Mart ayı 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü nedeniyle artık kadınla özdeşleşen bir ay. Ben de öncelikle Emekçi Kadınlar Günümüz kutlu olsun diyorum. Nuray Şanlısoy, dişiliğini şefkat ve emeğiyle yüceltmiş, yoz ve hoyrat ellerin, dillerin altında yaşama direnmiş ve direnmekte olan kadınlarımızın gününde aklıma gelen ilk isimlerden biri oldu. Bu ay kendisini sayfamda ağırlamaktan gurur ve mutluluk duyuyorum.

Mart sayımıza konuk etmek üzere düşündüğüm ilk isimlerden biri oldunuz Nuray Şanlısoy. Okurlarımız da sizi tanısın istiyorum.

1956 yılında Denizli Acıpayam Karahöyük köyünde doğdum ben. 7 yaşında Denizli’nin varoş bir mahallesine göç ettik. Ben 10 yaşındayken annem ikiz kardeşlerimi dünyaya getirdi. İkizlerimiz 6 aylıkken doktorun verdiği yanlış göz damlası nedeniyle annemin göz pınarları kurudu ve tam 28 yıl görmez yaşadı. Sokak çeşmesinden suyun taşındığı, gaz lambasının ışığında bir göz odada yaşadık. Babam inşaat işçisi, gündüz inşaata gece gecekondu yapmaya giderdi. Ben 10 yaşında gözü görmeyen bir anneye ve ikizlere bakarken ortaokula da devam ediyordum. Halamlar ve amcamlarla aynı sokakta oturuyorduk. Sokakta bir arabanın anca geçebildiği bir sokaktı. Bir gün ders çalışırken kafamı bir kaldırdım karşı evde bana bakan bir çocuk gördüm. Bana bakmasına sinirlendiğim için halamın kızına “karşıdaki Çerkez oğlan bana bakıyor” dedim. Sinirle söylediğim bu cümleyle hayatımın akışı değişti benim. Bugün burada olmama sebep olan bu cümle oldu. Halamın kızı bütün imkânlarına rağmen okulda çok başarısızdı. Benimse onca sorumluluklarım ve imkansızlıkların yanı sıra derslerim çok iyiydi.

Çocuk olup a sokakta oynayamadım hiç. Okuldan gelince yemeği yapıyordum. Su ısınıncaya kadar ikizin biri sırtımda malzemeyi koyduktan sonra öteki sırtımdaydı. Bunlara rağmen okulda başarılıydım ve ortaokul sonlarına gelmiştim. İşte tam da bu sıralarda halamın kızı kıskançlıkla annesine gidip bu durumdan bahsetmiş. Halam da anneme gelip senin kızın karşıdaki Çerkez oğlana bakmış demiş.

Yani olanın tam tersini söylemiş…

Evet. Annem o bir hafta hayatımı cehenneme çevirdi. Zaten okula giderken de başımı kapatmamı istiyordu. Sokağın köşesini dönünceye kadar başımı kapatıp döndükten sonra da başımı açıyordum. Tekrar aynı yere geldiğimde kapatıyordum. Sonra Denizli Lisesine başladım. Bir gün amcam geldi “bu kız okula gitmeyecek” dedi. Amcam ablamla benim üstümde söz sahibiydi. Ablama görücüler geldiğinde amcama haber verildi. Gelen görücüleri ablam beğenmeyince amcam “bir arızan mı var da beğenmiyorsun görücüleri” diye çıkıştı ve  ablam 14 yaşında evlendirildi.

Daha çocuk…

Benim annemi babam 13 yaşında kaçırmış. Büyük ablam da 13 yaşında evlendirildi. Bizim ailede hep böyle oldu.

“Kız Çocuğu” oyunundaki tüm hikaye benim hayatımı anlatır. Okuldan alınışıma kadar. Ben her şeyi aştım ama amcamı aşamadım. Okuldan alındıktan 3,5 ay sonra evlendirildim maalesef.

Yani kaç yaşındaydınız?

14,5 yaşındaydım. İlk hafta inanılmaz şiddet gördüm. Halamın “Çerkez oğlanla konuşuyor” iftirasının kurbanı oldum.

