Ne kadar zamandır İzmir’de değilsin Ecem?

17 yaşında üniversite okumak için İstanbul’a gittim. Dört sene okuyup dönerim diye düşündüler ama gidiş o gidiş, kaldım.

Giderken dönmeyeceğini biliyordun ama değil mi?

Biliyordum, çünkü yapacağım iş orada. Sektörün kalbi orada atıyor.

Sinema Televizyon seçtiğin bir bölüm müydü yoksa amaç İstanbul’a gitmek miydi?

Tek tercih kullandım ve sadece bu bölümü yazdım. Çünkü sadece bunu istiyordum. Hatta dershaneye gideceğim dönemde bile ne istediğimi bildiğim için gitmeye gerek duymadım.

Tek tercih yapacak kadar çok istemene ne sebep oldu?

Aslında bir ara konservatuarın tiyatro bölümünü istemiştim. Ancak annem de gazeteci olduğu için gazeteye ve gazetenin televizyonuna çok fazla gidip geldim. Gazetedeki yöneticilerle tanıştım, kamerayı gördüm; tüm bunlar bana cazip geldi. Kendimi bildim bileli gazeteye gidiyordum ama ilk ekrana çıkışım 6 yaşlarındayken oldu. Annemle beraber bir canlı yayını seyrederken ellerinden kurtulup ekrana çıkıp “hadi benimle röportaj yapın” demişim. Bu olaydan bir hafta sonrası da 23 Nisan’dı. “Madem bu kadar hevesli programda sunucu olsun” dediler. Ben küçücüğüm ama inanıyorum yapabilirim, yeni kıyafetler alındı, hazırlanıp gittim. Bir baktım ki yaşını almış büyük bir sunucu orada. Tabii “ben sunacağım” diye kıyametleri koparmışım. “Sana yardımcı olacak beraber sunacaksınız” deyince içim rahatladı kabul ettim. Programda arkadaşlarıma sorular soruyordum, çizgi filmler izliyorduk, bir dış ses vardı o bana laf atan, ben onu cevaplıyordum. Tabii o zamanlar dış ses nedir bilmiyordum, dublaj işine gireceğimi falan tahmin edemezdim. 6 yaşında bir çocuktum sonuçta ve ta o zamanlardan beri hep bunu istiyordum. Bir ara kısa bir süreliğine etten duvar olup kadın haklarını savunmayı ve avukat olmayı istemiştim. Ama yine de en çok istediğim mesleği tercih ettim ve sinema televizyon okudum.

Okulla birlikte çalışmaya başladın mı?

Okula başladığım ilk sene bir yapım şirketinde hemen staj yapmaya başladım. Sarı Sıcak programında yapım asistanıydım. Atom karınca gibi her şeye koşturdum, çok şey öğrendim. Ahmet Çelenk’in yanında çalıştım, benim için çok büyük bir şanstı. O da sağ olsun beni çok sevdi, Çeşme Festivali’ne gönderdi, orada da asistanlık yaptım. Festivale gelen çok sayıda yabancı sanatçıya çevirmenlik yaptım. İlk yaz tatilim stajla bu şekilde geçti. Sonrasında yine Sarı Sıcak’ta tanıştığım yönetmenim Volkan Arslan beni Kubilay Kasap’la tanıştırdı. Onun yanında hem yapım asistanlığı, hem çevirmenlik yaptığım bir projede yer aldım. Joker eleman gibiydim aslında; her işe koşturuyordum. Çünkü her şeyi öğrenmek istiyordum. Gerçekten çok şanslıymışım ki, piyasadaki çok önemli insanlarla tanışmış oldum.

Bu bir şans mı sence?

İlk başlangıçta evet bir şans ama sonrasında o ilişkileri kurabilmek ve koruyabilmek yapılması gereken bir şey. Çünkü bu piyasada öğrendiğim şey şu ki; ilişkilerin iyi olmadığı sürece ne kadar yetenekli olursan ol, bu piyasada hiçbir şey yapamıyorsun. Akraba, eş dost sizi bir yere sokabilir ama sonrasında orada kalmak ve devam edebilmek gerçekten başka bir şey. İnsanların söylediğini dinlemek lazım, kendini sevdirmek lazım, işini gerçekten sevdiğini ve saygı duyduğunu göstermek lazım. En önemlilerden biri de yılmamak lazım.

Çok güzel bir kızsın, yanlış adımlarla da karşılaşmış olabilirsin bu sektörde, yani tabii her şey eski Türk filmlerindeki gibi olmasa da…

Evet, olabiliyor. Eski Türk filmlerinden daha kötüleri de oluyor hatta. Böyle şeylerle karşılaştım hatta İzmir’e döndüm bir süre, çok canım sıkıldı. Ama şuna karar verdim, sadece Türkiye’de olmak, sadece kadın olmak ya da bu sektörde olmak değildi olay. Gücünü sindirememiş, egolarıyla hareket eden kötü niyetli insanların hayalleri olan insanları bir şekilde kullanmaya çalışması her sektörde var. Benim karşıma da böyle insanlar çıktı. Bütün kibarlığımla o insanlardan uzaklaştım. Düşünüyorum, çirkin bir sohbet oldu mu? Evet, oldu. Ancak ben bir şekilde bu durumdan sıyrılabildim. Üzüldüğüm zamanlar da oldu ama ben onların beni yıldıramayacağı kadar çok seviyorum işimi ve hayallerim onların yaşattığı olumsuzluklardan çok daha önemli.

Bu sakin görüntünün altında kontrol edilebilir bir hırsın ve inanılmaz bir çalışma azmin var. Bu nereden geliyor?

Evet, çok sakin hatta fazla da kırılgan göründüğümü söylerler. Aslında evet, kolay kırılırım ama kırıldığım zaman vaz geçmem. Duygularım çok çabuk incinebilir, o belki İkizler burcu olmamdan kaynaklanıyor ama düştüğüm kadar da çabuk motive edebiliyorum kendimi.

Dublajda çok sevdiğim bir yönetmenim var, Nurhan Yılma; eski oyunculardandır kendisi. O da benim dublajdaki en büyük şanslarımdan biridir. Gerçekten soyadı gibi yılmadan, usanmadan bana her şeyi öğretmek için çabalıyor. Bazen kafama vura vura, sabırla her şeyi anlattı. O bana her zaman “Sen gerçekten bir savaşçısın, etrafındaki birçok insan bunu göremiyor olabilir ama ben görüyorum. Bu kadar zamandır buradasın, tek başınasın, vazgeçmiyorsun” der. Onlarla ilk tanıştığım zaman asistan olarak girdim ben oraya. Çok şansa girdim, kuzenim dublaj sektörünü tanımam için bir arkadaşıyla beni tanıştırdı. O sırada da oradan bir asistan bir aylığına işten ayrılmış, “Sen bir aylık asistanlık yapar mısın?” dediler.  Bu arada ben TJK’da da çalışıyordum ve “Ben ekrana çıkıyorum, asistanlık yapamam” diyebilirdim ama demedim. Çünkü dublaj bambaşka bir alan. İşi öğrenmek istiyorsam onun mutfağına girmem gerekiyor diye düşündüm ve “yaparım” dedim. Bir aylığına girdiğim yerde şimdi üç seneyi geride bıraktım. Şu an hem dublaj yapıyorum, hem de TJK’ya devam ediyorum. İkisini de büyük aşkla yapıyorum.

Günde kaç kez görüyor annen seni televizyonda?

Günde bir kez görüyor, tekrarları da izlerse iki kez görebilir. Annemler görüyorlar ama en istikrarlı izleyicim anneannem. Yalnızca beni de seyretmiyor, at yarışlarını da izliyor. Kupon yapanlara tüyo verecek duruma geldi diyebilirim.

Bir Atlas Jet kampanyasında o kadar uzun bir kelimeyi çok kısa saniyede çok anlaşılabilir şekilde söylemiştin ve ben bundan çok etkilendim. Ekstra eğitimler ve workshoplarla da kendini besledin değil mi?

Üniversiteden mezun olduktan sonra Bahçeşehir Üniversitesi’nde yüksek lisans da yaptım. Orada Ali Düşenkalkar’dan diksiyon eğitimi aldım. Ali Hocam zaten benim kalbimde çok özel bir yerdedir. Ali Hocamın defteri bende hala bir yerde durur. Aslında yazım çok çirkindir ama Ali Hocanın notlarını çok nizami çok düzgün yazmışımdır. Çünkü ona ve söylediklerine çok değer veriyorum. Dialog’da Can Gürzap’la Arsen Gürzap’ın eğitimlerini aldım. Orada Atsız Karaduman vardı mesela; hepsi çok önemli isimlerdir.  Evet, bazen yapamadığım zamanlar oluyor, dilimin dönmediği zamanlar oluyor, kötü bir günümde olabiliyorum. Ama biri bana bir şey söylediği zaman küsmektense kırılmaktansa daha çok üstüne düşüyorum yapabilmek için.

İstanbul’da çalışmayı seviyorsun ama İzmir’i de özlüyorsun…

Ben İzmir’i şehir olarak çok seviyorum. Bu yüzden İzmir benimle birlikte geldi zaten İstanbul’a. İstanbul’da hayat çok daha hızlı akıyor ve insanlar birbirlerine gülümsemeyi unutuyorlar. Birine gülümsediğimde İstanbullu olmadığımı anlayıp nereden geldiğimi soruyorlar. Bu anlamda İzmir’i oraya taşımış olmaktan mutluyum. Bir İzmirli olarak geç kalma geleneğini de İstanbul’a taşıdım tabii; orada da hep geç kalıyorum. İşe geç kalmıyorum ama arkadaş buluşmalarına geç kaldığım için bana yarım saat erken buluşma saati söylerler hep. Çünkü üzerimde İzmir’in ahesteliği hala var.

Şu anda neler yapıyorsun, hangi projeler var?

