Belki pek çoğunuz tanıyor ama ben bu sayımızda sizleri, tasarımı yaşam biçimi olarak gören ve projelere yaşayan-yaşatan mekanlar tasarlamayı hedefleyerek başlayan bir mimarla tanıştırmak isterim. İçmimar ALP ESİN ile, portföyümdeki değerli bir isim vasıtasıyla tanıştım. Mavi Şehir Kırlangıç Sitesi’ndeki evlerini projelendiren mimarıyla bizi buluşturan ZAFER KARABULUT’a teşekkür ediyorum.

Bir İç Mimarın gözüyle tasarım sürecini konuştuk Alp Bey’le. Keyifle okuyunuz.

Alp bey İzmir’de tanınan bir mimarsınız? Bize kendinizden kısaca bahseder misiniz?

Teşekkürler. İzmir Özel Tevfik Fikret Lisesi ve  Ankara Bilkent İç Mimarlık ve Çevre Tasarımı bölümü mezunuyum. 2002 yılında İzmir Alsancak’ta tasarım ve uygulama ofisimiz olan Alp Esin İç Mimarlık olarak faaliyete  başlamış ve bünyesinde donanımlı Mimar ve İç Mimar ekip arkadaşlarımızla bugüne kadar geldik diyebilirim.

Genel olarak yeniliklere açık, yaşamı tüm zorluklarına rağmen seven yeni yaşam biçimlerini tasarlamaktan keyif alan sosyal biriyim.

Mekanları baştan yaratmak nasıl bir duygu?

Heyecan verici. İlk aklıma gelen duygu heyecan oldu. Şöyle ki; bizler için her yeni proje, yeni bir başlangıç demektir. Yeni hayatlar yeni hayaller ile karşılaşırız, yaşam biçimlerinin içine girip mekanı kullanıcısı ile birlikte paylaşıp alışkanlıkları doğrultusunda yeni bir yön vermeyi hedefleriz. Bazen de bu alışkanlıkları yıkar yenisini planlarız. Tasarımlarımızda biçimden ziyade fonksiyonel estetiğe önem veririz. Kişiye özel ergonomik olmasını tercih ederiz. Bu kurgu ile yola çıkar çıktığımız yolun sonundaki ortak mutluluğu birlikte paylaşırız.

Sizce Başarının sırrı nerede?

Bizim işimizde başarı tek başına olmaz ve tek başına taşıyamazsınız. Biz bir ekibiz ve iyi bir ekibiz. Tasarım aşaması bizim için çok önemli  bir süreç, çok fazla iş kalemi ve detayla ilgileniriz. Aslında güzellik ayrıntıda gizlidir. Bütün bunları sabırla ele alırız ve her seferinde farklı sonuçlar elde eder, yeni deneyimler ediniriz. Tasarım süreci her ne kadar keyifli geçse de uygulama aşaması biraz zor ve streslidir. Zamanla yarışıyor olmak da ayrı bir dinamizm katar. Bütün bu aşamaların sonunda tasarladığımız bir mekanın uygulanabilirliğini görüp teslim etmek ve o tasarımın artık hayat bulması, yaşanan bir mekan olmasıyla birlikte yaşatan bir mekan olması hali bizi bir sonraki projeler için besler ve güçlendirir.

İzmir’in emlak sektöründeki gelişimi hakkındaki düşünceleriniz nelerdir?

İzmir doğumlu biri olarak İzmir’in her geçen gün geliştiğini görmek beni mutlu ediyor. İzmir eski bir şehirdir, zamanla çarpık yapılaşmanın artmasıyla karışık bir şehir haline geldi demek yanlış olmaz. Kentsel dönüşüm bu çehreyi düzeltmeyi hedefliyor bu oldukça önemli. Bir yandan baktığımızda oluşan yeni yaşam konseptleri mahalle ve sokak kültüründen uzaklaştırıyor gibi görünse de, aslında çok daha kaliteli, güvenlikli ve özellikli yaşam alanları olarak yaşayıcısına hizmet sunuyor. Mavi Şehir bu anlamda çok iyi bir örnek.

Türkiye ve ekonomisi hakkında görüşleriniz neler?

Türkiye gelişmekte olan bir ülke, coğrafi  konumu gereği çok da zengin bir ülke. Gerek alt yapısıyla, gerek üretime ve üreticiye verdiği destek ile büyümeyi hedefleyen bir ülke. Çok fazla genç nüfusumuz var ve bu da geleceğimiz için bizi umutlandırıyor. Bir ülkenin   geleceğine ve gençlerine yatırım yapmasının  çağdaş eğitim, tasarım, arge, bilim ve teknoloji ile ilişkili olduğunu düşünüyorum. Bunların yanı sıra sanat ve edebiyatla beslenerek zaman içerisinde verimli, üretken, girişimci bir ülke olacağımıza inancım sonsuz.