Ya aileniz?

Annem görmediği ve bakıma muhtaç olduğu için aynı mahalledeyiz. Yoksulluk var. 16 yaşında annemin isteği üzerine mahalleye gelen hocaları komşuda dinlemeye gittik. Dinlemeye gittiğimiz Ayşe teyzenin evinden tarikata bile çıktım ben. 7 yılım ölüm ilahileri okuyarak, hocanın asistanlığını yaparak, oradan oraya 150 kişilik özel zikir evlerinde, kara çarşaf içinde geçti. Ama ruhum özgür, o özgür ruh da bana ait ya, bir türlü benimseyemedim.

Gerçekten çok küçük yaşta yetişkin sorumluluğu, yoksulluk, iftiraya uğrama, okuldan alınma, çocuk gelin olma, şiddet, tarikat derken her şeye maruz kalmışsınız. Nasıl kurtuldunuz?

Almanya’da evli ablamın Denizli’de daha iyi semtte yaptırdığı eve yani başka mahalleye taşındık. Eşim 30 yaşında askere gittiğinde oğlumun biri 12 biri 5,5 yaşındaydı. İki çocukla bakkala borçluyum diye bakkalın bir ekmek vermediği anayım ben. Sonra eşim askerden geldi, iş bulamadı, ablama kirayı ödeyemedik. Ablam “çıkın evimden” dedi. O zaman çalışmaya karar verdim.

 Çok şükür demek istiyorum burada…

1985’te maliyeye ilkokul ortaokul mezunu hizmetli, aşçı, şoför alımı yapılacağını okudum gazetede. Küçük oğlum 1,5 yaşındayken zengin bir komşu evine temizliğe beni çağırdığında çok gücüme gitmişti. Açken bir bardak şeker istememiştim konu komşudan. Sonra düşündüm. Bu kafayla gidemem ben. Komşuda değil devlette çalışmalıyım ben. Sınava girdim, 3500 kişi arasında 2.oldum kazandım.

 İçinizde kalan o okuma isteği, azmi…

Evet. Bir de öfke. Eşim de o arada Denizli Lisesi gece bölümünde öğrenime başladı. Onun ödevlerini ben yaptım. Eşim aşırı solcu ve üstelik çok okuyan biriydi. Tuvalete bile elinde kitapla girerdi.

Çok okuyan mı? Ama size yaptıklarıyla hiç bağdaşmıyor. Şaşırdım açıkçası.

Benim tarikatta olduğum 7 yıl, çok erken işe gidip geç geldiği için anlayamadı bile. Çocuklar sadece pazar günü görüyordu babalarını. O sadece onları dünyaya getirecek kadar babaydı.

Peki o nasıl bir ailede büyümüş?

Anne baba ayrı. Babaannesinin sütüyle büyümüş. Sonra anne baba birleşmiş ama annesi onu benimseyememiş. Çerkezler’de katı kurallar var. Öyle sevgisiz büyümüş. Hatta ölürken “annem asla cenazeme gelmesin” diyecek kadar nefret doluydu annesine.

Gerçekten çok acı. Annesine duyduğu öfkeyi, nefreti sizden çıkarmış. İş hayatınız başladı…

arada defterdarlık beni bulaşıkhaneye verdi. Hiç görmediğim yıkamadığım kadar çok bulaşık yıkadım. 1.5 ay sonra vergi denetmen bürosuna aldılar beni. Çalışmaya orda devam ettim. O arada liseyi bitirmek istedim ve ticaret lisesine kaydımı yaptırdım.

İşe başladım diye ablam anneme gündüzleri kadın tuttu. Akşam babam ilgilendi. Ben hem mesaiye kaldım hem dershaneye gittim tabi gençlerle. Derken liseyi bitirdim. Bu arada çalışırken vergi mevzuat kitaplarını okuya okuya denetmen kadar bilgi sahibi oldum. Sonra hizmetli olan ben çok başarılı bir vergi memuru oldum.

Peki çocuklarınız…

Bugün gurur duyduğum “ne güzel evlatlar dünyaya getirmişsiniz” dedirten iki tane hazinem var. Onlar benim hazinem.