Hem belgesel hem çizgi film dublajlarım devam ediyor. TJK devam ediyor.

Çizgi filmde konuşmak zevkli mi?

Çok zevkli, ben çok eğlenerek yapıyorum.  Stüdyoda olmayı çok seviyorum. Tabii ki kötü günler de oluyor ama ben bunu iş olarak yapmıyorum. Derler ya “sevdiğiniz işi yapıyorsanız bir gün bile çalışmamış olursunuz” diye, işte ben bunun için direniyorum belki de. Bir daha dünyaya gelsem ben yine bu işleri yaparım.

Senin için ekranın önü ya da arkası fark etmiyor değil mi?

Hiç fark etmiyor. Ben kamera arkasında olmayı da çok sevdim. Yaratım kısmı, organizasyon kısmı beni çok mutlu ediyor.

Mükemmel bir yabancı dilin var…

Amerikan Koleji mezunuyum. Annem babam sağ olsun, öyle bir avantajım var.

Seçtiğin meslekte sağlam bir yabancı dilin olması çok önemli değil mi?

Evet, bence çok mühim. Şu an dublajda bile bize gelen şeyler genelde yabancı dilde. İngilizcede duyuyorum ve anlıyorum söylediğim şeyi, bu önemli. İspanyolca, Japonca işte bile konuştum ama anladığınız şeyi anlatabilmek daha başka oluyor. Önünüzde bir metin var ama zaman zaman bazı şeylerin düzeltilmesi gerekebiliyor. Yönetmenin bilmesi de çok önemli çünkü oyuna bakıyor, nasıl redakte edebiliriz, bu şakayı Türkçeye nasıl adapte edebiliriz diye düşünüyor. Mesele bir filmde hindiyle ilgili bir espri var ama bizim kültürümüzde yok böyle bir şey. Dolayısıyla bu hemen evriliyor ve bizim anlayabileceğimiz bir şekle geliyor. Bu anlamda o dili anlamak gerekiyor. Dolayısıyla yabancı dilimin iyi olmasının avantajlarını yaşıyorum.

Çok zor bir dönemde televizyonda olmayı seçtin. İzmir kızı duruşundan hiç taviz vermedin ama ekmeksiz kaldığın günler oldu…

Oldu tabii. Açıklama olarak “İzmirlisin” cevabını aldığım bile oldu. Ama İzmirli olmak, İzmir’in duruşu ve bakış açısı bizim her zaman sevdiğimiz ve gurur duyduğumuz bir şey. TJK’da olmaktan o anlamda çok mutluyum; orada çok özgür bir şekilde programımı yapabiliyorum.

Atları seviyorsun…

Dünyanın en güzel hayvanları atlar. Onların yanına girdiğimde bile ben çok heyecanlanıyorum. Onlarla ilgili de çok heyecan verici hikâyeler öğreniyorum. Hepsinin ayrı karakteri var mesela. Bakışları, duruşları farklı. TJK’nın en sevdiğim projelerinden biri olan Atla Terapi Merkezimiz var. Down Sendromlu ve Otizmli çocuklar orada ata binmeyi öğreniyorlar, onlarla iletişim kuruyorlar, hayatları değişiyor. Bu bir sosyal sorumluluk projesi diye biliyorum.

Peki, kadın hipodromun neresinde?

Bence kadın hipodromun her yerinde. Kadın seyislerimiz var mesela. Havalar güzelleştikçe aileleriyle ziyarete gelen çok fazla kadın var. Yarış oynayan çok fazla kadın var. At sahiplerimizden nesilden nesle geçmiş olan kadınlar var.  Gazi koşusu varsa kadınları ritüele uygun şekilde görüyorsunuz; şapkalarla. Çok hoşuma gidiyor bu durum. Gönül istiyor ki çok daha fazla olsun. Yurtdışına baktığınızda hem seyircilerde hem de çalışanlarda daha fazla kadın görebiliyorsunuz.

Hep Veli Efendi’desin değil mi sen?

Evet, ben ilk günden beri hep Veli Efendi’deyim. İlk andan itibaren orası benim evim gibi oldu. İlk başladığımda açıkçası at yarışı ile ilgili çok bilgim yoktu. Herkes kadar heyecanını biliyordum.

Nasıl oldu peki? Bir başka dil çünkü…

Yönetmenlerimiz, müdürlerimiz, beraber çalıştığımız kişiler sayesinde. Şimdi ilk programlarıma dönüp baktığımda çok tuhaf geliyor. İlk programım çok komikti. O zaman yarış aralarında canlı yayınlara çıkıp kısa sunumlar yapıyor, yarış sonuçlarını bildiriyordum. İlk yayınımda çok kontrollüyüm, hiç hata yapmamaya odaklıyım, çok düşünerek konuşuyorum. Bütün o gerginliğimden sonra son cümlemde bitti artık kapatacağım nasılsa diye “İstanbul Veli Efendi Hipodromu’ndan programımızın sonuna geldik, teşekkürler TJK TV ekranlarından ayrılmayın” sözünü toparlayamadım. Göğsüme mikrofon taktılarında yöneticilerimize şunu dediğimi hatırlıyorum: “Kalbime çok yakın taktınız bu mikrofonu, kesin kalp atışlarım duyulacak”.

İstanbul’da neyi özlüyorsun en çok?

İzmir’de her yer eviniz gibi. Ben İzmir’de çok elimi kolumu sallaya sallaya dolaştım. Mesela sokakta oynayan son nesildenim diye düşünüyorum. Paten de kaydım sokakta, itişip kakıştım da, düştüm de. Biz kızlar erkekler bir arada koşup oyunlar oynadık. Dolayısıyla büyüdüğüm zaman da buranın arkadaşlıklarını özlüyorum, bana buranın arkadaşlıkları daha samimi geliyor. İnsan ilişkilerini özlüyorum. Kaç sene oldu, o anlamda İstanbullulaşamadım. Buraya geldiğim zaman derin bir nefes alabiliyorum. İnsanların sakinliği, güler yüzlülüğü, her şeyi keyfini çıkararak yapmaları… Keyif kısmını özlüyorum. Kendimce bir keyif anlayışım var benim. İstanbul’da işim çok erken olsa bile daha da erken uyanıp kahvaltı soframı hazırlıyorum, tadını çıkarıyorum. Tek başıma da olsam akşam yemeğinde, salatasıyla yemeğiyle her şeyiyle soframı hazırlarım. Ege otlarını, zeytinyağlıları çok özlüyorum İstanbul’da.

Bu kadar yoğun iş hayatında dinlenmek ya da kendini beslemek için ne yapıyorsun?

Pole Dance yapıyorum. Bunun için de çok disiplinli olmak gerekiyor. Ha, ben o kadar disiplinli miyim, hayır değilim ama niyetliyim. Vücuttaki tüm kas gruplarını çalıştırıyor pole dance. Hem kadınların, hem de erkeklerin yaptığı ciddi bir spor alanı aslında ve ben daha çok başındayım. Bir senedir bununla ilgileniyorum ama düzenli olarak 6 aydır yapıyorum diyebilirim. Elif Sırma ile çalışıyorum kendisi şahane bir hoca. Bazen çok yorgun olsam da moralim bozuk olsa da, gitmek için kendimi zorluyorum.

Zaman zaman insan dağıtmak isteyebilir ya, sen nasıl dağıtırsın?

İlk defa bu sene çok dağıttım diye düşünüyorum. Birilerine “ben iyiyim” demekten ilk defa vazgeçtim. Kötü olduğum zamanlar da olabilir ve bunu saklamama gerek yok, bunu öğrendim mesela.

Daha önce de farklı sporlara ilgin oldu değil mi?

Bir ara ninjutsu yaptım Ninja olacağıma inandım. Kickboxa gittim, Latin danslarına gittim. Ancak içlerinde en uzun süren pole dance oldu, buna devam da edeceğim. Çünkü hem dans var, hem güç var işin içinde. Pole dance’de beni en çok mutlu eden şey; yapamayacağımı düşündüğüm bir şeyin günden güne üstesinden geliyor olmak sanırım. Kendimi güçsüz hissederken, günden güne hem fiziksel, hem de ruhen güçlendiren bir şey. İnsanın kendine “yapabilirim”i ispatlaması hayattaki en kıymetli şeylerden biri bence. Ben de bu hobimle bu sporla kendime bunu ispatlıyorum.

Hipodrom tarafında Veli Efendi’de en yoğun dönem ne zaman?

Bizim sezonumuz aslında bahar geldiği zaman başlamış oluyor. Yazın en yoğun dönem oluyor. Gazi Koşusu bizim hepimizin yıl boyunca beklediği koşu. Benim en çok kalbimi attıran günlerden biri. Aprantiler bayraklarla çıktıkları zaman heyecanlanıyorum.

Bir kanalda haber spikeri ya da sana özel bir program yaparsan TJK’yı özleyeceksin değil mi?

Özlerim ama şöyle düşünüyorum; TJK aslında benim ilk evim olmakla birlikte muhtemelen hep evim olarak kalacak. Sunuculuğun bir yaşı yok, dublaj için de durum böyle. Yaşın büyüdükçe sesin değiştikçe başka roller konuşmaya başlıyorsun, o kadar. Yaşsız işleri seçtiğimi düşünüyorum.

Kendini nasıl besliyorsun?

Yazı yazıyorum ama yazılarımı henüz kimseyle paylaşmıyorum. Bir gün paylaşır mıyım onu da bilmiyorum. Ufak tefek yazılar aslında bunlar. Ne zaman yazacağım da belli olmuyor, duygu durumum çok yükselirse o zamanlar yazıya döküyorum. Yazmaya başladıktan sonra konular birbirini getiriyor.

İstanbul’da yaşayacak olan bir İzmirli kıza olmazsa olmaz 3 öğüdün nedir?

