Bu ayki konumuz müzik. Konuklarımız Positive Live Project Kurucusu HAKAN BİÇER, İzmir Express Orkestrası Kurucusu ÇAĞDAŞ ÇINAR ve İzmir Big Band Kurucularından EMRAH SAYIN.  Bu ay yine Kordon Ümitköy Balıkçısı KORAY MAYTALMAN’ın konuğu olduk. Kendisine çok teşekkür ediyoruz. Sofra Muhabbeti’miz klasik sound check sesleriyle başladı ve bir süre sonra sahne keyfine dönüştü.

Kordon Ümitköy Balıkçısı KORAY MAYTALMAN’ın mükemmel ev sahipliği ile gerçekleşen Sofra Muhabbeti’mize buyurunuz efendim;

A…a.. se.. a…  ses bir ki… deneme … deneme…

Sibel Köroğlu: Siz müzisyensiniz galiba? Hepinizin ortak tutkusu müzik. Ama aynı zamanda da iyi arkadaşsınız, doğru mu?

Çağdaş Çınar: Aslında dışarıda rakip gözüksek de hiç öyle değiliz. Çok güzel bir arkadaşlığımız var ve biz bunu başarabiliyoruz.

Hakan Biçer: Gerçekten İzmir’de bunu başarabilen ender müzisyenlerdeniz.

Sibel Köroğlu: En eski orkestra aranızda kimin?

Hakan Biçer: İzmir Express en eskimiz. Biz Big Band ile hemen hemen aynı yılda, 2011’de kurulduk.

Sibel Köroğlu: 2011’den beri varsınız. Grup olarak yol almak zor olsa gerek. Değişiklikler oldu mu grup içersinde?

Hakan Biçer: 2011’den beri Positive Life var. ama farklı bir konseptte, tek solistle başladık. Şimdilerde konseptiz daha farklı, daha da büyüdük. Farklı seslerde solistlerimiz var. eksilme değil çoğalma oldu.

Emrah Sayın: Çok sert olmamak kaydıyla elbette değişiklikler oldu.

Sibel Köroğlu: Başladığınızdan beri olan süreçte eğlence anlayışı değişti mi sizce?

Çağdaş Çınar: Gerçekten eğlence anlayışı değişti. Mesela İzmir’de orkestra olarak sahne alacak mekan sıkıntısı var.

Emrah Sayın: Anlayış ciddi olarak değişti. Beklentiler farklılaştı. Bütçeler çok önemli. Bizim gibi kalabalık grupların bütçesini karşılayacak mekan yok hafta sonlarında maalesef.

Çağdaş Çınar: Sadece hafta sonlarında değil, hafta içi bütçelerimiz daha uygun olmasına rağmen onda da sıkıntı yaşıyoruz. Mekanlar canlı performanslar yerine DJ performanslarını tercih ediyorlar. Tabi ki çok iyi DJ arkadaşlarımız var ama canlı müziğin tadı başkadır.

Emrah Sayın: Canlı müzik tercihlerinde ucuz müzik seçimleri ortaya çıkıyor; bu da benim canımı sıkıyor.

Çağdaş Çınar: İzmir grupları olmamıza rağmen Bursa, Antalya, İstanbul mekanlarında daha çok çalışıyoruz. Oralarda daha çok izleyenimiz var. Şu an gazino sistemleri başladı oralarda. Orkestra da o gazino konseptlerinde önemli.

Sibel Köroğlu: Ya barlar?

Emrah Sayın: O yaşı geçeli çok oldu.

Hakan Biçer: Gerçekten o yaşları geçtik. Çalışma saatleri çok uzun, kazanılan para belli, gördüğümüz ilgi de sıkıntılı. Üstüne üstlük ekiplerimiz kalabalık ve bu ekipleri sahne olarak kaldırabilecek mekan yok.

Sibel Köroğlu: İster istemez düğün organizasyonları ve özel davetlerde mi daha çok yer alıyorsunuz?

Çağdaş Çınar: Mecburen.

Hakan Biçer: Bizim de özel davetler daha çok sahne aldığımız etkinlikler oldu artık.

Sibel Köroğlu: Müzik dışında başka işleriniz var mı?

Emrah Sayın: 9 Eylül Üniversitesi Devlet Konservatuarında öğretim görevlisiyim.

Çağdaş Çınar: Ben de bir süre özel bir okulda müzik öğretmenliği yaptım ama grup kurulunca bıraktım.

Hakan Biçer: Ben başka bir iş yapmıyorum ama grubumda diş hekimi ya da belediye bandosunda görev yapan arkadaşlarım var. ama benim maalesef böyle bir zamanım hiç yok.

Emrah Sayın: Başka bir işle uğraşmak aslında dezanavtaj. Enerjini tel bir yere veremiyorsun. Bence tek işte kal Hakan.

Sibel Köroğlu: Genel hayatınızda hep bir müzik ritminiz var mı? Yemek yaparken, yerken, kitap okurken fonda bir müziğiniz var mı?

Çağdaş Çınar: Ben ders çalışırken müzik dinleyemezdim mesela. Çünkü ders yapmaz müziği dinlerdim. Aynı şey hala devam ediyor. Kitap okurken hala müzik dinlemem. Çünkü müziğe giderim.

Hakan Biçer: Ben de asla böyle bir şey yapamam, müziğe takılırım.

Çağdaş Çınar: Benim durumum daha vahim. Ben bir yere gidip eğlenemem bile. Çünkü gözüm sahneye takılır, kim ne yapıyor, onu izlerim.