İş dışında sizi hayata en çok motive eden şey nedir?

Ben işini çok severek yapan biriyim. Tasarım benim sanatım ve yaşam biçimim olarak hayatımın her noktasında varlığını sürdürür aslında. Her an, her yerde işimleyim diyebilirim. Yine de bazen kendinizi çok fazla ayrıntının içinde kaybolmuş hissedebilirsiniz.  Bunca zorlu yolculuğun arasında kısa molalar vermek herkes gibi bana da çok iyi gelir. Ailem ile birlikte geçirdiğim vakit benim için çok kıymetlidir. Gitmek istediğim yola devam edebilmemi sağlayan yegane varlığım ailemdir.

Feza – Zafer Karabulut evi tasarım sürecini anlatır mısınız?

Mavi Şehir’de bulunan evlerinde sanatla iç içe bir hayat süren Karabulut Ailesiyle çalışmak bizim için çok keyifliydi. Antika ve plastik sanatlara olan merakları ile zaman içinde iyi bir koleksiyon oluşturan Karabulut Ailesi için tasarladığımız konutun tüm detaylarını birlikte değerlendirdik. Kalite ve estetiğin ön planda tutulduğu, sanatın günlük hayatın içine dahil edildiği yaşamlarına farklı bir pencereden bakmaya çalıştık. Ortaya kişilikli, her daim güncel kalabilecek klasik çizgiler ile modern renk ve detayların bir araya getirildiği, özenli çalışılmış,  sıcak bir konut çıktı. Uygulamada özenli çalışması, işçiliği ve vizyonu ile Klasik mobilya Zefer bey, tamamlayıcı olarak zevkli ürünleri ile Dorya Home bize destek verdi.

Nüket Avunduk ile tanışmam çok eski değil. Ama hani görür görmez “ben sanki daha önceden bir yerlerde bu insanla bir muhabbet yaptım” gibi hissettirenler vardır ya; Nüket Avunduk tam da öyle bir kadın. Türkiye’nin bilimsel, kültürel, sanatsal, turistik, ekonomik alanlarda tanıtılmasını, doğal ve kültürel zenginliklerinin korunmasını amaçlayan TÜLOV’un zarif ve güzel Yönetim Kurulu Başkanı O. Ha, eklemeden duramayacağım sanırım: Bir de ilk kadın başkanı.

Tanıyanlar iyi bilir; öyle cinsiyet ayrımcılığım falan yoktur. Gösterilerim sadece kadınlara açık olduğu için zaman zaman “erkek düşmanı” şakalarına maruz kalsam da çalışırken erkek kadın ayrımı yapmam, çalışkan insanları severim. Emeğin, değerin, çalışmanın, üretmenin farkında olan insanlara gönlüm kayıverir hemen. Belki biraz da bu nedenle hemen kanım kaynadı Nüket’e. Nüket Hanım bir anda kalbimin Nüket’i oluverdi. Bu ayki konuğum Türkiye Lobisi Vakfı TÜLOV Yönetim Kurulu Başkanı Nüket Avunduk. Su ürünleri yetiştiriciliğinin önemli firması Egesu Su Ürünleri’nin kurucusu. Ama benim için yaş almayan bir denizkızı. Kültürpark Tenis Kulübü’nde, hem de Rose Garden’ın özenli ve zarif ortamında muhabbet ettik Biz Bize.

Erkek egemen sektörde kendine yer edinmiş başarılı bir kraliçesin. Nüket ne iş yapıyor, neler yapıyor bize biraz onları anlatır mısın?

Nüket aslında balıkçılık yapıyor. Biraz “erkek işi” diye tanımlanan bir mesleğim var. Gerçekten de erkekler dünyasındayım. Hatta zaman zaman eşim bununla ilgili olarak şöyle der: “Siz dışarıdan bir kadın görüyorsunuz ama ben aslında bir erkek ile evliyim”.

Balık dünyasında olamayacak kadar da güzelsin açıkçası. Denizkızı gibisin yani…

Çok teşekkür ederim. Biraz önce derginizde Ertan Kayıtken’in röportajını okudum da aklıma geldi. O da bana hep “Denizcisin ama aslında sen güneş gibisin” der.