Öncelikle hem orada edinecekleri hem de buradan İstanbul’a gitmiş olan orada beraber olacakları dostları çok önemli. Çünkü İstanbul’daki ailesi aslında dostları olacak. Ben tek çocuğum ama seçilmiş kardeşlerim var. Bu anlamda çok şanslıyım.

İkincisi biz Egeli olduğumuz için zeytinyağlıları çok seviyoruz ve zeytinyağlıları yapmak çok kolay. Birkaç farklı çeşit zeytinyağlı yemek yapmayı öğrensinler çünkü hayat fastfood ile geçmiyor. Ben bir sene bunu denedim ve gördüm ki olmuyormuş.

Öğrenciyseler öğrenciyken bir yandan ya çalışma hayatına başlasınlar. Çünkü önemli ilişkileri ve çevrenizi o yaşlarda oluşturuyorsunuz. Aynı zamanda hangi işi yapmak isteyip istemediğinizi de aslında fark etmiş oluyorsunuz böylece. Aslında biz Türkiye’de bu anlamda biraz şanssızız. Çok erken yaşlarda meslek seçmek durumunda kalıyoruz ve ne istediğimizi tam anlayamadan kendimizi onun içinde buluyoruz. Ben bu bölümü istemiyormuşum bile desen hayat mücadelesi başladığında çalışmak durumunda kalıyorsun. Mesela ben 21 yaşında mezun oldum ailem bakımından onların destekleri bakımından çok şanslı olmama rağmen bir şekilde hayata atılmak durumunda hissettim. O yüzden erken yaşlarda stajlar yaparak denesinler, her şeye rağmen yaptıkları işte mutlu değillerse de değiştirsinler. Hayatta hiçbir zaman hiçbir şey için geç değildir. “Çok geç kaldım” diyerek ertelediğin her gün bir gün daha geç kalmış oluyorsun. Başka bir şey mi yapmak istiyorsun o zaman onu yap. Ben TJK’dayken dublaj hiç bildiğim bir alan değildi ama denedim ve onu da yaptım. Freelance çalışıyorum ama İmaj Seslendirme’nin reklam kadrosundayım. Vokal Zone’a gidiyorum ikisiyle de beraber çalışıyorum. Yine TJK’nın kendi dublajları oluyor, onları da yapıyorum. Bu anlamda ben de “sunuculuğa başladım dublaj için geç, işin tekrar mutfağından mı başlayacağım” diyebilirdim ama demedim bunu da yaptım.

İstanbul çok güzel bir şehir. Bir turist gibi İstanbul’u gezsinler, altını üstüne getirsinler. Ben bir turist gibi İstanbul’un bütün müzelerini her yerini tek tek gezdim. Hem yerin bir hikayesi var, bunları geze geze öğrenirsiniz.

Hikayeleri seviyorsun…

Ben hem işimde, hem de hayatımda hikayeleri çok seviyorum. O hikaye beni nereye götürürse onları deneyimlemekten keyif alıyorum. Bu benim hikayem, önce beni İzmir’den alıp İstanbul’a götürdü, sonra nereye götürür bilmiyorum.

Biliyorum ki sen iyi bir röportörsün, çalışıyor musun dersine?

Sıkıştırma kaygım yok ama röportaj yapacağım kişi ile ilgili önceden araştırma yapıyorum mutlaka. Genel soru sormayı sevmem, öncesinde dersimi çalışırım ona göre sorular hazırlarım. Ve düz soru sormaktansa konuşurken bir yerlerden konuyu o soruya getirip öyle sormayı severim.

Ailenin bir gün İzmir’e mutlaka döneceğini bekledikleri bilmek sana ne getiriyor?

Sevgiden böyle yaptıklarını biliyorum ama ister istemez bir suçluluk duygusu getiriyor. Çünkü daimi olarak azalmayan bir özlem var. Acaba onlarla olan hayatımı mı kaçırıyorum, onlara haksızlık mı ediyorum suçluluğunu beraberinde getiriyor. Ama diğer yandan da kendi hayallerimden vazgeçersem de ben kendime hesap veremem.

Konuklarını harika sorularla ağırlayan genç bir kadına bir sürü soru sormama izin verdiğin için teşekkür ederim Ecem Arıcan. Yolun heeeeeep açık olsun.

30 yılı aşan kariyerinde “Eklektik Kelt” müziğiyle dünya çapında 15 milyona yakın albüm satan ve şarkılarını “müzikli seyahat yazısı” olarak tarif eden Kanadalı şarkıcı ve besteci Loreena McKennitt, 29 Haziran’da İzmir Kültürpark Açıkhava Tiyatrosu’nda hayranlarıyla buluşacak. McKennitt, son albümü “Lost Souls” ve kariyerinin en özel şarkılarıyla İzmirli dinleyicilerine müzikal bir ziyafet yaşatacak.

Sadece Kuzey ve Güney Amerika’da değil, Avrupa’da ve Avustralya’da da en çok satanlar arasına girmeyi başardığı albümleri ve mistik şarkılarıyla dünya çapında geniş bir kitleye seslenen sanatçının “Lost Souls” albümü Hint-Avrupa kökenli kavimlerden Bedeviler’e uzanan çağdaş fikirlerin zengin ve eklektik bir sunumu niteliğinde. Nyckelharpa (İsveç halk çalgısı), ud, kanun, Flamenko gitar, vurmalılar gibi çeşitli enstrümanlarla bezeli albümde Loreena McKennitt vokallerin dışında piyano, klavye, akordeon ve arp çaldı.

Dört kıtada altın, platin ve multi-platin satış rakamlarına ulaşan Loreena McKennit, büyüleyici kariyeri boyunca aralarında Kanada’nın en önemli müzik ödülü Juno’nun ve Billboard Uluslararası Başarı Ödülü’nün de yer aldığı sayısız ödüle layık görüldü, Grammy ödüllerine ise iki kez aday gösterildi.

Kelt müziğini dünyaya duyuran Loreena McKennitt ile dergimiz için söyleştik.

Arkeolojiye ve antik dönemlere büyük bir ilginiz olduğunu biliyoruz. Ankara, Konya, Safranbolu ve Kapadokya’daki kazı alanlarına da ziyaretleriniz olmuştu. Bu bölgelerle ilgili gözlemleriniz neler?

Arkeolojik kazı alanlarına gitmek ve oradaki havayı solumak beni çok etkiliyor. Bahsettiğiniz seyahati bir mayıs ayında yapmıştık, güzel bir bahar günüydü. Oradaki ovalar, çayırlar bana büyüdüğüm Manitoba’yı anımsatmıştı. Özellikle Ankara’da Kelt dönemine ait tarihi eserlerin sergilendiği müze çok çarpıcıydı. Bu ziyaret sayesinde Kelt kültürüyle ilgili bilgimi arttırma şansım oldu. Frigler, Lidyalılar ve Osmanlı kültürüyle ilgili de birçok bilgi edindim, hatta tarihimizin belli noktalarda nasıl kesiştiğini anladım. Kapadokya’ya yaptığım ziyaretler de benim için çok özel, peri bacalarına, erken dönem Hıristiyan kiliselerine karşı müthiş bir merakım var. Bölge halkının sıcaklığı, ikramları, misafirperverliği de her zaman kalbimde…

Kelt kültürü ve Anadolu arasındaki bağlantıya dair yorumlarınızı paylaşır mısınız?

Bu bağlantıyla ilgili öğrenme ve keşif sürecimin başındayım aslına bakarsanız. Ama bazı erken dönem Kelt kabilelerinin Anadolu’dan çıktığına ve St. Paul’ün Galatlar’a yazdığı mektuplarda da bundan söz edildiğine inanılıyor. O dönemden bu yana bir kültürel evrim sürecinin devam ettiğini düşünmek insanı gerçekten büyülüyor.

Müzikle ilgili ilk anılarınız neler? Müzik ailenizin ve hayatınızın bir parçası mıydı?

Müzikle iç içe bir ailede büyümedim. Yani müziği seviyorlardı elbette ama öyle kilise korolarında söyleyen, kamp ateşi etrafında çalan, söyleyen bir ailem yoktu. Ama içinde büyüdüğüm ortam çok müzikaldi, okullarda, çeşitli etkinliklerde müzik hep hayatımdaydı. Kelt müziğiyle 1970’lerin sonunda tanıştım. Winnipeg’deki bir folk müzik grubundaydım.

Peki, müzisyen olacağınızı, kariyerinizi şarkı söyleyerek sürdüreceğinizi ilk olarak ne zaman anladınız?

Öyle net bir an anımsayamıyorum. Çocukken veteriner olmak istiyordum. Ama ilerleyen zamanlarda çeşitli etkinliklerde insanların önünde şarkı söylemeye başladıkça bu kendiliğinden yolunu buldu.

4 kıtada 15 ülkede platin ve multi-platin satış rakamlarına ulaştınız ve eleştirmenlerden de övgü dolu sözler aldınız. Bu başarınızı neye borçlusunuz?

Bunu açıklamak benim için çok kolay değil çünkü birçok bileşeni var. Kelt müziğinin insanları etkisi altına alan bir yanı var. Beni de ilk anda cezbetmişti. İkinci olarak düzenlemeleri çok geleneksel bir yaklaşımla yapmıyorum. Klasik enstrümanların yanı sıra elektro-gitar, vurmalılar gibi modern enstrümanlar da kullanıyorum. Seyahatlerim sırasında aldığım etnik enstrümanları da kullanıyorum. Üçüncü olarak da sesimde duygusal bir şeffaflık olduğunu düşünüyorum. Bu yüzden dinleyiciler samimi ve dokunaklı buluyorlar sanırım.

Müzik dışında sosyal meseleler, çevre, hayvanlar sizin için öncelikli konular arasında. Bu konularla ilgili çalışmalarınızdan ve girişimlerinizden de bahseder misiniz?

