Fotoğraflar:Gökhan Toprak

Bu kez konuklarımız Psikolog KUTAY ÜRKMEN, TV Programcısı ve Spiker HAKAN URGANCI, Akademisyen Doçent Doktor ENGİN DENİZ ERİŞ. Muhabbetimiz “Zamanı Yönetmek” ve “Farklı İşleri Bir arada Yapabilme Becerisi” üzerine idi ama mesleklerinin üstadı bu üç beyefendi ile konuşmaya başladığımızda zamanın yetmediğini de gördük. Çünkü her biri ilgilendikleri pek çok konuya zaman ayırmayı başarabilen çok özel konuklar.

Kordon Ümitköy Balıkçısı KORAY MAYTALMAN’ın mükemmel ev sahipliği ile gerçekleşen Sofra Muhabbeti’mize buyurunuz efendim;

Sibel Köroğlu: Üçünüzü bir araya getirmek biraz zor oldu çünkü ortak uygun zaman yaratmak biraz zor. Çok teşekkür ediyor ve hoş geldiniz diyorum.

Kutay Ürkmen: Top bende galiba. Ben neler yapıyorum, biraz anlatayım isterseniz. Uzun süre özel sektörde çalıştım. Koç Grubu’nda yöneticilik yaptım. Sekiz yıl öncesiydi sanırım, “benim daha farklı bir şeyler yapmam lazım” deyip gemileri yaktım ve yola çıktım. “Gülümsemenin Büyüsü” adını taşıyan farkındalık ve motivasyon seminerlerim var. en son geçen hafta Tepecik Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nde 695. sunumumu gerçekleştirdim. Ve 85 bin kişiye ulaştım.

Sibel Köroğlu: Neden gülümsemeyi seçtin?

Kutay Ürkmen: Hayatın içerisinde çok önemli olup da ihmal ettiğimiz bir unsur “Gülümseme”. Herkes önemiyle ilgili pek çok şey söylüyor ama hayatına geçirmeye kalkınca biraz ihmal ediyor. Bu konuyu seçmemin en önemli sebeplerinden biri de – biraz iddialı gibi gelebilir ama- Türkiye tarihinde bu kadar spesifik hazırlanmış tek eğitim başlığı Gülümseme. Eğitimler içersinde bahsedilse de ben başlı başına bu konuyu ele almak ve eğitimde bir alternatif yaratmak istedim. Türkiye’de bunu ilk kez gerçekleştiren benimdir diye tahmin ediyorum. Diğer yandan bir de anaokulum var; ona da yetmeye çalışıyorum.

Sibel Köroğlu: Bir başka tarafta da stand up programın var galiba.

Kutay Ürkmen: Evet, İstanbul BKM Mutfak’ta stand up programı yapıyorum. Ekim ayında tekrar başlayacak. Hürriyet Gazetesi’nde bir köşem var, onu hazırlıyorum. Hayatım koşuşturmayla sürüyor.

Engin Deniz Eriş: Bana “siz hocaymışsınız” diyerek hayretle bakıyorlar, ben de onların şaşırmalarına şaşırıyorum.

Hakan Urgancı: Birtakım kalıpların dışında olunca haklı olarak insanlar senin başka bir işin olduğunu düşünüyorlardır.

Engin Deniz Eriş: İşte ben o kalıpları sevmiyorum zaten.

Sibel Köroğlu: Akademik kariyerini biliyorum Sevgili EDE, Bilgi Yönetimi üzerine çalışmalar yapıyorsun. Peki, kendi zamanını nasıl yönetiyorsun?

Engin Deniz Eriş: Öncelikle yüksek bir motivasyon gerekiyor; benim içsel motivasyonum çok yüksek. Ama en önemlisi az uyuyorum.

Hakan Urgancı: En kıskandığım şey.

Engin Deniz Eriş: Güneş doğduktan sonra beni uyurken göremezsiniz. Bazen sabah dokuzda arayıp “erken oldu ama…” diye söze başlıyorlar, “Yooo ben altıdan beri ayaktayım” diye cevaplıyorum. Az uyumak önemli. Bir de bazı şeyleri planlı yapıyorum. Neyi, ne zaman yapabilirim diye titiz düşünüyorum. İzmir’de yaşamanın bir avantajı bu belki de. Mesela sabah Alsancak’ta derse girip, öğlen Bornova’daki işimi halledip tekrar dersime dönebiliyorum. Zaman, içsel motivasyon, planlı olmak, az uyumak ve çok kahve.