Kıymetinizi biliyorlardır mutlaka…

Biliyorlar. Evlendiler. Denizli’deler. Eşimin ölümünden 3,5 ay sonra ben tayinimi Seferihisar’a isteyip buraya yerleştim. Seferihisar’da kimsem yoktu; 14 yaşında evlendirilen ablamın Mordoğan’daki evine giderken tabelada ismini görmüştüm sadece.

Radikal bir karar olmuş…

Seferihisar bana çok güzel kapılar açtı. Çok kötüydüm ilk geldiğimde. Eşim sanki benim özürlü çocuğumdu; atsan atılmaz satsan satılmaz o durumdaydım.  Eşime bu düşünceyle katlanarak bakabildim. Ölüm döşeğinde özür dileyip helallik istedi. Açıkçası dilimde etsem de kalbimde edemedim. Öleceği gün akşam “kalma buralarda, nereyi istiyorsan oraya git” dedi.

Ve siz de öyle yaptınız. Bizler de sizi tanımış olduk.

Seferihisar’a gelince tüm köyleri dolaştım. AKUT Seferihisar’ı kuran kişiyle tanıştım ve halen ekip liderimle beraber en eski gönüllüsüyüm. Arama kurtarma, enkaza girme, delici kesici kırıcı tüm alet eğitimlerimi aldım. Kamplara katıldım. İlk yardım sertifikamı aldım. Tesadüfen bir ay sonra iki arkadaşımın boğazlarına kaçan cisim nedeniyle hayatlarını kurtardım. 2015 maliyeden emekli oldum ama AKUT hâlâ devam ediyor.

2011 Van depreminde ilçe afet bürosu başkanlığı yaptım. Kaymakamın isteğiyle kampa gelen 128 kişiyle kampta 9 ay yaşadım. Onların tüm ihtiyaçlarıyla ilgilendim. Hatta çocuk ve yatalak hasta bezi için tüm bez firmalarına yazı yazıp istekte bulundum. İsviçre merkezli ONTEX firmasının Türkiye’deki adı ile Canbebe bir kamyon bez gönderdi bize. Sadece afetzedelere değil kapı kapı köylerdeki ihtiyaç sahiplerine dağıttık bezleri. Çünkü çoktu ve hijyen açısından bir an önce dağıtılması gerekiyordu. Çevrede o kadar çok özürlü engelli yatalak ve muhtaç insanı görünce kamptan sonra bile ben dilekçeyle istekte bulundum. Silivri’deki fabrika gönderdi, sağ olsun. Sonra ekip liderimle beni plaket vermek için Silivri’ye davet ettiler. Fabrika genel müdürü Doğu’ya deprem zamanı gönderdikleri bezlerin muhtarlar tarafından satıldığını öğrenince bizim çalışmamızı takdir ettiler. AKUT’un adı da onlara güven verdi. Firma hâlâ vesile olduğum Ayvalık Şevket Evleri Derneği’ne bez gönderiyor.

Ya emeklilik sonrası?

Korolara katıldım. Kent Konseyi Kadın Meclisi başkanı seçildim. Yaşlı kadınlarla ilgili proje yaptım. Sonra Ürkmez Kadın Tiyatrosuna girdim. Yılın En Başarılı Anadolu Tiyatrosu seçildik.

Sizinle 25 Kasım Kadına Şiddetle Mücadele gününde tanıştık. Yüzünüz makyajla yaptığınız morluklar içindeydi. Kadına Şiddete Hayır diyordunuz…

Ülkemizde kadın olmak özellikle yalnız kadın olmak çok zor. Ben sıfırdan bir hayat kurdum. Bunun sıkıntısını çektim ve halen de çekiyorum. Karşı komşu eve geleni gideni gözetliyor; halbuki belki kardeşim geldi. İp üstünde yürüyen cambaz gibisin. Kendini dedikodulardan kollamak zorundasın. Ben insanları kadın erkek diye hayatım boyunca ayırmadım. Kendimi 37 yıl boyunca çocuklarıma, sonra işime, şimdi de yardıma ihtiyacı olan insanlara adadım. Evli çiftlerin evine gidemiyorsun mesela. Kadın kıskançlığı denen bir şey var. Sen ne kadar iyi niyetli de olsan sonuçta bekarsın. Her şeyin altında bir şey aranması beni çok rahatsız ediyor.