Yaşadığım yerin yakınında Stratford, Ontario’da bir aile merkezim var, işletmesini de ben sürdürüyorum. Modern hayatta çocukların ve ailelerin yeterince anlaşıldığını ve desteklendiğini düşünmüyorum. Onun dışında iklim değişikliğine karşı bulduğum her yere ağaç dikmeye, kendi hayatımı bu doğrultuda düzenlemeye ve geliştirmeye çalışıyorum, elbette çevremi de bunun bir parçası haline getirmeye çabalıyorum. 

Türk Alman Kültür ve Eğitim Vakfı (TAKEV) Okulları İzmir’in prestijli kurumlarından. Eğitim felsefelerine göre, her çocuğun kendisine sunulacak olanaklarla, kendini en üst düzeyde geliştirme ve gerçekleştirme becerisine; daha da önemlisi  hakkına sahip olduğu düşünülüyor. Kaliteyi hedefleyen, alanında uzman, dinamik ve gelişmeleri yakından izleyen bir eğitim kadrosuyla bilgi teknolojisinin en son olanaklarına sahip yeni, geniş ve modern okul binalarında farklı ve çağdaş programları gerçekleştiren TAKEV Okullarında 13 yıldır İletişim Koordinatörü olarak görev yapan, basın sektöründen gelen bir isim olan Mine Özgüven’le keyifli bir sohbet yaptık. Enteresan olan onca yıldır iş hayatındaki Özgüven’le röportajımın, onunla yapılan ilk röportaj olması.

Röportaj yapan şimdi röportaj yapılan konumunda.. Önce duygularınızı alayım…

Röportaj talebiyle geldiğinizde uzun uzun düşündüm. Çok röportaj yaptım. Çok bant çözdüm. Çok röportaja eşlik ettim. Çok defa satır aralarından manşetler çıkardım. Sorulara gayet açıklıkla cevap verenler oldu, kaçamak yapanlar oldu. Ama hiç öznenin ben olduğu bir röportaj deneyimi yaşamadım. Benim için keyifli bir ilki gerçekleştiriyoruz şu an. Çok hoş bir anım olacak! Umarım sizin için de keyifli bir röportaj olur.

Anı röportaja kafamdaki soruyla başlıyorum. Bir kurumda aynı pozisyonda 13 yıl kalmayı nasıl başardınız?

Kurumsal iletişim alanında başarılı olmak için basın sektöründe çalışmış olmak, uzun yıllar mesai harcamak çok önemli. Zaten yaptığım işin bir ayağı basın danışmanlığı, halkla ilişkiler. Diğer ayağı ise veli iletişimi. Elbette kurumsal iletişim alanında başarılı olmak için gerçekten kuruma inanmak gerekiyor. Kurumun sahibi kadar aidiyet duygusu olmalı insanın. Eğitim sektöründe o kadar uzun süre oldu ki kendimi artık basın sektöründen ziyade eğitimci olarak görüyorum. Basın sektöründe aldığım keyfi eğitim sektöründe de aldım. Çalıştığım kurum gençlere kaliteli bir eğitim ve gelecek vadeden bir kurum. Lise kısmının veli iletişimini, kayıt sürecini yürütüyorum. TAKEV Lisesi’ne  çocuğunu kaydettirmek isteyen, düşünen, TAKEV Lisesi ile ilgili bilgi almak isteyen her veliyle uzun uzun görüşmeler yapıyorum. Eğitim sistemimizi anlatıyorum. İnanmadığınız bir şeyi karşınızdakine de anlatamazsınız. Anlatsanız dahi inandıramazsınız. Ben hem çalışan, hem de veli olarak TAKEV eğitim sistemine ve öğrenciyi taşıdığı noktaya büyük güven duyuyorum. Sadece bir çalışan olarak değil veli olarak da tam 12 yıldır her gün “iyi ki TAKEV’deyim” diyebiliyorum ki bu çok önemli bir kırmızıçizgi. Bu kurumun çalışanı olmasaydım da alacağı eğitime büyük önem verdiğim kızımın TAKEV’de eğitim almasını isterdim ve tercih ederdim. İşte bu çok önemli bir ayrım.

Tabii gazetecilikten gelen zaman kavramının olmaması burada da söz konusu.

Kesinlikle. Eğitim sektöründe de mesai saatleri olmadan çalışıyorum. Basın sektöründen gelen biri için bu durum beni hiç rahatsız etmez. Gecenin bir vakti okulumuzla ilgili bir haberi, anlık gelen bir başarı haberini her ne yapıyorsam yapayım, tatil – gece fark etmez büyük bir hevesle kaleme alır ve mümkün olan en kısa zamanda basına servisini, sosyal medya paylaşımını, düzenlemesini yaparım. Tıpkı basın sektöründeki gibi burada da iş, her an ve her şeyden öncelikli. Doğrudan bağlı olduğum hem kurucu temsilcimle, hem genel müdürümle güvene dayalı, sağlam bir ilişkimiz ve iletişimimiz var. Titiz, zeki, mükemmeliyetçi patron ve yöneticilerle çalışmak insanı zorlayan değil yüksek adrenalinle her gün geliştiren bir avantaj.  Doğru bir dil yakaladık ve konuşmadan bile anlaşabiliyoruz. Doğrusunu söylemek gerekirse, erkek egemen basın sektöründen sonra kadınlarla çalışmayı çok sevdim. Ve kurum çalışanlarının  % 75’i kadın.

Neden çocuğumuzu TAKEV’e vermeliyiz? Nedir TAKEV’in farkı?

Anaokulundan üniversiteye kadar bir bütünlük içinde, eğitim zincirinin tüm halkalarını tamamlamış, çağın gereklerine uygun biçimde hedeflerini büyüten bir eğitim kurumu olarak öğrencilerimiz, velilerimiz, mezunlarımız, öğretmenlerimiz ve yöneticilerimizle her geçen yıl ilerleyerek büyüyen bir aileyiz . Eğitimden beklentiler 25 yıl önceki gibi değil. Önemli olan çocuğunuza sağladığınız eğitim imkanlarının ona hangi mesleği kazandırdığından çok, o meslekte nasıl ve ne şekilde fark yaratacağı. Artık isteyen herkes isteği mesleği, daha doğrusu üniversitede istediği bölüme girebiliyor. Önemli olan okul öncesi eğitim de dahil 15 yıl boyunca eğitim alan bireylerin bu sürede yaşam başarısı adına ne şekilde donanım kazandıklarıdır. TAKEV eğitim sistemi öğrenciye başta iç disiplin ve eş zamanlı iki yabancı dil (Almanca ve İngilizce), en önemlisi de yaşam becerisi kazandıran bir sistem. Daha ne olsun? Alınan sonuçlar, üniversite yerleşme sonuçları ve başta kendim olmak üzere yıllardır sürdürülebilir olan veli memnuniyeti TAKEV Okulları’nın doğru okul olduğunun somut kanıtları bence.

Özel okul sayısı son yıllarda çok arttı. Neredeyse her mahallede bir özel okul var.

Öncelikle eğitim sektöründe 13 yıl geçirmiş biri olarak dershaneden devşirme kolejlere karşıyım. Bu okullara inanmıyorum. Evet, her mahalleye bir özel okul düşüyor son dönemde. Oysa bu sektörde ciddi maliyetler var. Mutlaka bazı şeylerden kısıyorlar, iyi öğretmenlerle çalışmıyorlar ya da öğretmenlere çok fazla ders yükü yüklüyorlar. Böyle bir özel okulculuğun özel okulculuk olduğunu düşünmüyorum. Veliler buralara sırf çocuğum özel okulda okuyor diye çocuklarını göndereceklerine evlerinin köşesindeki devlet okuluna göndersinler daha iyi.

Eğitim sistemimizde sık sık mevzuat değişiyor. Zor olmuyor mu olumlu ya da olumsuz değişimlere ayak uydurabilmek?

İşte burada kaliteli özel okul olmanın farkı ortaya çıkıyor. Her tür değişime adapte olacak bir sistemi varsa eğitim kurumunun bir gün uyandığınızda şu sınav kaldırıldı ya da şu ders zorunlu oldu gibi kararlara uymakta zorluk çekmezsiniz. Fiziki koşullarınız ve akademik kadronuz iyiyse sorun olmayacak, bu değişimler öğrenciye yansımayacaktır. Bir sabah uyandık” dershaneler kapatıldı” dediler, TAKEV Okulları olarak hemen önlemimizi alıp dershane sürecini eğitim sürecine dahil ettik. O kadar iyi ve doğru sonuçlar aldık ki, dershane karmaşasının olduğu dönemde de öğrenci ve veliler ağırlıklı olarak okuldaki üniversiteye hazırlık programını tercih etti.  Ve inanın okul programına devam eden öğrencilerin üniversiteye giriş başarısı çok daha yüksek oluyor. Eğer doğru okuldaysanız dershaneye ihtiyaç olmadığı bir kez daha görüldü.

Gazetecilik yıllarınıza dönersek o koşturmalara özlem var mı?

Burada bir başarım varsa o yılların birikiminin büyük etkisi var. Evet hiperaktifim ve adrenalinim yüksektir. İyi bir gazeteciydim. Haber yapmayı seviyordum, canlı yayınları seviyordum. Uzun yıllar TV haberciliği yaptım. Başta Ege TV olmak üzere yerel televizyonlarda  ve Kanal D’de. Bizim dönemimizde haber izlenme oranı çok yüksekti. Kanal D İzmir bürosu da gazetenin içinde olduğu için Hürriyet okulunda piştim. Cemalettin Özdoğan, İlyas Özgüven, Nesrin Coşkun gibi isimlerle haberlere gittim. Şimdi öğrencilere de onu öneriyorum. Yaşam başarısının akademik başarı kadar önemli hatta çok daha önemli olduğunu hep vurguluyorum. Doğru kişilerle çalışma yaşam başarısını çok etkiliyor.

Eşinizle de Hürriyet’te tanıştınız, öyle değil mi?