Senin çok önemli firmalara danışmanlık yaptığını biliyorum. Bu iş için nasıl bir eğitim aldın?

Ege Üniversitesi Su Ürünleri Bölümünden 1990 yılında mezun oldum. Ardından master yaptım, 1993 yılında da o bitti. Eğitim hayatımda başarılı bir öğrenciydim. Planlı programlı ve otokontrolü yüksek olan bir kişiyimdir. Kontrolüm dışında bir şey olmasını istemem. Mühendislikten kaynaklanan bir şey sanırım, plan programa çok önem veririm. Tek çocuk olarak büyüdüm ve çok güzel bir çocukluk geçirdim. Ben denizci olmak istiyordum. Annem doktor, babam avukat olmamı istemişti. Buca’da Levanten evlerinden birinde yaşıyorduk o zamanlar… Ailem “avukatlık ya da doktorluğu kazanamayacağın için mi denizcilik istiyorsun” diye sorduğunda onlara “kazanırım ama bu meslekler bana göre değil” demiştim. “Eğer sen istiyorsun diye doktor olursam ben ‘ben’ olmaktan çıkacağım. Peki diyelim ki doktor oldum, tayinim doğuya çıktı, beni oraya gönderecek misiniz” diye sordum. “Muayenehane açarız” dediler. “Ama” dedim “muayenehane açmak öyle sandığınız kadar kolay değil. İhtisas yapıp kendini kanıtlamak gerekiyor. 40-50 yaşlarıma geldiğimde ancak muayenehane açabilirim. Dolayısıyla mümkün değil” dedim.

Anne daha çok ilgiliydi bu konuyla sanırım.

Benim annem yay burcu ve bana hiç karışmadığını söyler hep ama aslında durum öyle değil. Ben de oğlak burcuyum, oğlak da hiç istemez kendisine karışılmasını. Oğlak burcunun bildiğim bir diğer özelliği de yaşlı doğar, genç ölürmüş. Bu özellik bende gerçekten var.

Ben 5 yaşında sınıf atlayarak okula başladım. Ankara Fen Lisesi’ni ilk kazananlardanım. Fakat ailede tek çocuk olduğum için beni Ankara’ya yatılı okula göndermediler. Sıkı disiplinli bir babam vardı. İlkokul ve lisede hep voleybol oynuyordum. Babamdan Konya’da gerçekleşecek olan bir voleybol maçı için izin istedim. Babam “hayır, olmaz” dedi. Ardından cevabı karşısında üzüldüğümü görünce, “Biz sen ne istesen yapmıyor muyuz?” dedi. Herhalde hayatım boyunca babama söylediğim en ağır cümleyi kurdum: “Hayır baba, ben hep ne istemem gerektiğini bildim”.

Hep çizilen sınırların bilincinde yaşayan bir insan oldum hayatımda. Her zaman ne isteyebileceğimi bilerek istedim. Karşımdaki kişi leb demeden “tuzlu mu tuzsuz mu” diyendim hep. Ya da karşımdaki kişi benden borç isteyecekse asla bunu dile getirmeden hemen ben sorarım “ne kadar” diye. Bunun sebebi de karşımdaki kişi kendini kötü hissetmesin diyedir.

Su ürünleri çok yeni bir kavramken nasıl bunun kararını verdin?

Denizi çok sevmem bunun en önemli sebebi. Çok da severek okudum bu bölümü. Mezun olunca tek başıma ilk ofisimi tuttum, Sümerbank Saray İş Hanı A Bloktaydım. İş hanı sabah saat 7’de açılırdı ben 7.05’te kapıda olurdum. Yine balıkçılık yapıyordum, projeler hazırlıyordum. O zamanlar ofisimde hiç eşyam yoktu. Fakültemden çok değerli hocalarım bana çok büyük manevi destek oldular. İlk işimin karşılığı olan 5000 liranın peşin ödemesi olan yarısıyla hemen gidip ofisime mobilyalar aldım. Aslında ben bunları babamdan isteseydim hepsini yapardı ama ben onların istediği değil kendi istediğim mesleği seçtiğim için her şeyi kendi emeğimle yaparak kendi yağımda kavrulup başarmak istiyordum. Öyle de oldu.