Biz kadınlar çok güçlüyüz aslında. Yeter ki bunun farkında olalım diyorum ve son olarak genç kızlarımıza kadınlarımıza ne demek istersiniz…

Ben kızlarımızı kadınlarımızı ezilen, ikinci üçüncü sınıf vatandaş olan, biat eden, erkeklerin arkasına sığınan aciz insan olarak görmek istemiyorum. Biz kadınlar gerçekten çok güçlüyüz. Kadın varsa, dünya var. Erkekleri de biz dünyaya getiriyoruz. Aman paşam, prensesim ayrımı yapmadan büyütelim çocuklarımızı. Önce insan olarak görmeliyiz, eşitiz. Bu dünyadan gittiğimde çevreme faydalı işler yaparak arkamdan “iyi insandı” dedirtmek istiyorum sadece.

Ben de Mustafa Kemal Atatürk’ün sözleri ile bu yazımı tamamlamak istiyorum. Sevgiyle…

“ İnsan topluluğu kadın ve erkek denilen iki cins insandan oluşur. Kabil midir bu kütlenin bir parçasını ilerletelim, ötekini ihmal edelim de kütlenin bütünü ilerleyebilsin. Mümkün müdür ki bir cismin yarısı toprağa bağlı kaldıkça öteki yarısı göklere yükselebilsin.”

Sağlık… Sağlık… Sağlık! Her işin başı sağlık. Sağlık deyince, akla gelen ilk isimlerden biri Herkes İçin Acil Sağlık Derneği Başkanı Uzman Doktor Ülkümen Rodoplu’dur. Sağlık ile ilgili tüyolar almak üzere kendisiyle bir araya geldik. Doğru bildiğimiz yanlışlarla dopdolu yaşıyoruz aslında.

Ülkümen Rodoplu Kimdir? Önce sizi kısaca tanıyalım.

1961 Ankara doğumluyum. Cumhuriyet Üniversitesi Tıp Fakültesi’nden mezun oldum. İzmir Alsancak Nevvar-Salih İşgören Devlet Hastanesi’nde başhekim yardımcılığı, Türkiye Acil Tıp Derneği Genel Başkanlığı, Avrupa Acil Tıp Birliği 2. Başkanlığı ve halen devam eden Avrupa Acil Tıp Birliği Konsey Üyesiyim. Halen Herkes İçin Acil Sağlık Derneği Başkanıyım. Evli ve iki çocuk babasıyım.

Uzun ömürlü insanlar incelendiğinde ne gibi şeyler söyleyebilirsiniz?

Akdeniz mutfağı ile beslenen insanlardan bahsedelim. Zeytinyağı ve yeşillik çok yemelerine rağmen kızartma da çok tüketiyorlar. Yani trans yağ kullanıyorlar. Bedenimizde trilyonlarca hücre var ve bu hücrelerden her birinin üç bin giriş kapısı var. Trans yağlar bu hücrelerin giriş kapılarını bozuyor. Balığı sebzeyi kızartarak yiyorlar ve adalarda yaşayan insanların %32’si şişman çünkü hareketsizler. Sigara tüketimi de çok yüksek %78. İçki de içiyorlar. Buna rağmen beklenen yaşam süresi 87 yıl. Uzun ömürlü bu insanlar incelendiğinde anı yaşadıkları ve yavaş oldukları görüldü. Gürültüsüz bir ortamda yaşayan bu insanlar kahve kültürüyle komşu arkadaş sohbetleriyle aslında psikoterapi yapıyorlar. Anlattıkça ve duydukça rahatlayıp dert ettiği şeyin aslında ne kadar basit şeyler olduğunun farkına varıyor. Yunan Adaları’nda insanların sağlıklı yaşam için bilinen doğruların aksine sigara, alkol, geç uyuma, kızartma, yavaş hareket, spor yok egzersiz yok, obez, ona rağmen 90 yıl anı yaşadıkları, her anın tadını çıkardıkları için uzun yaşadıkları kanıtlanmış durumda. Üretmek çok önemli. Çünkü biz çalışmak ve üretilmek üzere yaratılmışız.