Hakan Biçer: İşimiz bu olunca direkt dikkat ve enerji sahneye gidiyor. Bende de bu var.

Çağdaş Çınar: Basgitar hangi perdeden çalıyor, davulcu davulu patlatıyor mu; bunlara dikkat ederken eğlenilmiyor tabi ki.

Emrah Sayın: Terzi kendi söküğünü dikemez hesabı; eğlendir ama eğlenememe…

Sibel Köroğlu: Sıkıntılı bir durum olsa gerek…

Çağdaş Çınar: O biraz da gittiğiniz grupla alakalı.

Hakan Biçer: Bence biraz alkol seviyesiyle alakalı.

Emrah Sayın: Müziğin tarzıyla alakalı. Her müzikte eğlenemeyiz, öyle bir sıkıntı var.

Sibel Köroğlu: Peki siz ne dinlersiniz?

Hakan Biçer: Çok geniş ve farklı tarzlar dinliyoruz tabi. Ama iyi müzik olması şartıyla.

Emrah Sayın: İyi müzik olması önemli. Ama ben yine canlı müziğe geleceğim; oradaki bir armoni hatası beni rahatsız ediyor mesela, dinleyemiyorum.

Sibel Köroğlu: Başkasının sahnesindeki aksilikleri görebiliyorsunuz. İçgüdüsel olarak gidip düzeltme isteğiniz oluyor mu?

Emrah Sayın: Tabi aynı sıkıntılar bizlerin de başına gelebiliyor. O yüzden gözlemleyip onların nasıl aştığına bakıyorum. Ama tabi gidip de müdahale etmiyorum.

Sibel Köroğlu: Bireysel olarak müzik yaptınız mı bu gruplarınızın dışında?

Hakan Biçer: Ben bir dönem Türkiye’nin çok büyük bir markasının orkestrasında perküsyoncu olarak görev aldım. O markanın pek çok organizasyonunda yer aldım.

Çağdaş Çınar: Ben bir dönem bir başkasının arkasında klavye çaldım. Emrah da öyle. Farklı müzisyenlere eşlik ettiğimiz oldu.

Sibel Köroğlu: Müzik gruplarını ayakta tutmak zor. Siz uzun süredir bunu yapabilmeyi nasıl başarınız?

Hakan Biçer: Gerçekten müzisyenler duygusal insanlardır. Bu üç grubun da ilişkileri tahminimce çok iyi. Aile gibiyiz.

Çağdaş Çınar: Bir de grubumuzdaki ekip arkadaşlarımızla sözleşme gibi katı bağlayıcılar koymuyoruz. Aramızdaki sadece gönül bağı. Bizi seven bizimle yürüyor zaten.

Emrah Sayın: Bizim sahnemize ekip ruhumuz ve sevgimiz çok iyi yansıyor. Bu nedenle kopmuyoruz.

Çağdaş Çınar: Bir de şöyle bir şey var; İzmir’deki en genç ekipler biziz. Hem ekip çalışanları hem de ekip başı genç. Bu da bir avantaj oluyor sanırım.

Emrah Sayın: Orkestra kurucuları ve çalanlar arasında yirmi otuz yaş, yani bir jenerasyon farkı oluyor. İşte o noktada bir patron-çalışan ya da öğrenci-öğretmen ilişkisi oluşuyor. Biz ise aynı yaş aralığında olduğumuz için ilişkiler daha sıcak ve kendiliğinden. Patronluk değil liderlik yapıyoruz.

Çağdaş Çınar: Aynı yaş grubunda olduğumuz için beyin fırtınası yapıp ortak çok güzel kararlar alabiliyoruz.

Sibel Köroğlu: Sahnede her şey yolunda giderken, millet de gayet güzel eğlenirken, müdahale etmeniz gereken bir şeyler oluyor mu?

Çağdaş Çınar: Müdahale olmuyor da biz olaya ayak uyduruyoruz.

Emrah Sayın: Aslında ayak uydurmak da müdahale etmek. Çünkü yanlışı doğrulaştırmak oluyor bizimkisi.

Çağdaş Çınar: Bizim mesela bizim davulcumuz düştü bir kere sahneden.

Sibel Köroğlu: O davulcu hala sizde çalıyor mu?

Çağdaş Çınar: İnatla hem de.

Hakan Biçer: Bizim de solistimiz Pelin’in topuğu sıkıştı sahnede, orada kaldı.

(Bu arada yanımıza Positive Life Project solisti Kübalı sevgili Ibis Maria Guarnduse Arce uğruyor. Konu müzik olunca elbette o da oturuyor yanımıza.)

Emrah Sayın:Bir keresinde otelde çalışırken, kabloları kumların arasına yerleştirdiler. Program sırasında servis elemanı kablolara takıldı ve tüm ses sistemi gitti. Haydi başlasın akustik!

Çağdaş Çınar: Hemen asma davulu başlat; bando durumları.

Emrah Sayın: Bir Balkan ekibi oluşuverir, bir anda sanki konseptin bir parçasıymış havasına giriveriyoruz.

Hakan Biçer: Elektrik dedin de, Nazilli’de bir düğündeyiz. Tolga ve Pelin sahnede, çimlerde. Pelin çimde olduğu için ayakkabılarını çıkarttı. Bir elektrik kaçağı varmış; tabi biz ayakkabılı olduğumuz için hissetmiyoruz. Pelin ve Tolga el ele akımı tamamlayıp çarpılıyor ve mikrofonları atıyorlar. Hemen DJ  performansa geçtik. Düğün sahibi iki gün sonra arayıp geçmiş olsun dedi ve ekledi “hiç fark etmedik”.