Daha önce tanıştık. Ege TV’de belediye muhabiriydim. Günün konusu “metro yer altından mı geçecek, üstünden mi” idi. Başkandan bu konuda görüş almam lazım. Özfatura’dan randevu aldım. İzfaş’ta odasının kapısında beklerken İlyas geldi. Sekreter benim randevumu öteleyip İlyas’ı içeri aldı. Uzun uzun görüştüler. Sonra ben girdim başkanın yanına ama Özfatura bu konuda net bir şey söylemedi, düşünüyoruz gibi laflar etti. Ertesi gün İlyas Hürriyet’te haberi patlattı: “Metro yer üstünden gidecek”. Ege TV’de genel müdürümüz Erol Yaraş’tı, büyük fırça yedim. Böyle başladı İlyas’ı tanımam. Hani yeni mesleğe başlayan tiyatrocular duayen isimlere hayranlık duyar ya, ben de İlyas’a önce o duygularla yakınlaştım. Ya da bana atlattığı haberin intikamını almak istemiş olabilirim; evliliğimiz 19 yılı doldurdu.

O yıllardan unutulmayacak bir anı…

Çok anı var tabii. Kardak Krizi’nde 10 gün boyunca yaşananlar mesela. Hemen aklıma gelen bir anıyı anlatayım. İzmir’de büyük bir AVM açılışına dönemin Cumhurbaşkanı Demirel gelmişti .O gün yine çok önemli bir gündem maddesi vardı. İstanbul’dan o konuda mutlaka Demirel’den görüş almamı istediler. Açılışa gittiğimde Demirel bir optik dükkanına girdi. Korumalardan kurtulup soru sormak istedim, kollarımdan tutup dışarı atarlarken Süleyman bey gördü. “Bırakın, gelsin” dedi. İçerde gözlük seçerken soruyu yöneltiyorum ama tipik Demirel, soruya cevap vermiyor başka şeylerden söz ediyor. Diğer gazeteciler “Allah bilir neler diyor Mine’ye “diye düşünmüşler. AVM’yi ele ele , kol kola sohbet ederek dolaştık ama benim istediğim soruya asla cevap vermedi. Sorularıma cevap alamamış olabilirim ama uzun yıllar o optik firmasının duvarlarında benim Demirel’le birlikte gözlük seçimi yaparken çekilen resimleri asılı kaldı.

Medyanın bugününü sorsam…

Son yılların klişesi oldu ama yazılı basın gerçekten bitti. Öyle ya da böyle, bitti. Şu anda sosyal medya ve dijital medya ön planda. Doğru kullanılırsa inanıyorum gazetecilik artık sosyal medyada sürecek. Benim bulunduğum konumda geri dönüşleri, ölçümleri tahlil etmek çok önemli. Gazetelere ilan verdiğinde kimlere ulaştığını bilemiyorsun. Oysa dijital ortamda, sosyal medyada kaç kişiye ulaştığını görüyor, ulaşmak istediğin hedef kitleyi dijital pazarlama teknikleri ile son derece sağlıklı belirleyebiliyorsun. Bu küçük ayrıntı bile medya kavramının nasıl yol alacağının ipucu.

İşten yorgun argın çıktınız, eve gittiniz. Ne yaparsınız?

Çok keyifli bir yerde oturuyorum. Arkası orman. Önü deniz. Sekizinci katta balkon keyfi yapıyorum. Huzurlu bir ev hayatımız var. Kızımız ve kedimiz. Evde mutlu olursan işte de başarılı oluyorsun. Pazar günlerini ortak dostlarımızla geçirmeyi tercih ediyoruz.

Televizyon, müzik ve alışveriş?

Müzik olarak 80’ler, 90’lar ve de Caz. Televizyon hiç izlemiyorum artık; haberler dahil. Zaten gelişmeleri sosyal medyadan anında öğreniyorum. Alışverişte marka seçmem ve kendime yakışanı, temsil ettiğim kuruma yakışanı giyerim. Evet, itiraf ediyorum yemek yapmayı sevmiyorum. Yemekleri İlyas yapar çünkü onun için hobi ve çok keyif alıyor. Onu bu keyiften mahrum etmek istemiyorum.

Baba gibi baba; Hakan Koca

Bu ayki konuğum uzun süredir dostluğuyla çoğaldığım, mutlu olduğum bir isim; Avukat Hakan Koca. Benim için bir sırdaş, bir erkek kardeş. Fikir sorabildiğim, danışabildiğim bir bilirkişi. Çeşme’deki yeni evine ziyarete giderken kafamda, Haziran sayımızın Babalar Günü’nün yer aldığı günlerde çıkıyor olmasının heyecanıyla onun sofrasına konuk olmak ve Sofra Muhabbeti’mi kendisiyle yapmak vardı. Ve onun bu projemden haberi yoktu. Çünkü benim için Avukat Hakan Koca, çok iyi bir arkadaş olmasının yanı sıra takdir de ettiğim bir babadır.

SİBEL KÖROĞLU: Evin çok güzel bayıldım. Güle güle otur.

Hakan Koca: Geçen sene Ağustos ayında aldım ben burayı. Bir tane de İzmir’den ev aldım. 10 aydan beri ikisine de yerleşmeye çalışıyorum. Haftanın 5 günü Alaçatı’da, birkaç günü de iş dolayısıyla İzmir’de olayım düşüncesiyle bir hayat kurguladım. Yaşamım boyunca hiç tatil yapmadığım için bundan sonraki hayatımı tatil olarak geçirmeyi planlıyorum.

SİBEL KÖROĞLU: Herkes senin avukat olduğunu biliyor. Nasıl devam ediyorsun şu an iş hayatına?

HAKAN KOCA: 1983’de adliyede dava takip memuruydum ve Hukuk’ta okuyordum. Yani 36 senedir adliyede olmuşum. Biraz yoruldum, bundan sonra danışmanlık yapmak istiyorum. Mesleğimi artık daha keyifle ve sakin yapayım istiyorum.

SİBEL KÖROĞLU: Unutamadığın bir davan var mı?

HAKAN KOCA: Aylarca süren ve çok uğraştığımız bir boşanma davası vardı, tam davanın sonlarına yaklaşırken bir anda barıştılar; biz avukatlar olarak şok olduk.

SİBEL KÖROĞLU: Severek yapıyorsun işini…

HAKAN KOCA: Yıllarca severek yaptım şimdi de severek yapıyorum ama avukatlık mesleği gerçekten çok zor; meşakkatli, çok sorumluluk isteyen, tabiri caizse herkesin hakkını hukukunu emanet alıyorsunuz üstünüze. Dolayısıyla buna bağlı olarak stresli bir meslek. Dünyanın her yerinde bu böyledir. Aynı zamanda avukatlık performans kaygısının da en yüksek olduğu mesleklerden biridir.

SİBEL KÖROĞLU: Avukat olmasaydın ne olmayı isterdin? Bir B planın var mıydı?

HAKAN KOCA: Ben şuna inanıyorum; “İşini severek yapan bir gün bile çalışmış sayılmazmış” diye bir söz var ya, çalışıyor hissetmeyeceğim bir iş isterdim. Mesela spor hocalığı, güzel sanatlar hocalığı gibi. Bu tip mesleklerin insanın yaşamına huzur katan meslekler olduğuna inanıyorum. Fakat ben memur çocuğu olarak -babam ilçe ziraat müdürüydü-, küçük bir yerde memur terbiyesiyle büyüdüm. Dolayısıyla yaşama da zor şartlarla başladım. İlkokuldan itibaren hep çalışarak geçti hayatım. Ortaokul, lise okurken de hep aynı anda çalıştım. Hatta Hukuk Fakültesi’ni okurken, bir yandan geziler eğlenceler düzenlerdim, bir yandan el sanatları yapardım, bir yandan da maliyede devlet memurluğu yapıyordum. Bana bir ara arkadaşlarım “Holding Hakan” demeye başlamışlardı. Hep aynı anda birden fazla şeyi yapayım diye düşünüyordum, hırs mı vardı onu da bilmiyorum. Mesela tek bir kitap okumazdım aynı anda 3 kitap birden okurdum, birini bırakır öbürüne başlardım. Az önce spor hocalığı, güzel sanatlar hocalığı gibi sakin mesleklerinden bahsettim ama onları seçseydim yeterince tatmin olur muydum, aynı zamanda yine 5 şey birden yapar mıydım o kısmını da bilmiyorum. Ama aynı şartlarda yine mesleğe başlıyor olsaydık ben yine avukat olurdum.

SİBEL KÖROĞLU: Neden başarılı oldun sence?

HAKAN KOCA: Ben meslek hayatımda insanlara en çok güven verdim. Bu meslekte güven çok önemli. O yüzden stajyerlere, avukatlığa yeni başlayan arkadaşlarıma hep diyorum ki bu mesleğin gecesi gündüzü yoktur, 24 saat ve hayat boyu “güvenilir” sözüne sadık olmak gerekmektedir. Yıllar süren meslek hayatımda insanların bana olan güveni beni hep hoşnut etti. Mesleğimin en çok sevdiğim yönlerinden biri buydu. Genellikle avukatlığını yaptığım çoğu kişiyle de aynı zamanda dost oldum. Dostlarıma baktığımda müvekkilim olan çok kişi var. Bu da çok güzel bir duygu. Çünkü beraber iş yapıp zorlu zamanlar atlatmışsınız ve sonunda artık dost oluyorsunuz. Bu mesleği sevmemek mümkün mü?

SİBEL KÖROĞLU: Senin baba kimliğin aslında biraz da bu sohbetin belkemiği. Kıbrıs’ta okuyan kızınla birazdan iletişime geçeceğiz. Gerçekten isminden bahsederken gözlerini ışıldatan bir kızın var…

HAKAN KOCA: Evet, Nisan’la gurur duyuyorum.