Sibel Köroğlu: Geceleri de gezmeyi seviyorsun takip ettiğim kadarıyla.

Engin Deniz Eriş: Gece kaçta dönersem döneyim sabah en geç dokuzda kahvaltımı yaparım.

Biz tam muhabbete girişmişken Ümitköy Balıkçısı’nın muhteşem mezeleri ve ara sıcakları masamızda arz-ı endam etmeye başladı. E ben de, konuklarımla Sofra Muhabbeti’nin tadını çıkarmak üzere söyleşiyi yemek konusuna çevirdim.

Sibel Köroğlu: Engin Deniz’in menemeni çok iyi yaptığını biliyoruz mesela.

Hakan Urgancı: Aaa ben de iyi yaparım menemeni.

Kutay Ürkmen: Ben de iddialıyım menemen konusunda.

Sibel Köroğlu: Bir dahaki buluşmamızda ben sizi bir mutfağa sokayım o zaman.

Kutay Ürkmen: Sen bize bir süre ver; hangisini kimin yaptığını tabakların altına gizli olarak isimlerimizi yazarak değerlendirelim.

Hakan Urgancı: Ben yine de deniz mahsullerini pişirmeyi tercih ederim. Özellikle deniz ürünlü makarna. Her gün deniz mahsulü yiyebilirim. Uzak Doğu mutfağı da beni hep çeker.

Sibel Köroğlu: Turizm okuduğunuz için dünyaya daha dönük olabilir misiniz seçimlerinizde.

Hakan Urgancı: Turizm okudum ama eğitimimle ilgili küçük küçük işler yaptım. Dolayısıyla pek de turizmci olduğum söyleneme. Ankara’da delüks bir otelin gece müdürlüğünü yaptım. Sports International’da resepsiyonistlik yaptım. Okulda küçük küçük turlar düzenledim. O kadar.

Sibel Köroğlu: Hayatınıza hemen televizyon girdi, doğru mu?

Hakan Urgancı: Son sınıfta Güney Oğuz’dan diksiyon dersleri almıştım. Mezun olunca bir arkadaşım “gel sana bir torpil yaptırayım” deyip Kanal 1’e beni sokacağını söyledi. Üç gün Kanal 1’in kapısında bekledim. Meğer arkadaşım torpili unutmuş; sonrasında kendi hakkımla girdim. Böylesi da iyi oldu tabi ki benim için. Televizyon hayatı başlamış oldu.

Sibel Köroğlu: Şu an İzmir’in kendisine ait bir kanalı yok; ne düşünüyorsunuz bu konuda?

Hakan Urgancı: Çok üzücü bir şey. Benim iletişimle ilgili öğrencilerim var eğitimlerde tanıdığım, onları motive edemiyorum. Hiçbir seçenekleri yok. Tavsiye istiyorlar, veremiyorum. “Yok ki” demek çok üzücü.

Sibel Köroğlu: İzmir kanalına sahip çıkmayı neden başaramıyor?

Hakan Urgancı: İzmirliler İzmir’e dışarıdan gelenler kadar inanmadıkları için. Dışarıdan gelenlerin umudu var çünkü. Bizde “öğrenilmiş çaresizlik” olduğu için.

Engin Deniz Eriş: İzmir iş dünyası danışmanlıklarını bile İstanbul’dan alıyor.

Kutay Ürkmen: Benim bu konuyla ilgili trajikomik bir anım var. İzmir’den bir firma sunum için beni aradı. Görüştüm, bütçeyi hazırladım, gönderdim. Üç dört gün sonra İstanbul’da freelance olarak hizmet verdiğim bir firma beni aradı ve aynı tarihte bilmemkaç kişilik bir sunum talep edildiğini belirttiler. Ben aynı firma olduğunu anladım. Sonuç? Sunumumu İstanbul üzerinden satın aldılar. Sunumumu gerçekleştirdikten sonra İK müdürleri ile konuştum ve kendisine “Sizin firmanız beni aramıştı, haberiniz var mı” diye sordum. “Haberimiz yok, biz sizin sunumunuzu İstanbul’daki bir firmadan duyup temasa geçtik. Maalesef biraz İstanbul merakımız var.” dediler. Sunumun daha iyi olabileceğini düşünmüşler.

