Yalın ama zengin bir projeydi aklımdaki. Sadece Torlak Çiftliği için butik ve özel tasarım ürünler hayal ettim. Kendi ürünlerim ve faaliyetlerim zaten butiktir, çocukluğumuzdaki tadlara götüren el emeği ile ürünler yaparız. Ve el emeği bizim için hala çok değerlidir. Asıl işim olan zeytinin kadim zamanlara uzanan keçi ve çoban birlikteliği ilham verdi ve Etiyopyalı Çoban Kaldi’nin keçisinin keşfettiği kırmızı meyveli ağaca yani kahveye yöneldim.

Dünyanın saygın kahve uzmanlarından ve Pacifica Coffe kurucusu dostumuz Alper Ulus’a dedim ki “kafamda ufak ama deli bir proje var. Görüşelim mi?” Böyle başladık.

2- Hayalinizdeki kahveyi nasıl tanımladınız?

Alper Ulus’a aynen şöyle anlattım “Kokusu mekanı sarsın. Dilde, yanakta ve damakta homojen tadı olsun. Kadifemsi yutulsun. Yuttuktan sonra gırtlakta dolgun tadı kalsın.”

3- Blend 16.01 özellikleri nedir?

Yüksek rakımda shade grown olarak yetişmiş Arabica çekirdekleri kullanılıyor. Bu özellik, kahveye yetiştiği bölgenin, diğer bitki ve ağaçlardan gelen zengin nefaseti veriyor. Hand picked yani sadece elle toplanan çekirdekler. El emeğinin kahvemizde de üstün özellik olması çok içime siniyor. Paketlerimizdeki check valf  dışardan koku, hava vs almasını ve bayatlamasını engelliyor.

İnce dokunuşların, zarafetin, nicelik yerine niteliğin önemli olduğu, butik bir iş Blend 16.01. İnce zevklerimizi, farkındalıklarımızı, nefaseti, zevki, kişiselliği, yalınlığı tekrar hatırlamamıza neden olan zarif duygudur. Keçinin patika yolunda, yavaş, usul, çiçekli, kokulu, hissederek, etraftaki güzellikleri görerek, çaba göstererek, tırmanarak, ufak adımlarla bir yürüyüştür.

4- Kaç çeşit?

Türk kahvesi, filtre kahve ve çekirdek kahve olarak üç çeşit.

5- İsmi neden 16.01?

Blende karar verdiğimiz gün 16 Ocak idi. Bir hikayesi olmalıydı. Yalın hikaye bundan daha iyi olamazdı diye düşünüyorum.

6- Nerede satılıyor?

Sadece Torlak Çiftliği web sitesinden sipariş alıyoruz. Diğer ürünlerimiz gibi. www.torlakciftligi.com

Banu Özkan Tozluyurt ve Armağan Portakal yaşayarak ve yaşatarak Anadolu’yu tanıtmak için yola çıkarlar. Resmi değil fahri gezerler. Bilinen yerlerden çok, yan yolları ve ulaşılmaz zannedilen yerleri keşfedip bizleri aktarıyor bu “2 Kadın”. Gezileri sırasında yaşadıkları deneyimlerini hem görüntülüyor hem de yazıyorlar. Sorduk, anlattılar.