SİBEL KÖROĞLU: Nisan, Nisan’da doğdu herhalde…

HAKAN KOCA: Hahaha, yok bilemedin. Hemen hemen tüm Nisan’lar doğduğu ay nedeniyle bu ismi alıyorlar ama benim kızımın durumu farklı. Ben Nisan ayında aldım kızımın haberini; o nedenle Nisan.

SİBEL KÖROĞLU: Biraz Nisan’dan bahsedelim, öncesini ve sonrasını anlat bana…

HAKAN KOCA: 1999 sonunda Nisan doğduğunda milenyuma çocuklu bir baba olarak girdim. İlk iki üç haftam sevinçten kutlama yaparak geçti. O kadar mutlu olmuştum ki; neredeyse her gün sevinçten şampanya patlatıyordum. Nisan’ın doğmasıyla beraber bana bir anda baba bakışı geldi. Nisan’ın doğumundan sonra güzel kızımın varlığının yanı sıra bendeki bir diğer etkisi baba bakışı, baba gözü, baba sorumluluğu oldu. Eskiden anne babamın evladıyken sanki sonra onların da babası oldum, onlar benim çocuğum oldu gibi hissettim.

SİBEL KÖROĞLU: Kıbrıs’ta ne üzerine eğitim alıyor?

HAKAN KOCA: Doğu Akdeniz Üniversitesi’nde 3 yıl, Marmara Üniversitesi’nde 3 yıl olmak üzere İngilizce Tıp okuyor. Üstelik % 100 burslu. Hazırlığı atladı, birinci sınıfı da bitirdi, birkaç gün sonra dönecek.

SİBEL KÖROĞLU: Avukat olmak istedi mi hiç Nisan?

HAKAN KOCA: Evet, çocukluğunda istemişti. Beni örnek alıyordu. Fakat ülkede çok hukuk mezunu olmaya başladı. Bu meslek çok kalabalıklaştı. Son konuşmalarımızda “istersen farklı bir meslek tercih et” dedim. Avukatlık stresli bir iş; insan çocuğunun stresli bir iş yapmasını istemiyor, daha huzurlu işler yapsın istiyor. Sonrasında o Tıp tercih etti.

SİBEL KÖROĞLU: Çok sakin bir iş seçmiş…

HAKAN KOCA: Hahahaha doğru. Hem huy olarak hem tip olarak çok benziyoruz kızımla.

SİBEL KÖROĞLU: Seni çok etkileyen bir babalar günü hediyesi oldu mu?

HAKAN KOCA: Evet, 15-20 sayfalık bir defter hazırlamıştı Nisan, daha 8-9 yaşlarındayken. Bana atfen el yazısıyla unutulmaz şeyler yazmıştı. Onu hala saklıyorum şimdi bile açıp okuduğumda gözlerim doluyor.

SİBEL KÖROĞLU: Nasıl bir ilişkin var kızınla?

HAKAN KOCA: Ben babası olarak Nisan’a küçükken bile hep bir yetişkin gibi davrandım. En önemli müvekkilime nasıl bir dakika gecikmiyorsam, nasıl sözüme bağlı ve sadık kaldıysam ona da öyle davrandım hep sorumluluk içerisinde bu duyguların önemini gösterdim. Ve şimdi karşımda oturup saatlerce konuşabileceğim mükemmel bir insan var.

Bir gün ona atari gibi bir hediye almıştım. Daha 7-8 yaşlarındaydı ben de hediyeyi kurmaya çalışıyordum ama kan ter içinde kaldım. Durdu ve dedi ki, “Babacığım, tamam yeter boş ver yapma artık ben böyle çok mutluyum.” Beni o teselli edişini hiç unutamıyorum. Çocukluğundan beri karşısındaki kişiyi sevgiyle şefkatle kucaklayan bir yapısı vardır.

SİBEL KÖROĞLU: Ben biraz yemeğe olan ilgine değinmek istiyorum. Mesela evde yoğurt mayalayıp turşu kuruyorsun. Her babayiğidin harcı değil. Yemek yapmak sana ne katıyor?

HAKAN KOCA: Çocukluğumda hafta sonları babam Pazar günleri anneme hiç elletmez, kahvaltıyı kendisi hazırlardı bize. Benim bu özelliğim babamdan geliyor. Yemek yaparken çok zevk alıyordum ama son 2-3 yıldır daha çok zaman ayırmaya başladım. Eskiden sadece kebaplar, balıklar falan yaparken şimdi yoğurt mayalamaya kadar işi ilerlettim. Yemek işi benim için bir keyif, ayrı bir seremoni gibi olmaya başladı. Yemek yemenin ötesinde o yemeği hazırlama süreci benim için çok önem kazandı. Hem yemek yapmayı sevdiğim için, hem de dışarıdaki yemekleri her zaman sağlıklı bulmadığım için. Çoğunlukla kendi yaptığım yemekleri, evimde, dostlarımla yemeyi tercih ediyorum. Temiz olması, iyi malzemelerle yapılması, sağlıklı bir ortamda pişirilmesi önemli.

SİBEL KÖROĞLU: Yemek düzenini de değiştirdin…

HAKAN KOCA: Bir buçuk yıl önce ketojenik beslenmeye geçtim. Ketojenik beslenmeyle ilgili kitaplardan ve internetten bilgi edindikten sonra uygulamaya karar verdim. Pek çok uzmanın belirttiği şey şekerin insan için bir zehir ve bağımlılık olduğuydu. Şeker kullanmayı bıraktım ve ona bağlı olarak glüteni, yani un ve unlu mamulleri de bıraktım. Paketli gıdaları bıraktım. Turşusu da yoğurdu da dâhil olmak üzere dışarıdan bir şey almadan hepsini kendim temiz ve sağlıklı bir şekilde evde yapıp tüketmeye çalışıyorum.

Ketojenik beslenmede ekmek gibi unlu şeyler asla yok. Şeker ve şekere bağlı glisemik indeksi yüksek sebzeler de yok. Vücut enerji üretmeyi, daha ziyade glisemik indeksi düşük olan sebzeler ve sağlıklı yağlardan sağlıyor. Böylelikle şeker gibi kısa süreli bir enerjiyi almak yerine yağdan alınan daha uzun süreli ve insan vücuduna daha sağlıklı enerjiyi almak önemli. Dolayısıyla bir buçuk yıldır ketojenik besleniyorum ve hayatım boyunca da böyle devam edeceğim. Bu beslenme şeklinde iç yağlanma da azalmış oluyor.

SİBEL KÖROĞLU: Peki, bu bekârlık bitecek mi yoksa devam mı?

HAKAN KOCA: Bence imza atmaktan daha önemli olan insanların ruhlarının birbiriyle evlenmesi… Ruh anlamında tekrar evlenebilirim, resmiyet anlamında şu an için öyle bir düşüncem yok.

SİBEL KÖROĞLU: İlk aşkını hatırlıyor musun?

HAKAN KOCA:  Evet, ilk aşkım klasik olarak ilkokuldaydı.

SİBEL KÖROĞLU: Tekrar karşılaştın mı hiç ilk aşkınla?

HAKAN KOCA: Evet, karşılaştım.

SİBEL KÖROĞLU: Aynı hisleri hissettin mi?

HAKAN KOCA: Asla… Hatta ben nasıl âşık olmuşum falan dedim kendi kendime J

SİBEL KÖROĞLU: Çocukken âşık olduğunda neler hissetmiştin?

HAKAN KOCA: Bembeyaz bir teni vardı onun hiç unutamıyorum saçları da sarıydı. İsmi de Serap’tı. İlkokul birinci sınıfın sonuydu gösterisinde biz Kızılderili olacaktık, Serap da esir olacak, biz onu kaçıracağız. Biri gelip Serap’ı kurtarıp öpecek. Ben hemen “Kurtaran ben olmak istiyorum” diyerek öne atladım. Öğretmen beni seçmedi. Benim Serap’ın akrabası olan yakın bir arkadaşım vardı, onu seçti. Kızı o öptü. Biz Kızılderili olarak kızı kaçırdığımızla kaldık. Bu hikâyeyi hiç unutamıyorum. Bütün ilkokul hayatım boyunca aynı kıza âşıktım.

SİBEL KÖROĞLU: Tekrar Nisan’a dönelim. Şimdi çok güzel bir genç kız. Evlenme zamanı geldiğinde sence ne hissedersin?

HAKAN KOCA: Nisan, o kadar tedbirli, o kadar akıllı, o kadar derin düşünen bir insan ki, zamanı geldiğinde evlilik için kimi seçerse doğru bir insan olacağını düşünüyorum. Nisan’ın evlenmesini değil, istediği gibi aşk ya da aşklar yaşamasını arzu ederim. Tabii Allah inşallah bir kişiye âşık etsin ve ömür boyu onunla olsun. Ama hayat devam ediyor, insanlar mutlu olmayı hak ediyorlar. Benim çocuğum da dâhil olmak üzere Allah herkesin gönlüne göre versin. Hepimiz saygın ve güzel ilişkilere layığız.

SİBEL KÖROĞLU: Senin bir de sanatçı yönün var. Bir dönem ofisinin üst katını seramik atölyesi olarak kullandığını hatırlıyorum. Daha sonra evde bir atölye yaptın. Nereden doğdu bu seramik merakı?

HAKAN KOCA: Aslında benim seramikten önce fakülte başlarında deri ve kösele kullanarak mask yapma merakım vardı. İnsan yüzleri yapardım. Sonra kolaj tutkaldan heykeller yapmaya başladım. Resimden ziyade üç boyutlu şeylere yeteneğim vardı her zaman. 1988’de Konak’taki Atatürk Kültür Merkezi’nde bir seramik kursuna başladım. Çok değerli bir seramik hocamız vardı ondan 1-2 yıl ders aldım. O eğitimlerle seramiği ve çamuru öğrenmiş oldum. Seramik sanatçısıyım diyemem ama hobi olarak yıllar içerisinde zaman zaman kopmalarım olsa da bu uğraşım devam etti.

