Şehirden, işlerden, her şeyden darlandığımda, bambaşka bir hava solumak istediğimde ben çevre köylere kaçıyorum.

Oralardayken aslında ne gereksiz hırsların içinde olduğumuzu, hayatın her şekilde devam ettiğini, mutlu olmak için çok paraya, elbiseye, arabaya değil, huzura sağlığa, dostlara daha çok ihtiyacımız olduğunu anlıyor insan.

İşte böyle bir günde Germiyan Köyü’ne gittim. Arada giderim. Nuran Abla duvarlara yeni neler boyamış diye görmek ve o muhteşem Germiyan ekmeğinden almak için. Biraz fazla alıp, dilimleyip buzluğa atıyorum.

Nuran Erden yani Nuran Abla köyün duvarlarını boyuyor, bir iki üç derken köyün her köşesi renklenmeye başlıyor. Yaratıcılık böyle bir şey; durduramıyorsun. Nuran Abla’nın ünü artık ekmeğin önüne geçti.

Neden mi “Nuran Abla” diyorum? Köyü gezerken mutlaka onunla karşılıyorsunuz. Ben her gittiğimde ona illaki denk geliyorum, kahve içip sohbet ediyoruz. Hatta evlerinin bahçesinde minik bir kafeleri de var. Nuran Abla’yı orada da bulabilirsiniz.

Ekmeği alıp, sohbetimizi yaptıktan sonra Ildırı, Balıklıova, Gülbahçe üzerinden dönüşe geçiyorum. Özellikle Ildırı-Balıklıova yolunda doğa çok güzel.

Hatta dönüşte kendinize bir ödül verin; Balıkova’da “Özal’ın Yeri”nde kalamar keyfi yapmanızı öneririm. Hem çok lezzetli, hem taze, hem de ucuz.

Uzun yol deneyimi insana bir sürü şey katıyor. “Neden motorcular uzun kilometre ister” diye sormuştu bir arkadaşım; çünkü yol ve doğa şartları sizi eğitiyor ve öğretiyor.

Motorunuzda hakimiyetiniz ve onunla bütünleşmeniz, onunla yaptığınız yol ile artıyor.

Her şeyde olduğu gibi bağ kurdukça ilerliyorsunuz. Ben 13 gün ve 3500 kilometrelik seyahatimde yanımda mutlaka olması gerekenleri öğrendim. Aslında motorunuzda “önemliler çantası” olmalı. Buyurunuz motosikletinizde mutlaka bulundurmanız gerekenler listeme;

•          Haziran ortasında iliklerime kadar ıslanırken yaz  kış demeden mutlaka yağmurluk olması gerektiğini öğrendim.

•          Motorumu ıslak zemine bırakıp döndüğümde yerde aynam kırılmış bulunca mutlaka koli bandı  olması gerektiğini öğrendim.

•          Zincir yağı bir motorun asla ayrılmaz parçası; o çantada mutlaka olmalı.

•          Ansızın lastik patlayabilir. Bilmediğiniz bir yolda lastik tamir spreyi  olmazsa olmazlar çantasında mutlaka olmalı. Siboptan hava basar gibi bastığınızda sizi lastiğinizi tamir edene kadar idare ediyor.

•          Çengelli lastik olmalı; ne olur ne olmaz ihtimallerine karşı.

•          Mini de olsa, siz aslında hiç tamirden anlamasanız da bir tamir kitiniz olmalı.

•          Yedek anahtarınız kesinlikle yanınızda olmalı. Hele ki uzun bir yola çıkıyorsanız.

•          Ve mutlaka yanınızda power bank  olmalı. Belli olmaz uzun yol belki şarjınız yetmez.

•          Ya da hiçbir şeyiniz yanınızda olmasa da, limitsiz kredi kartınız ve telefonunuzda şarjınızın olması fena olmaz.

Evde harıl harıl Mardin yol hazırlığı yapıyorum. Eskiden olsa bavullarca hazırlık yapardım; o ayakkabıya bu çanta, yok aksesuar, biraz fular, bolca takı…

Oysa motor insanı minimal hayata alıştırıyor. Sadeleştiriyor.