2 Kadın Anadolu’da düşüncesi nasıl gelişti ve ne zaman hayata geçti?

Armağan: 2016 yılı Mart ayında Gaziantep’te yaşayan arkadaşımla telefonla görüşüyorduk. Kantara Turizm’in sahibi sevgili Hasibe Sözmen. Annesi de ilk turizm girişimcisi olan değerli bir insan. Havadan sudan sohbet ederken, söz dolaştı turistik gezilerin eskisi kadar olmadığına geldi. Bloggerları davet etsenize deyince, ben tanımıyorum yardımcı olursan niye olmasın dedi. Biraz düşüneyim sana haber vereceğim diyerek telefonu kapattım. Heyecanlandım çünkü, sesli düşünür gibi konuşmuştum ve altı sağlam bir fikre dönüştürmek iyi olacaktı. Kalabalık bir grup önermek yerine, yerele dokunacak az sayıda kişi ile anlatmak ve konuya yaklaşmak en doğrusu olacaktı. Bu işin içinde ben de olmalıyım ve ekürim Banu olmalı dedim.
Hemen Banu Tozluyurt’u aradım. Gezgin, eğitimci, yazar. En önemlisi dostum. Ve nasıl gezip nasıl yazdığını, hakkını vererek iş yaptığını yakından biliyorum. Popüler mekanlarda vakit geçirmekten ziyade, öze varmaya çalışan biri. Aynı kafadayız bu anlamda.
Banu: “Öze varmaya çalışan biri” olduğumu söylemen benim için gurur verici arkadaşım. Gerçekten de tam dediği gibi sözde değil, özde olmayı seçiyorum ve 2005’den beri yazdığım blog yazılarımda da buna dikkat etmeye çalışıyorum. Tam da Armağan’ın dediği gibi özellikle Doğu ve Güneydoğu’ya eskisi kadar turistik gezi yapılmadığını düşündüğüm o günlerde Hasibe ile olan bu konuşma beni de çok heyecanlandırdı ve işte ilk gezimiz Gaziantep ve Şanlıurfa böyle başladı.

Bir seyahati nasıl planlıyorsunuz? Gideceğiniz yerleri nasıl ya da neye göre seçiyorsunuz?

Biz davet alarak gidiyoruz. Özellikle kendimiz seçelim ve çat kapı gidelim şeklinde organize olmuyoruz. Çünkü, yoğunuz ve farklı işlerimiz var. İki buçuk günü geziye ayırıyoruz ve bu süreyi maksimum değerlendirmek istiyoruz. O nedenle davet aldığımız şehirlerden rehber ve ulaşım talep ediyoruz. Sabah erken başlayan program akşama kadar yoğun devam ediyor. Fotoğraf, video çekiyoruz. Anlık sosyal paylaşımlar yapıyoruz. İleride bloglarımızda yazmak üzere notlar kaydediyoruz. Ne kadar bol ve nitelikli malzeme toplayabilirsek o kadar iyi oluyor.

Bir prospektüs çıkartıp ona göre mi yola çıkartıyorsunuz? Yoksa yola çıktıktan sonra yüreğinizin götürdüğü yere doğru mu ilerliyorsunuz?

Yerele odaklı bir gezi planladığımız için popüler ve çok duyulmuş, ünlenmiş mekanlardan uzak kalmaya gayret ediyoruz açıkçası. Şehrin karakterini ortaya koyan yerel mekanlar, antik kentler, el sanatları, müziği, yemeği ile ilgileniyoruz. Ve asıl hikayelerin ana caddelerde değil arka sokaklarda olduğu varsayımıyla popülerden uzak bir gezi yapmaya çalışıyoruz. Şehrin kimliğini oluşturan ikonik noktalara sırtımızı çevirmiyoruz elbette. Gezi karakterimizi davet eden şehrin yetkilisine aktardığımızda bize bir liste hazırlıyorlar. Rehberle buluştuğumuzda birlikte konuşuyoruz. Öncelikleri değerlendiriyoruz falan. Bazen konu konuyu, kapı kapıyı açabiliyor ve yepyeni hikayelerle buluşabiliyoruz. Şöyle ki Gaziantep gezimizde Dülük Antik Kenti yokken, rehberimiz ile konuşmalarımızda konu öyle bir yere geldi ki, programı değiştirip oraya geçtik.

Bugüne kadar nerelere gittiniz, sizi en şaşırtan ya da büyüleyen yerler neresi oldu?

Gaziantep, Adana, Kahramanmaraş, Şanlıurfa, Denizli, Kazdağı, Salihli, Eskişehir, Kilis, İki Kadın Anadolu’da olarak gezip, yazıp, anlattığımız şehirler.
Planımızda yokken ani bir kararla gittiğimiz Kilis ve dönüş yolundaki Ravanda kalesi büyüleyici idi. Şanlıurfa Harran bölgesinde Anadolu’daki ilk cami, yanında üniversite kalıntısı ve bunların altında eski ay tanrıçasının tapınak kalıntıları olması kültürlerin ne kadar iç içe olduğunu anlatıyor. Göbeklitepe’yi dolaşırken arazi sahibiyle tanışmak ve gerçek hikayeyi ilk ağızdan dinlemek büyük şanstı.

İnsanların turla bile gitmeye ürktüğü yerlere “kadın başınıza” gitmek bir cesaret hikayesi değil mi sizce de? “Ne işiniz var oralarda” tepkisi ile karşılaştınız mı?