SİBEL KÖROĞLU: İlk yaptığın seramik duruyor mu?

HAKAN KOCA: Seramik kolay kırılabilen bir şey. Ben de çok ev değiştirdim dolayısıyla taşınma süreçlerinde bazı zayiatlar oldu.

SİBEL KÖROĞLU: Sergi açmayı düşündün mü hiç?

HAKAN KOCA: Düşündüm ama zaman konusundan dolayı benim mesleğimle çok uyuşmuyor. Bu zamana kadar birkaç kursiyer sergisi dışında kişisel bir sergim yok. Bundan sonraki süreçlerde belki olabilir.

SİBEL KÖROĞLU: Bence mutlaka açmalısın. Seve seve seni asiste ederim. Hadi şimdi Nisan’la konuşalım.

Şimdi biraz da Nisan’la konuşmak istiyorum.

(Hakan Koca ile sevgili kızı Nisan’ı telefonla aradık.)

SİBEL KÖROĞLU: Nisancığım, böyle başarılı bir babanın kızı olmak nasıl bir duygu senin için?

Nisan Koca: Çok güzel, güven verici bir duygu. Çok mutluyum onun kızı olmaktan.

SİBEL KÖROĞLU: Baban deyince aklına ne geliyor?

Nisan Koca: Her anlamda sırtımı yaslayabileceğim, güvenebileceğim ve her zaman yanımda olduğunu bildiğim insan.

SİBEL KÖROĞLU: Babanla aranızda olan komik ve unutamadığın bir anını anlatır mısın?

Nisan Koca: Çok var aslında ama bir tanesinden bahsedeyim. Çocukken ben kendimi aslan zannediyordum, köpek zannediyordum bir ara. Babamla vapurla İstanbul’a geçiyorduk, kendimi köpek sanıyorum diye babam bütün vapurda beni 4 ayaklı köpekmişim gibi gezdirmişti. 

SİBEL KÖROĞLU: Başın sıkıştığı anda ilk koşacağın kişi kimdir senin için?

Nisan Koca: Annem ve babamdır.

SİBEL KÖROĞLU: İyi bir eğitim alıyorsun. Önümüzdeki dönemler için ne gibi planların var, neler yapmak istiyorsun?

Nisan Koca: Şu anda tıp okuyorum ve bunu çok severek okuyorum. Bu alanda ilerleyip başarılı bir kariyere sahip olmak, mutlu olacağım şeyler yapmak istiyorum. 

SİBEL KÖROĞLU: Babanla ortak noktalarınız var mı?

Nisan Koca: Evet, her ne kadar babama söylemesem de babamla aslında çok benzeriz. Özellikle hayata bakış açılarımız aynı olacak derecede benziyor. Dış görünüş olarak da benziyoruz sanırım.

SİBEL KÖROĞLU: Baban gibi sanatla ilgili misin?

Nisan Koca: Ben daha çok edebiyatla ilgiliyim. Aslında küçükken babam gibi seramikle de ilgileniyordum uzun süre kursa da gittim. Aslında seramikten çok keyif alıyordum ama ilerleyen süreçte devam etmedim.

SİBEL KÖROĞLU: Babana ne söylemek istersin?

Nisan Koca: Hayatımda “iyi ki” dediğim ve asla değiştirmek istemeyeceğim tek şey herhalde babamdır. Onu çok seviyorum…

HAKAN KOCA: Bir tanem, senin bu söylediklerin benim için en güzel Babalar Günü hediyesi oldu bile. Çok teşekkür ederim. Seni çok seviyorum.

SİBEL KÖROĞLU: Ne mutlu sana, çok güzel bir evlat yetiştirmişsin. Babalar Günün kutlu olsun arkadaşım…

Hakan’ın evinden, kulağımda baba kızın birbirlerine duyduğu sevgiyi ifade ettikleri sözcüklerle çıktım. Ha bir de, Nisan’ın küçükken babası onun için besteledi sandığı şarkının ezgisi de dilimdeydi:

“Gel bana çikolata sevgilim, ben seni sevdikçe severim…”

Seferihisar’ın huzur dolu sahil kasabası Sığacık; bembeyaz nostaljik sokakları, Pazar günleri kurulan üretici pazarı, hemen yakınındaki Teos antik kenti ve bol deniz havası ile İzmir’in en keyifli kaçış rotalarından. Türkiye’nin ilk sakin şehri olan Sığacık, yavaş yaşamı ve korunmuş kültürü ile artık sadece Seferihisar’ın değil, Ege Bölgesi’nin de en çok ziyaret edilen yerlerinden biri. 2009 yılında aldığı Citta Slow unvanı ile geçmişten gelen mimarisini, zanaatlarını, tarımını ve hatta yemeklerini bile modernleşmeye ve hızla tüketilen değerlere karşı ilk günkü gibi koruyan Sığacık, bugün Ege’nin gerçek incisi.

Bu ay MegaPlus okurları için Sığacık’ta Bir Günlük Yaz Molası’nın rotasını çizelim istedik. Her buluştuğumuzda kalbimizi bıraktığımız bu sıcacık kasabada sizin de sakinliği ve huzuru bulmanız dileğiyle.  

Sığacık sokaklarında yürüyüşe çıkın

Sığacık’ta gezmeye bembeyaz, cumbalı ve ahşap detaylı evlerin süslediği sur içi sokaklarında başlayın. Mahallenin arnavut kaldırımlı bu nostaljik sokakları insanı daha gezinin başında mutlu etmeye yetiyor. Pansiyonlar, butik oteller, şirin kafeler ve el işlerinin satıldığı küçük dükkanlar yürüyüşünüzde size eşlik edecek; böylece Sığacık’a son derece tatlı bir giriş yapmış olacaksınız.

Sığacık Kalesi’nin surlarından manzaraya bakın

Arkanızı limana döndüğünüzde sizi Sığacık Kalesi selamlar. İlk hali Selçuklular döneminde yapıldığı tahmin edilen kale, son görünümünü Kanuni Sultan Süleyman’ın Rodos seferi öncesi verdiği emirle almış. Kalenin üç kapısı bulunuyor, yapımında da Teos antik kentinin taşları kullanılmış. Sığacık Kalesi’nin bir diğer önemli özelliği; Pazar günleri içinde kurulan pazara ev sahipliği yapması; çok geçe kalmadan burayı da turlamayı unutmayın.

Sığacık Üretici Pazarı’nda evde pişmiş lezzetlerin tadına bakın

Kaleiçi’nde kurulun Üretici Pazarı bizim Sığacık’taki favorimiz! Kendisi, Citta Slow kimliğinin Sığacık’taki en güzel yansımalarından biri. Burada satılan her şey yerel halkın üretimi; sadece Sığacık ve çevresinde üretilen ve yerel halkın elinden çıkan ürünler satışa sunulabiliyor. Her şey Sığacık ve çevresinden, el işi bile olsa evde yapılmalı, yiyecek ise bahçeden, tarladan, evin mutfağından olmalı.

Pazar günleri çok kalabalık olduğu konusunda hemfikiriz; ama erken gelip ilk turlayanlardan olursanız işte o zaman bu aktivitenin en güzel kısmına şahit olursunuz. Sığacıklı teyzelerin kendi elleriyle, evlerinde pişirdiği böreklerin, sarmaların, kabak çiçeği dolmalarının, enginar yemeklerinin, keklerin ve baklavaların tadına tezgah tezgah gezerek bakmadan biten bir Sığacık gezisi eksik kalır.

Teos Antik Kenti’ni gezin

İyonya’nın önemli ticaret merkezlerinden olan Teos antik kenti, Sığacık mahallesine 3 kilometre uzaklıkta. Geçmişi M.Ö. 2000’li yıllara uzanan antik kent içerisinde Şarap Tanrısı Dionysos’un adını verdiği tapınağın, agoranın, tiyatronun ve benzeri kenti mimarisinin kalıntılarını görebilirsiniz. Antik kent içerisine kazılar devam ediyor; giriş ücreti ise 6 TL.

Akkum Plajı’nda ya da Akarca Plajı’nda deniz molası verin

Sığacık’a yolunuz sıcak bir günde düşecekse belki bir deniz molası da plana dahil edilebilir. Sonuçta en çok mavi bayraklı plaja sahip Seferihisar ilçesindesiniz! Sığacık küçük bir sahil kasabası olsa da kıyısında denize girilemiyor; bu yüzden önerim Akkum Plajı. Kumlu bir kıyısı olan bu plajda özel işletmeler de ücretsiz alanlar da bulunuyor.

Sığacık çevresinde yüzmeye gidebileceğiniz bir diğer alternatif de Akarca Plajı. Mavi bayraklı bir halk plajı olan Akarca, Akkum Plajı’na kıyasla daha sakin ama çakıllı bir sahile sahip.

Teos Marina’da günü batırın

Sığacık, İyonya’nın 12 şehrinden biri olan Teos’un sınırları içinde, bu yüzden limanı Teos Marina olarak biliniyor. Bu küçük sahil kasabasının en güzel manzaralarını sunan liman her daim kalabalık. Teos Marina’da güneşi batırmak ise Sığacık’ın klasiklerinden. Buraya günübirlik değil, konaklamalı geliyorsanız Teos Marina’dan kalkan teknelerle Seferihisar koylarını da görebilirsiniz. Bu arada, Sığacık Limanı’ndan düzenlenen karşılıklı feribot seferleriyle artık Samos adasına geçilebildiğini de ekleyeyim.

Sığacık’ta Nerede, Ne Yenir

Sığacık’ta günü en iyi şekilde tamamlamak için Teos Marina çevresindeki balık restoranlarını ya da kaleiçindeki mekanları tercih edebilirsiniz. Benim Sığacık’taki favorim kesinlikle Milos! Asma yapraklarının süslediği Milos’un lezzetli mezeleri eşliğinde yapılacak rakı-balık keyfini hiçbir şeye değişemem. Fesleğenli mezeleri ve uskumrusu şiddetle tavsiye.