Sibel Köroğlu: Bir İzmir kanalınız olsaydı ne yapmak isterdiniz?

Hakan Urgancı: İzmirli işadamları böyle bir işe –zararına bile olsa- girmek zorundalar. Mesela Çeşme’yi iyi kullanmıyoruz, İstanbullular kullanıyor. TV kanalını gücüm olsa Alaçatı’ya kurardım; yaz kış dolu Alaçatı.

Kutay Ürkmen: İzmirli Alaçatı’dan yeterince nemalanamıyor.

Hakan Urgancı: Evet, sadece İstanbullular nemalanıyor. Orada hem çekimler yapar hem de farklı eventler düzenlerdim.

Sibel Köroğlu: Bir Kelime, Bir İşlem… Hepimiz çok severek izledik. Bir dönem siz de sundunuz.

Hakan Urgancı: Evet, şu an maalesef yok ama ne zaman koysan hoplatır. Çarkıfelek gibi ölümsüz bir format. Çok fanatik izleyici kitlesi var o programın. İlk ben espri yaptım o programda, kızdılar. İzleyiciden mektup geldi “Espri yapmasın, konsantre olamıyoruz” diye, eleştiri aldım.

Sibel Köroğlu: Gezmeyi seviyorsun EDE. Ve bu gezmeler için de hazırlanıyorsun.

Hakan Urgancı: EDE bir yerde yoksa orası ya açılmamıştır, ya yoktur ya da bilinmiyordur. Ya da orası hiç tutulmayacaktır. Adam başlı başına PR benim için.

Engin Deniz Eriş: Utandım. Konseptli etkinlikleri seviyorum. Bunlara giderken de özen gösteriyorum. Kırmızı giyilecekse ben de kırmızı giyiyorum.

Hakan Urgancı: Konseptli organizasyonların pek de tadını çıkartmayı bilmiyor bence İzmirliler. Gelip yiyor, içiyor ve fotoğraf çektirip, bol bol paylaşıp, işim bitti diye maksimum 22.00’de gidiyorlar. Eğlenmek isteyen üç beş kişi kalıp gecenin keyfini çıkartıyor. Dans bile etmiyor İzmirliler, farkında mısınız?

Engin Deniz Eriş: Evet, İzmirli dans etmiyor. Konseptlere de uymuyor. Bu yıl kırkıncı yaş günümde konsepti “pırıltı / pul” olarak belirledim. Çok özendim, hazırlandım. “Ne giyeceğiz” diye bana soranlar oldu. Üstelik de bayanlar. Genellikle çekiniyorlar.

Hakan Urgancı: İzmir çok büyük bir paradoks. Türkiye’nin en batısındaki en güzel il olmakla övünüyor ama büyüyemiyor. Alışkanlıklarından sıyrılamıyor.

Engin Deniz Eriş: İzmir’de herkes birbirine karşı olmadığı gibi bir tarz yansıtıyor. Zengin olmadığı halde zenginmiş gibi, entelektüel olmadığı halde entelektüelmiş gibi, okumadığı halde okuyormuş gibi görünmeye çalışıyor.  Okumadığı kitabı kahvesiyle beraber sosyal medyada paylaşan pek çok kişi tanıyorum. Mekanlara gittiğinde dans etmemeyi bir “coolluk” gibi görüyor ve duruyor. Oysa İstanbul’da her şey bambaşka. Deli gibi dans ediyor, ortamın keyfini çıkartıyorlar.

Kutay Ürkmen: Bir satış eğitimde hocam bir şey anlatmıştı. Dünya bira zirvesi yapılıyor, tüm bira firmalarının en üst yöneticileri bir arada. Akşamüstü tüm oturumlar bittikten sonra A bira, B bira ve C bira markalarının CEO’ları çıkışta bir bara gidiyorlar. A bira CEO’su A’yı, B bira CEO’su B’yi istiyor. C CEO’su kola sipariş ediyor. Kendisine neden bira içmediğini sorduklarında, “baktım siz bira içmiyorsunuz, ben de içmeyeyim dedim” diye cevaplıyor. Bunu da biraz kafamız dağılsın diye anlattım.