İbis: Pelin Tolga’dan elektrik aldı.

Sibel Köroğlu: Bütün ekip el ele folklor ekibi gibi sallandık desene…

Çağdaş Çınar: İyi kötü pek çok komik anımız var tabi ki.

Sibel Köroğlu: Diyelim ki haftanın yedi günü iş var; bu rutin sizi sıkıyor mu?

Emrah Sayın: Evet rutin iş çok sıkıcı oluyor.

Çağdaş Çınar: Bizim bir dönem altı ay boyunca haftanın altı günü programımız vardı. Sonra bir arkadaşımız ameliyat oldu ve gruptan kopmalar oldu. O dönem çok yordu.

Sibel Köroğlu: Böyle kopma durumlarında ya da acil hastalık durumlarında bir B planı var mı?

Emrah Sayın: Dondurulmuş solistlerimiz var, onların devreye sokuyoruz.

Çağdaş Çınar: İşte bu noktada bizim dostluğumuz devreye giriyor ve birbirimize destek veriyoruz.

Sibel Köroğlu: En zorlayıcı istek neydi sahnede size gelen?

Hakan Biçer: Bir keresinde bir Azeri düğünündeydik ve ilginç bir düğündü. Sıkıntılıydı. Hiç bilmediğimiz bir Azeri şarkıyı çaldık. Ama nasıl çaldık, gel bir de bize sor.

Sibel Köroğlu: Sizleri en yakın ne zaman ve nerelerde dinleyebiliriz?

Çağdaş Çınar: Uzaklardayız biz. Antalya’dayız.

Emrah Sayın: Biz de Antalya’dayız bu aralar.

Hakan Biçer: Biz boşuz bu ara; biz de gelelim bari.

Sibel Köroğlu: Yeni projeler var mı peki?

Çağdaş Çınar: Var. Hem de çok güzel bir projemiz var. Biz Hakan’la yeni bir oluşum içine girdik. Emrah da dolaylı olarak işin içerisinde. İzmir’de müziğin doğru kişiler tarafından yapılması, iyi müzisyenlerle çalışılması, her ihtiyaca uygun hitap edebilmek amacıyla Active Entertainment Group çatısını oluşturuyoruz. Şirket gibi değil. Yine aslında dostlukla dönen bir kaliteyi yukarı çekme çabası. Hak eden insanların doğru noktada buluşması ve beklentilerin karşılanması. Geniş boyutlu bir vizyona gitmek istiyoruz. İstanbul’da çok yapılan bir şey bu aslında. Gerçekten iyi müzisyenlerin bir araya gelmesi çok doğru bir iş.

Sibel Köroğlu: Ne zaman start veriyorsunuz?

Çağdaş Çınar: Aslında start verdik. Kafada her şey oturdu. Şekil belli. Bu bir orkestra gibi değil; bambaşka şeyleri bir araya getiren sanat ve görselin bir arada olduğu bir çaba. İzmir’de hiç olmayan ama yurt dışında ve İstanbul’da yapılan şovlar olacak. Bu konuyla ilgili çok yoğun bir mesai içerisindeyiz.

Sibel Köroğlu: Lansman ne zaman?

Çağdaş Çınar: Bu yarın da olabilir. Ama her şey dört dörtlük olsun istiyoruz. Bir iki ay içerisinde güzel bir lansmanla merhaba diyeceğiz. Elbette bu lansmana siz de davetlimizsiniz.

Sibel Köroğlu: Ben şimdiden dergim ve kendim adına söz veriyorum ki basın sponsorunuz biz olacağız. En yakın zamanda görüşmek üzere.

Artık efsane olmuş o meşhur film sahnesini  bilmeyen yoktur;

Audrey Hepburn (Holy) her sabah soluğu elinde sandviçi ile birlikte bir mücevher dükkânının kapısında alır. Ünlü Tiffany”s in vitrinindeki o essiz mücevherleri seyrederken günün birinde o mağazaya zengin bir kadın olarak girip alışveriş yapmayı hayal ederek ayaküstü sandviçini yemeye devam eder.

Mağaza temsil ettiği zenginlik ve dinginlikle Holy’e sükûnet veren tek yerdir.

Evet, “Breakfast at Tiffany’s -Tiffany de Kahvaltı -filmi kadın erkek fark etmez herkesin içindeki pırıltılı hayatlara markalara duyulan özlemi anlatmayı başaran en iyi sahnelerden birini defalarca izletmiştir bizlere.

Peki, her gecen gün hayatimizin içine daha da fazla girmeyi başaran lüks kavramı tam olarak ne anlatır?

Lüks demek, daha kullanışlı, daha konforlu demektir. Bir şeyin lüks olması için kullanıcısını zahmetten kurtarması, ona fazladan bir sorun çıkarmaması gerekir. Hayatı güzelleştirdiği kadar kolaylaştırması da gerekir. Gerçek lüks, kullanıcısına kendisini, kral ve kraliçe gibi hissettirir.

Lüks sadece değerli saat, mücevher, antika, pahalı ev ya da otomobil değildir. Lüks bunların çok daha ötesinde,   hayata incelik, estetik, zerafet ve  derinlik katan anlayışların hepsidir. Her şeyden önemlisi lüks, insanın başkalarına gösterdiği pahalı eşya ve deneyimler değil, kendi dünyasına anlam katan zevklerdir.