Evde harıl harıl Mardin yol hazırlığı yapıyorum. Eskiden olsa bavullarca hazırlık yapardım; o ayakkabıya bu çanta, yok aksesuar, biraz fular, bolca takı…

Oysa motor insanı minimal hayata alıştırıyor. Sadeleştiriyor.

Şimdi hazırlıklarım çok da pratik. Motor ekipmanı ile yol alıyorum; korumalı motor montu, korumalı botlar, kevlar korumalı pantolon, boyunluk kask ve eldivenler. Botları çıkarınca özlediğim terliklerim, 2 efil elbise, 15 tişört yeter de artar bile. Genel temizlik ve bakım kremleri -ki onlar da seyahat sırt çantamda zaten mini seyahat boyu ile hep hazır. 

Asıl sorun teknik ekipmanlar. Onları ayrı bir çantaya hazırlıyorum. Fotoğraf makinesi (aynasız yeni jenerasyon, minik geçtim, çok rahatım) şarj, pc şarj, intercom şarj, aksiyon kamera şarj, tripot telefon şarj. En riskli eşya grubu; hem kırılma, çalınma riski yüksek, hem de ya şarjını unutursam ya birinin bir şeyi kalırsa diye titizlikle hazırlanan çantam. 

Bir gün motoruyla gezen birine seyahatimi söyleyip “sence yanımda olması gerekenler neler” diye sormuştum. Bana “sadece üçlü priz” demişti. Şimdi ekipmanları yazarken anladım neden 3lü priz

Motorda olması gerekenler, lastiğim patlarsa anında çözecek lastik köpüğü, zincir yağım. En hayati olanları

Bir de nereye gidersem gideyim mutlaka olmalı eşyalarım var (yeni trend söylem ise ;”must” larım):

Ajandam, kitabım, makyaj çantam, renkli not kalemlerim ve elbette yakın gözlüklerim

Sayarken yoruldum, ama hazırlarken kısa sürüyor. Çünkü bir an önce yola çıkma isteği hepsinin önüne geçiyor.

Almadığım ve alamadıklarım da var elbette. Mesela Hamur. Çantamı hazırladığımı gördükçe huzursuzlaşan kediciğimi maalesef yanımda götüremiyorum. Uzun seyahat programım sırasında “hipotermi” yaşayabilirmiş. İyi ki veterinerime danışmışım. Bana kalsa koyar sepete alıverirdim yanıma.

Hadi ben kaçtım. Mardin’de çocuklarla buluşup onlara MİNİMİKO Masal Dergisi de teslim edeceğim bu yolculukta. Siz de bu heyecanlı yolculuğu takip etmek isterseniz Instagram ve web sayfamdan takip edebilirsiniz:

TOBAV ‘da masamın başında çalışırken, kapı çalar; güzel gönlü, gözlerinde parıldayan yetenekli, istekli bir genç gelir. Başıyla hafifçe beni selamlar, sessiz bir sözleşme ile yüzümdeki gülümsemenin doğrultusunda nereden anahtarı alacağını bilir. Usulca girdiği odadaki piyanoda ışıldarken, güvendedir. Varsın piyano alacak parası olmasın, evinde müzik aşkı için olanaklar bulunmasın, burası var, gerçek ve karşılıksız…

Benim halim ise melodilerden memnun, yüzümde kocaman bir huzurla, keyfim yerindedir. “İşte bu yüzden buradayım “diye mırıldanırken bulurum kendimi… Çünkü her daim insanların “Neden TOBAV’dasın?” sorusuyla muhatabım. İnsan neden karşılıksız bir şey yapmak ister sorusu sancıdır kafalarda. Bir çıkarım olduğunu ispatlayabilseler, rahat edecekler. Hep birlikte derin bir nefes alacaklar. O zaman kendilerini sorgulamaya gerek kalmayacak…

Hayatta karşılığının parayla ödenemeyeceği şeylerin olduğunu bilmek rahatsızlık yaratır çoğu kez. Halbuki bir gence destek olmanın, iyi bir şeye aracı ya da sebep olmanın hiçbir karşılığı yok. Sadece hissedebilirsen dünyalar senin olur! Senin için bir anlamı varsa melekler gibi uyuyabilir, kuşlar gibi uçabilirsin. Tarifsizdir. Alışkanlık yaratır. Yaşam biçimi olur. Mutlu olmanın yoludur.

İşte bu duygular çoğalsın diye yola çıktık. Bir piyano daha alalım dedik ama bu seferki bir konser piyanosu olsun istedik. Niyetimiz daha güzel paylaşımlarla sanatçı gençlere, genç yeteneklere faydalı olmak. “Bir tuş da senden olsun… Bir tuşa kalbin konsun” dedik, hayal ettiğimiz piyanonun tuşlarını satışa çıkararak düşlerimize kavuşmak istedik. Bunu yaparken, bir konserle taçlanalım dedik. İşte bu heyecanla 23 Mayıs Perşembe akşamı Ahmet Adnan Saygun Konser Salonu’nda Tamer Levent, Burçin Büke, Özlem Çabuk, Tolga Bilgin, Bora Peynirci ve Ozan Muslu ile hem “Sanata Evet” diyerek söyleştik, hem de caz müziği ile eğlendik. “Sanata Evet, Bir Başka Davet, SöyleşiJazz Konseri enfes bir başlangıç oldu. Bir piyano alabildik mi? Hayır. Ama sesimizi duyurduk.

Konserlerimiz tuşların tümünü satıp bir piyano alana dek devam edecek. Her şey yetenekli çocukların, gençlerin yüzündeki gülümseme için…

Sevgilerimle…

Gecenin sonunda teşekkür konuşması yapan Kubilay Elagöz, ikincisini düzenledikleri kokteylde mekan sahibi Zekeriya Yıldırım, piyanist Gülsin Onay ve davetlilere katılım gösterdikleri için teşekkür etti. Davetliler Ekim ayında Elagöz çiftinin “Yaza Veda Kışa Merhaba” partisinde buluşmak üzere sözleşirken, Urla İskele’nin eşsiz manzarasında keyifli sohbete daldılar.

Öğrenciler ve sporcular, engelli basketbolcuların şampiyonluk macerasını konu alan “Şampiyonlar” filmiyle motivasyonlarını yükselttiler. Vakıf öncülüğünde ülkemizde vizyona giren Şampiyonlar filmi, engelli basketbol takımının şampiyonluk macerasını anlatıyor ve hedef koyarak çok çalışmanın, hayatın her alanında başarıyı getirdiğini vurguluyor.

“Toplumsal Değer Hareketi” kapsamında farkındalık projelerine önem veren ve “Zihinlerdeki  Duvarları Yıkmak” mottosuyla yola çıkan İZEV Vakfı Yöneticileri, etkinlik sırasında “İzmir’in seçkin ve hayırsever şirketleriyle, özel gençlere yönelik etkinlikler gerçekleştirmeye devam edeceklerini, yeni açılacak olan İzmir şubeleriyle Güzel İzmir’in duyarlı insanlarıyla beraber, zihinlerdeki duvarı yıkacaklarını” belirttiler.

İZEV Vakıf Başkanı Hakan Kural, yürütmekte oldukları farkındalık projelerinde İzmir ve Ankara’nın vereceği desteklerin çok önemli olduğunu belirterek, “Şubelerimizi bu merkez illerde açarak bölgesel farkındalık hareketlerini çoğaltmak istiyoruz. İnanıyorum ki İzmir, farkındalık festivalleri gibi yeni nesil toplumsal hareketlerin yayılmasında öncülük görevi yapacaktır.” dedi.

İzmir’deki etkinliklere destek veren Değer Şirketler Grubu Yönetim Kurulu Başkanı Mustafa Değer ve zarif gelini Nimet Değer, sosyal sorumluluk projelerinde örnek olmaktan mutluluk duyduklarını belirterek, gönüllü sayısının artmasının yapılacak etkinliklerin daha geniş bir kitleye hitap edeceğine dikkat çektiler.

İZEV hakkında bilgi sahibi olmak için:

www.izev.org.tr

Bu sene menüye eklenen 200 gramlık tek bir parçadan oluşan şahane Tuzu Biberi köfteleri, Tuzu Biberi müdavimlerinin çokça sipariş ettikleri atom ve Ege usülü leziz muhlama ile tanışan İzmir basını, porsiyonların fazlalığı ve lezzetleri üzerindeki beğenilerini defalarca Tuzu Biberi sahiplerine iletti.

13 şubesiyle kahvaltıda önemli bir yere sahip olan Tuzu Biberi, Türkiye’nin en iyi 10 kahvaltısından biri olmakla kalmayıp; köfte, tavuk ve et ürünleriyle de adından söz ettiriyor. Mantarlı kaşarlı, kaşarlı, köz patlıcanlı, acılı ve sade olmak üzere beş çeşit köfte seçenekleriyle damaklarda iz bırakan Tuzu Biberi, kahvaltıdaki başarısının yanı sıra öğle ve akşam yemeklerine de ev sahipliği yapıyor. Zengin menüsüyle Tuzu Biberi, İzmir’den çıkan bir marka olarak farklı şehirlerden de sıkça franchise talebi almaya devam ediyor.

Marka ortakları Nehir Sipahi ve Ayhan Güner, dünya kahve çeşitleri ve kavanozda sunduğu mükemmel tatlı çeşitleriyle de farkını yansıtan Tuzu Biberi’nin sağlıklı kafe konsepti arayanlara da alternatif olduğunu söylüyor. Kalitesi ve güçlü menüsü ile müdavimlerinin vazgeçilmezi olan Tuzu Biberi günden güne artan şubeleriyle misafirlerine güzel lezzetler sunmaya devam ediyor.