Sibel Köroğlu: Ülkece zor günler yaşıyoruz. Hiçbir zaman bizim için kolay olmadı ama sanki bu dönem biraz daha sihirli formüllere ihtiyacımız var. Ne önerirsiniz okurlarımıza?

Kutay Ürkmen: Hayatımız o kadar çok dolu ki gerekli ve gereksiz şeylerle, insan birbiriniz aramayı atlıyor. Halbuki sebep gerekmez birilerini aramak için. Ben bunu uzun süredir haftada bir kez yapıyorum. Telefon rehberimi Rus Ruleti şeklinde çevirip kimde kalırsa o numarayı hatır sormak için arıyorum.

Hakan Urgancı: Vaaay, demek sen Rus Ruleti oynuyordun. Ben de beni merak ettiğin için arıyorsun sanıyordum; demek rulet kurbanıymışım.

Kutay Ürkmen: Arayıp nasılsın diye sorduğumda çok şaşırıyorlar.

Hakan Urgancı: “Nasılsın” sorusuna o kadar alışık değiliz ki… Benim de var bir iki önerim. Ben mesela Öğretmenler Günü’nde, hayatımda bana kim ne öğrettiyse, arayıp teşekkür etmişimdir. Eski kız arkadaşım, dostum, öğretmenim, herhangi bir statü belirlemeksizin ararım; çünkü mutlaka herkesten bir şeyler öğrenmişimdir. Gün içinde kendimi zaman zaman negatif duyguda hissederim. Bunu azaltmak için bir şey uygulamaya başladım ve yararını da gördüm. Her negatif olduğumda kendime bir ceza puanı uyguluyor, bu puanları paraya çevirip, her ay sonunda bu paralarla bir hediye alıp sevdiğim bir kişiye hediye ediyorum. İlk başta 20 lira ceza puanı ile başlamıştım, baktım ki maaş eriyip gidiyor cezalarla, bütçeyi daralttım. Ya da daha az negatif olmayı başardım.

Engin Deniz Eriş: Ben çevremdeki negatif etkilerden uzaklaşmayı tercih ediyorum. Pandora’nın Kutusu gibi bir insanım, herkes yaşadığı negatifi benimle paylaşıyor. Ben iyi olursam çevremdekiler de iyi oluyor. Temiz hava bana çok iyi geliyor. Derin derin nefes alıyorum. Kendimi çikolataya boğuyorum. Modumu tavan yapacak Abba’nın Mamma Mia gibi birkaç sevdiğim parça var, onları dinleyim şarj oluyorum.

Sibel Köroğlu: Bu muhabbetin sonu gelmez beyler, biliyorum. Bir başka zaman yine bir araya gelip devamını getirelim. Hepinize çok teşekkür ediyorum.

“İşin püf noktası dürüstlük ve insanın en büyük sermayesi kazanılan güvendir.” Volkan Sintaç

İzmir’de emlak ve gayrimenkul sektörü deyince akla gelen en önemli isimlerden,  iş adamı, Volkan Sintaç ile kişiliği, ilkeleri ve öngörüleri üzerine eğlenceli bir röportaj gerçekleştirdik.

İş hayatı serüveniniz nasıl başladı?

İş hayatına sıfırdan başladım. Mazhar Zorlu holdingde 7 yıl pazarlamacı olarak çalıştım,sonrasında yönetici  olarak ege yıldızdan ayrılıp kendi işimi kurdum.Hazır mutfak ve Hilton lavaboyu İzmir’de montajlı şekilde ilk olarak ben satmaya başladım ard arda İzmir’de ilkleri yaparak 7 adet İzmir ve bölgesinde Sintaç  showroom   açtım.sonrasında yine ilkler zincirine devam edip mdf ve sunta bayiliğini aldım.bir süre daha bunlara devam ettikten sonra Sintaç grup bünyesinde depo antrepo ve parsiyel depoculuğa başladım.şu anda da  200 bin m2’lik bir alanda 4 adet şirketimizle  faaliyet göstermekteyiz.

İzmir’de bir çok yatırım yaptığınızı biliyoruz bahsedermisiniz. Yeni projele var mı?

İzmir’de yaptığımız yatırımların çoğu depo antrepo ve parsiyel depoculuktur yine bölgemizde 150 bin m2 kapalı alan ticari depolar yapmaktayız.bunun yanı sıra yiyecek ve giyecek üzerine yeni yatırımlar yapmaya hazırlanıyoruz.bu arada Fathers Burger’in de  arge çalışmaları devam ediyor.