Ve insanoğlu lüksü ençok yaşadığı evde hissetmek ister.Lüks Konut Uzmanlarından  hizmet alan lüks severler alanında uzman,tecrübeli profesyoneller ile çalışırken kendine has lüksün tanımını ve ihtiyaçlarını belirledikleri taktirde mutlak doğru ev ile tanışacaklardır.

Çalışacakları lüks konut uzmanlarında aramaları gereken en önemli özellik yeterlilikleri yüksek ve tecrübeli,referansları ispatlanmış kişiler olmalıdır.

Profesyonel Lüks Konut Uzmanıyım tanımıyla hizmet verecek kişilerin,adece güven oluşturmaları yeterli değildir,lüks konut pazarlama vizyonuna ve bunu uygulayabilecek etkili bir plana sahip olduğunu göstermeleri şart görünüyor.

Bunu biz demiyoruz; dünya müzik otoriteleri söylüyor: “Mantra Müziğinin Cennetten Gelen Sesi”. Dünyanın değişik kültürlerinde binlerce yıldır şifa amacıyla söylenen sözlere, özel frekanslar ekleyip Türk müziği enstrümanlarıyla buluşturan Seda Bağcan ile, yaptığı çalışmalar ve hayata bakışı üzerine keyifli bir sohbet gerçekleştirdik.

İzmir’de BİRartıİKİ Kişisel Yaratıcılık Atölyesi tarafından, 2-3-4 Kasım 2018 tarihlerinde gerçekleştirilecek olan 6. Bolluk Bereket Festivali’nin açılış konserini yapacak olan Seda Bağcan, sadece Türkiye’de değil, davet edildiği pek çok ülkede verdiği eğitimlerin ve konserlerin aranan ismi. Bağcan, hayat tutkusunu ‘’Bilim-Müzik-Şifa’’ olarak tanımlıyor. New Age türünde yaptığı müzikleriyle dünyadaki sevgi titreşiminin yükseltilmesine katkı koyuyor.

Bilim, müzik ve şifayı nasıl bir araya getiriyorsunuz?

Biliyorsunuz müzik, Tibet’den Mısır’a, Eski Yunan ve Roma’dan Avustralya’ya, Mezopotamya kültürlerinin hemen hemen her döneminde, Selçuklularda ve Osmanlıda terapi amaçlı kullanılmıştır. Ben, zaten dünyanın değişik kültürlerinde binlerce yıldır şifa amaçlı söylenen mantraları müzikle buluşturuyorum. Her albüme, o döneme ait bilimsel bir teknik ekliyorum. Ve ortaya bu albümler çıkıyor.

Mantra müziğini diğer müzik türlerinden farklı kılan nedir?

Mantra müziği dünyada çok yaygın olarak fiziksel, duygusal, ruhsal şifa için kullanılan bir müzik türü. Hem kendimin hem de dinleyicilerimin ruhuna çok iyi geliyor.

Mantra, Sanskrit dilinde bir kelime. Man; zihin demek, tra; serbest bırakmak demek. Zihni sakinleştirmek için tekrar edilen titreşimlere, frekanslara, ritimlere, hecelere, sözlere deniyor mantra. Günlük hayatlarımız çok yorucu ve koşuşturma halinde geçiyor, hele bir de büyük şehirlerde yaşıyorsak bu durum ciddi bir şekilde stresimizi arttırıyor. Mantra müziği, bize bu günlük koşuşturmamızdan sıyrılıp zihnimizde boşluk anları yaratmamız için bir araç oluyor. Müziği dinlememiz bile zihnimizden geçen saniyede düşünce sayımızı azaltmamıza yardımcı oluyor. Mantra müziğini birlikte söylemeye başladığımızda da kendi sesimizin şifa gücünü devreye sokmuş oluyoruz. Kafatasında bir titreşim yaratmak enerji alanımızın titreşimini yükseltmemize neden oluyor. Stres azalıyor, yerini huzur alıyor. Zihinde de boşluk anı yaratılıyor, bu da en mükemmel titreşimimizin yani frekansımızın tekrar metabolizmamız tarafından hatırlanmasına neden oluyor.

Mantra konserleriniz nasıl gerçekleşiyor?

Benim konserlerim sadece konser değil, kendi üzerinizde çalışabileceğiniz ve kendinizi, eğlenerek, şarkı söyleyerek ve dans ederek şifalandırabileceğiniz bir çalışma. Geçenlerde Tayvan’da verdiğim bir konsere çok değerli bir bilim adamı geldi ve şöyle bir yorum yaptı: “Hayretler içerisindeyim, öyle bütünsel bir çalışmanın içinde buldum ki kendimi, Tao’yla, Zen’le, Buda’yla tüm dinlerle, tüm kültürlerle, tüm zamanlarla, kuantum fiziğiyle ve bilimle buluştum. Her hücremde yaratımı hissettim”. Tabi dünyalar benim oldu. Dünyanın bir başka köşesinde anlaşılmak, değer bulmak inanılmaz keyifli. Her gittiğim ülkede tüm sınırlar yok oluyor. Dünyada sevgi, huzur ve barış için, birlik için tek bir yürek olunuyor. Ne mutlu!

Albümlerinizde hangi frekansları, nasıl kullanıyorsunuz?

İlk albümüm olan “Sunrise”a şifa frekansları ekledim subliminal olarak. Zaten çok kuvvetli şifa mantraları var özellikle kalp çakrası ve aurayı, yani manyetik alanımızı güçlendirici titreşimler ve mantralar var.