Şimdi hazırlıklarım çok da pratik. Motor ekipmanı ile yol alıyorum; korumalı motor montu, korumalı botlar, kevlar korumalı pantolon, boyunluk kask ve eldivenler. Botları çıkarınca özlediğim terliklerim, 2 efil elbise, 15 tişört yeter de artar bile. Genel temizlik ve bakım kremleri -ki onlar da seyahat sırt çantamda zaten mini seyahat boyu ile hep hazır. 

Asıl sorun teknik ekipmanlar. Onları ayrı bir çantaya hazırlıyorum. Fotoğraf makinesi (aynasız yeni jenerasyon, minik geçtim, çok rahatım) şarj, pc şarj, intercom şarj, aksiyon kamera şarj, tripot telefon şarj. En riskli eşya grubu; hem kırılma, çalınma riski yüksek, hem de ya şarjını unutursam ya birinin bir şeyi kalırsa diye titizlikle hazırlanan çantam. 

Bir gün motoruyla gezen birine seyahatimi söyleyip “sence yanımda olması gerekenler neler” diye sormuştum. Bana “sadece üçlü priz” demişti. Şimdi ekipmanları yazarken anladım neden 3lü priz

Motorda olması gerekenler, lastiğim patlarsa anında çözecek lastik köpüğü, zincir yağım. En hayati olanları

Bir de nereye gidersem gideyim mutlaka olmalı eşyalarım var (yeni trend söylem ise ;”must” larım):

Ajandam, kitabım, makyaj çantam, renkli not kalemlerim ve elbette yakın gözlüklerim

Sayarken yoruldum, ama hazırlarken kısa sürüyor. Çünkü bir an önce yola çıkma isteği hepsinin önüne geçiyor.

Almadığım ve alamadıklarım da var elbette. Mesela Hamur. Çantamı hazırladığımı gördükçe huzursuzlaşan kediciğimi maalesef yanımda götüremiyorum. Uzun seyahat programım sırasında “hipotermi” yaşayabilirmiş. İyi ki veterinerime danışmışım. Bana kalsa koyar sepete alıverirdim yanıma.

Hadi ben kaçtım. Mardin’de çocuklarla buluşup onlara MİNİMİKO Masal Dergisi de teslim edeceğim bu yolculukta. Siz de bu heyecanlı yolculuğu takip etmek isterseniz Instagram ve web sayfamdan takip edebilirsiniz:

Yola çıkmak, yolda olmak ve varmak kavramları arasında bir seçimdir hayat.
Ben hayatta hep yolda olmayı sevdim.
Kurumsal hayattan elimi kaptırıp, kolumu kurtarma çabalarında hayatı ve harcamaları minimum seviyede iyileştirip bir insanın en önemli kaygısı olan barınma sorunumu çözüp hayatı kendim için yaşama mottosuyla kurguladım.
Hiçbir kuruma bağlı olmamak, köksüz ve bağsız olmak insana inanılmaz bir güç ve özgürlük olma hissi veriyor. İki yıldır motorumla Ege’yi geziyorum. Kıyı köşelerini, arabayla girmeye üşendiğim yan yolları görüyorum.

Hayat, otobandan çıktığınızda, standart yolları reddettiğinizde daha güzel. Hiçbir şeyin imkansız olmadığını biliyorum. Doğru planlamayla insan isterse her şeyi yapabilir.

Şimdi uzak yollara, bilmediğim ama benim olan yollara düşme zamanı. Yola düşmek aslında insanların aklına düşmektir. Nasıl düşmek istediğimize biz karar veriyoruz. Sosyal medya hesaplarımda takipçi kitleme baktığımda, “bir gün ben de senin gibi yaşamak istiyorum abla” diyen bir sürü genç kızla temas halindeyim. Bu seyahatte de amacım hayal kurma hissini vermek.