İş hayatınızdaki hedefleriniz neler? Sizce başarılı bir iş adamı olmanın püf noktaları neler?

İzmiri sosyal konumdan ticari konuma geçirmeye çalışmak izmiri emekli şehri durumundan kurtarıp sanayi  ve ticarete ağırlık vererek izmirin eskiden olduğu gibi bir  ihracat limanı olmasını isteyenlerdenim.

İşin püf noktası dürüstlük ve insanın en büyük  sermayesi kazanılan güvendir.

Tekneye olan düşkünlüğünüzü biliyoruz. Nereden geliyor bu yelken ve deniz tutkunu tarafınız.

Ben balık burcuyum denizde doğdum denizde öleceğim.

Hayatta olmazsa olmazlarınız var mı? Neleri affetmezsiniz?

Olmazsa olmazım çocuklarım… Yalan, ihanet ve kibir asla affetmeyeceğim 3 şey.

Türkiye ekonomisi hakkında düşünceleriniz nelerdir?

Aslında bunu anlatmaya sayfalar yetmez. Türkiye çok büyük bir devlet  olup her zaman en zor şartların bile altından kalkabilen çalışkanlığı ve cesaretiyle en dipten en yukarılara çıkabilecek bir ülkedir o yüzden birbirimize kenetlenerek doğru yatırımlar ve doğru adımlarla özünde ve yağında ayağını yorganına göre uzatarak sistematik bir şekilde yolumuza  devam edersek kesinlikle görülen ışığa varırız.

İzmir’in emlak sektöründeki büyüme hızını nasıl buluyorsunuz?

İzmir’in en büyük problemine parmak bastık en büyük problem düzensiz inşaat. İzmir’de yapılan inşaat atağı ile alt yapı yoksunu İzmir ne bu kadar nüfusu nede alışılagelmiş yaşam tarzını taşıyabilir.Altyapı okul hastane sosyal tesisler kreş yol otopark yeşil alan su kanalizasyonu arıtma tesisleri raylı ve raysız sistem deniz ulaşım. Hangisinde 20 yada 30 yılda bir artış olmuş ama sürekli binalar yapılıyor. İzmir yatayına büyümesi gerekirken dikeyine büyüdü.yatayına insanların toprakla bütünleşmesi demek organik sebze meyve demek yürüyüş yapmak,bisiklete binmek,sosyal aktivite ve  otopark demek herkesin evinde otopark olması demek.dikeyine büyümek nüfusun kargaşanın ve trafiğin çoğalması demek ve bu hızla giderse İzmir de ne araçlarımız için kullanabileceğimiz otoparklarımız nede onları  kullanabileceğimiz yollarımız olur.

Görkem Şengüler, 1980 İzmir doğumlu. Lise ve üniversite eğitimini Grafik Tasarım üzerine aldıktan sonra, Florence Design Academy’de master yaptı. 1998 yılından beri reklam sektöründe. İzmir’de çeşitli reklam ajanslarında yaratıcı ekipte yer aldı, pek çok uluslararası yarışmaya katıldı.

Lise stajı sırasında gönül verdiği grafik tasarım yolculuğunda, aşığı olduğu rüzgarı da ardına alarak hep yaratıcı ve farklı işlere imza attı. Grafik okumak için gittiği Floransa’da özgür ruhunu besleyen her şeyi kağıda, tuvale, çanta ve tişörtlere, duvarlara ve hatta bedenlere resmedebilmenin bilgisiyle döndü. Tasarımları ajanslara konkur kazandırdı, örnek alındı, defalarca taklit edildi. Sadece tasarımlarıyla değil Alaçatı tutkunluğu ve sörfçülüğü, sörf hakemliği ve fotoğrafçılığı ile de fark yarattı. Sosyal sorumluluk projelerinde yer almak için kapıları çaldı. Yaptığı bir sürü şeyle en çok da kalplere dokunmayı başardı.

Görkem, seninle dört yıl beraber çalıştık ve ben İtalya’yı benden fazla seven bir tek seni tanıdım çevremde.