İkinci albüm olan “Remember”a da boğaz çakrasına iyi gelecek frekanslar koydum, mantraları o yönde seçtim. “I am that I am” yani “Ben Benim” albümümde de 3. göz denilen 6. çakraya iyi gelecek frekanslar ve mantralar var.

“Miracle” albümümde de Quantum Biofeedback SCIO makinesiyle Schuman frekansı, kutsal geometri programları ve şifa programları ekledik. Bu albüm iki sene önce Grammy’e new age dalında aday oldu.

Bu anlattıklarınızın ışığında duyguların ölçülebilir bir frekansı olduğunu söyleyebilir miyiz?

Evet, elbette bütün duygularımızın ölçülebilir bir frekansı var. Mesela sevginin frekansı 528 Hz. Son albümüm olan “Love” için tüm enstrümanları 444 Hz’e akortladık. Şu an dünya müzik piyasasındaki standart 440 Hz. La sesini 444 Hz’e akort edince Do sesi 528 Hz oluyor. 528 Hz. Kalbin titreşimi ve mucizevi titreşim diye de geçiyor bilimsel araştırmalarda. Hatta DNA onarıcı titreşim diye de kullanılıyor. Eğer cam şişede bulunan suya 8-10 dakika 528 Hz. dinletirseniz H2O olan su H3O2 olmaya başlıyor. Biz buna suyun 4. fazı diyoruz. Bu 4. fazda negatif ve pozitif iyonlar ayrılıyor ve sudan elektrik bile üretebilir hale geliyorsunuz. Yapılan bilimsel araştırmalarda 528 Hz’in organların iyileşmesi, kan değerlerinin düzelmesi gibi sonuçlar elde edilmiş.

Ben de bu araştırmalardan yola çıkarak albümü 528 Hz. frekansında “Love” yani sevgiyi hatırlamak, sevgiyi yaymak için yaptım.

Sizce müzikle bulunacak şifanın en uç noktası nedir?

Geçenlerde Bethoven’ın 4. Senfonisi’nin kanser tedavisinde kullanıldığına dair bir yazı okudum. Bu yönde çok araştırma yapılıyor. Benim müziklerim dünyanın birçok ülkesinde hastanelerde, doğumhanelerde, terapi merkezlerinde, SPAlarda, yoga ve şifa seanslarında çalınıyor. Dünyaca ünlü Japon bilim adamı Masaru Emoto 2011-2012 yıllarında benim müziklerimi Japonya’daki laboratuarlarında incelemişti. Müziklerimi kötü moleküllü sulara dinlettiler, çok hızlı bir şekilde mükemmel moleküllü su haline geri döndüklerini gözlemlediler.

Yüzde 70’i su olan vücudumuzda da müziklerin dinlenilmesi sonucu bir şifalanma, bir iyilik halinin oluşacağı sonucunu elde etmiş olduk.

Müzikle, düşünceyle hayatımızı değiştirmek mümkün mü?

Ben, insanlık olarak neye odaklanırsak onu yaratacağımıza inanıyorum. Şu anda medyada, gazete olsun, televizyon olsun baktığınızda felaket haberlerinden başka bir şey duyamıyorsunuz ve okuyamıyorsunuz. Hiç mi iyi bir şeyler olmuyor dünyada, neden bu kadar negatif haber? Sanki insanlık negatife programlanmaya çalışılıyor. Bir uyanış, bir sorgulama dönemi geldi herkes için. Her birey yaşam sorumluluğunu eline alıp kalbinin sesini dinlerse, egodan yaşamayı bırakıp kalpten yaşama yollarını aramaya başlarsa ki birçok insan bu yola zaten girdi, yarınımız için her zaman bir umut var.

İzmir’de 2-3-4 Kasım 2018 tarihlerinde düzenlenen Bolluk Bereket Festivali’nin açılışı sizin konserinizle gerçekleşecek. Sizce bolluk bereket kavramı hayatımızın neresinde?

Bolluk Bereket Festivali’nin bu yıl altıncısı düzenleniyor. Sloganı da “Hayata kucak aç”. Hayatı kucaklamak, kucaklayabilmek çok önemli. Aslına bakarsanız insanın doğal hali sevgi, mutluluk, huzur, iyilik, sağlık, bolluk, bereket. Eğer bu halden uzaksak, uzaklaştırılıyorsak bir şeyleri değiştirme zamanı. Herkes için… Değişim ise kendinden başlıyor. Hiç kimse sizin hayatınızı sizin için değiştiremez. Şikayeti bırakıp doğal halimize doğru içsel yolculuğumuza çıkmamız gerekiyor insanlık olarak. Yani SEVGİyi hatırlamamız, hayatı bu halimizle kucaklamamız gerekiyor.

Onu Mutfak Girit markasının sahibi olarak tanıdım. Ama bildikçe, kendisiyle inanılmaz keyifli zaman geçirdikçe ne kadar dolu, ne kadar renkli bir kişilik olduğunu keşfettim. Keşfettikçe şaşırdım, daha çok sevdim. Çok çalışkan, çok derin ve çok kadından yana bir kadın Huriye Erman Öztin. Sevdiğine dört elle sarılan, sarılırken de boğmayan enerji topu. İyi gelen, paylaşan, bir o kadar da güzel ve özenli. İnsanlara dokunmayı, el uzatmayı, yol açmayı yaşam ilkesi edinmiş, sıcak, neşeli ve tatlı Huriye… Az uyuyor, çok okuyor, çok paylaşıyor. Ankaralı ama kendi deyimiyle “Canım İzmirli”. Ev yemeklerinin İzmir’deki vazgeçilmez adresi Mutfak Girit’te, hayatı tırmalayarak yürümüş ama kavgasız gürültüsüz, kabullenerek ve yaşamdan ders çıkartarak bugünlere gelmiş Canım Huriye’yle biz bize konuştuk… O, çok acayip bir kadın.