Bizler masal okuyan, dinleyen, yaratıcı hayal gücü olan bir nesildik. Bir çocuğa hayal kurmayı, özgür olmayı aşılamalıyız.

Yol planlarımı ve heyecanımı paylaşınca MİNİMİKO ile yollarımız birleşti.
Şimdi hem özgür olmanın gerçek halini, hem de hayal kurabilmeyi öğreten masal dergimizle yola çıkmaya hazırlanıyorum. Mardin’e.

Neden Mardin? Çünkü benim için bu ülkenin masal kenti Mardin. 5000 yıllık bir geçmişi var. Eğer uzun yol yapacaksam önce kendi topraklarımın güzel şehirlerine yapmalıyım. 2018 yılında üçüncüsü düzenlenen masal günleri var; Türkiye’nin her yerinden masal anlatıcıları burada buluşuyor. Masal kent Mardin masalları seviyor.

Ekim ayında mini bir tur ile Mardin’e gittim, aklım orada kaldı. Şimdi kendi masalıma seyahat planı yaptım. Başka kızlar da büyüyünce kendi masallarını yaratıp özgür yolculuklar yapsın istiyorum. Zor olmaz mı diyorlar; kolay olan şeyler mutlu etmiyor ki insanı. Hayal edip, emek verip, elde etmenin hazzını başka hiçbir şeyde bulamazsınız.
10 Haziran’da yola çıkıyorum. Siz de miniklere bir masal iletmek isterseniz minimiko.com.tr ile iletişime geçebilirsiniz.

Kemeraltı her zaman en sevdiğim bölgelerden. Benim için şehrin en önemli gastronomi noktası. Ne zaman “bugün süper lezzetli bir şey yemek istiyorum” desem soluğu Kemeraltı’nda alıyorum. Çünkü benim için lezzet hafızası denen kavramın kanlı canlı hali. Her sokağından lezzet fışkırıyor.

Benim Kemeraltı turum genelde Havra Sokağı’ndan başlıyor. Önce taze sebze ve balıkları seyrediyorum. Tur bitince de alışveriş keyfim başlıyor.

Havra sokağına girmeden Mezarlıkbaşı’na, yukarıya doğru 25 metre yürüyünce, hemen sağda Tire Kebapçıcı Ali Usta’nın dükkanını bulacaksınız. Minik ön cephesine aldanmayın; içeri girince bahçesi de mevcut.

Baştan uyarayım: Tire Kebapçısı Ali Usta’ya gidiyorsanız biliniz ki, o gün tüm diyetlerin tamamen yakıldığı gündür. Çünkü ekmeği bandırmadan yenmez ki bu lezzet…

Usta hemen girişte,  bakır sahanlarda kömür ateşinde pişiriyor köfteleri. Sonra tabağın altına yoğurdu döşeyiveriyor. O arada köftelerle tereyağı ve domates buluşuyor tavada. İsterseniz içine kuru acı biber eklettirin. Ben özellikle kuru biber aromasını sevdiğim için mutlaka eklettiririm.

Ve ortaya bu şahane görüntü çıkıyor; adeta şiir gibi.

Siz beni dinleyin;

Önce köftenizi yiyin, sonra Kemeraltı’nı dolaşın. O arada yediklerinizi de eritmiş olursunuz. Belki Meşhur “Hisarönü Şambalisi”ne bile yer açılır. Oradan çıkıp üstüne bir de fincanda kahve…

Ohhh misss.

Telefon: 0 232 483 72 19

Birgüngidicem

Öznur VARDAR
Instagram: @birgungidicem
birgungidicem.com

Gest Üretim  Atölyesi, mutfak, atölye ve satış odaklı şehrin gizli köşesinde açılan, lezzet  avcılarının yeni mekanı.

 Şef Emrah Şenday, Turizm Otelcilik mezunu. İlk iş deneyimi İzmir Hilton’da. Ardından Çeşme Sheraton ve Bodrum Rixos. Ve sonrasında kendini geliştirme kararı alıp yurt dışına çıkıp özellikle pasta ve tatlının anavatanı Paris ve Moskova’da Pastacılık eğitimi almış. Uzmanlığını makaron ve çikolata üzerine geliştirmiş.