Her şey öğrenim için gittiğim İtalya’da değişti benim için. Ekonomi Üniversitesi Grafik Tasarım Bölümü’nden mezun olduktan sonra bir reklam ajansında çalışmaya başlamıştım. Çalıştığım yerin bana yetmediğini gördüğümde yurt dışında master yapmayı planladım. Sanat okumak istiyorsanız dünyanın en güzel yeri Floransa. Bir sene dolu dolu yaşadım; hem okula devam ettim hem de çeşitli atölye ve yarışmalara katıldım.

Bir yıl yalnız mı yaşadın orada?

Evet. Türk Konsolosluğuna çok yakın bir evim vardı Floransa’da. 30 yaşındaydım ve hayatımda ilk kez ailemin evinin dışında bir hayat kurmuştum. Bana her anlamda çok şey kattı o bir yıl.

Aileni bilirim ve çok da severim. Nasıl gönderdiler seni ya?

Sorma. Annem sürekli “Ah kızım, sen gideceksin, ertesi gün apar topar geri döneceksin, bunca hazırlığa, masrafa yazık olacak” diyordu. Bir gittim, üç ay Türkiye’ye uğramadım. Floransa’da yaşamayı her anlamda çok sevdim.

Döndüğünde bakış açından iş dünyası hedeflerine kadar her şey değişmiştir, eminim.

E doğal olarak sanat ortamının içerisinde yalnız yaşadığım o bir yıl vizyonumu geliştirdi, hedeflerimi zenginleştirdi. İstanbul ve İzmir’de birkaç ajansa başvurdum. İstanbul’da çok büyük bir ajansla son noktaya gelmiştik ki İzmir Maya Tanıtım’dan arandım.

Evet evet, tam pazarda çamaşır kurcalarken aranmışsın, değil mi?

Aynen. Hatta arayan kişi sonra takım arkadaşım Lezize oldu. Hala kendisine “don karıştırırken aradın beni” diye takılırım. İstanbul işi daha hızlı yürüseydi Lezize beni aradığından İstanbul’dan cevap veriyor olacaktım. İtalya’dan sonra kendime güvenim artmıştı. Nasip İzmir’miş, İzmir’de kalmaya karar verdim.

İzmir’de Maya öncesinde de önemli yerlerde çalıştın…

İlk işyerim Tar Ajans’tı ve Tar’ın en afili zamanlarıydı. Erol Hülagü çok değer verdiğim, hâlâ görüşlerini çok önemsediğim, çok önemli bir kişidir benim için. Onun yanındayken Milka’nın işlerini yapıyor, güzel tasarımlar çıkartıyor ve müşteriden pek çok teşekkür alıyordum. Genç bir tasarımcı için bunlar çok değerli anlar. Erol Hülagü gerçekten yapılan işlere çok değer veren, çok vizyoner, özel bir işverendi. Daha sonrasında pek çok önemli ajansta çalıştım ki İzmir’de reklam sektörünün de çok canlı olduğu yıllardı bu zamanlar, hiçbir yerde bu kadar özel hissetmedim kendimi.

Adı Maya ile özdeşleşenlerdensin sen Görkem.

Sekiz yıl oldu, normal tabi. Birbirimize çok şey kattık ajansta. Ama en mutlu olduğum zamanlardan biri Novada Outlet için yaptığımız çalışmaların sunum zamanıydı. Seninle çok güzel işler yaptık ve toplantılarda da sen benim tasarımlarımı sunarken bana verdiğin değeri hep hissettirdiğin için çok mutlu oluyordum. Ajans işi gerçekten takım oyunu. Beraber çoğalıyorduk, kendimizi aşıyorduk.

Zaten önemli olan kişinin önce kendi işinin bir üzerine çıkması değil mi? Sen hep ilk bulan, ilk yapan, “genius” tabir edilen bir tasarımcısın.

Ama değerinin bilindiğini görünce coşanlardanım ben. Desteklendikçe, beğenildikçe daha başka bir heyecan duyup çalışabiliyorum. Motivasyon çok önemli; sadece yaptığın işi sevmek yetmiyor.

E sanatçı kişilik…

İşin doğası bu. Beğenildiğini hissettikçe coşarsın. Ya da en azından ben öyleyim. Yaptığım işi anlayanlarla yürümeyi seviyorum. Birbirimize bir şey katmak, birbirimizin işine saygı duymak, değer bilmek takım çalışmasının omurgası.