Önce Mutfak Girit tabi ki; tanışma nedenimiz. Yemek işine ne zaman nasıl girdin?

2006 yılında bir iş kazası geçirdim. Çalıştığım bankadan kadınlar yüzünden atıldım.

Gerçekten mi? Ayak oyununa mı kurban gittin yani?

Aynen.

Sen onun için “Biz Bize Kız Muhabbeti”mi izlerken hep onaylarcasına başını sallıyordun benim konuşmalarımda.

 E tabi. Birinci dereceden biliyorum bir kadının bir kadına neler yapabileceğini. Bankadan çıkartıldıktan sonra kendi başıma, kimsenin iki dudağı arasında kalmadan çalışmak istedim. Yemek yapmayı seçtim. Başlangıçta bu kadar büyük bir yer düşünmemiştim ama bu hale dönüştü. 2006’nın sonunda karar verip 2007 ortalarında Mutfak Girit’i açtım.

Yemeklerini bizzat pişirerek…

Evet. Daha sonra birkaç kişi aldım yanıma, onlar benim reçetelerimle pişirmeye başladı. Ama ben sabahtan akşama kadar hep işimin başında oldum. Burayı gerçekten hayatımı idame ettirmek için açtım. Dükkanım olsun, önünde oturayım, arkadaşlarımın geleceği adresim belli olsun ama ben işle hiç ilgilenmeyeyim diye bir düşüncem hiç olmadı. O nedenle de on iki yıldır burası devam ediyor.

Yemek işi için uzun bir süre. Nasıl dayandın?

Evet çok uzun. Yoğun ve uzun bir öğlenimiz var. Akşam sekiz buçuğa kadar açık burası. Hatrı sayılır bir paket servisi kitlemiz var. Sadece işyerleri değil, evlere de yoğun servis yapıyoruz. Alsancak semtinin bekarları, evinde davet verenler, yemek yapmayı tercih etmeyip ev yemeklerini sevenler için çok bilinen bir adresiz. Sabah yedi buçukta kapımızı açıyor akşam sekiz buçukta kapanıyoruz.

Savaş boyalarımı sürmeden güne başlamam

Bu kadar yoğun bir tempoda çalışırken nasıl bu kadar güzel olmayı başarıyorsun? Ben seni hiç özensiz görmedim. Sabahın köründe de böyle bakımlısın…

İçimden böyle geliyor, ne yapayım. Küçükken annem beni bakkala göndermek isterdi. Hemen üstümü değiştirirdim, saçımı başımı toplardım, biraz süslenir öyle giderdim. Annem “nereye gidiyorsun” diye sorardı, “o mu var, bu mu var, kime süsleniyorsun?”. Kimseye. Kendim için süslenmeyi çok seviyorum. Ben evde kahvaltı yaparken de, yalnız olduğumda da süslenmeyi seviyorum. Takıp takıştırmadan duramıyorum. Yatağa da öyle yatıyorum.

Şaka? Ful aksesuar yani?

Aynen. Seviyorum arkadaşım. Kendimi iyi hissediyorum. Ben hep böyleyim. Kendimi güne böyle hazırlıyorum sanırım. Bu biraz da kuyruğu dik tutmakla ilgili bir şey. Hep savaş boyalarımı sürüp hayata öyle çıkıyorum. “Dost var, düşman var, sen hep hazır ol Huriye” diyorum. Hayat felsefen şu: Köşeden kimin çıkacağı hiç belli olmaz. Bu sevgili falan anlamında değil; dost çıkar, iş çıkar, fırsat çıkar; hep hazır olmak ve karşılamak lazım. “Her geceyi Kadir, her geleni Hızır bil” felsefesindeyim. Her daim bakımlı, mis gibi olmayı seviyorum açıkçası.

Kendinle uğraşmayı seviyorsun…

Kendi yolumu bulmak, kendimi iyileştirmek için çok uzun yıllardır Tasavvuf ile ilgileniyorum. Okuduğum kitaplardan birinde “Özen ki özenilesin” diyordu. Bu yüzden yaptığım her işe özeniyorum. Ama bu her işi aşkla yapmak değil, her yaptığın işe özenmek. Bu bana güç kuvvet veriyor, bir anda enerjim çoğalıyor, yükseliyor.

Az uyuyorsun bildiğim kadarıyla…

Çocukluğumdan beri hep az uyuyorum. Çünkü gece kafam çok iyi çalışıyor. Aktif bir gündüz hayatım var, geceleri ise bana ait. Sessizliğin gücüne inanıyorum. Sessiz bir yerde, uyaranların hepsinden uzaklaşıp kendinle kalmak muhteşem bir his. Sessiz ve yalnız kaldığında sessizliğin içindeki o düzeni, çoksesliliği görüyorsun. Her şeyi daha iyi ayırt ediyorsun. Gece daha net oluyorum. Kendimle kalıyor, sorularımı cevaplıyorum. Ve bütün kararlarımı da gece alıyorum. Tüm projelerim gece çıkıyor. Sabah olunca da uygulamaya geçmek kalıyor.