Emrah Şenday; “Çocukluk hayalimi gerçekleştiriyorum burada, amacım lezzetli kaliteli ürünleri herkese tattırabilmek ve herkesin tanıdığı bir marka yaratmak . Burayı açarken amacımız haftanın belirli günleri workshoplar düzenleyeceğimiz, pasta çikolata severlerle yeni lezzetler üretebileceğimiz bir mutfak yaratmak, aynı zamanda toptan ve perakende satışlarımızı buradan yönetmek” diyor.

“Neden bu semt” sorusunun cevabı ise; “yüksek maliyetli kira giderleri uğraşırken işimize odaklanamamak ve bir riski yönetmektense, işimize odaklandığımız keyifli bir ortam yaratmak. Şu anda satışlarımızı buradan,  internet üzerinden, Karşıyaka’da belirli noktalarda çözüm ortaklarımızla yapıyoruz” oldu. Daha sonraki hedeflerinin  ise şehrin önemli noktalarına satış noktaları açarak daha çok kişiye ulaşmak olduğunu söylüyor.

“Burası ilk doğum yerimiz. Şehirde küçük dükkanlar ve cornerlar ile genişleme stratejimiz var ama en büyük hayalimiz  Amerika  5. caddede Gest Refined Patisserie’yi görmek” diyor.

Bence “bir gün gidicem” notlarınıza ekleyin; lezzetler dayanılamaz derecede güzel. Adresi buraya bırakıyorum:

Emek Mahallesi  Barış Caddesi No: 47/B Bayraklı

Telefon: 0533 437 80 17

MAKARON’UN HİKAYESİ

Son dönemde öyle bir makaron popülaritesi var ki, merak ettim araştırdım. Kimmiş, kimlerdenmiş bu makaron? Kültür ve tarihi önemli

İtalyan asıllı Fransız’mış efendim. Mutfak tarihçilerine göre makaronun doğuşu Rönesans’a gidiyor. Rönesans ile birlikte birçok yeniliğe adım atan Avrupa Badem ve Badem unuyla da yine bu dönemde tanışmış.

Aslında bu noktada makaronun hikayesine dair iki söylenti var;

Birine göre İstanbul’un Fethi’nde başlıyor. 1453’te İstanbul’un düşmesiyle Avrupa’ya deniz yoluyla kaçanlar sayesinde bademler Suriye’den Avrupa’ya taşınıyor. Böylece badem ve badem unu ilk olarak İtalyan Mutfağı’na giriyor.

Diğer hikaye ise şöyle;

Badem ve gülsuyunu Avrupa’ya, IX. yüzyılda Tunus’tan gelip Sicilya’da bir Müslüman emirliği kuran Arap birliklerinin getirdikleri, acı badem tarifini aldıkları da söylentilerden biridir.

1500’lü yıllara kadar badem tatlı yapımından daha çok, katkı malzemesi şeklinde kullanılıyor. Makaron ismi ise İtalyanca ‘’İnce Hamur” anlamına gelen “macaroni” ya da “maccherone”den geliyor.

Aslında İtalyan tatlısı olan  makaronun Fransız tatlısı olarak tanınması ise bir düğün ile başlıyor. İtalya’nın köklü ailelerinden biri olan Medici’lerin kızı Catherine de Medici’nin 1533 yılında  II. Henry ile evlenerek Fransa’ya gelirken saraya kendi İtalyan aşçısını da getirmesiyle başlıyor her şey. Yani Fransızlar her zamanki yaratıcılıklarıyla bu şirin tatlıyı kendi markaları haline getirmişler.

Ne diyelim, bir düğün nelere kadir? Aslında dünya mutfaklarına baktığımızda birçok lezzetin evlilikler sebebiyle çeşitlendiği, yayıldığı görülüyor.

E bu kadar bilgi yeter. O zaman size afiyet olsun.