İşimi yapabilmem için araziye gitmem gerekiyordu ve bunun için de arabaya ihtiyacım vardı. Bodrum olsun, Marmaris olsun bütün karasularımızın olduğu yerlerde işlerim oluyordu fakat buralara gidecek arabayı alabilecek param yoktu. Bir gün eski yoldan Ayrancılar tarafından Kuşadası’na iş için giderken yolda kahverengi-krem renkte bir Land Rover cip gördüm. Çok beğendim arabayı, indim otobüsten ve gidip ben bunu istiyorum dedim. 7500 lira civarı fiyat verdiler. Benim şu an param yok ama bunu taksitle almak istiyorum dedim. Sahibinin taksitle satmadığını dile getirdiler fakat ben bitmeyen ısrarlarım üzerine sahibinin numarasına ulaştım. Sahibiyle görüştüm ve ikna ettim ben o arabayı aldım.

Peki bir kadın olarak yadırgandın mı sektörde?

Tabii ki. Mesela ısrarla Nüket Bey ile görüşmek isteyenler oluyordu. “Nüket benim” dememe rağmen “hayır, biz Nüket Bey’le görüşmek istiyoruz” diye ısrar edenlerle çok karşılaştım.

Peki çalışma sistemin nasıl oluyor? Projeyi önceden planlıyor musun?

Hayır. Zaten her şey benim kafamda. Eğer karşımdaki de bu işi yapmaya hazırsa tamamdır. Ben şöyleyimdir, ölümü gösteririm insanlara. Mesela benim yanımda çalışmak isteyenler arasında başka yerde çalışmadan yanıma işe aldığım insan yoktur. Mesela Alev adında her anlamda çok yetenekli, çok becerikli bir kızım var. Yanımda çalışmak istedi tamam dedim ama ben hiç patron olmadım, hiç patronluk yapamam ben.  O yüzden önce dedim seni başka bir yerde işe başlatayım, önce bir çalışma hayatını gör, eğer sonrasında hala benimle birlikte çalışmak istiyorsan söz veriyorum seni işe alacağım. Biz arazide çalışıyoruz, dağlarda, ovalarda çalışıyoruz ve zorlu bir çalışma ortamı söz konusu oluyor. Dolayısıyla bunu başarabilmek de kolay bir durum değil.

Bizim sektörden bahsedecek olursam bizim sektörde daha en az önümüzdeki 20 yıl bu sektöre olan ihtiyaç bitmez. Tarımı mahvettik. Tarım sadece topraktan ibaret değildir. Su tarımsal alandır. Mesela üretim balığı yemem diyorlar ya, tamamen bilgisizce ortaya konan bir düşünce. Bana bu konuda danışanlar oluyor. Cevabım şöyle ki; bir çocuğa anne sütünün yararını nasıl tartışmıyorsak üretim balığı da tartışılmamalı.

Mesleğinle ilgili olarak en çok direnç gördüğün konu nedir? En çok ne ile uğraşmak zorunda kalıyorsun?

Tabii ki erkek işi olması ile ilgili sıkıntılar yaşıyorum zaman zaman. Çünkü sonuç itibariyle dağlarda arazilerde çalışmak durumunda kalıyoruz ve kadın sayısı çok az. Peki, bu kimin ayıbı eğitim sisteminin ayıbı mı, çağın ayıbı mı, nedendir bilmiyorum. Sürekli erkeklerle çalışmam dolayısıyla makyaj yapmayı bile bilmem mesela ben. Kolsuz kıyafetimle şortumla işime gidemedim hiç. Çünkü ne yazık ki başarılı olduğunda “kadın olduğun için başarılı” şeklinde düşünceler ortaya çıkıyor. Hâlbuki başarıyı, herkesten daha çok çabaladığım için, daha fazla mesai harcadığım için elde ediyorum.

Eşin ne iş yapıyor? Kendisiyle nasıl tanıştınız?

Eşimle tanışma hikâyemiz çok değişiktir. Ben onu bir fabrikada yönetici sanıyordum, o da beni su ürünleri firmamın pazarlamacısı sanıyormuş. Aslında fabrikatörmüş ve kendisi gıda mühendisi aslen. O yıllarda bir kadın olarak bu işi yapan, ofisi olan tek kişiydim.  Ege Su adlı firmanın sahibiyim, projeler yapıyorum, Mobil’in Türkiye distribütörüyüm ve dünyada da tek kadın distribütörüm. Ağ boyası için aldığım distribütörlük birçok şeyi kapsıyormuş, istesem benzin istasyonu da açabiliyorum, fabrikalara madeni yağ da verebiliyordum. Şu an tabii ki onları ayırdılar ama olduğum dönemden bahsediyorum.

Ne zaman evlendiniz?