Tam da vermek istediğimiz duygu ve farkındalık budur. Biz iki kadın olarak rahatça, korkmadan dolaşabiliyoruz. “Sen de dolaşabilirsin. Korkma gel. Anadolu bir hazine” diye haykırmak istiyoruz. Oturduğumuz köşelerden uzakları net göremiyoruz. Yakına gelmek lazım, anlamak, algılamak için. Anadolu insanının hala bozulmamış yüceliğini görmek için. Bütün coğrafyanın doğa ve tarih hazineleriyle dolu olduğunu idrak etmek için.
“Ne işiniz var oralarda” hem yakınlarımızdan hem de sosyal medyada imalı olarak aldığımız bir yorum. Kimi korumacılık yaparak gitmemizi istemeyenlerden, kimi de vay be kadınlardaki cesarete bak duygusuyla gıpta ediyor. Aslında biz ekstra bir şey yapmıyoruz. Yaşadığımız büyük şehirlerden güvenlik açısından farkı yok.
İkinizin de çok yoğun programları var. Şehirler hatta ülkeler arası yaşıyorsunuz. Planlayıp da henüz fırsat gitmeye fırsat yaratamadığınız yerler vardır mutlaka…
Dediğin gibi yıl içinde 2-3 tur yapabiliyoruz. Gezmesi kadar dönüşte, yazması, derlemesi, videolar yapması da uzun bir süreç. Yani bir geziyi sadece 2.5 gün olarak almamak lazım. Tüm süreç en az 10 gün alıyor.
Hattuşa’ya gitmeyi çok istiyoruz. Tokat’ı merak ediyoruz. Karadeniz’den hiç davet almadık, bize enteresan geliyor. Davet derken, bireysel kişilerin davetini kastetmiyoruz. Çünkü, konaklama, ulaşım, rehberlik hizmetlerini talep ediyoruz. Şehre gidip, kendimiz gezip, yakınlarımızın evinde konaklama gibi bir seçenekle ilerlemiyoruz. Gönüllü yaptığımız bir proje bu. Gezmek ise zaten ikimiz de yurt içi ve dışı zaten kendi başımıza geziyoruz.

2 Kadın aynı ortamda belli bir süreden fazla idare edemezken siz seyahat gibi alında zor bir süreci 2 kadın nasıl başarabiliyorsunuz?

Armağan: Yolculuk insanları tanımak için mihenk taşı derler. Biz “Yol Arkadaşı”yız. Gerek yolda, gerek yazarken, gerek dinlerken uyum içindeyiz. Birbirimizin önüne set vurarak değil, birbirimize yol açarak ilerliyoruz. Hepimiz olgunluk yaşlarındayız ve bunun zor olduğunu bilecek kadar tecrübemiz var. Ben, Banu ile yola çıkmaktan, vakit geçirmekten, birlikte proje yapmaktan büyük keyif alıyorum. Birlikte üretmekten de öyle. Sağ olsun, var olsun. Kendimi şanslı görüyorum, çünkü çevremde böyle kadınlar çok.
Banu: Armağan ile çok benzer yanlarımız varken çok çok farklı bakış açımız da var ve işte bizi zenginleştiren bu. Birbirimizin önüne ya da arkasına geçmeye çalışmıyoruz, yan yana yürüyoruz ve birbirimizden besleniyoruz. Onun bakıp da göremediği noktaları ben fark ederken bir bakmışım Armağan yöreden biri ile muhabbet ediyor, çok farklı bir hikaye yakalıyor. Ekip olmak da bu değil mi zaten, birbirinden güç almak. Çok şanslıyım gücünü paylaşmaktan çekinmeyen bir yol arkadaşım var.

Bu deneyimlerden sonra 2 kadının mesajı nedir?

Anadolu, bir hazine. İnsanları hala mütevazı. Her taş yerinde ağır, her insan memleketinde insan, her yemek kendi coğrafyasında güzel. Uzaktan değil, yanına giderek görmek, deneyimlemek lazım.