İnsan ömrü 1800’lü yıllara oranla günümüzde nasıl bir değişim gösterdi?

O yıllarda ömür 30 yıldı. İlk çağlarda ise 20-25 yıldı. 1800’lü yılların sonuna doğru ömür 45-50 yıla çıkıyor. İnsanlık eti pişirmeyi öğreniyor. Et tüketimi aslında vücudu o kadar çok yoruyor ki… Çiğ et 12 saatte müthiş bir enerji tüketimi ile hücrelere zarar vererek mideden hücrelere geçiyor. Hücrelerin yenilenmesi için de ete ihtiyaç var ama. Eti pişirmeye başladığında vücuttaki 12 saatlik proses 5-6 saate iniyor.

Örneklersek?

Mesela 100 gr köfte yediğimizde 350 kalori alıyoruz ama o köfteyi prosesten geçirmek için de 360 kalori harcıyoruz. Bu nedenle karbonhidrat yağ ve proteini seçerken protein tüketimini mutlaka öğle saatlerinde yapmalıyız. Çünkü biz akşam uyumak üzere yaratılmışız. Onarım rejenerasyon uykuda yapılıyor.  Diyelim akşam hava 18.30 kararıyor. 20.30 civarında kandaki melatonin hormonu çıkmaya başlıyor. O çıkarken adrenalin, kortizon gibi hormonlar düşüyor. Bunlar bizim koşmamızı, düşünmemizi, çalışmamızı sağlayan hormonlarımız. Bunlar azalıyor karanlıkla beraber melatonin hormonu yükselerek vücudumuzda gece vardiyası başlıyor. Saat 21.00’de melatonin hormonu bizi uykuya hazırlıyor.

Biz o saatte bir davetteyiz, yiyip içip dans ediyoruz; o zaman gece vardiyası bitti demek…

Evet maalesef. Fabrika tekrar açılıyor. Melatonin hormonu düşüyor. Yiyoruz içiyoruz, belki sızıyor uyuyoruz ama vücudun kendini tamir ettiği bir uyku değil. Çünkü derin rem safhasına giremiyoruz. Yatakta kaldığımız süre değil önemli olan. Önemli olan rem safhasına girip girmediğimiz, rüya gördüğümüz vücudun kendini tamir ettiği safha.

Peki, melatonin hormonunun yüksek olduğu saatlerde televizyon, telefon kullanımı…

Televizyon seyretmek melatonin hormonunun çıkmasını önlüyor. Işık, radyasyon, dikkat, kaygı, üzüntü. Cep telefonları, baz istasyonları facia. Onun için hastalıklar çok arttı zaten. Biz her gün vücudumuza hastalık, virüs, bakteri alıyoruz. Bedenimizde kanser aktivitesi her gün başlıyor, yakalanıyoruz ona. Ama bizi çalıştığımız üretime katıldığımız için teslim almıyor. Randevunuz var diyelim. O tarihte hasta olamazsın. Vücut kendini hazırlıyor. Onun için önce sağlıklı olmayı istemeliyiz. Bedenimiz dışarıdan çok toksik madde alıyor. Radyasyon, gürültü, duman, egzoz, kurşun, karbon monoksit, gdo’lu ürünler, mısır şurupları, nişasta bazlı şeker (diyabet obezite ve kanser yapıyor), tarım ilaçları… Dışarıdan aldığımız bu maddeler bizi hasta ediyor.

Güzel bir şey söyleyin bize…

Müthiş bir makineye sahibiz. Müthiş bir organ yenileme yeteneğine sahibiz. Tıp her gün yeni bir şey keşfediyor. Nobel tıp ödülü alanlara baktığımızda vücudun içindeki bir şifreyi çözerek alıyorlar. 1998’te vücudumuzda nitrik oksit salgılanması olduğu tespit edildi.  Damarları genişleten molekül. Yaşam molekülü.