2000 yılında evlendik. Çok erken yaşta evlenmedim ben, çünkü iş hayatına erken yaşta başladım ve kariyerimde yapacağım çok şey vardı. Şimdi daha çok işlerin proje ve danışmanlık kısmıyla ilgileniyorum. Duba, şamandıra olsun su ile ilgili olarak aklınıza gelen her şeyi fabrikamızda üretip satışını gerçekleştiriyoruz.

Beraber mi çalışıyorsunuz?

Hayır, fabrika onun fabrikası, Ege Su benim Ege Suyum.

Eşinden bahsederken gözlerin ışıldıyor…

Onun için de aynı şeyi söylüyorlar aslında. Ben çok ahlaklı buluyorum onu. Mesela, “Ben karımı hiç aldatmadım, aldatmam da ama bunun Nükhet ile bir ilgisi yok bu benimle ilgili bir durum” der hep. Kişinin kendisiyle ilgili bir şeydir. Biz önce dost ve arkadaşız. Hayat pamuk ipliğidir, bir gün ayrılsak bile her zaman dertleşeceğim yanında olacağım kişidir. Sürdürülebilirlik benim için önem arz ediyor. 

Tek çocuksun ve tek çocuk yaptın…

Beni eskiden beri tanıyanlar çok çocuğum olacak diye düşünürdü, iki erkek iki kız çocuk gibi. Teyzesi, amcası, halası olsun diye çocukların. Kızım Derin doğduğunda Mavişehir’de 14. katta oturuyorduk. Deprem olacağını hissettim. Bir gece kalktım, “deprem olacak” dedim. Kalktım, kızımın odasına gidip onu aldım ve aramıza yatırdım. Çantamı da başucuma koydum. Kürşat’ı da uyandırdım, deprem olacak dedim ve o an sallanmaya başladık. Annemle de aynı sitedeyiz. Hemen camdan baktım ve annemi aradım beni beklemesini onu almaya gideceğimi söyledim. Sonrasında zaten hatlar kesildi. Evden çıktığımızda Derin benim kucağımdaydı. Merdivenlere yönelirken eşim asansörle inmek istedi. “Olmaz,” dedim “asansörle inemeyiz, tehlikeli”. O da “bir şey olmaz” dedi. İşte o an karar verdim bir çocuk daha yapmayacağıma. Çünkü bir çocuğum daha olsaydı o da eşimin kucağında olacaktı.

TÜLOV ile buluşmanız nasıl oldu?

Onlar beni buldular. 1 Eylül’den beri Yönetim Kurulu Başkanlığını ben yürütüyorum.

TÜLOV’un Yönetim Kurulu Başkanlığında bir kadının olması beni çok etkiledi.

Zaten ne yapılıyorsa hep kadınlar yapıyor aslında. Sadece erkekler kadar ön planda görünmüyorlar.

Nasıl bir annesin Nüket?

Ben aslında insanların kendilerinin kendi yolunu çizdiklerini düşünüyorum. Mesela benim kızım şuan 17 yaşında ve endüstriyel tasarım okumak istiyor. Bu, benim çocuğumun evde ne gördüğü ile ilgili bir durum. Kızım büyürken bir odası oyun odasıyken bir diğer odası ise tavanı bile boyayabileceği bir odaydı. Bir çamur olsa bile benim kızımın yapmış olması benim için çok değerliydi. Kızım resim yapıyordu, ona hep “Çok güzel” dedim. Hâlbuki yalnızca bana güzel geliyordu çünkü o benim kızım. Sergi yapıyordum ben evde kızımın resimleriyle. Arkadaşlarımı davet ediyordum. Sonrasında neden evde sergi yapıyorum diye düşündüm, sanat galerisinde yapmaya karar verdim. Yalnızca kendi çocuğum için değil, tanıyayım tanımayayım güzel olduğuna inandığım her şeyi, herkesi destekledim. İçinde olmasını istediğim herkesi her zaman dahil ettim. Örneğin bir kurs mu buldum hemen arkadaşlarımı da haberdar ettim. Başkaları bana bunu yapmadı ama ben vazgeçmedim. Çünkü çocuğumun çevresi ve alt yapısı önemliydi. Bu kadarla da kalmadım. Norm Cıvata’nın sahibi Nedim Bey’le sanat galerisi için konuşup kafamdakileri anlattım. Müzik, ikram, davetiye, her şeyi hazırladım. Bu sergi konusu Derin 4 yaşındayken başladı, 10 yıl boyunca da devam etti. Sonra arkadaşlarımın çocuklarını da dahil ettim, hepsi resimler yaptı, karma sergiler hazırladık. Bunların satılması gerektiğini düşündüm ve geliri ile de otistik çocuklara destek olmak istedim. Sadettin Bey ile konuştum onlar da bröve hazırladılar ben de gidip Kemeraltı’ndan plaket, madalya hazırlattım. İş adamlarını, siyasetçileri, gazetecileri davet ettim ve onlardan gelen gelirle güzel bir sosyal sorumluluğa dönüştü.

