençlerimize yine açacağız. Yaşar Üniversitesi Sanat ve Tasarım Fakültesi ile süren güzel bir işbirliğimiz var. Bu yıl da sürdüreceğiz.

2019 Türkiye’de yerel seçim yılı. Yerel yönetimlerle ilişkiler açısından neler bekliyorsunuz?

Kuruluşumuzdan bu yana yerel yönetimlerden her zaman ilgi ve destek gördük. Bu ilginin devam etmesini diliyoruz.

İzmir’de bir özel konservatuar konusunda adım atmayı düşünüyor musunuz?

İzmir’in çok başarılı iki devlet konservatuarı ve fakülte düzeyinde müzik eğitimi kurumları var. Ayrıca gerçekten iyi olduğunu bildiğimiz özel kurumlar da var. İzmir’in bu alanda boşluğu olduğunu düşünmüyoruz.

Kadın kadının kurdudur derler ama sizler bu algıyı kırmış durumdasınız. Nasıl başardınız?

İnsana insan olarak yaklaşmak gerektiğine inanıyoruz. Kadın erkek ayrımı yapmıyoruz. Aynı inancı paylaşarak, isteyerek, azmederek çalışmanın zorlukları yenmek için gerekli olduğunu biliyoruz. Her şeyin temelinde karşılıklı sevgi, saygı, hoşgörü ve anlayış var.

Hihoho Consept markasının sahibi Demet Günaydınlar Hihoho kalplerini böyle anlatıyor. Ham ahşap kasnağa gerilmiş kumaş dünya haritası üzerine işlediği kalplerle sadece duvarları değil anıları, düşleri de ısıtıyor.

İyi insanların, ayrıntıya önem verenlerin, anlam arayanların, hâlâ nezakete inananların, dinlerken karşısındakinin gözlerinin içine bakanların, karşısındaki seviyor diye pişirenlerin aynı çemberde döndüğünü düşünenlerden biri olan Demet Günaydınlar, bu çemberdeki herkese inanıyor ve gizli bir şifreyi paylaşırcasına birbirini bakışlardan anladıklarını düşünüyor.

Hihoho kalpleri, sadece yapılmış olmak için yapılmadığından, alınmış olmak için alınan hediyelerden olmayacak Demet’e göre. Çünkü o “Biz bizim gibi düşünen, sevginin ince şeylerin, gözle değil gönül gözüyle görenin, sevgiye inananların, dünyayı güzellik kurtaracak diyenlerin tercihiyiz. İyi ki de öyleyiz” diyor Hihoho ve Demet’i anlatırken.

“Mutlu et kendini” mottosuyla yola çıkarken tek bir şeyi hedeflemiş Demet Günaydınlar; insan birini sevdiğini ve onu önemsediğini ancak son anda değil, önceden düşünülmüş, kişiye özel hazırlanmış bir hediye ile ifade edebilir. Büyük sevgileri anlatabilmenin yolu küçük ve özenli dokunuşlardan geçer derler ya, işte bu minicik kalpler de armağan edilen kişilerin bazen anılarına, bazen de hayallerine dokunuyor duygusal temaslarla. Hihoho kalpleri “kalbin neredeyse oraya işlenir”.

Hihoho’nun hikayesi

Demet Günaydınlar İzmir’de yaşayan, 44 yaşında, 2 çocuk annesi, güler yüzlü ve neşeli bir kadın. Kelimelerin gücüne inanan, edebiyat düşkünü, satır aralarına ve anılara değer veren, hayallerinin peşinde koşanların tutkunu bir kadın. “Samimiyet” kelimesine takık. Kendini farklı bir şeylerle ifade etmenin o bir türlü tutulamayan heyecanını bastırmaya çalışırken de o gün geliveriyor.

Uzun süredir katılmayı istediği GKG Kurucusu Ülkü Hür’ün “Fotografik Hatıralar – Workshop”una 4 Eylül günü katılıyor. Türkiye’de kendi oluşturduğu projeleri hayata geçirmeyi isteyen, ya da var olan işlerin daha iyi hale nasıl getirebilineceğine ilişkin bir eğitim programı. Katılımcılar sadece kadınlardan oluşabiliyor. Demet Günaydınlar da 4 Eylül günü, hayallerini simgeleyen kağıt kayıklarını, haritalı kasnaklarını, dünya küresini, vazgeçemediği pötikareli defterini sepetine doldurup Urla’daki bu atölyeye katılıyor. Çoktandır açıp beklemeye aldığı “Hihoho Concept” sayfası da uslu uslu duruyor bir kenarda.

Kendisi için çok özel olan o günkü ilk konuşması aklında hep; “Hayat hikayelerden oluşur. Sen de kendi hikayeni sen yazmalısın. Bazen bir hayalin peşinden gidersin, varmaktan çok o yürüdüğün yollarla geçen yıllarda olmak keyif verir.” Yanında götürdüğü sepet instagram sayfasındaki ilk post oluveriyor.

İz bırakmak önemli

“Hihoho yıllardır düşündüğüm, kafamın içinde dönüp duran, hep yapmak isteyip cesaret edemediğim, söylemek, yaşamak, iz bırakmak istediğim bir projeydi. Hayat bulması için beklemesi gerekliydi; ağır ağır pişmesi, demlenmesi, yenilecek kıvama gelmesi için. Öyle de oldu. Her şeyin bir zamanı olduğuna çok inanıyorum. Haritalar hep ilgimi çekmiştir, neden diye düşündüğümde sevdiğim birçok şeyle bağlantılı olduğunu keşfediyorum yeni yeni. Eski binaları severim, Arnavut kaldırımlı sokakları, ahşap panjurlu pencereleri, tarih kokan, içinde yaşanmışlık duygusunu hissettiren evleri, yolları, eski kitapçıları severim. Dünyada görmek istediğim şehirler var; sokaklar, pencereler, evler var… Onları fotoğraflamayı seviyorum. Yeni insanlarla tanışmayı, hayatlarına karşıdan bakmayı önemsiyorum. Bu tanışmalar insanın kendisini tanımasını da daha güçlendiriyor. Büyük resimde yaşadığın yeri görmek, aslında ne kadar da küçük ve önemsiz, sıradan olduğunu hatırlatıyor. Böylelikle egodan da kurtuluyor insan.”

Son söz…

Kim bilir nerdesin, ne haldesin, yollar nasıl kesişir, bilinmez. Ama her şey sen hazır olduğunda bulur seni. Bu yüzden nerede olursan ol, sen hep bir şeyler için hazır ol. Ve mutlu et kendini… Teşekkürler Demet Günaydınlar; bizi incelikli ve özel hediyeliklerle kalplere dokunma imkanı sunduğun için.