Bedenimize iyi bakalım ve onun için zararlı olan şeyleri hayatımızdan çıkaralım.

Sigara, alkol, stres… Sizi kim üzüyor uzaklaşın beraber olmak zorunda değiliz. Hayır demeyi öğrenin. Önce ben demeyi öğrenin. Siz güçlü olun ki eşiniz de çocuklarınız da sizinle olsun. Sevdiklerinizle daha çok olabilin. Çevrenize daha katkı koyabilin. Yediklerinizi seçin. Paketli gıdaların üzerindeki maddeleri okuyun. Kutulanmış, paketlenmiş, konserve ürünlerden uzak durun.

Biraz dikkatle kendimize çok daha konforlu bir hayatı hediye edebiliriz. Teşekkürler Ülkümen Bey, zararın neresinden dönersen kârdır deyip güne biraz daha özenle başlamanın zamanıdır.

Bu sayıdan itibaren ben de sizi güzel insanlarla buluşturacağım. Bu ayki konuğum İzmir’de estetik alanında büyük başarılara imza atan, Plastik Rekonstrüktif ve Estetik Cerrahi konusunda iyi bilinen bir isim: Op.Dr. Ayşen Gür Usluer.

Ayşen Gür Usluer 1971 doğumlu. Atatürk kayaları ile meşhur Balıkesir’in Gömeç ilçesinde doğup deniz ve yeşilin arasında büyümüş. Ortaöğrenimini Burhaniye Lisesinde tamamlamış. Ailesi doktor olmasını çok istediği için tercih yaparken onları kırmamak adına tıp yazmış. “Sonradan, onların bana yakıştırdığı mesleğimin bana ne kadar uygun olduğunu anladım” diyor. Üniversite için geldiği İzmir’den bir daha ayılmayanlardan Ayşen Hanım da. “Deniz kokusundan ayrılmadan İzmir’e  tıp eğitimimi almaya, Dokuz Eylül Üniversitesi’ne geldim. Geliş o geliş, güzel memleketimin incisi İzmir yeni yuvam oldu.”

Klasik bir soruyla başlıyorum; neden plastik cerrahi?

Tıp fakültesi tercihimi ailemin isteği ile yazdım. Aslında benim hayalimde çizim, tasarım, güzel sanatlar vardı. Henüz okula başlamadan annemle ve aynı evde bizlerle yaşayan dedemle resimler yapardık. Tasarım hayalimden başka yollara giderken tıp fakültesi 5. sınıfında estetik ve plastik cerrahi stajı oldukça ilgimi çekti ve benim insan üzerinde tasarım hayallerim oluşmaya başladı. Hatta bu fikir kağıt üzerindeki çizim-tasarımdan daha fazla heyecan verici geldi. Böylelikle uzmanlık branşım 5. sınıfta idealize oldu.

Tabi ki uzmanlık eğitimine herkes istediği alanda başlayamıyor. Bunun için çok zorlu bir sınavdan geçmeniz gerekli; uzmanlık sınavı. Epeyce çalıştıktan sonra insan çizim ve tasarımı uzmanlık branşıma Manisa’da Celal Bayar Üniversitesi Tıp Fakültesi’nde başladım. Bizim branşımızın uzmanlık eğitimi de biraz uzun. İkinci bir tıp fakültesi bitirmek gibi. Fakat çok şanslıydım ben. Bilgi ve tecrübelerini bizimle sonuna kadar paylaşan iki hocam vardı. Hiçbir zaman haklarını ödeyemem değerli hocalarımın.

Uzmanlık eğitiminden sonra İzmir’de Dr. Behçet Uz Çocuk Hastalıkları Hastanesi’nde çalıştım. Özellikle doğumsal anomaliler ve yanıklar üzerine oldukça fazla hasta geliyor bu hastaneye. Bu konularda  da epeyce tecrübem oldu burada. Sonra Bayraklı’daki muayenehanemde özel hekimliğe başladım.

Plastik cerrahi branşı hangi hastalıklarla ilgilenir?