Mutfak Girit, ilk günden beri anne tadında yemeklerin, zeytinyağlıların, ille de köftelerin baş durağı oldu. Önemli isimleri ağırladın, devamlılığı olan bir mekan. Böyle bir markanın sahibi olmak nasıl bir duygu?

Valla çok zorluğu oldu. Çok düştüm kalktım. Dizlerim yaralandı ama zaten hayat da bu yaraları sarıp yeniden ayağa kalkmak ve yoluna devam etmek değil mi? Genelde hiçbir işimde birini örnek alıp da yola çıkmayı sevmiyorum. Zaman zaman ilham kaynaklarım oluyor tabi ama kimseyi bire bir kopyalamadım ben. Kimseye gıpta da etmedim bu işle ilgili. Hayatta gıpta ettiğim iki şey var; çok okuyabilen insanlar ve çok yabancı dil bilen insanlar. Onun dışında ben hep kendi yolumu çizdim. Herkes kafasına bir şey koyduğunda ve o konuyla ilgili çok emek verdiğinde hedefine ulaşabilir. Bu biraz da kişinin enerjisiyle ilgili bence. Burada çok zorluklar yaşadım. işi açtıktan kısa süre sonra boşanma olayı yaşadım. Çocuğum çok küçüktü; onunla ilgilenmem, onu tek başına büyütmem, kendisine iyi vakit ayırmam ve bir yandan da işi oturtmam gerekiyordu. Ama yanımda bana destek olan ve beni motive eden çok iyi insanlar vardı. Çok inançlı bir insanım; hiçbir zaman derinlik sonsuz değil. Bir şekilde evrilip yukarı çıkabiliyorsun. Her tökezlediğimde “bundan sonra daha güzel bir şeyler olacak” derim kendime. Bu işi yapmak isteyen kadınlardan “Erkeklerin dünyasında çalışmak zor mu?”, “Hiç mobinge uğradın mı” diye soran çok oldu ama ben kadın olarak hiç böyle bir şeyle karşılaşmadım. Beni acayip zorlayacak bir şey yaşamadım. Ne kadar dik durduğun ve hayata ne kadar dört elle sarıldığınla ilgili bu sanırım.

Senin saydam bir duvarın vardır ama…

 Var evet. Benimle ilişkide olan herkes en iyi arkadaşı olduğumu düşünür. Çünkü insanlara hep “önce insan” oldukları için değer veriyorum. Statüsüz, mevkisiz, maddi herhangi bir hesap olmaksızın. Biz kadın erkek diye ayrılabiliriz ama sonradan edinilecek din, dil, ırk olarak ayrılamayız. Statü ve maddi durumlarımız da bizi birbirimizden farklı kılamaz. Hepimiz insanız. İyi olmak için bu dünyaya gelmişiz. İyi olunca da hayat size karşılığını mutlaka veriyor. Elbette sınırlarım var. istediğim kişiler benim çok yakınımda olabilir, istemediklerim ise sınırın karşısından bakakalır. Beni seven çok sever, sevmeyen hiç sevmez. Sözlerime çok dikkat ederim; çünkü sözler vücut bulup. Yaptıklarıma özen gösteririm. Yemek ya da bir şeyler yazmak, bir arkadaşımla vakit geçirmek ya da ona yardımcı olmak, konu ne olursa olsun yapabileceğimin en iyisini yapmak isterim. Olduğum durumdan mutluyum ben. Mutlu olmak da bu kadar sade ve net aslında.

Reçetelerin de senin gibi sade, değil mi?

Anne usulü yemekleri seviyorum. Sadece Girit değil aslında Ege mutfağı burası. Her evde pişebilen yemekleri sunuyorum müşterilerime. Çok soslu, alengirli yemekleri sevmem ben. Ne yediğimi görmek isterim. Bir şey lezzetliyse onu sosa baharata boğmanın bir anlamı yok bence. Sağlıklı, basit ve doğal yemek. Katkı maddelerinden de kaçınarak. Dünya trendi bu artık ama biz zaten yıllardır böyle yiyor ve ikram ediyoruz.

Otları motları tanıyorsun, değil mi?

Hepsini tanır, bilirim. Ne, nasıl ve neyle gider, onu da bilirim.

Bu yüzden de pek çok festivalde konuşmacı, hatta pişirici olarak yer aldın değil mi?

Evet. Mesela İstanbul’da Nedim Atilla ile birlikte üç beş sene üst üste mübadele mutfağı yaptım. Mutfak Dostları Derneği üyesiyim; onların yemeklerinde, etkinliklerinde bulundum. İzmir’i ve mübadele mutfağını başkalarına lezzetleriyle yaşatmak çok değerli oldu benim için. Markama ve tanınırlığıma da katkısı oldu bu etkinliklerin.

İtalya’ya da gittin Ege Mutfağı ile, değil mi?

2010’da İtalyan Hükümetinin davetlisi olarak “Slow Food” konseptiyle Torino’ya gittim. İzmir’den üç kadındık; Handan Kaygusuzer, Pelin Umuroğlu ve ben. Çok gurur verici bir etkinlikti. Çok iyi ağırlandık ve güzel de iş çıkarttık. İnsanlar yaptıklarımızın karşısında hayretler içinde kaldılar. O kocaman kabakları, biberleri farklı farklı yemeklerde kullanmamızdan çok etkilendiler. Tabi ki malzemelerimizi yanımızda götürmemiştik ve onların ürünleriyle muhteşem lezzetler çıkarttık.

Zorlandınız mı?