Okurlarımız sizi nasıl takip edebilirler?

http://www.ikikadinanadoluda.com/ web sitemiz var.
Sosyal hesaplarımız da şöyle:
instagram.com/2kadinanadoluda
Facebook.com/2kadinanadoluda
Twitter.com/2kadinanadoluda

“Olması gerekenleri değil çoğunlukla inandığım şeyleri yaptım. Öyle de devam edeceğim.” Armağan PORTAKAL

Dört sezondur Türkiye’de izleyicisi sadece kadınlar olan tek kadın stand up programını yapan kişi olarak, harikulade kadınlarla daha da yakından tanışma fırsatı buldum. Bu özel kişileri MegaPlus sayfalarına taşımak ise paylaşmanın keyfi bence. Biz bize konuşup birbirimize nefes ve ışık olalım.

İlk konuğum Armağan Portakal. Kişisel web sayfasındaki “Hakkımızda” bölümünde yer alan açıklamada “Olması gerekenleri değil çoğunlukla inandığım şeyleri yaptım. Öyle de devam edeceğim.” notuyla kendisini tanıtan bir kadın O. 1992 yılında başladığı kurumsal hayatı, kendi deyimiyle “omzunda apoletlerle süslü bir balıkken” bırakıp kendi okyanusuna doğru kulaç atmaya başladı. Torlak Çiftliği’nin kurucusu, şu anda dördüncü baskıyı yapan “Doğma Yavrum Dünya Çok Kalabalık” kitabının yazarı, sosyal sorumluluk projelerinin prensesi, dünün beyaz yakası bugünün çiftçisi, yazan, fotoğraf çeken, çalışkan, ilkeli ve özgür ruhlu Armağan Portakal.

Senin için “o biraz sert” diyorlar, doğru mu bu? 

(Gülüyor) Net ve dobrayımdır. Bu sert diye yorumlanabilir belki, bilemiyorum. Fazla kibarlık yüzünden lafı dolandırmak yorar beni. Zamanı da kaybettirir. Net olmak iyidir.

Aslında mühendissin ama sözcüklerin de aritmetiğini doğru yapan bir kişiliksin. Sözel ve sayısal zekayı aynı anda çalıştırabilmek sana neler kazandırdı?

İkisini aynı anda çalıştırdığıma dair bir tespit yok ama sözlerin için teşekkür ederim. Aslında bu konuda yetenek sensin. Mühendislik okudum, mesleğimi yapmadım ama iş hayatımda mühendislik formasyonundan çok fazla yararlandım. Durumları analiz edebilmemi, hızlı karar alabilmemi sağladı. Kariyerim pazarlama olunca ikisi birleşti. Ortaya iyi bir karma çıktı denebilir.

İstanbul’dan sonra İzmir, hatta Seferihisar’da yaşamayı seçmek sana neler kattı? Ve elbette yoksun kaldıkların da olmuştur? Bunlardan nasıl etkilendin?

Aslında önce İzmir (Bostanlı), sonra Sığacık geçmişimiz var. Sadece iki bakkal ve bir eczanesi varken, henüz ismi bilinmiyorken Sığacık’ta yaşadık biz. Evimizi oraya taşıdık 2004 – 2006 senelerini orada geçirdik. Sonra İstanbul ve ardından yine İzmir oldu. Sakin ortamları seviyoruz ailece. Kalabalık, popüler, ultralüks yerine tabiata yakın tercihlerimiz oldu. Şu anda bir ayağım İstanbul’da. İşim nedeniyle Seferihisar’da uzun dönemler kalıyorum. Ağaçlarıma yakın, toprağımın başında olmam gerekiyor. Yoksunluk hissetmiyorum. İnsan seçimleriyle yaşıyor. Hedeflerine doğru yürüyor. Yani, zaten hayatını doldurmuş oluyor.

Uzun süre iletişimci olarak çalıştın ve önemli markaları yönettin. Bu deneyimden Torlak Çiftliği’ni kurarken yararlandın mı? Yani terzi kendi söküğünü dikebiliyor mu?

İş hayatım 1992 yılında başladı. Haliyle deneyim yüküm var. Ve ben öğrendiklerimi kullanmak yerine sadeleşmeyi seçtim. Mesleki tecrübelerim yanında çok önemli bir aydınlanma yaşadım. Bir kaç yanılmadan sonra tabiatı merkeze koydum. Ve adımlarımı onun hızında atmaya gayret ettim. Önden koşmadım. Toprağın ritmi diye vurguladığım kavram aslında oldukça yalındır. Tabiata rağmen, insani egolarla kararlar alıp uygulamak istediğim ilk zamanlar başarı elde edemedim. Bizim sayılar ve tarihlerle olan netlik ayarlarımız, tabiat kurallarına yenildi. Böyle olunca, iletişimde de toprağın ritmi benim kılavuzum oldu. 