Kendin beğenmediğin onaylamadığın hiçbir şeyi kimseye sunmazsın değil mi?

Evet ve bu hastalık gibi bir şey.

Neyi kıskanırsın?

Keşke bunu ben düşünseydim, keşke benim aklıma gelseydi dediğim olur. Ama ben birileriyle övünmeyi de çok severim. Başkalarının başarıları da beni mutlu ediyor.

Nüket ile röportaj yapsan sen Nüket’e ne derdin?

Ben geç kalmışım vakıf başkanlığına. Neden daha önce başlamamışım diye kendime soruyorum. Aslında ben bu işi ve çok daha fazlalarını yapıyordum ama şahıslar için çalıştım, resmileştirmemiştim. Babamın bir sözü vardı bana “Seni yanlış ülkede dünyaya getirmişiz. Sen Avrupa’da bir ülkede doğmalıymışsın, devlet sana bir fon vermeliymiş ve sen adaletli bir şekilde bu fonu ihtiyacı olanlara ulaştırsaymışsın” derdi. Sanırım Nüket’e “daha çok iş kotarmak, daha çok kalbe dokunabilmek için formül bul” derdim.

Biz Bize’me konuk olduğun için teşekkürler Nüket Avunduk. El ele birçok güzel şeylere yürüyebileceğin güzel insanlarla karşılaşman dileğiyle.

Fotoğraflar: Gökhan Toprak

Bu ayki konumuz Yeni Yıl Işıltısı. Konuklarımız Demoteks Konfekiyonun Kurucusu, aynı zamanda Ege İhracatçılar Birliği Başkanı BURAK SERTBAŞ, Modacı DİLEK SÜSLÜER ve KEY Hotel Executive Chef  MUSTAFA BUĞDAY.  KEY Hotel Restoran’ın muhteşem ambiyansında Mustafa Şef’in özenle hazırlattığı sofrasındayız.

Sibel Köroğlu: Yeni yıl geliyor. E, tabi yılbaşı gecesi telaşı da başladı. Yeni yılın kendisine özgü ışıltısını konu olarak ele aldım ve sizleri bir araya getirdim. İlk sorum Dilek Süslüer’e. Yılbaşı gecesi kadınlar ne giymeli ve yanlarında mutlaka ne olmalı?

Dilek Süslüer: Yılbaşı denince akla ilk gelen ışıltılar zaten yıl boyunca moda dünyasının önemli bir unsuru idi. Yıl boyunca, gece ve gündüz giyiminde payetler olmazsa olmazdı. Öyle ki geçtiğimiz yaz mayolar bile payetliydi. Yılbaşı gecesi artık İzmir’de çok büyük partiler olmuyor. Açıkçası bundan beş yıl öncesine kadar yılbaşı gecesi için kıyafet hazırlarken son yıllarda bu konuyla ilgili özel bir müşteri portföyüm yok. Ve evet, bir kadının yılbaşı gecesi olmazsa olmazı kırmızı ruj.

Yılbaşı sofrasının olmazsa olmazı nedir Mustafa Bey?

Mustafa Buğday: Ben. Şaka bir yana, sofrada mutla lezzetli bir yemek olması gerekirİ; ne olduğu önemli değil. Geçmişten bugüne baktığımızda insanoğlunun yaşamını devam ettirebilmesi için yemeği tüketmek zorunda olduğunu görüyoruz. Bütün önemli toplantılar, davetler, eş dost buluşmaları, hep sofra etrafında oluyor. Dolayısıyla yemeğin ne olduğundan daha da önemlisi lezzetli olması.

Yeni yıla ilişkin hayalleriniz neler? Beş hayalinizi sıralamanızı istesem…

Burak Sertbaş: Hayat arkadaşımla karşılaşıp daha evcimen bir hayat yaşamak olabilir. Ülkemizin ekonomisi düzelsin ve yaşam şartları dört dörtlük olsun isterim. Göztepe başarılı olsun, ligde kalsın ve hep maçlara gideli.