Başarılı işyerleri, başarılı bireylerden oluşur. Bu başarılı bireyleri bir arada tutacak da bir çatı ve ekip lideri gerekir.

İyi orkestra iyi virtüözlerden oluşur derim ya hep. Sen çok müthiş bir virtüözsün. Ve hep farklı işlerin içerisindesin.

Hayal ettiklerimi hayata geçirmeyi seviyorum. Ama bir projenin matematiksel kısmına geldiğimde sıkılıyorum. Ben hep yeni yeni işler yapmalıyım. Yapacak o kadar çok şey var ki Benan.

Sosyal sorumluluk projelerinde yer almayı çok seviyorsun. KİTVAK’ın çocuk oyun odalarını resimlemek nereden aklına geldi?

KİTVAK için bir şeyler yapmayı istiyordum. Yapabileceğim en değerli şey ne olabilir diye düşündüm ve onkoloji tedavisi gören miniklerin ihtiyacı olan oyun odasının duvarlarını renklendirmek geldi aklıma. Sana aradım, Maksude Kılınç’a yazdım, en sonunda projeyi aldım ve çocuklar için umut veren duvarlar çizdim.

Neden KİTVAK mesela?

Kanser tedavisi uzun ve zahmetli bir süreç. Hastanede uzun süre kalıyorsun ve tek dünyan orası neredeyse. O dünyayı renklendirmek gerek diye düşündüm. Kitvak Yönetimi projeye çok sıcak baktı ve destekledi. Sağ olsunlar, beni çok iyi ağırladılar, özenli davrandılar. Ben de orada oynayan çocukları hayal ederek duvarımı renklendirdim. KİTVAK Hasta ve Hasta Yakınları Konukevi’nin çocuk oyun odası duvarlarının resimleri kariyerimde çok değerli bir anı oldu. Hâlâ da açığım bu isteklere.

Duvarları renklendirmeye devam mı?

Kesinlikle. Çünkü o kadar müthiş bir duygu ki boş bir duvarı yaşamla doldurmak, sadece bu işi yapanlar anlayabilir bu hissi. Ve gittikçe biliniyor, duyuluyor bu konu. Ciddi bir talep var artık. Kişiye özel tasarımların tam da pik noktası bana göre; yaşadığın alan sana ait olmalı. Dolayısıyla o duvar da sadece sende olmalı.

Seni nasıl buluyorlar?

Besin zinciri gibi oldu bu konu Benan. Her alanda olduğu gibi müşteri memnuniyeti çok değerli duvar resminde de. Senin duvarını sana özel bir tasarımla boyuyorum, sen sana ait olan bu duvarı kendi sosyal medya hesaplarında paylaşıyorsun, bir bakıyorum senin kanalınla birileri daha bana ulaşmış. İş işi getiriyor daima.

Duvarlarında ne görmek istediklerini söylüyorlar mı?

Mekana göre hareket ediyorum. O duvarın nereye ait olduğu önemli; işyeri ise ona göre bakıyorum. Ama evde bir duvarsa o zaman kişinin neleri sevdiği önemli. Aldığım bilgiler doğrultusunda eskiz çıkartıp sunuyorum ve beğeni doğrultusunda boyamaya başlıyorum. Hiçbir zaman eskizle bire bir olmuyor tabi ki; çünkü resmi hayata geçirirken coşuyorsun sanki. Ölçü vesaire bakmaksızın, ana tema belirleyip, o anda içimden nasıl geliyorsa öyle boyuyorum aslında. Çok büyük bir özgürlük anı benim için; duvar bana ait, ne istersem özgürce şekillendirebilirim. İşim bittiğinde ise sana ait oluyor.

Acayip de hikayeler biriktiriyorsundur duvar projelerinde, değil mi?

Evet ya. Mesela TEV için Aydın’da bir okulun duvarını boyayacaktım, yanımda beş adam var, hayatlarında hiç ellerine fırça almamışlar. Ama duvara da beyaz bir zemin atmak lazım. Geçirdim şalvarı üstüme, aldım fırçayı, önce bütün gün okulun duvarlarını beyaza boyadım. Beyaz kuruduktan sonra desenimi çizip renklendirdim. Çok yorucuyu ama karşısına geçip bakınca “değdi be” diyor insan.

Onca yıl masa başında çalıştıktan sonra özgür ruhunu besleyecek işler peşinde koşuyorsun sanırım.