Malzeme aynı değil. Çok zorlandık. Ama kadın kafası illa ki çözüyor. Mesela pilav yapmak isteyip de ilkinde başaramamak çok komikti bizim için. Ama pirinç risotto pirinci, ne yapsan bizim pilav gibi olmuyor. Sonra onun da matematiğini çözdük. Karnıyarık yaptık kocaman patlıcanlarla; kayık gibi oldu. Keyifliydi.

Yoruldun mu Huriye?

E yoruldum ya. Aslında bu yorgunluk değil da sanırım biraz da başka şeyler yapma iteğiyle ilgili. Hayatıma yeni şeyler katmayı, kafamdaki projeyi hayata geçirirkenki heyecanı seviyorum ben. Ne kadar planlı programlı olursan ol bazen yeni bir şeyler için yer açmak gerekiyor yaşamda. Beni iş yormuyor, ülkenin konjonktörü yoruyor. Bir sonraki gün için güvende olmama hissi kalbimi yoruyor. Bu ülkede pek çok şey hayal kurmamıza engel oluyor. Hayallerimi onlara kaptırmamak için dik durmaktan yoruldum. Ama ben hep kendi hayatımın merkezi ve efendisiyim diyorum ve gücümü Yaradan’dan alıyorum. Hiçbir faniye de bu konuda taviz vermiyorum. Tek başına insan çok şey, aynı zamanda da hiçbir şey. Hiçbir kimse sizi yıkamaz, siz sadece kendinizi kendiniz yıkabilirsiniz.

Çevresini bu kadar besleyen bir kadın nereden besleniyor?

Müzik dinlemeyi, şarkı söylemeyi, kitap okumayı çok seviyorum. Pop, caz, tasavvuf müziği; iyi olan her müziği seviyorum. İyi bir müzikle bana her şeyi yaptırabilirsiniz. Çok çeşitli ve farklı kitaplar okuyorum. Ruh halime göre aynı anda farklı kitaplar okuyabiliyorum. Kendime hiç sınır koymamaya çalışıyorum. Bir çitin üzerinde oturmuşum da önümde sapsarı çiçek tarlaları var ve sonsuza dek uzanıyor sanki. Her şeyi yapabilirsin diyorum kendime. Ufuk çok geniş. İmajinasyonlar yapıyorum. Meditasyon yapıyorum. Senelerdir reiki ile uğraşıyorum. Enerji çalışmaları yapıyorum. Dua ediyorum. Bunların hepsi beni güçlendiriyor. Ufak tefek takılar yapıyorum, taşlara dokunmak beni rahatlatıyor. Taşların enerjisine inanıyorum. Ve arkadaşlarımla birlikte olmayı çok seviyorum. İlle benim dükkanıma gelmeleri gerekmiyor onlarla beraber olmak için. Bana alo diyen ve benimle olmayı isteyen herkesin yanına gidip saatlerce vakit ayırabiliyorum. Karşılıklı enerji alışveriş değil midir bize hep iyi gelen?

Ev hayatın kaç kişi?

Bir oğlum var. İki yıldır evliyim. Eşimden de bir oğlum var. İkimizin oğlu da aynı yaşta. İki ergenim var yani. İki oğul, bir eş, Salem diye bir erkek kedim, Rıza adında bir erkek kuşum var. Etrafım erkeklerle çevrili. İyi ve anlayışlı bir eşim var. En iyi dostum, arkadaşım. Onunla biraz az konuşsak üzülüyor ve hasta oluyorum. Gerçekten bana iyi gelen, beni motive eden, iyileştiren bir adam o. Tam bir yoldaş. İnsanın mutlaka bir yoldaşı olmalı hayatta; üzmeden, yıpratmadan, birlikte yürümekten keyif aldığın, seni tamamlayan, sana inanan, güvenen, yol açan bir adamın, iyi gelen bir yoldaşın olmalı. Senin deyiminle bilinçli tüketiciyim ben. Aşk da, sevgi de büyük bir emek. Birbirlerinin sınırlarına girmeden aynı ortamda nefes almayı becerebilmek çok değerli ve önemli.

Sen projesiz durmazsın? Ne var kafanda bu aralar?

Aslında yaklaşık on beş yıldır uğraştığım bir şeyler var. işten ayrıldıktan sonra kendime terapi için başladığım takı dünyam var benim. Şu an evde iki dükkan açabilecek kadar takı malzemesi var. Arkadaşlarıma hediyeler yaparak başladım. Şimdi bunları daha çoğalttım. Sadece yaptıklarım değil, yurt dışından da getirttiğim takılarla bir instagram hesabından satışa sunacağım. Şu anda marka çalışmasını yapıyoruz. Bu bana iyi gelen bir hobi idi, şimdi işe dönüşecek. Şifa sözcükleriyle, taşların özellikleriyle, iyi niyetler yükleyerek satışa sunacağım.

Ne zaman açmış olacaksın takılarını bizlere?

Aralık ayında hediyelerini bizden alabilirsin.

Benim çok kadınım var anacım; ben de onlara alacağım, onlar da bana alacaklar. Çok sevindim açıkçası. Hayırlısı olsun. Yeni markan hayırlı uğurlu olsun.

Tabaklarda, sofralarda, bulunduğu her ortamda, sosyal medya paylaşımlarında, dokunduğu her insanda mucizeler yaratan, mucizelere inanan sevgili Huriye’ye, senin dilediğin gibi olsun: “Muhteşem ve mucizelerle dopdolu geçsin günün ve dahi ömrün, sevgiyle ve aşkla…”