Branşımızın alanı çok geniş. Zaten bu nedenle eğitim süresi uzmanlık alanları içinde en uzun olanlardan. Bizim hasta profilimiz yenidoğandan başlar, yaşlı hastalara kadar devam eder. Doğumsal anomalilerden dudak-damak yarıkları, yüz yarıkları, yapışık parmaklar, fazla parmaklar gibi… Trafik kazalarındaki doku kayıplarının onarılması, yüz kemik kırıklarının onarılması, cilt kanserlerinin ameliyatları,yanıkların tedavisi, yara izlerinin tedavisi,meme kanserleri sonrası alınan meme dokusunun  başka bir bölgeden alınan doku ile yeniden yapılması, doğuştan düşük göz kapakları ve tabi ki içinde estetik geçen tüm dokuların ameliyatları bizim branşımızın dahilinde.

Estetik ameliyatlardan biraz bahseder misiniz?

Vücudumuzun üst kısmından başlayalım; Saç ekimi, alt ve üst göz kapağı estetiği, kepçe kulak onarımı, burun estetiği, çene ucu şekillendirme, yüz germe estetiği, boyun estetiği, meme küçültme, askılama veya büyütme ameliyatları, kol germe estetiği, karın germe, uyluk germe, çarpık bacak şekillendirme, genital estetik ameliyatları…

Aslında bu estetik ameliyatları artık herkes tanıyor. Estetik çağında medya ve internet sayesinde ameliyatlarla ilgili bilgilere hatta videolara ulaşmak çok kolay. Fakat bunlar içinde çok fazla bilgi kirlilikleri de var. Bir hekim olarak benim öncelikli görevim hastaların doğru bilgilenmesini sağlamak. Doğru yerlerde uygun tedaviyi almaları çok önemli.

Çok yaygınlaştı estetik operasyonlar…

“Estetik çağı” dememin sebebi de bu. Artık her caddede içinde “estetik” kelimesi geçen birçok tabela görmek mümkün. Bunların içinde doktor olmayan çok fazla kişi var. Bilmiyorum bu merkezlere gidenler müdahaleyi yapan kişilerin mesleklerini veya diplomalarını sorarlar mı? Artık kuaför salonlarında bile botilinum veya dolgular yapılıyor. Oraya gidende mi hata yoksa denetim mekanizmalarımızda mı, sorgulamak lazım. Biz muayenehane hekimleri tabi ki beklendiği gibi sağlık müdürlüğü denetimine tabiyiz. Sağlık veya güzellik amaçlı nedeni ne olursa olsun, insana yapılan bir müdahale varsa denetiminin hangi kurum tarafından yapıldığı mutlaka sorgulanmalı. Yalnızca bizde değil, başka ülkelerde de denetimi çok zor bir alan.

Estetik ameliyat yapan başka uzmanlık branşı var mı?

Bir de bu konu var. Estetik ameliyatlar tam adıyla söylersek Plastik Rekonstrüktif ve Estetik Cerrahi uzmanlık alanı dahilindedir. Bunun dışında başka bir yoruma gerek duymuyorum.

Yorucu ve temposu yüksek bir işiniz var. Peki, nasıl dinlenirsiniz?

Kendimi bildim bileli resim yapmak beni zaman ve mekan algısından uzaklaştırıp kendimle baş başa kalmamı sağlar. Anılarımda dedem ve annem canlanır. Dinlenirim. Bunun dışında gezmeyi çok severim. Özellikle sokak araları, pazarları. Eşimle  yaptığımız tüm gezilerde önce bölgenin pazarını gezeriz. Bazen yaşadığınız yerde bile hiç görmediğiniz bir sokak fark edersiniz. Çocukken de severdim gezmeyi. Bu yüzden ara yolları, kestirme yolları iyi bilirim. Hiç gereği yokken yolumu uzatır ara sokaktan giderim. Evimi dekore etmeyi, yenilikler yapmayı severim. Çiçeklerim var, onlara bakarım. Kızımla yüzmeye gideriz. Anne-kız günümüz vardır. Ama en çok kızımla sohbet etmeyi severim.