Mustafa Buğday : Hayalim tabi ki mesleğimle bağlantılı olarak kendi restoranımı açmak. İşim dolayısıyla yurtdışına çok sık çıkıyorum. Özellikle İtalya’ya çok sık gidiyorum. Gittiğim her mekanda açacağım restoran için ilham alıyorum. İtalyanların mimarisi çok farklı. Planlarıma göre iki yıl sonra açmış olacağım. Bu projeyi Zeytinler’de gerçekleştireceğim. Bana göre burası çok muhteşem bir yer. Çok güzel üzüm bağları var. Mutfağım açık mutfak olacak. Müşteriler beni mutfakta görebilecek. Taş fırınım hatta yerin altında ikinci bir fırınım olacak hayallere devam edersek bir sera yapmak istiyorum. Rengarenk yüzlerce çiçek yetiştirmek isterim.

Dilek Süslüer: Ben aslında yurtdışında bir defile yapmayı hayal ediyorum. Milano’da. Gerçekleşebilecek bir hayal aslında ama projelendirip hayata geçirmek biraz zamanımı alacak. Jennifer Lopez’i giydirmeyi çok istiyorum. Yaşamımın bir bölümünü hem iş hem danışmanlık yaparak değerlendirmek istiyorum. Kişilere gardırop gibi özel koleksiyonlar hazırlayıp stil danışmanlığı şeklinde hizmet vermeyi hayal ediyorum. Bisiklet almıştım; diğer bir hayalim ise bu yıl motosiklet almak.

İyisiyle kötüsüyle koskoca bir yıl geçti. Bu yıl unutamadığınız, aklınızda kalan anılarınız mutlaka vardır. Paylaşabilir misiniz?

Burak Sertbaş: Biliyorsunuz bu yıl ben kızımı evlendirdim. Zor bir hismiş. Sert gibi görünsem de beni çok ağlattı. Kuşak bağlama merasimindeki duygusallığa dayanamadım. Bir de hayatıma Ege İhracatçılar Birliği Başkanlığı girdi.

Mustafa Buğday: Urla’da Altınköy sitesinde bir plajımız var; oradaki büyüklerimizle yaklaşık sekiz yıldır tanışıyoruz. Ama bu sene bambaşka bir dostluk doğdu aramızda. Birtakım ortak işler yaptık. Konseptli partiler düzenledik. Deniz kenarında gitar çalıp şarkılar söyledik. Yemekleri ben hazırladım. Çok keyifli anılar biriktirdik.

Dilek Süslüer: Nisan ayında gerçekleştirdiğim defile benim için gerçekten unutulmaz bir anı oldu. Frida’nın hayranıyım. Beş yıldır gerçekleştirmek istediğim bir projeyi hayata geçirdim. Her şeyden önce çok ciddi bir sosyal sorumluluk projesiydi. Bu proje ile Buca Kadın Doğum ve Çocuk Hastanesi için çok önemli bir cihaz alındı. Holter cihazı alımı için toplandık.

Yine bir yardım defilesi projesi var mı önümüzdeki yıl için?

Dilek Süslüer: Defile değil ama bir track show olabilir diye düşünüyorum. Zaten biliyorsun, ben her projemi sosyal sorumlulukla ilişkilendiriyorum. Özellikle çocuklara fayda sağlamak benim için çok önemli. Neden çocuk diye sorarsan, çocuklar için yapılan yardımların yetersiz olduğunu düşünüyorum. Çocukların seslerini duyuramadıklarını düşünüyorum. Ve bu konuda yapılan her işi destekliyorum.

Sibel Köroğlu: Her yemeği yapmayı seviyorsunuzdur Mustafa Bey; özellikle yapmaktan keyif aldığınız yemek nedir?

Mustafa Buğday: Aniden, bir anda çıkan spontane yemekleri daha çok seviyorum.

Burak Sertbaş: Yeni boşandığım yıllarda çok yemek yaptım. Mesela Cafe de Paris soslu bonfile yapıp misafir ağırladım. Deniz mahsullü erişte de yaptım. Mangal deseniz zaten bayılırım. Ama son zamanlarda dışarıda yemeğe alıştığımı söyleyebilirim, yapmıyorum.

Unutamadığınız bir yılbaşı anınızı sorsam?

Mustafa Buğday: Elbette çok güzel geçirdiğimiz yılbaşı gecelerimiz var ama bir yıl Alaçatı’da alkolü epeyce kaçırmışım. Dışarıda sucuk ekmek yemiştik. Halbuki sucuğun içindeki bir baharata alerjim var ama o havayla ben bunu unuttum. Geceyi hastanede geçirmiştim.