Kesinlikle öyle. Belimden aşağısı masada oturuyor ama üst bedenim hep gezmek istiyor. Yeterince bir yerlere bağlı çalıştığımı düşünüyorum; artık kendi kanatlarımla uçma zamanı değil mi sence de.

Haklısın. Senin gibi rüzgarla dans eden bir sörfçünün bu kadar yıl işyerlerinde çalışması zaten inanılır gibi değildi.

Çalışırken de dışarıdan beslendiğim oldu hep. Mesela biliyorsun özel tasarım davetiyeler yapıyorum.

Bilmez miyim? Kızımın düğün davetiyesi de senin elinden çıkmıştı.

Özel tasarım davetiye yapmak çok başka bir duygu. Bugüne kadar yaptığım tüm davetiyeler zaten evlenenlere benim düğün hediyemdi; herhangi bir ücret almadan yaptım hepsini. O çok özel güne dair çağrıyı hazırlamaktan mutlu oluyorum.

Farklı anlamlar yüklediğini biliyorum davetiyelere…

Yıllar boyunca aşkta çok acı çektiğim için belki de, davetiyelerle karmamı temizliyorum. Mutlu zamanlar bana da mutluluk getirsin diye. Davetiyeler benim şanssız aşk hayatımı da temizledi sanki. Ve çok mutluyum ki, hiç olmayacak kişilerin düğün davetiyelerini yaptım, çok şükür daha boşanan yok.

En sonunda tüm davetiye sahipleri bir araya gelip senin mutlu sona ulaştıracaklar sanırım.

Biraz öyle oluyor galiba. Aman aman, yeter ki onlar hep mutlu olsun. Çünkü mutluluk çok bulaşıcı bir şey. O tasarımları hazırlarken ben de en az davetiye sahipleri kadar mutlu oluyorum. Mesela kızın Neşem’e hazırladığımda hiçbir düzeltme, ekleme istemedi. Bu nasıl bir sevinç, anlatamam. İnsanın emeğini hediye edebilmesi ve o özel günün bir parçası olmak mühim bir şey. Karma temizlemesi dememin nedeni de bu aslında; başkalarının mutluluklarıyla sen de hayatına tertemiz duygular katabiliyorsun.

Şu anda mutlusun o zaman?

Çok. Sonunda değer gördüğüm bir ilişkim var ve bunda herkesin iyi duyguları var diye düşünüyorum.

Görkem Şengüler’le konuşacak o kadar çok şeyim var ki; çünkü o heyecan duyduğu her şeyi hayatına yoğun dozda katan bir sanatçı. Mesela sörften hiç konuşamadık bu sefer. Ama tasarımlarında kullandığı “Windy Görkem” imzası tesadüf değil. Tam bir sörf tutkunu ve Alaçatı aşığı. Artık Alaçatı’da kendisini neredeyse tanımayan yok; hem sporda hem sanatta değerlere önem veren Alaçatı’da Görkem’in pek çok sihirli dokunuşu var. Ben bu röportajı mutlulukla sonlandırmaya karar verdim. Siz onu daha yakından tanımak isterseniz www.windygorkem.com adresine göz atıp windygorkem instagram hesabından kendisini takip edebilirsiniz.

Hayatımızın vazgeçilmez parçası olan spor, içimizdeki enerjiyi ve gücü ortaya çıkarmanın da anahtarı. Maskülen gücün naif notalarla birleştiği kombinlerde kendi ayakları üzerinde duran güçlü bir karakter canlanırken sezon modasının en gözde trendlerinden logolu tasarımlar, grafiksel desenler, biraz da pastel pembe ve mavinin dokunuşuyla şehrin hızlı yaşam akışına canlılık katıyor. Spor giyimin vazgeçilmez renkleri olarak klasikleşen siyah ve beyaz vücuda oturan dar kesimlerle yine sahnelerde. Coşkulu, canlı, ışıl ışıl, güçlü bir sonbahar kış sezonu bizleri bekliyor.

Meltem Canyolu

Photographer: Aydın Karataş
Videographer: Suat Eroğlu
Make Up: Meral Kaftancı
Hairstylist: Tarık Mermere
Model Agency: Duman Ajans
Models: Yaren Çakmak & Enes Akkaya
Fashion and Styling Editor: Meltem Canyolu