Olanı ve yaptığımızı paylaşırım sosyal medyada. Web sitesinde ürünlere dair aşamaları bilgilendiririm. Vaatlere boğmam ve ikna etmeye çalışmam. Gerçeği gösterir, kararı müşterimizin sağduyusuna bırakırım. Emeğimizin değerini bilen müşterilerimize buradan teşekkür ediyorum.

Zaman zaman ekrandan da gördüğümüz üzere değer bilen bir adamın eşisin. Ama ev hali başka olur hesabına soruyorum; Fatih Portakal’ın eşi olmak zor mu?

Hem değer bilen, hem nazik, hem özgürlükçü, değerli bir insandır Fatih. O’nunla yaşamak keyiftir, aydınlanmadır, ferah bir nefestir, kadının yüceltilmesidir. 

Tam bir sosyal medya yaramazı gibi yaşıyorsun. Değer verdiğin her şeyi sosyal medyanda hikaye ediyor ya da ileti haline getiriyorsun. Sosyal medyanın zararlarından kendini nasıl koruyorsun?

Benim düsturum “paylaşmak için mükemmel olmayı bekleme”dir. Ayrıca emek ve alın terine çok değer veririm. Hassasiyetim var. Dolayısıyla, emek verilmiş, alın teri dökülmüş, samimiyetine inandığım, sevdiğim, beğendiğim şeyleri, yerleri ben gördüm başkaları da görsün isterim. Hayatımın detaylarını çok açmam aslında. Özel hayatım özel kalıyor. Rahatsız eden takipçileri de engelleme hakkımız hepimizin var neticede.

Torlak çiftliği günümüz beyaz yaka kadını için aslında bir Külkedisi hikayesi. Yani herkesin yaşamak isteyebileceği bir değişim. Gerçekleştirdiğin bu projeyi nasıl koruyorsun?

Çok yalın bir hikayemiz var. Aldığımız arazideki ağaçların hürmetine, üreten bir yer olsun hayaliyle işe koyulduk. Basit düşündük. Önce aile olarak kendimiz sağlıklı beslenelim, sağlıklı yaşayalım istedik. Çocukluğumuzun tatlarına özlemle, en iyi bildiğimiz, az sayıda ürünle başladık. Hala öyle devam ediyoruz. Büyümek, makineleşmek hedefim yok. Seri üretim yapmayacağım. Özlediğimiz tatları el emeğimizle yapmaya devam edeceğiz. Az ürün, her birinden az miktarda. Ufak ama temiz, aile işi ama ciddi. Çünkü, toprak ve yaptığımız iş ciddiyet ve sorumluluk gerektiriyor. Üretim yaparken hiç konuşmayız. İlgimizi dağıtacak unsurlardan hoşlanmam. İşte şimdi ilk soruna gelecek olursak, iş yaparken sert ve ciddi olurum. Kuralları baştan koyarız, sapmaları önlemeye çalışırız.

Burası öncelikle yaşam yerimiz olduğu için çiftlik ziyarete açık değil. Böyle bir hizmet var olandan başka ekstra kadro ve zaman gerektirir. Bunu istemiyorum. Biz ağaçlarımıza, toprağımıza zaman ayıralım, ürünlerimizi sakin kafayla yapalım istiyorum. Koşmak istemiyorum. Sakin yürümek istiyorum toprağın ritminde.

Ürünlerimizle ilgili duyuruları instagram.com/torlakciftligi sayfamızdan yapıyoruz. www.torlakciftligi.com sayfamızda her ürünün hikayesini bulabilirsiniz. Sipariş verebilirsiniz. Anlaşmalı kargo firmasıyla adresinizde paketinizi teslim alabilirsiniz. Satışlarımız çiftlikten olmuyor. 

Kadınlar kadınlarla beraber çalışamaz fikrine inat, senin çevrende hep üretken ve kendini gerçekleştirmeyi ilke edinmiş kadınlar var. Olabiliyormuş değil mi?