Burak Sertbaş: Evliliğimin son dönemlerinde Sahilevleri’nde oturuyordum. Çok samimi arkadaşlarımızla iki yıl üst üste evde parti yaptık. Balkona ısıtıcılar, bistrolar koyup güzel bir ortam yaratmıştık. Hala bir araya geldiğimizde o güzel anıları konuşuruz.

Dilek Süslüer: 2013’te Rusya’daydım. Benim için unutamadığım bir yılbaşı idi.

Sevgili Dilek, 31 Aralık günü bir çift aniden kapını çaldı ve sana “biz evleniyoruz, acilen bir gelinlik istiyoruz” dedi. Sen nasıl bir gelinlik hazırlarsın?

Dilek Süslüer: Son iki üç yıldır ışıltı çok fazla var. Bu çift de tam yılbaşında evlenecekleri için onlara ışıltılı bir gelinlik verir, bu mutlu geceleri için elimden gelen hızla en parlak şıklığı sunarım.

Peki bu çifte siz nasıl bir sofra hazırlarsınız Mustafa Bey?

Mustafa Buğday: Ben her zaman hazırım. Yaratırım, döktürürüm, hiç problem değil. Renkleri severim; sofrada kırmızılar sarılar isterim.

En kolayı size kaldı sanmayın Burak Bey. İşin en zoru sizde; sağdıç sizsiniz. Tüm işlerden sorumlusunuz.

Burak Sertbaş: “Deli misiniz, neden yılbaşında evleniyorsunuz” derim. Yılbaşında eğlenmek varken evlenmek neden?

2019 İş hayatınızda sizi neler bekliyor? Ege İhracatçılar Birliği Tasarım Yarışması için hazırlıklar ne durumda?

Burak Sertbaş: Nisan 2019 için hazırlıklarımız başladı. Şu an yer belirlemeye çalışıyoruz. 13 yıldır gerçekleşen Ege’nin en büyük bütçeli tasarım yarışması diyebilirim. 9 yıldır tam olarak içerisindeyim. Eskiden hep otel salonlarında düzenliyorduk, son üç yıldır salonlardan çıkıp farklı ortamlarda gerçekleştirdik organizasyonumuzu. Bir yıl Container Hall konser mekanında yaptık, diğer bir yıl Yeşilova Höyüğü’nde bir müze var, orada gerçekleştirdik, geçen yıl da Lunapark’ı kullandık.

Mustafa Buğday: İzmir Profesyonel Aşçılar Derneği yönetim kurulundayım. Dünya bizim mutfağımızı son yıllarda sadece döner ve kebap mutfağın olarak biliyor. Ege mutfağı, zeytinyağlılar gibi yemeklerimizi sunduğumuzda şaşırıyorlar. Bu yıl Amerikan Büyükelçiliğimizden davet aldık. Büyük ihtimalle 23 Nisan resepsiyonunu Amerika’da biz yapacağız. Maalesef okullarımızdaki Gastronomi bölümlerinde imkanlar çok yetersiz. Mutfakta gerekli olan malzemeler, fırınlar, ekipman çok yetersiz. Biz bunları kendi çabalarımızla okullara kazandırmaya çalışıyoruz. Özel projeler üretip, şeflerle bir araya gelip mönüler belirliyoruz. Velileri davet edip onlardan gelen paralarla eksikleri gidermeye çalışıyoruz. Dolayısıyla bu anlamda desteğe ihtiyaç duyuyoruz. Eğitim için gerekli eksikler giderilmeli ki gastronomi alanında çok daha iyi yere gelelim.

Çok klasik olacak ama yeni yıl dilekleriniz alabilir miyim;?

Mustafa Buğday: Çok klasik bir cevap vereceğim ben de; sağlıklı, huzurlu, mutlu ve bol paralı, ülkemin ahenk içinde yürüyen bir halde olabileceği bir yıl diliyorum.

Burak Sertbaş: Yeni yılda sizin gibi dostlarla birlikte, her an herkesin böyle güzel ve hoş vakitler geçirmesini diliyorum.

Dilek Süslüer: Herkesin iyi düşünce ve duygularla geçireceği bir yıl olmasını diliyorum.

O zaman ben de mutlu yıllar diliyor ve hepimize çok teşekkür ediyorum.

Ben şimdiden dergim ve kendim adına söz veriyorum ki basın sponsorunuz biz olacağız. En yakın zamanda görüşmek üzere