Olmaz mı? Üreten, emek harcayan insanlar çok değerli gözümde. İnsan birbirini çekiyor. Gerçekten düşünüyorum böyle insanlarla çevriliyim ne mutlu. Diğerleri eleniyor zaten konuşacak ortak fazla bir şey bulamıyorsunuz zaman içinde. Bunlardan bir tanesi de sensin sevgili Benan. Çiftliğimizde seninle gerçekleştirdiğimiz “Yaşam Elekleri” projesi inanılmaz güzel geçiyor, yorumlar fevkalade ve sonunda açacağımız sosyal sorumluluk yararına sergiyle ruhlarımız şimdiden doygun. 

Mutfağı pek de sevmezken “anne lezzetleri” mottolu üretim yapan bir kadınsın. Evin hangi işleri seni cezp eder?

Mutfağa girince kapana kısılmış gibi oluyorum. Yemek yapmayı biliyorum ama ben dışarı işleri yapmalıyım. Torlak Çiftliği çekirdek ekibimizin önemli üyesi ablam Nurdan Toper’dir. O çok sever yemek yapmayı, yeni tarifler geliştirmeyi. Ege Sofrası uzmanıdır. O olmasa çocukluğumuzun tatlarına ulaşmamız kolay olmazdı. Aile içinde de bu sohbetler yapılır, şöyle derim “siz iyi yemek yapabilirsiniz ama dünya sizin yemeklerinizi benim fotoğraf  ve videolarım sayesinde öğreniyor”. Şaka bir yana yemek her kültürde çok önemli bir unsur. İnsanları buluşturan, kavuşturan, konuşturan, birleştiren, uzlaştıran başlı başına güç. 

Armağan ne giyer? Giyinmek için neleri ve nereden seçer?

Sade, rahat kıyafetleri seçerim. Sevdiğim bir şey varsa başka renklerini de alırım. Sentetik kumaşlardan kaçarım. Keten, ipek, koton güzeldir. Outdoor kıyafetlerde Northface ve Columbia hiç yanıltmaz beni. Yargıcı, günlükler için favori mağazam. İnsan içine çıkarken diye tabir ettiğimiz kıyafetler de Maxmara ve Beymen tercih ederim. Diğer yandan kumaşı, dokusu, kalitesi, rahatlığı, kıyafeti, geceliği derken ile Tchibo gönlümü çoktan kazandı. Aynı zamanda lokal ufak butiklere bayılırım. Doğal kumaşlar, güzel dokular, renkler, özgün tasarımlar ile şahane sahipleri vardır. Sığacık’ta ablam Asuman Toper’in takıları Nefes Takı ve Ezgi Otantik ile Yelki’deki Lilla Maria çok sevdiğim, vazgeçilmez isimlerinden birkaçı.

Bir açılış ya da ödül gecesine Armağan Portakal nasıl hazırlanır?

Saçımı kendim yaparım. Doğal kıvırcık dalgalı. Sağ tarafıma gül tokamı takarım yeter. Kıyafetim rahattır, yürürken, otururken rahat edeceğim giysiler önemli. Özetle rahat, şık, elegant seçimler hoşuma gidiyor.

Bu röportajı hazırlayan kişi olsaydın Armağan Portakal’ın hangi soruyu cevaplamasını isterdin? Sorup cevaplar mısın?

Sorum: Doğma Yavrum Dünya Çok Kalabalık kitabın hakkında değerlendirme yapar mısın?

Cevabım: Öykü dalında ilk kitabım. İlk bölümde çocukluğa dair güzel günler var. İkinci bölümde ise bugünün acıtan gerçekleri. Kitabım yayınlandıktan sonra içimdeki huzur somutlaştı, elle tutulur hale geldi. 4.baskısını yaptı. Roman seven okurların önemli ilgisini aldı diyebilirim. Yayınevim Doğan Kitap’taki arkadaşlar da aynısını söylüyor. Öykü, güçlü bir edebiyat türü. Öykü yazmayı seviyorum. İleride “öykücü” olarak anılmak isterim. Hayalim kitabım elimde şehir şehir dolaşmaktı. Öyle de oldu çok değerli yerlerden davetler alarak keyifli imza günleri gerçekleştirdim. Şimdi ara verdim, çiftlikte işler yoğunlaşıyor. Sonbahara kısmet diyelim.